sábado, 4 de marzo de 2017

Imprescindibles - La cláusula Balcells



AMOR E DOZURA É VIVIR

homenaje a Carmen Laforet.mp4



AMOR E DOZURA É VIVIR

Mujeres escritoras: cartas inéditas entre Carmen Laforet y Elena Fortún


martes, 28 de agosto de 2012

AMOR E DOZURA É VIVIR

Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
<a href="http://amigaswebs.blogspot.com/2010/12/traductor-con-banderas-animadas-para-tu.html/" target="_parent">Traductor
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified
Quiero esto en mi Blog!




lunes, 9 de julio de 2012

MENTIRA NA EXPRESIÓN DA FACIANA

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 21 de xaneiro de 2011





MENTIRA NA EXPRESIÓN DA FACIANA




Fala a expresión do teu rostro desconfiado,


Fala o teu desprezo amosado


Falan as túas ganas de desconsiderame,


Falan as túas mentiras contadas,


Mais non falan as palbras que pronuncias


Mais non falan os teus inútiles actos articulatorias.


As túas verbas no son máis cun cálculo matemático


Carente de amor e humildade.


Miro a expresión da túa faciana desconcertante,


Miro os teus cambios de ánimo constantes,


Miro o teu comportamente desconcertante,


Como se tratara a un enfermo bipolar


Perdido no seu universo particular,


A miudo mesturas o branco có negro


Mais, despóis, de convivir contigo na extensión temporal,


Non adiviño a xulgarte e decirche quen eres.


Mírote e escoítote mais non sei que eres realmente.


As veces eres amigo, e, outras veces me ignoras


Coma se fora un becho extraño interplanetaria,


E entón, cando eu pregúntome:


Cando estan a me falar, que me din


Se non explican nada?


Resulta extraño a linguaxe indefinida


Resulta extraña a indenifinició da linguaxe falada.


Imos creando un Mundo absurdo e contrasolidario


Imos creando a verdade inexistente


Que vai camiñando paralelo a vida real.


Imos perdendo a vergoña,


Buscamos o egoísmo pesoal


E cada día imos sendo máis pobres de espíritu.


Non sabemos dar sen pedir nada a cambio.


Somentes a razón persoal ou grupal é valida.


Condenamos por automatismo,


Sen saber os feitos a xulgar,


Namentras a clase política


Esvara estrepitosamente,


Namentras, cada día a nosa pobreza xeral é máis grande.


As nosas nóminas son reducidas sen razón algunha


Xa somos un pouco máis pobres.


A miudo, pregúntome:


Como rematará o fin desta tolemia?


Admítense respostas, conclusións


Manolo, Ramón, Monte, José María, Fran, Antón, Mela


Mónica, Tito, Ana, José Angel e cantos nomes máis


Esta é unha chamada dun SOS.


Cómo será o derradeiro capítulo


Desta hesoria real, non exenta de perversión?



Miguel Dubois

sábado, 19 de mayo de 2012

AS GAVETAS DAS FACTURAS PENDENTES. TEORÍA DO DISCURSO DESORDENADO. TODO É UNHA GRANDE MENTIRA

AMOR E DOZURA É VIVIR








Pontevedra, ao 18 de maio de 2012




AS GAVETAS DAS FACTURAS


PENDENTES. TEORÍA DO DISCURSO


DESORDENADO.



TODO É UNHA GRANDE



MENTIRA



Mentir é un feito común,

A verdade non se quere mirar,

Porque ataca a base pola

Súa mesma palabra xusta,

Que non esbara por

Linguas longas mintireiras.

Míntote, para facer máis grande

O densengaño consabido.

Mentira xeral á pluralidade

Verdade disfrazada de puro negro.

A verdade é un soño agachagado

Namentras a metira é o discurso

Normal, meu ben querido.

Mentiras delirantes e abusos

Constantes coa faciana desafiante.


Verdades deixadas no fondo da

Lembranza, do que é a íntegra

Verdade que fire a mentira perversa

E fonda do tesouro roubado,

Fica con mentiras, minte e medra

Cós teus inventos delirantes.

Diantes dos micrófonos acesos,

Nas letras dos diarios delirantes,

Ou nas emisoras de radios

Perversas, que firen sensibilidades,

Ous nas pantallas das televisión

Que inventan o discurso convinte,


Inverso a relidade social necesaria.


Adéntrate nas falsas palabras


Absurdas, que atacan aos seres


Febles ou necesitados,


Chamados seres desengañados


Polas verbas que pon enfermos


Aos que de Sanidade terían


Que disfrutar as vinte catro horas


Dun día enteiro vivido,


Con total igualdade de dereitos


Gañados. por aqelos dereitos


Que se rouban de cotío,


Na contras dos Dereitos Humanos


Dos seres homes e mulleres,


Queiman os tímpanos delicados.


