MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR                                    IN  MEMORIAM:                                 Miguel   Delibes.               UNHA LONGA VIAXE                           Pontevedra, 17/03/2010.       A vida fermosa, a vida dorida,   Que non perdoa a dor ferida sandante   Remata nun segundo de tempo tope e punto.   Os límites do sufriemento criminal e derradeiro   Do estado vital vivido, paz, guerra e amor   Transportámonos ...

AMOR E DOZURA É VIVIR                                 Pontevedra, ó de 19 de marzo de 2010.                                              A JOSÉ  CARLOS SILVA, no seu sesenta cumpleanos.           Levamos, tanto, tempo,   Xunguidos e amarrados,   A plenitude de ser o que somos.   Dous homes sencillos, traballadores   Amantes da plenitude da liberdade enteira,   Xunguidos ao amor correspondente,   Arrincando, tí, José Carlos, medos reais   Nos teus combates coa mar brava,   Nos mundo do século pasado,   E comeszos do século vinta e un.   Ti tes alma libertaria,   Vives no mundo do amor aberto,   Home habitante do sose...

AMOR E DOZURA É VIVIR             Pontevedra ao 20 de de marzo de 2010.                                     VAIA CÓ MEU  AGARIMO A TITO OTERO.                                    A FORZA DO AVENTUREIRO.       Carecer do medo paralizante, patente de puro corso   Desafiar as leises do que parece que é imposible.   Arriscar con toda a valentía propia,   Valentía constante que fortifica.   Ficaron nun extraño pasado insensato,   O comportamente dun medroso absurdo e irresoluto   Un querubín de azas partidas   Que non se arrisca a chegar,   Ao interior do seu propio ser,   Onde arde a constante fonte   Do instinto normal.   Impotente...

AMOR E DOZURA É VIVIR     Un recorrido por la vida del escritor vallisoletano Miguel Delibes

AMOR E DOZURA É VIVIR   Pontevedra, ao 10 de xaneiro de 2010         A LINGUA  DO MEU POBO.       Amanda lingua galega,   Lingua do Pobo galego   De ti non rexeito,   Fonte da boca aberta,   Da que saen verbas galegas,   Oriundas  das Terras da fermosa Galicia.   Non rexeito da miña lingua querida.   Non rexeito do berce do meu falar.   Galicia fica senlleira, aíllada,   Sen a súa lingua falada e escrita.   Cantas horas de clase ensinadas,   Cantas autores estudados,   O Rexurdimento,   Rosalía, Curros e Pondal.   Porque non lembrarse de   Luis Pimentel, de Ramón Cabanillas,   Por que non lembrarnos de   Uxío Novoneyra, de Manuel  María,   De Rafael Dieste, de Lorenzo Varela,   De Antón Avilés, de X. L.   Méndez  Ferrín, de Carlos Casares,   De Bernardino Graña,   De Darío Xohán Cabana,   De Suso de T...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de xaneiro de 2010.         VINTE  DEZ   Onte dixémoslle adeus,   Por tódolos tempos   E de súpeto empredemos   Coma un cabalo que choutóu   O outo obstáculo para   Ir ao outo lando do tempo   O tempo máis outo en número   Formado por un vinte e un dez.   Bridamos por tódolos deuses   Brindamos por tódolos demos,   O tempo é unha máquina perfecta,   E imparable. E xa estamos   Neste número da hestoria,   Que nos traerás: ledicia inmensa,   Alomenos ledicia, quizáves.   Que nos traerás: pranto amargo,   Cara suorasa, bágoas tristes,   Golpes inútiles?   Que nos traerás, digo eu:   Vinte dez, vinte bicos amorosos,   Des disgustos mortais?   Que me vas dar vinte dez,   Dúas veces dez  máis unha vez   dez?   Dame o mundo no que habito,   Dame o alento respirable,   Dame o canto do paxa...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 31 de decembro de 2009     A REI MORTO, REI   POSTO   Tempo, tempiño, tempo,   Suma e segue,   Habita números outos   Habita po paso da historia pasada,   As lembranzas queridas,   Os prantos gratuitos,   As condeas absurdas,   As decisións incomprensibles.     O Mundo enteiro   Habita có paso do tempo,   A hestoria vivida   Abandonamos un ano pasado   E nunhas horas videiras,   Choutaremos, beberemos,   Bridanremos,   Darémonos bicos agarimosos,   Bicaremos con traizón calculada,   Amosanda a cara agachada   Do que  desexamos ser,     Mais non somos.   A cidade estoupa en locería   Nouturna, ceo de cores diversas     Os sufridores seguén seu lento   Sufriminto crónico,   Externo ou interno.   O traficante brinda   Pola gloria do seu tráfico.   O enfermo sofre,   Os alb...