MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de novembro de 2003 Vaise queimando o tempo constante, habitante temporal, Do mundo permanente no que habitamos de xeito temporal. Algún día extraño seremos invitados A voar ao mundo do misterio absoluto. Faremos do mundo vivido un sin mundo pasado, Din algúns, que entraremos no tempo que nunca rematará, Un auténtico misterio permanente, Un interrogante indefinido. Din un estado de felicidade perpetúa. Oxalá o misterio interrogante, Sexa unha verdade absoluta, Oxalá descansemos en magníficos sonos doces. Din os ententidos, que naquel Paradiso, O tempo é unha mentira constante. Din os que saben moito, Que o sufrimento será unha quimera absoluta. Haberá un día aínda descoñecido, No calendario temporal, Que descansaremos fora do espazo e o do tempo contante. Din sabios teológos que desansaremos O Mundo atemporal da paz constante. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, ao 28 de novembro de 2008. Acento distante, afastamento da palabra perdida, Pérdida do que nun día foches e que o tempo indolente, Enfriou nunha lousa fría distante e senlleira. Os días están fríos e a choiva molla a alma derrubada, Desonsolo da vida perdida no laio elemental. Desconsolo do tempo perdido Habitante do valeiro absoluto. Que distante ficache E que perto me atopo de tí, Cando eres o tempo morto que non existe. Xa non existes, pero cando che quero, meu amor, A pesares da distanza e o afastamento. Silenzo de lousa fría marmol perdido gris e absurdo. Tempo de silenzo. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, al 28 de noviembre de 2008. JAVIER: TE SIGO QUERIENDO. Que evidencia más grande resulta Están escribiendo versos agradecidos para ti. Que agradecimiento más grande el escuche, Que mis versos diversos son leídos Por ti, amigo, familiar, cómplice E médico curador de las enfermedades que duelen sin dolor físico. Que placentero me resulta dirigirte estos versos cariñosos A ti querido Javier. Tu no eres "alguien" temporal o pasajero Dentro de mi vida interna y externa. Tu eres el mismo Javier, de siempre, Que asume los retos vitales Con vital valentía. Tu sabes cómo duele el dolor, Tú sabes como duele la herida fresca. Sigue la vida mientras sigue, ¿Cambió "algo" en nuestras vidas sumidas A la contradicción o al descrédito? ¿Cual fue mi última palabra que sin querer Aumentó el dolor que ya dolía? Continúa el corazón interno amando, Profundamente, Y arremeto contra el odio perverso y adverso Y afirmo que el resentimiento es una en...

Ardán , Marín ao  27 de novembro de 2008.               FERMOSO CANTAR DE OUTONO  BELO O serán outonal está quedo, Namentras unha soave sensación de absurdo silencio insolente, Cobre a dimensión espacial do coarto no que agora estou. A maquinaria  dunha calefacción potente Dun fermoso colexio costeiro acomapñna Ao silenzo acompañado da  pequeno barullo Da máquina calefactora. O serán carregado de fermosa ledicia, E a luz intensa que  cobre a fermosura Dun día frío e fermoso. As arbres arrededor desta pequena oficiña Amosan unha fermosura extrema. Os pesados limóns amarelos, lindos e pendurados. Colgan das ponlas castañas Namentras algunhas follas amosan cores outonales Namentras outras manteñen unha extraordianria fermosura inusual. Verde están os campos verde de Ardán, asumindo beleza constante. As vides durmen un sono estrano de comenzos de inverno. Que bonito é vivir apreciando o senso fond...

FERMOSURA DUNHA FOTO FAMILIAR. Caras contentas de ledicia. Miralos coas faces sorrintes forma parte da alegría de vivir en paz. As derredeiras circunstacias cubertas dunha tristura extranxira fixo que o noso JORGE, nos abandoara. Un día nó tamén nos xunguiremos con el.