Delicadas mentiras ou, se queres


Mentiras delicadas de voceciñas


Astutas e transgresoras.


Pero hoxe, tamén, vouche mentir,


Porque acabarás rematadamente


Engañado, namentras eu


Sen querelo engordo


Meu Capital mentireiro.


Medran e medran os cartos


Especulativas, froito


Dun pobo, que de xeito inxusto,


Paga os erros dos Señores


Delirantes de Bancos e Caixas


De Aforros, de comportamento


Inusual con venda de tóxicos


Productos, que engañan


De feito constante,


Imcomprensivos, que sorrindo


Saen nos medios da Comunicación


Sociai e adversa, delirio capitalista


Pobo condenado á pagar,


O que lles foi quitado


Sen vergonza e con alevosía,


Escándalo financieiro,


Namentras as necesidades


Máis primarias e necesarias


Convírtense en estatuas petrificadas,


Que, somentes, entenden dun frío


Intenso que somete ao ser humano


A necesidade máis necesitada,


Dun plato de comida quente,


Un lugar onde durmir a cuberto,


Ou aquel castigo tremendo


De desauciar os seres insolventes,


Non me digas que eu non che digo


A verdade íntegra, aquela,


Que sin querelo convence.


Rematando, a Nosa Sociadade


Convirtísuse en unha realidade


Contrasociai, onde o fenómeno


De Coherencia Sociai


E Civilización, son palabras,


Totalemnte espidas.











Miguel Dubois Thenaisie.









domingo, 21 de marzo de 2010

UNHA LONGA VIAXE DE MIGUEL DELIBES

AMOR E DOZURA É VIVIR

                                   IN  MEMORIAM:
 
                              Miguel   Delibes.
 
            UNHA LONGA VIAXE
 
                        Pontevedra, 17/03/2010.
 
 
 
A vida fermosa, a vida dorida,
 
Que non perdoa a dor ferida sandante
 
Remata nun segundo de tempo tope e punto.
 
Os límites do sufriemento criminal e derradeiro
 
Do estado vital vivido, paz, guerra e amor
 
Transportámonos de contado
 
Ao eido da inexistencia, á  a carencia vital,
 
Ao valeiro ao mundo sen mundo
 
A vida tan, sumamente, vivida,
 
Convídanos a un descanso fondo,
 
Quizáves eterno, chamado Lus da Esperanza.
 
Saltan  as noticias importantes
 
E as absurdas banalidades
 
Que, degrazadamnete  menos importan ou importan,
 
Sen saber que é o importante e o efímero
 
Polas radios transmiosoras,
 
Saen polas novas tecnoloxias dixitalizadas,
 
Por tódolos os medios da comunicación,
 
Medios perversos ou deliranres,
 
Nesa comunicación invasora,
 
Manipulada, mais  neste caso
 
A nova no son dous polos opostos,
 
Polo  Norte pòla testa valeira
 
Polo Sur polos pes  espidos
 
A según do suxeito ideolóxico.
 
A noticia e fría e seca,
 
Coma o fío dun coitelo afíado
 
Coma se a neve branca,
 
Ficárame prendida
 
Na miña faciana conxelada.
 
A nova, é que Miguel Delibes,
 
Non resistíu o derradeiro combate.
 
Seu corpo cansouse de regular
 
As constantes vitais súas.
 
Que tan feliz fixéronno,
 
Antes de que morrera Ángeles Castro,
 
Mae de sete fillos e compañeira dil
 
Toda unha vida chea de enorme
 
Creazón literario e abundantes vivencias
 
Achegado  a mae natureza sabía,
 
Que imos aniquilidando, día a día.
 
Non bastaron, Cinco horas con Mario,
 
Nen As ratas, e aquel principalmente,
 
A sombra do cipres é alongada,
 
A maravilla dos Santos Iñocentes,
 
O herexe, novela histórica,
 
Nos tempos da Inquisición española.
 
Seguía traballando naquel primeiro
 
Diario, para el , El Norte de Castilla.
 
Censurado polo Ministro de Información e Turismo,
 
Manuel Fraga Iribarne,
 
Abandoa a dirección do diario vallisoletano,
 
E á sombra de despachos e rotativas,
 
Na clandestinidade
 
Seguirá a laboura directiva
 
Longas tempadas en Molledo,
 
Cantabria, rexistro dos primeiros tempos,
 
Lectura a súa mae e irmá,
 
O sombra do ciprés é aongada,
 
A maravilla das dúas mulleres escoitaban,
 
Con atención suprema e emocianadas
 
A perfecta creazón do xove Miguel.
 
Biblioteca ampla na casa de Molledo,
 
Tempo para debatirse antre lectura e lectura.
 
