MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Pontevedra, ao 25 de agosto de 2008. Aires Bós me chegan da terra da compañeira, Arxentina enteira sen Pampa nen mate Nen churrasco de rico gando pampeiro. Bos Aires me chegan da terra de Xudán Antre a Pontenova e Meira, Provincia de A Coruña. A terra está viva, porque da o froito das patacas sabrosas, namentras nelas penso, afáiseme a boca clara coma unha xerra de auga deliciosa fresca na mina á rente do camiño á Igrexa Santa. desa fermosa aldea senlleira, ancorada, sen dúdida no meio da beleza fonda. Que mellor que o cante dunhas palabras abertas, ao mundo da fermosa paisaxe, Campos de froito vivo, achegado ao canto dos paxaros ceibos, voar ceibo de liberdade absoluta. Miguel Dubois.

Pontevedra del Lérez a 29 de agosto de 2008 Que rápido pasaron, Los tranquilos paseos marítimos Lentitud paz y sosiego Ternura del mar móvil, Qué rápido sucedió La quietud de lo lento, El respirar despacio, El aspipar puro de la brisa marina y salada. Que rápido fue todo, La vela hinchada Por la fuera del viento, Que viento lento Hinchaba la cuenca de la vela. El sol plataeba el manto azul marino, Y sube y baja Ola contra ola Delirio el mar soñado. Espuma de la ola rota, Lágrimas de la cuenca del ojo abierto, Derramando lágrimas de limón caliente. La Isla de Arousa descansa tranquila En frente, si, cubierta de verdes pinos. El faro balnco y poderoso Se yergue erecto y poderoso con una corona verde, La Playa de Rons y sus construcciones, De visión tranquila y natural De poderoso belleza de pequeña playa solitaria. Los barcos saltan como saltamontes castaños y traviesos Cómo en los en los campos de maíz verde. Y las espigas blancas están a punto De dar el grano del maíz dorado. La cáscar...

Galicia no mes de agosto, o 29 do 2008. No sé si te quise, porque no sé si te quería. Tanto quise y tanto que no quise, Pero quería querer loque quería. No sé si de tanto querer, Rompí el saco del amor, invadido. No sé sí agoté todo el amor existente. Pero te quería más y más. Tanto te quise, Que agoté el hecho de amarte tanto. Rompí el amor entero, Fuí como el cristal roto de un inservible vaso viejo y absurdo. Pero de querer tanto Casi temo de no quererme. Y el amor íntegro, nacía cada mañana cargada y luminoso y se agotaba el amor entero, con la caída de la noche negra. Miguel Dubois.

MUNDO INFANTIL. Fofi y yo. Julito nos mira sonrriente. Asunción detrás de Julito y Arturo o José en la bicicleta. Calculo que sería el año de 1960 o un poquito más. Otro verano en Rons.

BEIJINJ, A CAPITAL do MUNDO Pontevedra, ó 24 de agosto de 2008. Hoxe remata a bela realidade de Beijing, Confluenza exacta de seres humanos diferentes. De hoxe, en adiente, abren novas portas Ao mundo enteiro. Mundo da Olimpiada Universal, Confluencia de razas e culturas, Respecto íntegro a ser humano. Beijing deixa abertas as súas portas, E cada un dos seus visitantes, Levará unha imaxen máxica, Gravada na lembranza de seu corazón. Beijinj non di adeus, Aos habitantes da sumisa Terra, Cultura das culturas, Rachamento absoluto Das ideas ailladas, E o Gran Mundo afaise un cachiño Máis pequeno e sinxelo. China medra, inmensamenta, E chineses e chinesas, Van sendo máis iguais, Ao restos do seres semellantes. China forte e emerxente, Futuro forte, China máxica de ríos fermosos, cancións fermosoas, e deliciosa cultura. China ábrese ao mundo Coma un gran paxaro ceibo, Na percura dun mundo mellor. A dureza do Libro Bermello de Mao - Tse - Tun, ficou na memoria, vivo E nas rúas europeas de Par...

Pontevedra, ao 24 de agosto de 2008. De que maneira, certeira, iba sintíndome Como un ser asistente ao belo espectáculo vital. A forza do vento do Norte, Batía coa a súa forza agarimante, Labazadas de ar ceibo E tépedo Sentín que o vento era o dono intenso Dos movementos dos nosos cabelos, Fíos cansos e tensos que o vento penteaba A súa vontande natural e decisa. Sentín unha fonda beleza interior, Cando eramos víctimas do movemento mariño, Antre un intenso subir e baixar De ondas vestidas de beleza extrema. Namentras o que falabamos, Era un producto de palabras belas, Que o vento levaba, lixeiro Entre vocablos carregados de amor intenso, En lembranza pertinente e penitente. Lémbraste meu amigo, Lémbraste daqueles tempos de tódolos tempos? Naqueles anos de maxia infantil, Que eramos mariñeiros de dorna a vela latina e branca Coa forza absoluta duns longos remos? Fomos os derradeiros mariñeiros da infanza absoluta, E o mar baticaba co ...