Pontevedra, ao 26 de novembro de 2008. LÉMBROME DE TI, NOSO JORGE Dígoche, certamente, Que foron tempos tan bonitos, Tempos da infancia e da adolescencia, Tempos ancorados no fondo da memoria absoluta, campo absurdo para o esquenzo. Tempos que atopo no fondo dos vasos valeiros de cristal groso e antigo Tempos que vou bebendo có tempo Que pasa, ràpidamente, e non se detén nada, velocidad temporal, O corazón de Jorge paróu, Xa non bate vitalmente, O corazón de Jorge, Está dentro do noso corazón vivo Que latexa coa forza da intensa vida. El era el; somentes como el era, Sabedes ben, que tiña lindos ollos azuis, dous redondos mares. Cando era tempo de verán Levaba a pel escura, E era home ben parecido e ledo. O seu sorriso era unha forza máxica E intensa que algo queriános decir. Era como foi e nada máis, Polas veces a súa enerxía era patente ...

                              Pontevedra, ao  26 de novembro de 2008.                   MARCELO,  NOSO  MARCELIÑO PEQUENIÑO     Pide paso ao Mundo,   Quere habitar, sentir e tocar.   E tan pequeniño tan delicado.   Acabe de chegar ao Mundo mortal,   A súa faciana pode ser unha fonte de continúa tenrrura,   E tan pequeniño e tan grande.   É ser tan pequeniño.   Pequeno e pícaro brasileiriño descendente da beleza ,   Pequerichiño  Marceliño, que grande espazo ocupas   Sendo, así todo tan pequerrechiño, meu Marceliño.   Chegache a  hencher os nosos corazóns tristes,   Dunha ledica máxica xeograficamente distante,   Mais tan perto no corazón.   Marceliño que aqueces os n...

Ardán, Marín ao 26 de novembro de 2008 Elevo a tí a máxima queixa, O laio constante de dicir a mentita súbtita. Érgome no medio da densa néboa, Aparezo de feito fantasmagórico, A indencia verbal,  e o desequilibrio da verba perdida, Duramente vas perdendo a razón quebrada, E constrúes palabras indecentes e desequilibradas. Non me mintas, como o fas , de cotío, Teño unha inmensa fame de verdade incisiva, Para calar as voces mentireiras, E vas erguendo no discurso verbal, Un tremendo lixo absurdo, Namentras  vaise construido O absurdo mundo insolidario. O mandamento mentirás ao demáis, Coma ao ti o fas parece ser imperativo legal. Mundo valeiro alimentado do valeiro É unha perda do Mundo.                                        MIGUEL     DUBOIS

Ardán, Marín, ao 25 de novembro de 2008. De que me falas meu amor, enteiro, De que me falas meu ser querido, Criatura máxica do falar sinxelo. Habita o mundo aberto a verdade Imprime o seu sigificado nas paredes brancas, Onde o tapiz é a verdede da paz branca. Branca pomba de sigificado pacifista, Arma rota, queixume dun tiro morte. MIGUEL DUBOIS

-------Mensaje original------- De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 22/11/2008 19:21:52 Para: maiteichu2@hotmail.com Asunto: CANCIÓN LONGA DE AMOR Pontevedra , ao 22 de novembro de 2008. CANCIÓN LONGA DE AMOR Amor meu, as grazas che dou por quereme tanto. Penso eu amor, non son merecedor da finura do teu bico íntegro. Non son merecedor das noites lediciosas Nas que nos afundimos nas lúas brancas e cheas, Coma as que indica o debuxo de fondo azul e lúa branca nevada. Que ben estou cando contigo estou, amor lindo, Cando perdo os sentimentos de xenrreira e odio, Cando me libero do lixo inútil que me afunde na miserenta Miseria humana, que tristemente me invade, Coma unha tremenda tronada de dura invernía chuviosa. Paso o tempo habitado de dozura a túa rente quente, Quimo contigo as derradeiras chamas acesas de amor enteiro. E son eu meu amor dos amores. ...

