MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 25 de xaneiro de 2009. O QUE NON AMA TEN O CORAZÓN MORTO DE AMOR. M. D. Tremenda bomba de vento tremendo. Queimadura do silenzo perpetuo, Uralita grisáceo vóa pola forza extrema Do furacán temerario. De que trono tremendo, Sacude a temeridad dun potente son, A forza do vento arrinca As tensas amarras dos veleiros brancos Aguetianos aventuteiros Do mar bravo, Asulalagados De enteira liberdade Para a navegacón perfecta. Grandes ondas mariñas En movemneto de vae e veñen, Érguense coma brancos pantasmas De escuma brava branca. No cumio da onda da mesca cor limpa, Navega un cacho de barco afundido Pola forza do vento de xaneiro de 2009. Parés que o mar enteiro unha loita constante De perfectos movementos Que fan da superficie mareira Un campo dunha batalla encendida De escuma e auga rabiosa. O ceu cáseque e negro e grisáceo Trono da noite perdida. Asemella o inferno de Dante Allighieri Nos seus achegamentos a Toscana. O senso vital da potente Naturaza F...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de xaneiro de 2009 AMAR PARA AMARTE, MÁIS. Cae a noite enteira no escuro Fondo da túa boca aberta, namentras meus beizos puequenos, Rozan a delicia dos teus tenrros e soaves. CaE a noite de inverno decadente e inversa, No fondo do teu sorriso En forma antinómica, Antre a delicia suma E a potente e quebrante tristura, Tempo para sufrir calado Perda de tempo para a engadir A delicioso arte de amar. Porque tanto te querei, meu amor, Sepárame de todo para entregarme A ti enteiro, amor dos amores. Dame a ledicia para vivir en paz. Achégate aos meus brazos afeitos Para amarte máis e máis. Doume a ti todo e íntegro, Nesta desesperada noite amorosa, Gañada ao tempo perdido, Na que os ventos non existen, Quimeras perdidas, E só ten sentido a caricia quente, O bico perdido, Ou agarimar túas longas costas espidas Coma se se tratara dun novo deserto De amor continuado e constante Esgotado do adverso odio, Amarrarme a ...

AMOR E DOZURA É VIVIR TERRA ROUBADA E MALOGRADA Pontevedra, ao 28 de decembro de 2008. TERRA ROUBADA E MALOGRADA. Invasión indebida, Tremenda brutalidade bélica, Terra asoballada e acribillada Civíis mortos, Polo tremenda arma nemiga, Terra Santa, Santa das Bágoas Sacras, Oliveiras Benditas e secas, olivos queimados. Oracións frustados, Tiros mortáis e asasiños Aniquilamento bárbaro, Suburbio atestado de carencias, Carencias de amor roubado, Odio semiádo Semente de armas tremendas. Parolas rotas, bocas incendiadas, Discursos inútiles Corazón quebrado e roto, Laio constante e solidario, Marmurio de feridos tremendos, Hospitales brancos de sangue vermella, Matanzas bárbaras e tremendas. Ouh oracións prometidas, Ficaron en verdades enganadas. Que absurdo tiro mortal, Que queixume aberto de pánico constante, Falan a linguaxe das armas mortíferas, O q...

AMOR E DOZURA É VIVIR Asunto: 2008 ESTÁ MORRENDO Pontevedra, ao 31 de decembro de 2008. 2008 ESTÁ MORRENDO En pouco tempo engadiremos Un novo número, 2009, Neste Mundo cuantitativo e temporal. A estas outuras das nosas vidas vividas, Atopánomos en outo número cuantitativo Da Era do Mundo Cristiano. Imos deixando os días espidos Na lembranza querida, Ou as veces, pensamos, Mellor sería que non existiran Os intres creados para baterse fortemente, Como medo infecundo Ou a verdade inexistente, Esa quimera extraña Que queima a verdade íntima E a conversiona na perversidade absurda, Que utiliza o baixo fondo mental, E quebran absurdamente As leises elementáis éticas, Furando o concepto real E así convertilo Na máis tremendo absurda Hipocrersía existente, Creando o Mundo opaco, O Mundo agachado No máis fonda perversidade De nosos instintos máis anim...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 26/12/2008 21:02:11 Asunto: VIVIR para ESTAR Pontevedra, a 26 de diciembre DE 2008 VIVIR para ESTAR y ESTAR para VIVIR Como pasa todo, Se pasa la vida atenta Sin darse uno cuenta de nada. Como el día nace abierto de luz pendiente, Nace el niño saliente, Hambriento de Mundo entero. Los pájaros vuelan y se van. Quizás marcharán a las doradas ramas De climas más cálidos. El viento gime, Y el miedo no dá miedo Y, también gime y llora. Estoy atento a toda la vida entera, Voy comiéndole espacios indolentes Al tiempo voy subindo el cuántico múmerico. Y, es verdad, que quejar no me quejo, Quizás escondido, a veces, Me surgen la ganas de reventar las claras lágrimas. Dicen que se perdona el dolor susodicho Con transparentes lágrimas indoloras, Y río como si nada Cómo si fuera un ave torpe amarilla, I...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie  A BELEZA DE XULIA               Pontevedra, ao 25 de decembro     A BELEZA DE XULIA       Non dubdido de nada,    Non dubido da fame contanste  Non dubido da sede permanente.  Mais habito no silenzo continúo de tódolos silenzos,  Polo día enteiro teña unha boca aberta de silenzo aberto.  Pola noito durmo silenzosamente na continuidade muda.  Abro as portas ao son quente,  Ao queixume solitario dun pino verde e famento de vento.  Son o silenzo permanete a verdade infalable,  O verso inútil ou canzón morta.  A guitarra xeme laios pertinentes  Puntéos exactos,  Namentras a cantadora viva de voz  Ateiga a sá ateigada  De canzóns desgarradas  Que aumentan  o podería dunha voz enteira.  Guitarra de tódolas das  cordas da vida,  Acompañas a voz da muller amada  Que acende o canto perfecto  Do amor perdido  E gañado en posteriores batallas amorosas.  Xulia está ergueita sen voz e con vento aberto,  Na punta dun peirao pétreo  ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 23 de decembro de 2008. O tempo de tódolos tempos, O tempo da ledicia constante, O tempo que me achega ao Nadal, Meniño Deus, Mañán virás ao Mundo, Como o fas en cada ano Do teu almanaque longo. Meniño Xesus, Estará quizáves a noite fría mañá, Que a túa nai querida, Che dea a calor perfecta, Mañá virás ao Mundo Meniño Deus. Miguel Dubois