A MESTRA, POEMA ESCRITO POR MIGUEL DUBOIS

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA.


10 de xulio de 2008.








De que lugar oculto


xurden as túas palabras amorosas.


Ámoche enteira no Mundo Enteiro,


e para o mundo anónimo



que non da dividendos en Wall Street.



De que maneira torpe e absurda



xúngome ao disturbio emocional



da tontería e da total insoliradiedade.



O mundo astuto,



o mundo redondo,



fae constamente negocios redondos.




E nas esquinas das rúas carregadas de



escaparates cheos,




hai un home preso da pobreza,



extendendo a súa man necesitada.



Pido a palabra ceiba,



no conxuro das bruxas,



e nos parlamentos anónimos,




namentras as vasoiras de palla




limpian os restos de inmundicia.




Que pena e supor un mundo dividido,




que pena dicir teño e non dou,




Que pena a arma mortífera,




Que pena o terror da morte,




e no laio da tarde furiosa,




vai dando paso a unha noite moura




de lembranzas de morte absurda.





Queixume de vento furacano,




nunha serán de pobres




desesperanzados,




pobres, sempre, pobres.







Miguel Dubois.