Flores fondas, fermosura desta polícroma flor perdida, primavera intensa, cumio colorido, nazón da beleza constante, aberto estóu a gama do colorido fondo. Voces de lus creativa; invédeme os extremos dos dedos longos como alfinetes que apuntan dereitos, a unha combinación fixa de letras esparramadas, que contrúen as palabras dos versos perdidos e cosidos con fíos de fermosura fresca. Flor intensa que habitas os límites da vida constante, que queima, sen piedade , e que suman anos de abondo. Vida das vidas, na que habito, habitante solitario de min mesmo, ser solidario constante e rutinario. A vida íntima é natural e afáiseme unha rutina estúpida que me afunde na lembranza de que son un nome concreto, que eleva en cifras a vida vivida, e as veces esquenzo o presente do verbo amar, e, as veces, penso, que un día vivía pendurado, antre os teus beizos e que de m...

Esquezamos a dor que fira, E xungamos a nosa delicia tenra, Coas cancións de Rosie Thomas. Fagamos do Mundo un espazo de Paz intensa. Cubramos os campos de balas mortíferas, De bandeiras brancas e grandas. Miguel.

Abre o día estival Coa enorme potencia vital Da luz solar. Non me firas meus ollos azuis Amado día. Non violentes a dozura Da pasada noite fermosa Longa de amor ferinte. Coma doce coitelos de amor Meu querido abrente Miña amada e querida muller Durme sonos fermosos. O abrente é senlleiro e tranquilo Non espertes A muller querida. Que a túa luminosidade fonda Alumee seu terno corazón ledo. O Sol mañanceiro Estala no seu fermoso brillar intenso O día rebenta O día nace O día estala De intensa fermosura. Deixamos soterrado Toda unha noite De amor intenso Meu intenso amor. Digamos “bos días” A luminosidade aberta Pola forza da luz solar. Nada é comparable A fermosura deste amencer gratuíto e cotiá Xa comezou o día Xa soterramos a noite Dende que o día naceo Polo fermoso abrente. Mais polo día enteiro Tamén, te amarei Porque pola noite enteira Tamén te amei. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 21 de setembro de 2007. A vida vaise erguendo có paso da suma intacta dos tempos vividos. Un día falaremos do vivido e marcharemos paseniñamente O día consistía en fondas emocións Habitadas de ledicia intensa De medo absurdo e preto. Un tempo, foise convirtido Nunha total suma de horas parciáis. Eiquí estou a estas alturas desta vida, Sen cumplir os soños que poideron ser reáis. A vida é coma unha novela singular Ou unha verdade plural De múltples capítulos, Que ainda non remataron. Capítulos ledos, Sorrisos de meniños Asulagados de bicos tenros e apertas transparentes. Constantes. Amor de amores A vida foron aqueles días tristes e pretos. Nos que a negrura da noita fonda facía Fondo asugalamento do meu interior Valeiro e tremendo. De que me val a palabra morta e valeira? Cales serán as letras carregadas De espranza constante e aberta ao mundo Enteiro E as verdades ocultas? E a filosofía da miseria constante? Ou do deixade ser e deixade facer Anterga política gavacha ?...

Pontevedra, ao 22 de setembro de 2007. AMOR AO PLANETA AZUL. O mundo enteiro, o esquecemento tremendo, a barbarie Das armas mortíferas no chamado "mundo covilizado". O visto e prace dado a licenza de matar. O absurdo, o comportamento hipócrita que invade As economías máis perversas A forza absoluta e o mercado do poder absoluto. Non me mintas, perverso can mortífero, Coa infamia do medo subversibo. Non xeneres no mundo decadente. A miseria que invade o Planeta ferido, A riqueza ben se afae ao poder Coma arma mortífera polas rúas de Bagdad. Unha vez desfeito todo Iremos na percura douto miserento. Faremos da verdade casual, Un mundo de poder esaxerado. Entón o Mundo seguirá xirando, De xeito absurdo e quebradizo As leises naturáis, Coma vidros escachadas Das esquecidas fiestras, Estalarán sen piedade algunha A branca fermosura dos casquetes polares Iniciando, por ende, a súa desaparción, Froita tremenda, Do comportamento irracional O fume asulagará o ar limpo, Da bela at...

POR TODOS NÓS, MELLOR. Pontevedra, ao 2 de marzo de 2008 A todos vós amigos e amigas galegos e galegas que perante un delicioso espazo de tempo, fomos residentes e perfectos estudantes dunha xeneración que loitamos polas liberdades. Por aquela fermosa Palmira, habitante constante da memoria. Polo súa faciana ateigada de ledicia. Polo seu sorriso constante. Pola paz das súas palabras. Sempre Ela connosco no nóso cor. I Topeime, de novo, contigo, amada terra cambadesa coma se nada, como se todo. II Marchábame de fronte a mirada intensa na beleza ateigada de lus na maravillosa e decisiva Ría de Arousa. Arousa da miña infancia distante A cabalo de velas brancas De dornas de tope negras E a toda vela con Rumbo a Illa da Arousa, Illa da Arousa, praia encantada Escarabote e Boiro na fronte eu eu contigo meu amor perdiamosnos no fonda dos teus amorosos beizos agachados. Somentes por testigo o Faro Os piñeiros verdes erguitos cubrían a beleza verde da Illa Fermosa. O imenso, Pombar, descansaba ...