MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Suporía, tal vez a noite de día. Suporía non estar, estando. Suporía un silenzo mortífero de balas asasinas. Suporía, poño por caso, que a verdade fora mentira. Suporía que a fermosura fora fonda fealdada. Suporía un Mundo se ter que supor nada. Suporía que a morte fora a vida. Suporía que o vento queimara o ar limpo. Suporía que a tolemia fora un roubo a cabalidade. Suporía que a tristura frustante fora ledicia absuda. Suporía unha lúa brilante e cobarde No medio da noite pecha cando os traidores bailan. Suporía un mencer doce sosegado e lene. Suporía, sen no querelo, o fin de todo sufrimento. Miguel Dubois.

Porque o derradeiro suspiro do día vivido É coma unha constante absurda inaudita, Que remata no máis abusrdo sen sentido? Porque aquecemos as nosas mans frías Ao carón da chacharela acesa, Facendo do frío perdido Unha ilusión verdadeira? Xúngome a ti, no bon e no malo, No día aceso e no escuro da noita pecha. Son contigo os dous que somos xuntos, Que sentido ten o Mundo sen a túa presenza? Asulagas meu pensar enteiro, Botas fora de min os medos escuros Fas de mi un Mundo enteiro De luces brilantes e puras Que derreten a parte escura do meu ser. Miguel Dubois

Quérese, tanto e sempre, No afastamento das Illas Perdidas, Quéroche, perto e tanto, Na distancia dun bico, perfectamente, bicado. Darche agarimosamente, un cacho de bica quente, Agacherme ao teu carón, moi agachadiño Ao carón do teu corpo perfecto, A carón do teu espíritu soave, A delicia de estar, sempre, contigo, E cando marchas cedo de mañanciña, Sentirte no interior de min, Achegada ao que son Tal como ti me aceptas, Non ben que procuro facer Ou no mal que, equivocadamente, fago. Son coma un camo de esperanza fertil Ti eres o futuro da fertilidade íntegra, Eres toda, enteira tí Pola noite longa E na perfección do día ben vivido. Que delicia tan maravillosa Resúltame as ondas do mar milenario A túa querida beira bendita. Bendita sexa a luz que nós alumea Polos camiños longos desta vida incompleta, E chegará o comenzo dunha noite longa, Chea de ledicia na que Ei hei de amar ata o fin De tódolos noites, meu amor. Miguel Dubo...

Por tí a ruptura total do silenzo nouturno, Por tí o medo inaudito, Por tí, o laio constante do sufrir tremendo, Por tí, as noites de medo absurdo, Por tí, os vidros dos vasos escachados, Por tí, a verdade pura e constante, Por tí, condeno o esprito velenoso, Por tí venteo, para que os piñeiros movan, Ao vento forte a verde caruma, Que os verdea. Por tí, o silenzo nocturno, Por tí, as oracións piadosas, Por tí ,as palabras miserentas, Por tí, os galos simpáticos, Por tí, as galiñas chocas, Por tí as bágoas me esbaran, constantemente, Pola fronte das miñas rosadas meixalas, Por tí, a vida enteira, Por tí, todo os nomes habidos, Por ti, tódolos días vividos, E a noite está doce, quizáves, Estéa agachada no medio das luces soaves, Namentras eu perdo a miña cabeza enteira, Antre poemas malditos, De mulleres tolas E homes deformes. Os bicos están tortos, O sol non alumea, E de noite é de día, Por ti, o pr...

Canta canta galo Ki Ri Ko, Canta con toda a túa foooooorzaaaaaa, Ki- Ki- Ki- Ri -Ki -Ki, Galo dono enteiro do galiñeiro sumiso, Cantade todas xuntiñas, Galiñas, galiñas chocas, cantade, Cantade forte Ka-Ka- Ka- Ka- Ka- Cantade todas xuntas, Afiáde con todos vosas forzas Os vosos longos e Afiados peteiros, Galiña tristes e Desesperadas Hai vai don Galo Ki-Ri-Kó Facervos rir e abandonar Todos os vosos pesares, Galiñas enteiras e dereitas Posuidoras de toda a Verdade suprema Abandonaron ao seu pesar Unha mañá de comezos De setembro, Pola graza dun fermoso Galo de Primeira, Don Galo de Primeiro Exemplo dá dabondo, E o galiñairo enteiro Depura a todo aquel Que de acordo non está, Galo Fermoso de longo Peteiro, Galiñas homildes E desexosas de Acontecementos curiosos, Todos querendo, claro Está, o ben da comunidade De tan sotiles aves de Curral fermosas. Din que han de premiar A don Galiño Pelexón E tódolas simpáticas Galiñas Rin todas xuntas A saúde de Don Ki-Ri- Koooo Miguel Dubois

Nono sei, certamente, quizáves, De algún xeito arbitrario, Quizáves, pode ser, non sei. Teño que pensalo, mira........ Din, ao mellor, Máis o que é branco non é máis que branco. As luces acesas na noite para dar un face luz, están, Aos teus ollos claros, coma a auga crara do mar lento, Podo mirar, sen dúda longo tempo habitante de si mesmo, Eu esperando a ser o que ti me pidas, Eu en pé no medio da marabunta Marmurio de xente alporizada, Queixume dun can doente, Laio do preso político, Da dor quebradiza, E os nenos felices Xogando as canicas de cores No xardín da fermosura Do ensono constante Onde a dor ten a coor cáseque Poidera ser unha inxustiza tremenda, Nenos que asulagades meu ser enteiro Da máis fermosa felicidade, Canto de menos os boto, meus queridos meniños Mais o tempo non perdóa, E a agulla do orloxo non da descansando. Tempo que non é pedra, Pedra sobre pedra, Verdín húmedo, Valado de pedras...

Este poema pertence a antiga revista, NINGURES, NIN REN, NINGUÉN ano de 1974, dos alumnos de FILOLOXIA INGLESA, do Colexio Universitario de Vigo. Foron tempos moi difíciles, tempos da dictadura. ¡CUIDADO! ¿No sabíais que, Hay tremndas olas dictadoras Que barren a cada grano de arena y, que todos los granos de arena formamos la playa? Miguel Aquí estoy: desnudo. Carcomido Con varios puñales clavados lentamente. Si, estoy, ¡Que pasa! Sólo eso: tirando guijarros al mar solitario No hay compañía a mi alrededor Y vivo entre los hombres enmascarados Y tan reprimidos Y perfectamente lavados cerebralmente A mi alrededor, todo ésto: ¡Carnaval! Cada cual se disfraza como puede Y como mejor le dejan. Aquí estoy: "enamorado" Con los brazos más abiertos que nunca. Con los besos que ella me dá Y con su cuerpo de amapola mustia y descorazonadora. Aquí estoy; "escribiendo" Y es un poema más. No creais que paro poemas. Las p...