MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 31 de decembro de 2009     A REI MORTO, REI   POSTO   Tempo, tempiño, tempo,   Suma e segue,   Habita números outos   Habita po paso da historia pasada,   As lembranzas queridas,   Os prantos gratuitos,   As condeas absurdas,   As decisións incomprensibles.     O Mundo enteiro   Habita có paso do tempo,   A hestoria vivida   Abandonamos un ano pasado   E nunhas horas videiras,   Choutaremos, beberemos,   Bridanremos,   Darémonos bicos agarimosos,   Bicaremos con traizón calculada,   Amosanda a cara agachada   Do que  desexamos ser,     Mais non somos.   A cidade estoupa en locería   Nouturna, ceo de cores diversas     Os sufridores seguén seu lento   Sufriminto crónico,   Externo ou interno.   O traficante brinda   Pola gloria do seu tráfico.   O enfermo sofre,   Os alb...

AMOR E DOZURA É VIVIR   Pontevedra, ao 26 de novembro de  2009.      NAMORADO DO MUNDO     Tanto amar a vida, A vida enteira, Tanto querer sen querer, Tando espidirme coma non. Habito en min, afastado Do mundo valeiro, Achégome ao extremo longo Do teu sorriso craro. Cando habitamos os dous xuntos, Pena fonda ou agarimo constante. Non sou máis que o teu sorriso aberto, Non son máis cá noite aberta, E tí, no cumio da noite estrelada, Non, non podo explicarche tanta beleza. E ríome por rir, e choro por chorar, Habito no meu ser Mais non sei en que pensar, Perdido nesos intres asulagados, De lembranzas queridas, Ou de tempos habitados De soños constantes. Eu vivir, vivo para tí, Para te calmar a túa sede amorosa, Para fundirme cós teus soños despertos. Mais eu son eu, eu amarrado a tí, Mesturo o humano e o divino E a vida pásame rápido, Coma un bico tenro téu, Nos meus famentos beizos. Escoita o vento dos verdes piñeiros, Escoita a auga fría da ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Terras de Marín, ao 19 de decembro de 2009 Imos xa entrar no Nadal de descanso, Para uns. Para outras un Nadal descomunal De traballo de venta imprevisible, Sociedade de consumo, Alerta os puchos furados Por mor da crise económica. Locería dabonda por rúas cheas De vidas humanos. Uns van con rumbo fixo E outroe perderon o rembo exacto Do poder razoable. Home tirado na beirarúa, Leva a man extentida, E a súa rente nun recipente ovalado Depositas estás as emolas daqueles Qu enun intre dado Sentíronse con bondade. Non teñen ren Para parar a súa fame constante. Son os homes e mulleres sen teito permanente, Os amigoda friaxe, Os que viven o sufrimento deles Os re4xeitoados daa cidades

AMOR E DOZURA É VIVIR TERRAS de MARÍN, ao 16 de novembro de 2009 De xeito inexacto, xurdiu o milagre inesperado: A paz non é un feito ilusiro, Algo que debía ser permanente, Existe e palpable, Queren a Paz nas portas da absurda guerra, Arma ascesa que, constantemente, mata. O destiño dun tiro pode ser o fin dunha vida humana. O sorriso convírtese nun pranto espantoso, Queixume previo a unha morte inútil

AMOR E DOZURA É VIVIR  Terras de Marín o 15 de decembro de 2009.                 EXISTENCIA, VIDA E CAMIÑO O mundo é un grande esperanza, Habitado se soños partidos, Habitado de sorrisos abertos, Ao mundo que espera, E que non desespera, Sempre esperando. O mundo é unha  bola azul semiderrubada De esperanzas azules perdias. O Mundo é un barco a deriba, O Mundo é un salvavidas de esperanza continua. Mundos da esperanza, Mundos desesperados doutros mundos partidos. O berro desesperado derruba o silencio murcho Da mañá fría. Espero e non desasosego, A derradeira palabra espida. As campás torpes da catedral pétrea, Non deixan de repinicar. As afiadas torres Dirixen  o seu camiño longo, De cara a un ceo zul e branco. A maña está fría e torpe Namentras  a branca neve Non me deixa albiscar O camino que aínda Non andiven por hoxe. A vida segue

