jueves, 21 de agosto de 2008

flores fondas neste ano de 2008

Flores fondas, fermosura



desta polícroma flor perdida,



primavera intensa,




cumio colorido,




nazón da beleza constante,




aberto estóu a gama do colorido fondo.




Voces de lus creativa;




invédeme os extremos dos dedos longos



como alfinetes que apuntan dereitos,



a unha combinación fixa




de letras esparramadas,



que contrúen as palabras dos versos perdidos



e cosidos con fíos de fermosura fresca.



Flor intensa que habitas os límites



da vida constante,



que queima, sen piedade ,



e que suman anos de abondo.



Vida das vidas, na que habito,



habitante solitario de min mesmo,




ser solidario constante e rutinario.




A vida íntima é natural



e afáiseme unha rutina estúpida




que me afunde




na lembranza de que son un nome concreto,



que eleva en cifras a vida vivida,



e as veces esquenzo o presente



do verbo amar,



e, as veces, penso,



que un día vivía pendurado,



antre os teus beizos



e que de mañanciña



abríanme constante



a túa boca definida




e o abrir e pechar dos teus beizos




era unha linguaxe concreta



e sometidos a un suspiro constante




de ledicia fonda.




E, de sócato,



eras fonda noita escura



e convertíaste



no día fermoso e lindo



para esquecer os límites do verbo amar.



Eu era coma un ser metamorfoseado


eu era coma un ser esquencido,


cambia dabondo dentro dos límites cambiables


e facíame presente,


coma a necesidade intensa,



de esquencerme nun lugar ilimitado



dos teus sonos nos coemzos do mes de maio.



Flores fermosas, margaridas de cores,




e habitante constante da fermosura.



Dame azas para voar en liberdade,



dame bágoas para chorar os desamores,



que doen pero non choran,



e dame panos teus panos brancos,


para secarme as dores que crevan


e escachan a delicia.



E un día, se quixeras,



dame vida cando xa non a teña;



e así seréi aquel ser estrano



que nunca morreu laiando de medo,



e se algún día morrérei




fareino do mal de mil amores.








Miguel Dubois.

martes, 19 de agosto de 2008

rosie thomas

Esquezamos a dor que fira,
E xungamos a nosa delicia tenra,
Coas cancións de Rosie Thomas.

Fagamos do Mundo un espazo de Paz intensa.
Cubramos os campos de balas mortíferas,
De bandeiras brancas e grandas.



Miguel.

DÍA DE VERÁN


Abre o día estival

Coa enorme potencia vital

Da luz solar.

Non me firas meus ollos azuis

Amado día.

Non violentes a dozura

Da pasada noite fermosa

Longa de amor ferinte.

Coma doce coitelos de amor


Meu querido abrente

Miña amada e querida muller

Durme sonos fermosos.


O abrente é senlleiro e tranquilo

Non espertes

A muller querida.


Que a túa luminosidade fonda

Alumee seu terno corazón ledo.


O Sol mañanceiro

Estala no seu fermoso brillar intenso

O día rebenta

O día nace

O día estala

De intensa fermosura.

Deixamos soterrado

Toda unha noite

De amor intenso

Meu intenso amor.

Digamos “bos días”

A luminosidade aberta

Pola forza da luz solar.

Nada é comparable

A fermosura deste amencer gratuíto e cotiá

Xa comezou o día

Xa soterramos a noite

Dende que o día naceo

Polo fermoso abrente.

Mais polo día enteiro

Tamén, te amarei

Porque pola noite enteira

Tamén te amei.





Miguel Dubois.




miércoles, 13 de agosto de 2008

VIDA



Pontevedra, ao 21 de setembro de 2007.

