MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR ONDE ESTÁ O MEU VERDADEIRO NOME?‏ Ardán, Marín, ao 19 de decembro de 2008. Doume de conta, coma pasa a vida, Coma imos queimando os espazos valeiros, E coma imos enchendo a vida enteira da ledicia perdida. Dubido, por desgraza, dabondo, queimo a sin razón, E non vou pola vida real dando inúiles paus duros De cego converso. Non vexo porque non quero Mirar a verdade, que me pecha os ollos esperanzadores, Dun espazo lumínico perdido no cumio do meio día. E todo avanza, sen tregua, E todo retrocede no pensamente vital humano. O rico enriquece legalmente, Namentras o pobre paria Síntese máis miserento e inútil. Obedece as ordes pertinentes, Baixa a testa triste, E Non chega a cobrar un salario mínimo. O desiquilibrio social E un constante social. Wall Street enche as súas arcas perfectas, Namentras os chamados amos dos cartos, Homes de nobleza indudable, degradada, Pasan a forma a nómina da delincuencia monetaria. E non podes protestar e non podemos queixanos. U-lo Nor...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín ao 9 de decembro de 2008 A LINGUAXE MUDA Eu non son o teu silenzo continuo, fala somentes Pola la emision perdida de túas palabras Sabedores do amor constante, Que vai dando bicos abertos, Ao valeiro do espazo. Non me fales có teu inútil silenzo constante De desafío e ferida perdida no medio tremendo, Das palabras perdidas. Cando calas sei que algo me queres decir, Ou unha palabra fermosa Ou unha frase perfecta, Ouh un amor constante, Perdido antre o silenzo perdido. Fálame. Dime cousas reais, A vida mesma, exemplo poño ou, Ou cóntame fantásticos hestorias De chiculate sabroso, Ou fadas fermosas Que se introducen no mási máxico dos mundos. Remata có teu silencio perpétuo Faime mirar a linguaxe espida Dos teus lindos beizos. Dime o que nunca quixeche Decirme, sen rodeos Porque unha vez que a verdade está espida, A vida cotiá é máis fermosa Miguel Dubois

Pontevedra, ao 15 de decembro de 2008. CANTIGA DE BERCE PARA EDUARDO. Quefelicidade completa e sublime, É o sair ao Mundo externo, Enchido de lus fonda e esperada. Carregado de toda a súa poderosa forza. De pulmón infantil de ar cheo, Escoito a ledicia do seu choro De meniño recén nacido. Abre todo o seu espazo, Nun lugar no mundo habitado. Veño, pequerrechiño e fermoso e lindo A vivir toda a miña vida convosco, Recén coñecida familia esperada. Son o comezo o principio Uns números pequenos e baixos No mundo temporal mesurable. Son pequerecho mais sorprendente, tamén. Vou deixando cós ollos abertos, Aos que para min miran, Coa faciana sorpresiva E nos beizos un sorriso delicado e doze. Comezo dunha vida fermoso, Longo espazo, aínda non vivido, Querido futuro da esperanza continúa, Son coma unha lus máxica Que aluméa os espazos valeiros. Encho a vida có neu pequeno corpo, Son un gran e fermoso pequerricho. Son desfacedor de tódolas las tristuras inútiles. Son unha fonte esperanzadora e l...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín, ao 16 de decembro de 2008 FILOSOFÍA DO ABSURDO. O sinistro do ocaso anunciado, A vida sen vida, A morte pola morte, O decir disparo e mato por matar, Ou para construir un mundo crudel Ou fabricar un absurdo tremendo. O contruir fábricas da door continuo e gratuito. A obriga a decir e que queres gardar, Polo ben dos teus seres amados. E logo, sen nengún tipo de permiso legal, Pasas a ser interrogado descriminadamente. O torturador tortura sen cesar e a eito, A destro e sinistro, E todo resulta ser unha violenza absurda Traducida a violación constantes Dos dereitos humans. Canto mundo absurdo permanece Cuberto de mentira fraudulenta. E os outeiros éncheses de santos alleos A santidad e amor desinteresado. Mentiras de tódolas mentiras habidas. Absurdo mundo sotilmente construído, Na manía constante de mentir constantemente, Pobos castigados pola opresión constante, Namentras a follas verdes das palmeiras do oasis, Morren de sede absurda allea ao que q...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín, ao 11 de decembro de 2008 DE que maneira absurada, Quemei o tempo pasado, Con absurdos contidos. Cak foi a dimensión tremenda, Dun mundo absurdo, Soterrando a vida No tempo da desesperanza gañado. Como recuperar todo o perdido Como aquecer o lume, Que parece coma se non Quixera dar a calor correspontente. Mais da toda a calor  fonda A que da  a froito aberto, Aos beizos abertos Queimando a continua fame habita Constante de tempos pasdos, De cacharelas acesas De fondas lembranzas, Recollo a calor aberta, E disfuta a beleza  absoluta Da chama acesa. Silenzo candente, Calor nouturno. Beleza da noite estrelada, Láua acesa enteira, Aberta e completa, No medio do ceo espléndido. Quer bonito é vivir, Cantando noites de leidecia aberta A beira dunha lumeirada de verán fermoso. Miguel   Dubois

Pontevedra, ao 7 de decembro de 2008. FADO LISBOETA Eu teño que quererte, pronto, Onde acharéi eu o amor enteiro Que por ti perdín, En que lugar absurdo e tremendo Atoparéi, de novo, o amor íntegro, Que eu, por ti tiña. Non son capas de achegarme a ti, Dou fe dilo, Sínto que un frío fondo ma atravesa Cando penso en tí. Aló no fin de todo, Deixamos queimadas as mañás frías, Consumimos todo o amor enteiro. Onde atoparéi o que queda de nós A fogueria nos está acesa, Teño frío puro, meu amor. Eu meu amor, che quero, Pero eu meu amor enteiro Xa non te quero, A miña vida é coma un fado triste, Cantado por unha portuguesa linda Namorada da Lisboa E un Señor de Queluz. Que vou facer fado roto, Guitarra triste, Voz rachada, Laio de amor perdido. Camiño lento perto de Belem, Nor perdo a esperanza De cantarte un fado lindo A lus dun candil. Ouh amor! Canto pranto, Cantas horas chorando O amor perdido. Non perdo esperanza algunha, Namentras ...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 05/12/2008 22:12:34 Para: sdubois919 Asunto: Reenviar: VELENO MORTAL     Pontevedra, ao 5 de decembro de 2008.       VELENO  MORTAL       Sentirme, totalmente, ceibe,   A pesar da filosofía do tremondo absurdo,   Pera inútil do fermoso tempo.   Dinme de conta, sen remedialo,   Que querían constuir a torpeza suprema,   Do ser humano falso,   Que pretende facerse falso e  suposto grande,   Por mor da inutilidade da tremenda mentira.     Ser humano en contra de se mesmo,   Que non ocupas o espazo habitable,   Que entras no mundo allí   Non te pertece, nuc¡nca,   Sen correspondente ao dereito a facelo.   Entra en tí mesmo,   Asume a túa verdade,   Asume o que non che gusta de tí,   Admite a parte que che doé   E proxectas, absurdamente,   Naqueles que  non  te pertencen   Ao teu mundo estremecedor,   Carente de senso común,   Ou integridade fonda.     Non digo que avances,   Avances coma a serpe verde e ingrata,   Que ...