AMOR E DOZURA É VIVIR Aberto, sempre a vida enteira, Enteiro a ti entrégome, No fondo da túa gorxa aberta. Aberto de palabras abertos, Vivo no espacio aberto. Aberto a escoitarche, Aberto a choiva plena e gratuita. Aberto está o ceu azul. Ábrete a liberdade plena, Aberto vivo a xente diverso, Abro palabras agarimosas, Aberto estou para cantar a canción prohibida, Aberto estou para equivocarme, Aberto digo a frase indebida, Abro un vocabulario constante De amor en odio. Abero sempre a palabra, Aberto a vida enteira, Alberto Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de novembro de 2009. NA Memoria, de: Pedro Silva Fernández , Surcador de cáseque tódolos Mares do Mundo, Habitante de barcos perdidos, Por mor do tempo pasado. Pedro era Capitán da Mariña Mercante. Todo llega, Todo llega, Querióndolo o sin querer. No hay llamada en la dura puerta, No hay argumemento preciso, Que lo defienda; LLama a tu puerta de acero, Entra penetra y te lleva. Dá la impresión que todo Se queda quieto Los pájaros contentos dejan de Cantar. El llanto se pone en movimiento El dolor clava puñales tremedos Y, tu Tío Pedro y tú Tío Jorge Parece que inicias el viaje indefinido Y misterioso al lugar de Ninguna Parte. Al lugar en el que todo nos Encontraremos Con el pasar del tiempo de tódolos Tiempos vividos. Allí, en aquel momento, Enfilaremos esa extraña ruta Indefinida y misteriosa, llamada Paraiso Eterno, dónde el tiempo es Una pura quimera y no esxiste, por Supuesto, existo la permanencia Constante, eterna e indefinida Y se irá esc...

AMOR E DOZURA É VIVIR   Tío Jorge y Genito.                                 Na memoria do meu tío, JORGE DUBOIS BLOCK, que encontrou seu descanso permanente, o día 25 de novembro de 2009.   A VIDA É UMA VIAJEM DE IDA E VOLTA. CANDO ALGUÉN VÁISE A DOR É INMENSA. CANDO UN MENINO ESTREA  A ESCEA VITAL EXTERIOR É MOMENTO DE ALEGRÍA INTENSA.                                                         M.D.                          ...

AMOR E DOZURA É VIVIR VIDA TEATRAL: FUNCIÓN COMPRETA. Para MARÍA LAGARÓN, pola a arte escénica, e por ensinar ao que non sabe. Ensíname a non mentir con sutil delicadeza, Cóntame o mundo real, non embarulles a verdade pura, Nos sexas o que minte, constantemente, Para ser máis perverso; para firir a verdade. Pareces un enxeneiro de mentiras prefabricades, Pareces o filósofo dun contravalor, Pareces un manipulador compreto, Enches as túas boca tremenda, De mentiras absurdas. Din que predicas, pero, somentes, divides. Pero, parece que o Norte perdeuséte, No medio da néboa tupida e húmida, Nun día de novembro repetido, Polo interés persoal e a falla de soliedaridade. Canto de miro subido a ese falso púlpito da palabra valeira Paréceme que eres un actor perdido No m...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de novembro de 2009 Outono ventoso, dabondo cae A chuvia a mares perdidos no medio Do ar convulso. Forte incontible, insolente, Irreverente, insostible, forte E intensa. As arbres fortes non Esquecen A furia dun vento furacanado, Embrión violento e natural, Sacudida do medo e o espanto. Como se fóra un león ruxindo, No medio da xungla acuífera Froito da inmensa sede inaudita, Furacán da forza intensa, Soplo dun deus temible E enfadado e portentoso Os coches cubertos de forte violenta Choiva gratuita Atreavesan estradas rurales Perdidas no cumio do afastamento E as autoestradas son camiños Anchos e sin fin, Cara a Fisterra, Cubertas da auga enteira, Caída, sen piedade algunha, Da bóveda celeste, Cuberta de extensas nubes, Zeppelins de algondóns brancos Ateigados de enorme peso acuífero. As follas castañas e amarelas, Son arrincadas violentamente Das polas das arbes feridas, Namentras unha pequena folliña Co...

