MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR VIDA TEATRAL: FUNCIÓN COMPRETA. Para MARÍA LAGARÓN, pola a arte escénica, e por ensinar ao que non sabe. Ensíname a non mentir con sutil delicadeza, Cóntame o mundo real, non embarulles a verdade pura, Nos sexas o que minte, constantemente, Para ser máis perverso; para firir a verdade. Pareces un enxeneiro de mentiras prefabricades, Pareces o filósofo dun contravalor, Pareces un manipulador compreto, Enches as túas boca tremenda, De mentiras absurdas. Din que predicas, pero, somentes, divides. Pero, parece que o Norte perdeuséte, No medio da néboa tupida e húmida, Nun día de novembro repetido, Polo interés persoal e a falla de soliedaridade. Canto de miro subido a ese falso púlpito da palabra valeira Paréceme que eres un actor perdido No m...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de novembro de 2009 Outono ventoso, dabondo cae A chuvia a mares perdidos no medio Do ar convulso. Forte incontible, insolente, Irreverente, insostible, forte E intensa. As arbres fortes non Esquecen A furia dun vento furacanado, Embrión violento e natural, Sacudida do medo e o espanto. Como se fóra un león ruxindo, No medio da xungla acuífera Froito da inmensa sede inaudita, Furacán da forza intensa, Soplo dun deus temible E enfadado e portentoso Os coches cubertos de forte violenta Choiva gratuita Atreavesan estradas rurales Perdidas no cumio do afastamento E as autoestradas son camiños Anchos e sin fin, Cara a Fisterra, Cubertas da auga enteira, Caída, sen piedade algunha, Da bóveda celeste, Cuberta de extensas nubes, Zeppelins de algondóns brancos Ateigados de enorme peso acuífero. As follas castañas e amarelas, Son arrincadas violentamente Das polas das arbes feridas, Namentras unha pequena folliña Co...

AMOR E DOZURA É VIVIR UN MUNDO DE PEQUENAS LINGUAS Pontevedra, 4 de noviembre de 2009 Me subo entero al tiempo vivido. Cuento años buenos y malos pasados. Fui el llanto siniestro de un animal herido, Fui da dulce alegría inesperada. Lo fui todo, sin quererlo, Y, lo fui nada, querióndolo. Habito en las palabras tristes, Y vivo en las palabras alegres. Amo tanto la luz natural, El viento fresco, Y los pinos verdes móviles. El fresco limpia mi cara cansada, Mi vista entera ve, Tu eterna figura inolvidable. Me siento bien, porque creo amar, Y condeno el odio pertinaz. Amo tanto a los seres queridos, El corazón entero y completo Me llama al hecho factible de amar. Amo la vida completa, Amo tu cara bella, Tu sonrisa tierna, Tus manos hacedoras De tantos cosas útiles e inútiles. Que vou facer do vento Que non cura, Da bágoa feble que non dóe. Habítame nos meus valeiros, Éncheme da ledicia que, as veces, Me abandóa, coma un paxaro morto. I believe in freedom, I can not unde...

AMOR E DOZURA É VIVIR                                          Ardán, ó 20 de novembro de 2009. Deixando o laio sostido e suspirando, No cumio interno do desexo puro. A verdade é un interrogante gratuito, Que pecha as portas íntegras Ao mundo xusto e real. Non laio non queimo menutos de tempo perdido.

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 18 de setembro de 2008. Deixamos descansar íntegro ao perfecto astro Solar, E chamamos a o mundo ateigado de pingas de auga continúa. Cambio cíclico temporal, cambiar en resta anual á volta das follas mortas, Ao comezo das arbres espidas a delicia contante dun paseo outonal, Nun chan cuberta de follas castañas e amarelas, Froito do desfolle asumido. Benzoada sexa a auga que cubre a terra seca, O brusco cambio da paisaxe me dí que habito no mundo vivo Que latexa no ar limpo que despido a ledicia de vivir, De sentir a xentileza de acariñar o costabe dunha arbre milenaria, Maravilla natural do bosco fondo, perfecta cuberata arbórea, Que dá paso a un camiño lento de luz pálida e mirada triste. Beleza constante dos boscos galegos, fortes carballos vellos e belos. Contigo percorro os camiños longos da vida, entrégome a liberdade persoal Do que son, namentras adoro teus bicos lentos e pasionáis, Afúndame neste termo absoluto de amor puro, Viva a vida pura ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 6 de xulio de 2009 VIGO, PASADO LATENTE. I Perdín os derradeiros poemas escritos, Polos ventos invisibles; voaban as palabras íntegras, E os versos completos, sosegados e alterados. Voaron pola forza dun vento desatento con desalatento Que non dixo en que momento presentaríase, Un vento forte sen previo aviso Traizón divisoria da paz roubada. II A lembranza escrita percorre os espazos aéreos, Do mundo pasado que eran hestoias enteiras, Construídas con paciencia e agarimo. Aquel tempo pasado habitado por todo o que foi, Lembranza, pretérito e que se mira distante no tempo. III Nacín na Rúa García Barbón número Do cento vinta e tres, terceiro esquerda, Un vinta e dóus de xuño de tres anos Pasados o de mil novecentos cincoenta. Contárame a miña Querida Mai, Que facía calor dabondo, E con a a...

AMOR E DOZURA É VIVIR                               Pontevedra, ao 18 de agosto de 2009                                    NOITE  ESCURA       A noite enteira me entrego, íntegro nela,   Acariño os minutos silenciosos,   O tempo pasa tan rápido, tan sensato,   E tanto tempo de contrabando,   Repartido inxustamente ao tempo natural vivido.   Afirmo enteiro toda a noite íntegra,   Decoro as horas enteiras con escritos fermosos   De Capitáns soñadores que deixaron as súas almas enteiras,   Nos portos da noite perdida, de soñar soños inútiles,   Da viaxes perdidos ao Mundo Enteiro da Nada,   Da noita agachada que esperaba detrás   Do de...