MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Pontevedra, ao 7 de decembro de 2008. FADO LISBOETA Eu teño que quererte, pronto, Onde acharéi eu o amor enteiro Que por ti perdín, En que lugar absurdo e tremendo Atoparéi, de novo, o amor íntegro, Que eu, por ti tiña. Non son capas de achegarme a ti, Dou fe dilo, Sínto que un frío fondo ma atravesa Cando penso en tí. Aló no fin de todo, Deixamos queimadas as mañás frías, Consumimos todo o amor enteiro. Onde atoparéi o que queda de nós A fogueria nos está acesa, Teño frío puro, meu amor. Eu meu amor, che quero, Pero eu meu amor enteiro Xa non te quero, A miña vida é coma un fado triste, Cantado por unha portuguesa linda Namorada da Lisboa E un Señor de Queluz. Que vou facer fado roto, Guitarra triste, Voz rachada, Laio de amor perdido. Camiño lento perto de Belem, Nor perdo a esperanza De cantarte un fado lindo A lus dun candil. Ouh amor! Canto pranto, Cantas horas chorando O amor perdido. Non perdo esperanza algunha, Namentras ...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 05/12/2008 22:12:34 Para: sdubois919 Asunto: Reenviar: VELENO MORTAL     Pontevedra, ao 5 de decembro de 2008.       VELENO  MORTAL       Sentirme, totalmente, ceibe,   A pesar da filosofía do tremondo absurdo,   Pera inútil do fermoso tempo.   Dinme de conta, sen remedialo,   Que querían constuir a torpeza suprema,   Do ser humano falso,   Que pretende facerse falso e  suposto grande,   Por mor da inutilidade da tremenda mentira.     Ser humano en contra de se mesmo,   Que non ocupas o espazo habitable,   Que entras no mundo allí   Non te pertece, nuc¡nca,   Sen correspondente ao dereito a facelo.   Entra en tí mesmo,   Asume a túa verdade,   Asume o que non che gusta de tí,   Admite a parte que che doé   E proxectas, absurdamente,   Naqueles que  non  te pertencen   Ao teu mundo estremecedor,   Carente de senso común,   Ou integridade fonda.     Non digo que avances,   Avances coma a serpe verde e ingrata,   Que ...

AMOR E DOZURA É VIVIR : CANCIÓN para MARÍA CRISTINA Pontevedra, ao 6 de decembro de 2008. Canción para María Cristina. Non o dubides nunca, Lémbraste dos nosos avociños; Máxicos, perfecto e e que nunca choraban. Coa suma fortaleza do seu corazón, Esgoataron os tempos máis absurdos Da historia europea, Odios tremendos de pobos loitando, Nas guerras do odio, Pero con toda a súas forzas, Eles e Elas derrubaron o Mundo inxusto Que oprimía namentras os submarinos alemáns Chegaban aos portos de Povoa de Varzím ou Vigo. Si todos elas e elas superaron, A dor do medo que significa a arma mortífera. Os avociños non teñen medo nen aos días grises Nen as noites mouras habitados de sons de morte. Dominaron o medo tremendo, Desfixerom os mitos absurdos. Os avociños doces non necesitan imaxes absurdas De modelos semiperfectas Que pentéan os seu cabelos longos Con champús absurdos. Oa avociñas non perden o tempo absurdo, Cós laios consumistas, c...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, a 28 de marzo de 2007. Vaya con todo mi cariño, a mi querido amigo Pedro Atienza. "Perico". Isadora Duncán, afortunadamente, invadió un libro bello de Fragmentos y Evocaciones Hace ya bastante tiempo, perdidos en el fondo del tiempo, sin más tiempo que aquella amada juventud deliciosa. Inmensas ganas de vida entregada a la delicia de amar y querer, de soñar con asuntos pequeños, de cubrir nuestros labios carnosos de amores desesperados. ¡Que tremendo recuerdo de amor delicioso! No te bastaron los veinte poemas de amor y la canción desesperada, que quizás en Isla Negra, haya escrito el gran Pablo. Ya pasó, ya lo sé. Déjame algo de amor viv...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín  ao 4 de novembro de 2008 Asumo o que son, Sendo o que sou, Sendo eu, O tempo habitado De longos días lediciosos, De longos días perdidos, Antre o tempo perdido Sen tempo, nulidade pura, Palabra abstracta, Interrogante ou palabra exacta, Matemática da palbra absursda, Cargada de intencións inútiles No medio da vida  vivida, Nos lugares diferentes Nos extremos das palabras malintencionadas. Asumo o verbo asumido, Sendo o que son: Grande ou pequeno. Perverso ou favorable. Son eu, somentes, eu, Este espazo  vital andante Ou descansando na fidelidade, Ao amor encantado Con embruxo decidido, Que se achega ao meu ser enteiro, Nas lúas perdidas dos veráns Atlánticos, Rias Baixas ou Rías Altas, Por testemuñas marítimas, Dos versos adicados, Aos capitáns das embarcacións, Que atravesan as Terras de Fisterra. Son eu, enteiro ou que eu son Cáseque nada sou sento O que eu son. ...

AMOR E DOZURA É VIVIR AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 2 de novembro de 2008. DE CERTO Ábrete amencer enteiro, Estourido de lus cotiá. Erguémonos torpes medio adormecidos, Temos por diante toda a xornada laboral, Ou ben para maldecer, Ou ben para decorar as palabras absurdas. Bendita sexa a verba bonita, Carente de beneficio e absurdo egoísmo. Érguete no mundo que é mundo enteiro e verdadeiro. Afronta con valentía a verdade, que, as veces, dóe. Afástate do mundo hipócrita, deconsiderado e cobarde. Xúnguete aos intres belos do día enteiro. Rexeita a falsedade total ou parcial. Xente de corazón vendido, Xente de baixos principos, Que mágoa atoparme no mundo contradictorio, Máis eu non son superior a ninguén, Son o que son, Son unha mestura de mal e ben, Son un ser humano corrente. Amo a vida enteira Con toda a miña forza posible. Non podo admitir Un mundo valeiro de principios elementáis. Como podes sosterte na falsedade, Como pode...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de decembro de 2008. Vaise todo E nada queda. Estoura o potente trono matutino Namentras lapas de lus fonda azule e espontenea, Cobre o ar de tronanda tremenda. O ar está quente, A hunidade é intensa E se perde polo ar perdido Na inmensidade da perfecta transparencia. Un tremendo lóstrego azulado Pérdese na dimensión  etérea. A Natureza fermosa axítase, Como un enfermo epiléptico. Ante un novo estrondo tremendo. Comenzan a caer as primeiras pingas de choiva perfecta, Saio o xardín  belo e me deixo mollar polas pindas grosas, Dunha tronada de verán perdido no tempo de tódolos tempos perdidos. Son eu, o mesmo, no medio deste fenómeno natural magnífico. A calor pesada vai cedendo E o cheiro a terra mollada, É un cheiro natural que carece de artificiliadade. É un día perdido no tempo perdido dun agosto quente, Escravo de tódolos veráns. Síntome un home feliz e molladao polas pingas prateadas ...