MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros De construir días Livianos de ventó Cabalo invisible, Do ar en movemento Refres...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra 23 de Febreiro de 2020 VIOLENZA Pendurada no Céu nouturno, Noite de negro Noite fonda, Outeiro dun Céu de sombras Inacabadas. Longas sombras E o corazon Roto coa dor Intensa Do amor ferido A incomprensión E a violenza Machista, restando Vidas de mulleres Asesinadas e Xerando orfos Eórfãs e corpos Fimininos Arruinados da vida, Cunha brutal. Violenza de home, Asesino brutal, Asasinaron, Aos ledos sorrisos E crearon Un sistema de Crises continuas, Un medo atroz, A lingoaxe quen Mata en pouco tempo, rápido Fillas dunha Sombra permanente Negra,moi Negra, De luces escasas A luz e a lúa E as estrelas Brillantes Paradisos Lixeiros, Que treman Nova fermosa lua Cos cornos Erguidos na esquinas Outas e precoces, Puntiagudas, Cúmulos de Marfil afiado, Entrada dunha Ferida dun corno De touro, dor Intensa, corna da Ferinte e matador Desvanecido, Collido antre Compañeiros Da lidia brutal Achegado a morte Mas...

AMOR E DOZURA É VIVIR [10:33, 2/1/2022] Miguel: Lindisima. Parabeins!🌺🌺🌺🌺 [13:24, 2/1/2022] Miguel: Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 31 de Decembroo de 2.021. Tos vai marchando coma un barco veleiro que parte dun peirao dando a impresión que esta será a súa derradeira viaxe. Barco veleiro de alto palo e longa vela branca lévame as Illas Perdidas as Illas que están no meio do mar a pesares das catástrpfes climatolócicas e o inseguro go

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 21 de Agosto de 2014 DÍAS EN FAO Un paseo lento en bicicleta, facianos mover dun lugar a outra, Cambiar a nosa constante visión. Unha ponte estreita camiño de Esposende, abría o camiño por enriba do Cávado, cando deixaramos xa en Fao, as vivendas dos indianos brasileiros, o Hospital de Fao, a escola, pola que pasaron tantos mestres. Os edificios outos de Ofir, erguíánse rompendo o equilibrio paisaxístico, e pedal a pedal iamos avantando, deixamos os artiluxios de dúas rodas, de motores de pernas longas, non moi lonxe daquel museo marítimo e lugareño daquela vila, con fermosos monumentos e igrexas pequenas ou non tan pequenas, culto interior do silencio íntimo. ...