MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Benquerida Vanesa: o poesía non entra do mundo chamado “rentable”; hoxendía ser poeta e ser coma un tolo, unha persoa, un tanto extraña que perde o tempo escribindo cousas raras que dempois ninguén lle publica nada. Hay de todo: hai algúns escritores que teñen bós amigos, amigos de vedade, que lle axudan a botar para diante ós seus traballos. Eu, a decir verdade, non teño deses amigos, e, penso, que tampouco teño maior intención de publicar o que eu escribo. As ideas son diversas nun mundo, por unha banda divergente e por outra que quere a chegar o seu, ser un mesmo en eso quero eu chegar: a converxer na consecuencia de certos ideais que hoxendía son soños escachados coma un vello plato tirado na beira do camiño da vida. Penso que na nosa mente hai un pequeño espazo, un pequeño lugar no que hai sitio para o desenrolo da túa tarefa “ideal” ou intelectual. Nese pequeño sitio nacen as ideas máis belas no que te das de conta que ti podes ser creador de historias e poemas. Fisiolóxicament...

I was thinking about all of you at sunset time. With all my love, from Galicia, my Country, for all of you Teachers and friends from Limerick. Limerick, was for me A pleasant dream. Ii is a pleasure for me to write in English, but if I could be written this poem in Gaelic, Perhaps I could be living a fantastic world. I, always Write in Galician Language. I love the imitated Knowledge of the Gaelic Language. I love English, too. Days go on quickly Nor questions Are sparkling On the fresh air Of a funny day. My love Is a sweet dream Lost in the faraway time. Words, without answers Broken  thoughts Like broken screams Little personal tragedies All my live I could have been A free language Without sufferings And painful feelings. A word, Only a single word Is the Chief of the air? Of the entire environment And all kind of landscapes? The freedom Is knocking At my nude black door. I feel okay Because I have known My friend freedom. ...

O tempo que voa coma un paxaro ceibo. Tempo voado tempo non repetido. O tempo da mañá e torpe e lento até chegar o cumio da luz: o meiodía. O Sol, astro querido e amado, grande e inmenso astro deixa ver toda a fermosura nun ceo descuberto . Eran tempos de Sol. Foron tempos grises na fermosura dos intensos verdes. Miguel.

A María José. Pontevedra, a 29 de abril de 2006. Quizás hubiera sido el tiempo, quizás. Atravesé los tiempos pasados cubiertos de recuerdos permanentes, ausentes de lo que ahora me ocurre, presente que moldéa las horas del día. Antes, simpre, decía antes, debajo de recuerdo olvidado; antes cubierto de un denso polvo ausente que duele sin trégua, como la íltima lección aprendida en las anónimos clases del pasado. Ya fue, con toda su inmesa fortaleza, ya derramó todo el amor que tenía y gimió cómo el pajaro moribundo. en el fondo de un recuerdo absurdo. Las estrellas calles, entonces, se convitieron en las anchas avenidas de los reuerdos, que me invadieron la mente entera, de un pasado entero, presente ausente, un pasado cargado de presente. Mañana será mañana. ¿Acaso un mañana diferente? Y, mañana, digo yo: ¿Seré victima de la rabia o por el contrario los campos de primavera habitarán los lugares más profundos de mi? El tiempo. El tiempo. Nada sé de mañana. Miguel. <>

Ireland's Poems from Galicia I am not alone Ireland, is always with your pleasant people with your green lands; green lands I saw in the long train with all of us good friends and mates. The sun was not shinning but the grey of the sky were beautifull the Shannon river was quite all the University were happy. Ireland, my dear island, Limerick could be a pretty day, Galway a special river crossing the city Dublin, an unffergotabled memory an infinished story, Cork, the beauty of a garden or a person praying in a big church. Ireland I must think about you. because with your sight I believe more a more on people. Miguel.

A música doce, a palabra suave e o vento fresco; as palabras claras a calma tranqila, o alento fresco, e o campo moi verde. e o nome: Miguel

                         Pontevedra, ao  4 de novembro de  2008.                A MIÑA QUERIDA FAMILIA DA POVOA DE VARZIM E LEME.           Grazas pola túa bondade máxima,   Polo teu corazón aberto ao mundo.   Grazas pola túa bondade destinada,   A apagar o frío do desamor.   Grazas polos teus paseos deliciosos   Até a Vila do Conde ou até Ao-Ver-O-Mar.   A Povoa estaba fermosa e o ambente ateigado   De lembranzas, namentras as nosas palabras ceibas,   Ivadían o ar  supremo e luminoso   Da bela vila costeira.   O mar mesturaba a súa beleza constante,   Prata acuática suprema,   Antre a beleza da súa luz,   E o escume branco coma a neve derretida   Namentres a miña  querida familia,   Encendía unha fogueira de lembrazas queridas,   Tí e máis eu paseabamos pola fermosa Praza da Almada.   E unha tarde dun sábado o teu amigo e máis tí,   Meu querido primo  fitababades os vosos ollos enteiros,   Na pantalla dun televisor grande,   Namentras os pilotos facían os seus perigros...