MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

FERMOSURA DUNHA FOTO FAMILIAR. Caras contentas de ledicia. Miralos coas faces sorrintes forma parte da alegría de vivir en paz. As derredeiras circunstacias cubertas dunha tristura extranxira fixo que o noso JORGE, nos abandoara. Un día nó tamén nos xunguiremos con el.

Pontevedra, ao 26 de novembro de 2008. LÉMBROME DE TI, NOSO JORGE Dígoche, certamente, Que foron tempos tan bonitos, Tempos da infancia e da adolescencia, Tempos ancorados no fondo da memoria absoluta, campo absurdo para o esquenzo. Tempos que atopo no fondo dos vasos valeiros de cristal groso e antigo Tempos que vou bebendo có tempo Que pasa, ràpidamente, e non se detén nada, velocidad temporal, O corazón de Jorge paróu, Xa non bate vitalmente, O corazón de Jorge, Está dentro do noso corazón vivo Que latexa coa forza da intensa vida. El era el; somentes como el era, Sabedes ben, que tiña lindos ollos azuis, dous redondos mares. Cando era tempo de verán Levaba a pel escura, E era home ben parecido e ledo. O seu sorriso era unha forza máxica E intensa que algo queriános decir. Era como foi e nada máis, Polas veces a súa enerxía era patente ...

                              Pontevedra, ao  26 de novembro de 2008.                   MARCELO,  NOSO  MARCELIÑO PEQUENIÑO     Pide paso ao Mundo,   Quere habitar, sentir e tocar.   E tan pequeniño tan delicado.   Acabe de chegar ao Mundo mortal,   A súa faciana pode ser unha fonte de continúa tenrrura,   E tan pequeniño e tan grande.   É ser tan pequeniño.   Pequeno e pícaro brasileiriño descendente da beleza ,   Pequerichiño  Marceliño, que grande espazo ocupas   Sendo, así todo tan pequerrechiño, meu Marceliño.   Chegache a  hencher os nosos corazóns tristes,   Dunha ledica máxica xeograficamente distante,   Mais tan perto no corazón.   Marceliño que aqueces os n...

Ardán, Marín ao 26 de novembro de 2008 Elevo a tí a máxima queixa, O laio constante de dicir a mentita súbtita. Érgome no medio da densa néboa, Aparezo de feito fantasmagórico, A indencia verbal,  e o desequilibrio da verba perdida, Duramente vas perdendo a razón quebrada, E constrúes palabras indecentes e desequilibradas. Non me mintas, como o fas , de cotío, Teño unha inmensa fame de verdade incisiva, Para calar as voces mentireiras, E vas erguendo no discurso verbal, Un tremendo lixo absurdo, Namentras  vaise construido O absurdo mundo insolidario. O mandamento mentirás ao demáis, Coma ao ti o fas parece ser imperativo legal. Mundo valeiro alimentado do valeiro É unha perda do Mundo.                                        MIGUEL     DUBOIS

Ardán, Marín, ao 25 de novembro de 2008. De que me falas meu amor, enteiro, De que me falas meu ser querido, Criatura máxica do falar sinxelo. Habita o mundo aberto a verdade Imprime o seu sigificado nas paredes brancas, Onde o tapiz é a verdede da paz branca. Branca pomba de sigificado pacifista, Arma rota, queixume dun tiro morte. MIGUEL DUBOIS

-------Mensaje original------- De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 22/11/2008 19:21:52 Para: maiteichu2@hotmail.com Asunto: CANCIÓN LONGA DE AMOR Pontevedra , ao 22 de novembro de 2008. CANCIÓN LONGA DE AMOR Amor meu, as grazas che dou por quereme tanto. Penso eu amor, non son merecedor da finura do teu bico íntegro. Non son merecedor das noites lediciosas Nas que nos afundimos nas lúas brancas e cheas, Coma as que indica o debuxo de fondo azul e lúa branca nevada. Que ben estou cando contigo estou, amor lindo, Cando perdo os sentimentos de xenrreira e odio, Cando me libero do lixo inútil que me afunde na miserenta Miseria humana, que tristemente me invade, Coma unha tremenda tronada de dura invernía chuviosa. Paso o tempo habitado de dozura a túa rente quente, Quimo contigo as derradeiras chamas acesas de amor enteiro. E son eu meu amor dos amores. ...

Ardán, Marín, ao 21 de novembro de 2008 Fiquei triste, enmudecido, totalmente, torpe, Cando souben do teu silenzo perpetuo. Sentín o apagado das luces íntimas. Sentime na máis pura das derrotas. Cando che atoperei , de novo, perdida, antre os camiños inválidos, Onde quiteri a voz enérxica para derreter o xeo de morte tremenda. Cando voltarán a piar os paxariños amarelos, Cando deixarán de soar os sons da tremenda door Que a piques estivo de desterrarme da ledicia, completamente. Onde será o perdido lugar onde atoparei o camiño perdido. Mais non abandóo ao dereito a liberdade persoal e colectiva. Non deixo de ser o que debo ser. Asumo e non presumo de mundos artificiais, De iñoranza adequerida Froita do abandono perpetuo. E, a modo de berro fero e potente, Reclamo o dereito elemental  a ser libre. MIGUEL      DUBOIS