MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Pontevedra, ao 2 de setembro de 2008 Imos para avante, con dabondo carga pesada. Facemos a vida enteira no camiño cotián. Días doces coma a marmelada doce, Fanal do Rei e da Raíña. Días amargos coma o zume do limón amarelo. O pensamento viste de elegante color camuflado, de camuflado vai o pensamente habitado, e non di o que pensa, mágoa, é entón cando as palabras pronunciadas levan vestido de pantasma mintirán. Habitan as mentiras enteiras, o falso froito de pensamento amargo, amargo de non apertar a vida enteira coa forza debida e habida. Fora falsos choros e laios de falsa queixume adverso e inútil peito aberto a vida enteira, alta a testa e fito a mirada comprida longa, rebelde e disidente na falsedade dunha mirada traizoeira. Visto de verdade enteira o pensamento enteiro canto cancións de ledicia absoluta, descubro o senso da fervenza feliz, habito, sinto e toco. Paso a vida enteira vestido de sorriso di...

Pontevedra, ao 2 de setembro de 2008 Pasa, coma se nada pasara. Pasa bulindo, ou cantando a cantiga do home feliz. Pasa sen medo, descuberto aberto ao mundo enteiro, pasa pasando pasados pausados, e non medra no mundo da aprendizaxe. Estou, como se nada estivera, estou no mundo sen vivir no mundo, porque estou achegado ao desoñecemento do real e do palpable. Estou no mundo enteiro estou no recuncho das palabras perdidas, estou nos intres perdidos, estou na ledicia constante e no derrame do desacougo perdido. Estou aquí, detrás destas escritas palabras, pero non me oculto nas palabras; fico espido de palabras enteiras, porque son o que quero ser. Miguel Dubois.

Ardán ao 1 de setembro de 2008. A forma discontinua e inacabada da palabra inaudita, o síndrome da mentira absoluta, a deformidade do sentito vital. U-la forza da verdade íntegra e comprobada? U-los ventos perdidos da esperanza perdida? U-la ilusión pertinente do vento de o Norte, Simboloxía da ceibitude completa e absoluta. Onde ficaron os síntomas decadentes da derradeira maré negra? Ventos perdidos, no medio dos espazos abertos, pérdida da palabra sabida constantemente. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 31 de agosto do 2008. SETEMBRO, ENTRA..... O tempo pasa sumiso, silandeiro O tempo vai xemendo espazos vividos, de suma felicidade e fonda tristura moura. Cantas verdades imos construíndo, no día a día das verdades fondas e as mentiras miserentas. Cumio do laio aberto a verba liberdade, palabra secuestrada. Berro do soldado ferido No medio do absurdo combate. Guerra das mortes inútiles, Mortes inútiles das guerras asasinas, palabras hocas coma pipas de viño tinto mal fermentado. O campo enteiro, Cambia mútase a vida enteira, o presente, como, agora mesmo é o futuro? Fonte da inquedanza esperanza ,auga limpa da mina As pedras están frías e limpas e fío do suor tenro e amargo vaime caído pola frente ancha De poucas ideas e útiles. Diviso as arbres perto da fontiña E marmullo das mulleres nerviosas no fondo do camiño que vai a pétrea Igrexa. ...

Pontevedra, ao 25 de agosto de 2008. Aires Bós me chegan da terra da compañeira, Arxentina enteira sen Pampa nen mate Nen churrasco de rico gando pampeiro. Bos Aires me chegan da terra de Xudán Antre a Pontenova e Meira, Provincia de A Coruña. A terra está viva, porque da o froito das patacas sabrosas, namentras nelas penso, afáiseme a boca clara coma unha xerra de auga deliciosa fresca na mina á rente do camiño á Igrexa Santa. desa fermosa aldea senlleira, ancorada, sen dúdida no meio da beleza fonda. Que mellor que o cante dunhas palabras abertas, ao mundo da fermosa paisaxe, Campos de froito vivo, achegado ao canto dos paxaros ceibos, voar ceibo de liberdade absoluta. Miguel Dubois.

Pontevedra del Lérez a 29 de agosto de 2008 Que rápido pasaron, Los tranquilos paseos marítimos Lentitud paz y sosiego Ternura del mar móvil, Qué rápido sucedió La quietud de lo lento, El respirar despacio, El aspipar puro de la brisa marina y salada. Que rápido fue todo, La vela hinchada Por la fuera del viento, Que viento lento Hinchaba la cuenca de la vela. El sol plataeba el manto azul marino, Y sube y baja Ola contra ola Delirio el mar soñado. Espuma de la ola rota, Lágrimas de la cuenca del ojo abierto, Derramando lágrimas de limón caliente. La Isla de Arousa descansa tranquila En frente, si, cubierta de verdes pinos. El faro balnco y poderoso Se yergue erecto y poderoso con una corona verde, La Playa de Rons y sus construcciones, De visión tranquila y natural De poderoso belleza de pequeña playa solitaria. Los barcos saltan como saltamontes castaños y traviesos Cómo en los en los campos de maíz verde. Y las espigas blancas están a punto De dar el grano del maíz dorado. La cáscar...

Galicia no mes de agosto, o 29 do 2008. No sé si te quise, porque no sé si te quería. Tanto quise y tanto que no quise, Pero quería querer loque quería. No sé si de tanto querer, Rompí el saco del amor, invadido. No sé sí agoté todo el amor existente. Pero te quería más y más. Tanto te quise, Que agoté el hecho de amarte tanto. Rompí el amor entero, Fuí como el cristal roto de un inservible vaso viejo y absurdo. Pero de querer tanto Casi temo de no quererme. Y el amor íntegro, nacía cada mañana cargada y luminoso y se agotaba el amor entero, con la caída de la noche negra. Miguel Dubois.