De Sedano era  Ángeles,
 
Súa muller querida e adorada.
 
Fillos tiveron dabondo,
 
Os premios e galardóns de Miguel,
 
Que non foron poucas.
 
Seu gosto polo vil deporte da caza,
 
Súa delicia na pesca  troiteira fermosa,
 
O amor aos pobos rurais,
 
Súa fonda pena,
 
Pola desestructuración,
 
Das familias rurais.
 
A xente labrega,
 
Abandóa os  pobos mortos ou semimortos,
 
As pedras xeádas,
 
As paredes valeiras,
 
As portas derrubadas
 
E achéganse as grandes urbes
 
De grandes fábricas coma a Renault,
 
Da cidade de Valladolide.
 
Pobos de Castela da cor do barro,
 
Feitos con paredes de adobe pardo
 
Solitarios pobos castelás,
 
Con pequenas fiestras semifechadas,
 
Cortinas baixas e luces decadentes
 
De plástico coorido eran as pequenas contras,
 
Lugares esquencidos e desabitados.
 
Seus estadías na Universidade de Mariland
 
Como Profesor Visitante na Área de Linguas Foráneas

Seu achegamento a Universidades alemanas

    Chile  destino, visión da América latina
    
    Italia e os seus congresos na cidade de Alba,

     Praga, chegada  antes da invansión

     Dos despiadados blindados 
 
 Sume moito o seu currículo amplo
 
E os Premios Gañados
 
A súa capacidade escritora,
 
Mais el  non amosaba fachenda,
 
E non amaba as medallas que penduraba
 
Dun peito tapado de roupa  negra de gala
 
Porque Miguel Delibes,
 
Era un home homilde,
 
Ocupaba o lugar que debía que ocupar,
 
Non estar por enriba de ninguén
 
Non facía seu o que non lle pertencía.
 
Ia contruíndo o seu maravilloso mundo literario,
 
Tan único como el mesmo, tan particular e peculiar
 
Tan preciso e exacto, tan cargado de humanidade
 
E ao  vento ceibo, aquel que non volta
 
As ideas voantes, desprendidas e amantes
 
Que transmitía en diferentes idiomas.
 
Soubo ser o que quería ser,
 
Soubo entregarse a unha pluma de tinta,
 
Ou a un bolígrafo común
 
E a un papel branco e  espido.
 
A escritura non paraba, e palabra a palabra
 
Oración a oración, capítulo a capítulo
 
E volume a volume,
 
Foi creando o Mundo Miguel Delibes.
 
Non foron somentes as magnificas novelas
 
Pasadas ao mundo cinematográfico,
 
Ao a maxia da expresión corporal
 
Dun actor teatral como Pepe Sacristán,
 
Ou Lola Herrera, ou Paco Rabal.
 
Querido Paco Rabal,
 
Foron os Tratados Cinexéticos,
 
Foron as súas guías turístiscas,
 
Seus tratatos de viaxes
 
Ao o cono sur Sudamericano,
 
O viaxe a París,
 
Ou aos Paises Escandinavos
 
Un mundo pleno de vitalidade,
 
A maxia do mundo que sabe vivir
 
Fondamente a vida en pleno movemeto.
 
Un día da túa fertil vida,
 
Dámaso Alonso condecorouche
 
Como menbro da Real Academia da Lingua  Española,
 
Designándoche o sillón e.
 
Porque foste un home único, somentes
 
Fostes o que tiñas que ser: Miguel  Delibes.
 
 
 
 
                                                Miguel   Dubois.

O MEU CUÑADO CHÁMASE XOSÉ CARLOS

AMOR E DOZURA É VIVIR

                                Pontevedra, ó de 19 de marzo de 2010.
 
 
 
                       
               A JOSÉ  CARLOS SILVA, no seu sesenta cumpleanos.
 
 
 
 
 
Levamos, tanto, tempo,
 
Xunguidos e amarrados,
 
A plenitude de ser o que somos.
 
Dous homes sencillos, traballadores
 
Amantes da plenitude da liberdade enteira,
 
Xunguidos ao amor correspondente,
 
Arrincando, tí, José Carlos, medos reais
 
Nos teus combates coa mar brava,
 
Nos mundo do século pasado,
 
E comeszos do século vinta e un.
 
Ti tes alma libertaria,
 
Vives no mundo do amor aberto,
 
Home habitante do sosego,
 
Perdoa se che berrei, sen razón algunha.
 
Ti, Carlos Silva, abríchemo os ollos
 
No medio do combate vital,
 
Cónmigo mesmo.
 
Había que decidir e remetar
 
Có mal que me mataba,
 
Petei na túa porta aberta,
 
Ofrecécheme a túa tenra comprensión,
 
Dun bon home de corazón aberto.
 