AMOR E DOZURA É VIVIR UN MUNDO DE PEQUENAS LINGUAS Pontevedra, 4 de noviembre de 2009 Me subo entero al tiempo vivido. Cuento años buenos y malos pasados. Fui el llanto siniestro de un animal herido, Fui da dulce alegría inesperada. Lo fui todo, sin quererlo, Y, lo fui nada, querióndolo. Habito en las palabras tristes, Y vivo en las palabras alegres. Amo tanto la luz natural, El viento fresco, Y los pinos verdes móviles. El fresco limpia mi cara cansada, Mi vista entera ve, Tu eterna figura inolvidable. Me siento bien, porque creo amar, Y condeno el odio pertinaz. Amo tanto a los seres queridos, El corazón entero y completo Me llama al hecho factible de amar. Amo la vida completa, Amo tu cara bella, Tu sonrisa tierna, Tus manos hacedoras De tantos cosas útiles e inútiles. Que vou facer do vento Que non cura, Da bágoa feble que non dóe. Habítame nos meus valeiros, Éncheme da ledicia que, as veces, Me abandóa, coma un paxaro morto. I believe in freedom, I can not unde...

AMOR E DOZURA É VIVIR                                          Ardán, ó 20 de novembro de 2009. Deixando o laio sostido e suspirando, No cumio interno do desexo puro. A verdade é un interrogante gratuito, Que pecha as portas íntegras Ao mundo xusto e real. Non laio non queimo menutos de tempo perdido.

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 18 de setembro de 2008. Deixamos descansar íntegro ao perfecto astro Solar, E chamamos a o mundo ateigado de pingas de auga continúa. Cambio cíclico temporal, cambiar en resta anual á volta das follas mortas, Ao comezo das arbres espidas a delicia contante dun paseo outonal, Nun chan cuberta de follas castañas e amarelas, Froito do desfolle asumido. Benzoada sexa a auga que cubre a terra seca, O brusco cambio da paisaxe me dí que habito no mundo vivo Que latexa no ar limpo que despido a ledicia de vivir, De sentir a xentileza de acariñar o costabe dunha arbre milenaria, Maravilla natural do bosco fondo, perfecta cuberata arbórea, Que dá paso a un camiño lento de luz pálida e mirada triste. Beleza constante dos boscos galegos, fortes carballos vellos e belos. Contigo percorro os camiños longos da vida, entrégome a liberdade persoal Do que son, namentras adoro teus bicos lentos e pasionáis, Afúndame neste termo absoluto de amor puro, Viva a vida pura ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 6 de xulio de 2009 VIGO, PASADO LATENTE. I Perdín os derradeiros poemas escritos, Polos ventos invisibles; voaban as palabras íntegras, E os versos completos, sosegados e alterados. Voaron pola forza dun vento desatento con desalatento Que non dixo en que momento presentaríase, Un vento forte sen previo aviso Traizón divisoria da paz roubada. II A lembranza escrita percorre os espazos aéreos, Do mundo pasado que eran hestoias enteiras, Construídas con paciencia e agarimo. Aquel tempo pasado habitado por todo o que foi, Lembranza, pretérito e que se mira distante no tempo. III Nacín na Rúa García Barbón número Do cento vinta e tres, terceiro esquerda, Un vinta e dóus de xuño de tres anos Pasados o de mil novecentos cincoenta. Contárame a miña Querida Mai, Que facía calor dabondo, E con a a...