A vida vaise erguendo có paso da suma intacta dos
tempos vividos. Un día falaremos do vivido e
marcharemos paseniñamente
O día consistía en fondas emocións
Habitadas de ledicia intensa
De medo absurdo e preto.
Un tempo, foise convirtido
Nunha total suma de
horas parciáis.
Eiquí estou a estas
alturas desta vida,
Sen cumplir os soños que
poideron ser reáis.
A vida é coma unha novela
singular
Ou unha verdade plural
De múltples capítulos,
Que ainda non remataron.
Capítulos ledos,
Sorrisos de meniños
Asulagados de bicos tenros
e apertas transparentes.
Constantes. Amor de amores
A vida foron aqueles días
tristes e pretos.
Nos que a negrura da noita
fonda facía
Fondo asugalamento do meu
interior
Valeiro e tremendo.
De que me val a palabra
morta e valeira?
Cales serán as letras
carregadas
De espranza constante e
aberta ao mundo
Enteiro
E as verdades ocultas?
E a filosofía da miseria
constante?
Ou do deixade ser e deixade
facer
Anterga política gavacha ?
De que xeito soterrraremos
A mentira que fire e que
mata?
Cando falaremos coa verdade
Nos beizos?
Cando deixaremos de ser
O que nos non queremos ser
E ser perfectos actores
mintiráns?
Busca a verdade inmesa,
A que enche dabondo.
Rexeito , totalmente, e de
certo, a palabra
Miserenta.
Día a día vou construíndo
Un mundo diferente,
Facendo do absurdo
Un coxunto de verdades
enteiras
No meio das néboas
outonolas.
Cruzaréi o parques ateigados
De follas castañas
E as arbres espidas.
Son o anunzamento
Do cambio climático.
Mais as augas do Río
Lérez,
Seguen quedas e verdes.
A bela paisaxe é diferente,
Pero ben sendo a mesma,
Con menos engadidos.
O corazón segue o seu
constante latexo
Incansable.
E o testa fría pensa no que
son,
No intre exacto,
Nas verbas perdidas de xeito
absurdo.
A dia segue, e sego ateigado
no
Pensamento activo.
Algúns soños fun perdendo
Polos camiños da vida,
Mais xamáis, nunca,perderei
A constante espranza,
Aquela que me invita
A sobrevivir o campo
Da verdade no día a día.




Miguel Dubois.

AMOR AO PLANETA AZUL

Pontevedra, ao 22 de setembro de 2007.



AMOR AO PLANETA AZUL.





O mundo enteiro, o esquecemento tremendo, a

barbarie

Das armas mortíferas no chamado
"mundo covilizado".

O visto e prace dado a licenza de matar.
O absurdo, o comportamento hipócrita que invade

As economías máis perversas

A forza absoluta e o mercado do poder absoluto.

Non me mintas, perverso can mortífero,

Coa infamia do medo subversibo.

Non xeneres no mundo decadente.

A miseria que invade o Planeta ferido,

A riqueza ben se afae ao poder

Coma arma mortífera polas rúas de Bagdad.

Unha vez desfeito todo

Iremos na percura douto miserento.

Faremos da verdade casual,

Un mundo de poder esaxerado.

Entón o Mundo seguirá xirando,

De xeito absurdo e quebradizo

As leises naturáis,

Coma vidros escachadas

Das esquecidas fiestras,

Estalarán sen piedade algunha

A branca fermosura dos casquetes polares

Iniciando, por ende, a súa desaparción,

Froita tremenda,

Do comportamento irracional

O fume asulagará o ar limpo,

Da bela atmosfera

As fermosas praias

Afundiranse miserentamente,

No esquecemento do sólido

E pasarán a ser o mundo submarino

As areas finas e claras, nas que un día deitámonos,

Serán, mágoa. Unha cor crara sumerxida no fondo
mariño..

As casas da beiramar serán froito do verde mar.

E as bágoas, das nosas facianas,

Serán anguriadas fervenzas

Que expresen a irracionalidade humana,

Os intereses egoístas,

Xenerarán máis pobreza

A falla de soliedaridade ansiada,

E con absurdas mentiras

Emerxerá o tremendo mundo irracional.

Sobe, sen dúbida a temperatura interior terráquea

Ulo respecto a Nai Natureza?

É lóxica a linguaxe absurda da sen razón?

Vamos perdendo as esperanza da recuperación

Aínda que non nos rendemos ante o cataclismo
provocado,

Mans espidas medrosas e expresivas Poñeremos

nas nosas

Testas carregadas de fermosas lembranzas

pretéritas

Non embargantes a miserente política do absurdo

Invanden os camiños da vida.

Demóslle tempo a esperanza

Demóslle todo o noso respeto

Ao froito da vida.



Miguel Dubois.



POR TODOS NÓS, MELLOR






POR TODOS NÓS, MELLOR.




Pontevedra, ao 2 de marzo de 2008



A todos vós amigos e amigas galegos e galegas

que perante un delicioso espazo de tempo, fomos

residentes e perfectos estudantes dunha

xeneración que loitamos polas liberdades. Por

aquela fermosa
Palmira, habitante constante da

memoria. Polo súa faciana ateigada de ledicia. Polo seu sorriso

constante. Pola paz das súas palabras. Sempre Ela connosco no

nóso cor.




I



Topeime, de novo, contigo,



amada terra cambadesa



coma se nada,



como se todo.