Ardán, Marín, ao 21 de novembro de 2008 Fiquei triste, enmudecido, totalmente, torpe, Cando souben do teu silenzo perpetuo. Sentín o apagado das luces íntimas. Sentime na máis pura das derrotas. Cando che atoperei , de novo, perdida, antre os camiños inválidos, Onde quiteri a voz enérxica para derreter o xeo de morte tremenda. Cando voltarán a piar os paxariños amarelos, Cando deixarán de soar os sons da tremenda door Que a piques estivo de desterrarme da ledicia, completamente. Onde será o perdido lugar onde atoparei o camiño perdido. Mais non abandóo ao dereito a liberdade persoal e colectiva. Non deixo de ser o que debo ser. Asumo e non presumo de mundos artificiais, De iñoranza adequerida Froita do abandono perpetuo. E, a modo de berro fero e potente, Reclamo o dereito elemental  a ser libre. MIGUEL      DUBOIS

Pontevedra, ao 20 de novembro de 2008. Vida querida vida enteira, Pasas rápida  e avanzas en silencio, queda e persuasiva. Vas deixando atrás un mundo enteiro de perfectas lembranzas. Queimas o tempo lento, avanzas pedindo máis tempo o tempo, As avenidas longas, e as rúas estreitas, Fican na fisonomía da paisaxe permanente, E nós seguimos na percura de máis tempo. Tempo que esgota ao tempo, Días que suman anos enteiros, Unha vida enteira as bóas lembranzas O tempo silencioso Os días de troula e risa continúa. A vida pasa e pasa E fica fría a pedra granítica.        MIGUEL   DUBOIS

Ardán, Marín, 18 de novembro de 2008 Miro mundo, Miro xente, Miro os puntos Cardináis, Miro como pasa a vida enteira. Miro o pasado morto, Vexo a indecisión do presente, E me pregunto onde está o Norte aberto, Onde está o futuro do Mundo enteiro. Que ventos reanimarán ao ser humano indeciso Das furacacáns de medo absoluto E como atopar o Supremo Norte, Unha vez conquerida a batalla inútil e innecesaria. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, a 17 de noviembre de 2008. Te juro que lo intenté todo, La verdad segura, La mentira despieda Y la perversa duda de la inseguridad tremenda. Lloré por las esquinas más perdidas De Ciudad Perdida, Habité los infiernos dulces, Y pasé de largo por los paraísos acartonados. Y me pregunté en dónde estaba la repuesta adecuada. Juré firmemente, que no lo haría más. Juré no habitar el mundo perverso, de nuevo. Y me acerqué a un mundo lumínico Acaricié la dulzura del aire limpio, Aprendí a llorar en silencio Llore llorando, aceptando El dolor como parte vital existencial. Comprendí el mundo abierto La denuncia exitente En las palabras amarosos Que bonito explosión de júbilo aprendo. MIGUEL DUBOIS.

   AMOR PURO                 Pontevedra, a 16 de noviembre de 2008.                              AMOR  PURO        La vida fluye como el agua de un río       turbio.             La vida me sorprende, me enseña y             me engaña pero silenciosamente.             Cuando los niños sueñan dulces              cuentos.           Cuanto tiempo vivido en cuestión de   escaso tiempo.   Titán  de los relojes.     Tiempos de tódolos tiempos sumados,     A los tiempos ya acaecidos.     Si, y por suerte, aquí estamos,     Toreando con la vida entera,     Qué pesa mucho     Y que no pesa nada.     Acaricio la dulzura de tu beso oculto,     Acaricio dulcemente  tu espalda desierta,     Pero, siempre habito en tí.   Para tí, gano el pan cotidiano,     Por tí lucho valiente en la pelea.     Oh amor, abandono el gemido medroso     Y acepto el dolor merecido.     Todo para una quietud plana,     Des...

 A ILLA FERMOSA E A VIDA                                            Pontevedra, ao 07/11/2008                   ILLA  FERMOSA E  A VIDA Amado ser humano, Canto che quero, amado ser humano. Vivo no Mundo para tí. Home multiracial Muller igoal, Habita o Mundo para querelo e amalo. Estoura o medo contido, Ábrese enteira a potente libertade, Somos as naves belas Que navegan nos mares libres, O vento con toda  a súa forza, Hincha con todo seu poder As brancas velas, simbolos pacifistas, Que nos conducen as Illas Doces, Cargadas de  sucres brancos e castañas, De froitas fermosas, e sabrosas. Chegaremos ao Porto Fermoso E alí nos acollerán os habitantes pacíficos, Aqueles que...