MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

MUNDO INFANTIL. Fofi y yo. Julito nos mira sonrriente. Asunción detrás de Julito y Arturo o José en la bicicleta. Calculo que sería el año de 1960 o un poquito más. Otro verano en Rons.

BEIJINJ, A CAPITAL do MUNDO Pontevedra, ó 24 de agosto de 2008. Hoxe remata a bela realidade de Beijing, Confluenza exacta de seres humanos diferentes. De hoxe, en adiente, abren novas portas Ao mundo enteiro. Mundo da Olimpiada Universal, Confluencia de razas e culturas, Respecto íntegro a ser humano. Beijing deixa abertas as súas portas, E cada un dos seus visitantes, Levará unha imaxen máxica, Gravada na lembranza de seu corazón. Beijinj non di adeus, Aos habitantes da sumisa Terra, Cultura das culturas, Rachamento absoluto Das ideas ailladas, E o Gran Mundo afaise un cachiño Máis pequeno e sinxelo. China medra, inmensamenta, E chineses e chinesas, Van sendo máis iguais, Ao restos do seres semellantes. China forte e emerxente, Futuro forte, China máxica de ríos fermosos, cancións fermosoas, e deliciosa cultura. China ábrese ao mundo Coma un gran paxaro ceibo, Na percura dun mundo mellor. A dureza do Libro Bermello de Mao - Tse - Tun, ficou na memoria, vivo E nas rúas europeas de Par...

Pontevedra, ao 24 de agosto de 2008. De que maneira, certeira, iba sintíndome Como un ser asistente ao belo espectáculo vital. A forza do vento do Norte, Batía coa a súa forza agarimante, Labazadas de ar ceibo E tépedo Sentín que o vento era o dono intenso Dos movementos dos nosos cabelos, Fíos cansos e tensos que o vento penteaba A súa vontande natural e decisa. Sentín unha fonda beleza interior, Cando eramos víctimas do movemento mariño, Antre un intenso subir e baixar De ondas vestidas de beleza extrema. Namentras o que falabamos, Era un producto de palabras belas, Que o vento levaba, lixeiro Entre vocablos carregados de amor intenso, En lembranza pertinente e penitente. Lémbraste meu amigo, Lémbraste daqueles tempos de tódolos tempos? Naqueles anos de maxia infantil, Que eramos mariñeiros de dorna a vela latina e branca Coa forza absoluta duns longos remos? Fomos os derradeiros mariñeiros da infanza absoluta, E o mar baticaba co ...

Flores fondas, fermosura desta polícroma flor perdida, primavera intensa, cumio colorido, nazón da beleza constante, aberto estóu a gama do colorido fondo. Voces de lus creativa; invédeme os extremos dos dedos longos como alfinetes que apuntan dereitos, a unha combinación fixa de letras esparramadas, que contrúen as palabras dos versos perdidos e cosidos con fíos de fermosura fresca. Flor intensa que habitas os límites da vida constante, que queima, sen piedade , e que suman anos de abondo. Vida das vidas, na que habito, habitante solitario de min mesmo, ser solidario constante e rutinario. A vida íntima é natural e afáiseme unha rutina estúpida que me afunde na lembranza de que son un nome concreto, que eleva en cifras a vida vivida, e as veces esquenzo o presente do verbo amar, e, as veces, penso, que un día vivía pendurado, antre os teus beizos e que de m...

Esquezamos a dor que fira, E xungamos a nosa delicia tenra, Coas cancións de Rosie Thomas. Fagamos do Mundo un espazo de Paz intensa. Cubramos os campos de balas mortíferas, De bandeiras brancas e grandas. Miguel.

Abre o día estival Coa enorme potencia vital Da luz solar. Non me firas meus ollos azuis Amado día. Non violentes a dozura Da pasada noite fermosa Longa de amor ferinte. Coma doce coitelos de amor Meu querido abrente Miña amada e querida muller Durme sonos fermosos. O abrente é senlleiro e tranquilo Non espertes A muller querida. Que a túa luminosidade fonda Alumee seu terno corazón ledo. O Sol mañanceiro Estala no seu fermoso brillar intenso O día rebenta O día nace O día estala De intensa fermosura. Deixamos soterrado Toda unha noite De amor intenso Meu intenso amor. Digamos “bos días” A luminosidade aberta Pola forza da luz solar. Nada é comparable A fermosura deste amencer gratuíto e cotiá Xa comezou o día Xa soterramos a noite Dende que o día naceo Polo fermoso abrente. Mais polo día enteiro Tamén, te amarei Porque pola noite enteira Tamén te amei. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 21 de setembro de 2007. A vida vaise erguendo có paso da suma intacta dos tempos vividos. Un día falaremos do vivido e marcharemos paseniñamente O día consistía en fondas emocións Habitadas de ledicia intensa De medo absurdo e preto. Un tempo, foise convirtido Nunha total suma de horas parciáis. Eiquí estou a estas alturas desta vida, Sen cumplir os soños que poideron ser reáis. A vida é coma unha novela singular Ou unha verdade plural De múltples capítulos, Que ainda non remataron. Capítulos ledos, Sorrisos de meniños Asulagados de bicos tenros e apertas transparentes. Constantes. Amor de amores A vida foron aqueles días tristes e pretos. Nos que a negrura da noita fonda facía Fondo asugalamento do meu interior Valeiro e tremendo. De que me val a palabra morta e valeira? Cales serán as letras carregadas De espranza constante e aberta ao mundo Enteiro E as verdades ocultas? E a filosofía da miseria constante? Ou do deixade ser e deixade facer Anterga política gavacha ?...