II



Marchábame de fronte



a mirada intensa



na beleza ateigada de lus



na maravillosa e decisiva




Ría de Arousa.




Arousa da miña infancia distante



A cabalo de velas brancas



De dornas de tope negras



E a toda vela con Rumbo a Illa da Arousa,



Illa da Arousa, praia encantada



Escarabote e Boiro na fronte


eu eu contigo meu amor


perdiamosnos no fonda dos teus


amorosos beizos agachados.


Somentes por testigo o Faro


Os piñeiros verdes erguitos


cubrían a beleza verde da Illa Fermosa.


O imenso, Pombar, descansaba quedo,


tranquilo e sumiso


E nós, ti e máis eu, meu amor


Xogamos


Aqueremos máis na fermosura


Da praia de areas brancas e douradas.


Doce bico no serán perdido,


Vento do Norte fondo do verán claro.


Deixámola a Illa ,meu amor,


E iamos de cara ao peirao de Rons,


Lugar de infancia e intensa vida


Habitada.


Lugar no que o vento do Norte sumiso


Pentiaba as follas do millo verde,


Namentras a téu cabelo longo


Eran coma ondas do mar


Voando no valeiro.




III



CAMBADOS.




Porque tanta beleza constante


e tan pequeno espazo de tempo?


Digo eu, constantente,


Cambados mariñeiro,


Mariñiros queridos


de tan castigada Ría no antergo.


Que bela te atopo fermosa terra do


Alavariño!


Tan fermoso porto,


Longos peiraos que nunca


parecen rematar.



Horas irrematables



de constante traballo!



Pazos antergos,



podería feudal



namentras Ramón Cabanillas



di que xa era dabondo.



Todo un mundo de fermosa pedra



Perfectamenta construído,



Fermosos igrexas



Lugares de recoller a alma en solitario



Para lle falar a Deus,



Se ceivamente quixeras



Santa Mariña querida,


lugar cáseque derrubada


lugar para o pranto e a lembranza.


A traíña, unha daquelas longas



Traíñas de moitos remos,


Forza homes , máis forzas



e a traíña con toda o seu poderío


Chegou antre as primeiras


E nela ían aqueles fortes remeiros


que deixaron na extensa lembranza



a Illa da Esmeralda.



A Capitana, tan fermosa, tan bela


Tan ben feitilla, tan sumamente, galega,



Termosas habitacións,



Tardín predido na fermosura.



Enormes lagares inmensos.



Fermosa finca inmensa da Capitana



E ao fondeo dela aquelas restos



arquitectónicas



de Santa Mariña , de novo,



Dos desaparecidos.



Cantos erguitos



Do silenzo absoluto



dos fermosos Cruceiros



cantas fermosas casas



Colo da fermosura,



Pazo antigo con pequena capela




Interior.



Lugar de descanso de antigos Rectores



Da Universidada bela Compostela.



Pedra e canta pedra das pedras



tódalas las canteiras habidas,



Cambados fermoso e intenso



Camiño imos dos derradeitros peiraos



Deixamos pola banda esquerda



O fermoso Pazo dos velliños e velliñas,



Pola banda da dereita




Nunha praia xeitosa



Denansan as cansadas e inertes barcas



Da súa delicada rambla



É fermosa a vista do Porto enteiro.




Antigos barrios mariñeiros,




lugares de nasas de bimbio



e redes antigas,




Da cordiña dura e castaña



Os nenos e as nenas ían descalzos



naquelas anos tremendos.



O pai mariñeiro ía con



pantalóns remendados



naquelas cores azuis que todo



ano duraban.



Iamos Juan, Daniela, Marita e Non me Lembro,



Perdóame, homildemente,



Querida compañeira ferrolá



De cara a Torre Ergueita




Do século XIII.



Mañáns duras compañeiras cambadesas



naquelea anos de 1970



nos que os legóns cravánrose



de cotío e con forza



nas areas da seca aínda mollada



Ameixas brancas



coma o leito pura da vaca marela



ameixa fina,



como marfilina pura e delicada



e birbirichos dabondo



Gordechos e bonitos



A forza contanste,



a sacrifizo intenso



e o froitos do mar



eran un recurso para a supervivenza.




Todo Cambados , toda a fermosura



todo o sacrifizo



E o fermoso día 1 de marzo de 2008



Son unha fonte máis



Para querer, sumisamente,




Aos meus benqueridos amigos e amigas



E a miña amada Ría de Arousa.



Miguel Dubois.