MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA E VIVIR Pontevedra, ó 7 xuno 2009. O MUNDO DO REVÉS Permítime escoitar quedamente, A auga crara, trasparente, E limpa dos regatos continúas Fontes sonoras de placer. Palpo nas miñas torpes mans, Unha efervescente fonte De enerxía continua. Afástome do mundo insensible E doto meu ser, Dunha fonte inagotable, De esperanza permanente. Son eu, o que eu son, Sen lerías constantes Nen falsos devaneos. Aparto silenzos absurdos Que debería falar dabondo. Pido habitar co cumio da paz Onde non existen, As guerras que nunca Deberon existir. Tremenda torpeza humá, Queixume forte Do ferido corpo, Último laio mortal, Na fronte da mortal Bomba cargada De morte continua. Habito en min, Para quererche forte E inmenso, para amarnos, Na imensidade dun eido Verde cargado de amor Maduro, cargado de tenrrura, habitada De silenzos continuos Por mor de acariñar A túa longas túas costas, Deserto da pel espida, Acariño lento e soave, E ti sentes lenemente, O meu deber de acariñarte. Penso que es...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 16/06/2009 2:08:53 Para: sbcastro@edu.xunta.es Asunto: Reenviar: CRISE Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009 CRISE O temmo medra e non para de facelo. Constue horas perdidas, Momentos de delicia intensa, E anos pasados mecánicamente, A feito de reloxo imparable, E, as veces, voto a vista ao mundo pasado E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín. Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías diferentes. E, as veces, miro con que forza morreron Os Paisés da Órbita Soviética. E pouco tempo aquela Europa distante, Decidiu integrarse no mundo consumista occidental. O mundo era unha absurda división, Que non deixaba vivir a libertade merecente Ao o home ou muller privado de libertade. Todo un aparato policial político, Quebraba o senso ceibo dun home engailado. Mais parece que foi non hai moito. Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo, Pero aquel mundo occidenta...

AMOR E DOZURA É VIVIR       INTEGRACIÓN E DESINTEGRACIÓN.         A simple vista, "desintegración" sóa moi mal, cáseque coma a desintegración do atómo de hidróxeno, ou bomba "atómica" fenómeno devastador, destructor que hoxe en día andan en probar na Corea do Norte. Países como India  e Pakistán, teñen a estes artefactos atómicos como elementos de ameaza ao resto da humanidade. O que destrúe  e ameaza ao outro ou outros carece dos más mínimos conceptos da Integración, tendo un odio fondo a súa ememigo, e entón desintegra vilmente, destrúe pero , ao memsmo tempo, esquenceu o feito integrador e os malos sentimentos apodéranse do que gañou a "guerra" por mor de que o odio apoderousa da súa maneira de pensar. O que nun intre foi o seu amigo agora, é o nemigo, incurrido nunha total inversión de valores. Os elemetos da guerra cómo feito destructor, non ten disculpa no ser humano, convertíndose algúns seres human...

AMOR E DOZURA É VIVIR DAÑE VIDA Á LEMBRANZA.   O tempo longo ou curto acumula   Máis tempo. Unha longa vida feliz,   A triste testemuña do sofrimento   Aberto que dabondo sanda vermello.  Abreuse o tempo, dilatóuse  Fíxose unha cantidade definida,  Polo criterio persoal vivido.  Coma chegar ao fondo da  Lembranza, habitante do pasado,  Aquel tempo que eu quixen,  Que non rematara,  Un tempo para constuir,  Espazos temporales diversos,  E crear o arbol ateigado de froitos  Vitales e contundentes.  Unha  serán soledado perdido  No mundo da memoria  Onde todo fica a pesares  De que parecía algo rematado.  Emerxe potente e poderosa,  Un mundo da lembranza,  Cando os dous bícávanos,  Con toda a fora e dulzura  Dunha idade máxica pasada,  Pero, que aínda vive,  Burbullas das lembrazas,  Campos de verde millo,  E o verán que deixei de  Ser inocente e acudía ao  Perigro da inconherencia puberal.  A tolemia temporal  O despertar sexual,  O desexo constante,  Tocarche dabondo  E bicarche fondo  ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 24 de mayo de 2009 SÉ TÚ. Tengo que decirte unas cosas decisivas, Sugerirme cientos principios, Olvidarme del sufrimiento propio Producto del maltrato ajeno. La herida abierta me duele tanto, Me duele el dolor de tanto doler. No pronuncio palabra alguna Gimo en la distancia perdida, Busco los verbos más arbitrarios, Lloro cuando toca, Cojo el blanco pañuelo Y me hundo en el fondo abierto. Que mayor herida abierta, Que el fruto de la mentira predilecta. Que disparo mortífero antes de tiempo, Me duele el amor tanto, Tanto me duele entero el amor. No quisiera ser víctima débil, La verdad brilla en medio de la noche, Farol nocturno, enséñame el camino recto. ¡Que importa que sufra! ¡Que importa que de pena auténtica se muera! Dicen, las malas lenguas absurdas, Que se hizo de una banda malhechora, Con cierto aire satánico, un tanto atrevido, Dicen las absurdas manchadas lenguas. Pero acepta el castigo impuesto, Quizás se...

AMOR E DOZURA É VIVIR                                                             POEMA enviado a ALBERTO AVENDAÑO,                                                            COMPAÑEIRO  E AMIGO MEU DE ANDANZAS                                 ...

AMOR E DOZURA É VIVIR INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA. No fondo dos teus ollos fondos, Sospestía unha mirada acesa, Dun certo desprezo, A un ser semellente. Sentín pena fonda! Preguntéime logo, Porque así me mirabas, Pensei que odio non existía. Guindácheme palabras duras, Perdiche o senso humano, E me preguntei quen defenderá, As túas ideas extrañas. Porque te separache do verbo amar, Amar,día a día, afrontar a verdade, Non soporto a mentira sublime, Que contradicción perversa! Que traizoa a verdade querida. Amarga teño a boca, O pensamento libre A feito miserento e inexistente, Mais atacan polo baixo, Secan as fontes da auga clara Teñen a mirada seca, E os beizos tensos Coma fío de tanza tirante. E cando se quere construir, O verdade enteira, Un acto benefector, Voces vociferan tremendamenta. Como facer e construir, A verdade, necesario, Como facer do mundo cotiá, Un lagar non extraño e habitable. Se acaso deíxame ser un ser ceibo, Non afeito a...