Pechamos as portas das tabernas pequenas,
 
Acabamos cós mares enchidos
 
De cuncas de viño tinto.
 
Foi o momento de pensar
 
De atoparme có meu interior desordeado.
 
Tumultos de medo absurdo,
 
Mar de fondo, dabondo,
 
Chamaron ao seu eido tremendo e irresponsable,
 
Pero tí, Carlos Silva, estendéchema o a túa man pequena,
 
Un sorrio perfecto era  a real visión
 
Da túa faciana bela,
 
Habitada dunha barba arramxada.
 
Crein que o amor era unha palabra bonita,
 
Que non exisitía no vocabulario,
 
Para min. Pensaba que o amor enteiro,
 
Era para min un mundo exclusivo,
 
Un deserto de aréa pura,
 
Unha luz apagada,
 
Unha verba morta sen senso
 
Como recuperar o amor perdido,
 
Afastatado de min,
 
Cando ti, Carlos Silva,
 
Estendícheme a man túa cálida.
 
Seguín os teus pasos decisivos,
 
E dinme de conta do meu gran engano,
 
Que era vivir o eu quería
 
E que non existía.
 
Era o falso sono
 
Que eu creei; aquelo
 
Que somentes tiña no meu interior difuso.
 
Perdido nos meus propios pensamentos,
 
Nos delirios absolutas creados,
 
Dinme de conta que tiña que cruzar
 
Aquel valado outo,
 
E deixar atrás os soños de papel,
 
As bambalinas absurdas,
 
A cuncas de viño tinto de Barrantes.
 
E introducirme na realidade do mundo real.
 
Feitos os esforzos pertinentes,
 
Sempre coa a túa axuda altruista,
 
E o teu corazón entregado,
 
Tirei cós absurdos valados,
 
Pasando ao eido do razonamento exrterno.
 
Quiteime dos meus falsos sonos egoístas.
 
Hoxe, Carlos, cumpliche os  sesenta anos.
 
Deixamos polo camiño combates absurdos,
 
Pero de seguro abrimos campo a liberdade,
 
Fomos valendes, e ningúen  dábanos medo.
 
Só o medo espido, daba medo.
 
E hoxe meu querido José Carlos Silva,
 
Dazanove de marzo de dous mil e dez,
 
Puxeche un seis a rente dun cero.
 
Cando os dous coñocémonos
 
Desdeos  comenzos dos anos setenta.
 
Cóstame asimilir a rapidez do paso do tempo,
 
Tempo que vóas como unha anduriña ceibe,
 
Ceibes somos to tempo andando
 
Dis tempos de derrota tremenda,
 
Dos tempos de victoria absoluta,
 
E cando afúndonme no mundo da extensa memoria,
 
Non podo, nunca deixarche de terte fóra do camiño
 
E senlleiro, porque atópome ben
 
A beira  linda da  túa fermosa compaña.
 
Bonito resulta a nosa unión constante,
 
O noso afaecto compartido,
 
Ou a beleza real ou delirante,
 
A memoria é unha fonte exacta e continua,
 
Donde os nosos avatares,
 
Chegaron a un término decisivo e constante:
 
O campo do amor, ou decirche;
 
Hoxe eu por tí e mañá tí por man.
 
Non me asulages dunha soidade extraña,
 
Que bate con forzo o mundo do esquenzo.
 
Que o egoísmo absurdo,
 
Nonos separe do feito de vivir en paz.
 
Vivir para vivir, toco a vida coa punta dos meus dedos,
 
E a vida non é un delirio absurdo,
 
Mais ben unha fonte de ledicia intensa.
 
Despóis de sesenta anos de existencia plena,
 
Xunguímonos todos e todas
 
Na Vila de Moaña
 
Para celebrar este perfecto cumpleanos,
 
José Carlos Silva, por sempre.
 
 
                     
                                    Miguel  Dubois.

TITO OTERO, DE AVENTURA EN AVENTURA

AMOR E DOZURA É VIVIR


 
 
 
 
 
 
Pontevedra ao 20 de de marzo de 2010.
 
 
 
 
 
 
 
                      VAIA CÓ MEU  AGARIMO A TITO OTERO.
 
          
                      A FORZA DO AVENTUREIRO.
 
 
 
Carecer do medo paralizante, patente de puro corso
 
Desafiar as leises do que parece que é imposible.
 
Arriscar con toda a valentía propia,
 
Valentía constante que fortifica.
 
Ficaron nun extraño pasado insensato,
 
O comportamente dun medroso absurdo e irresoluto
 
Un querubín de azas partidas
 
Que non se arrisca a chegar,
 
Ao interior do seu propio ser,
 
Onde arde a constante fonte
 
Do instinto normal.
 
Impotente é  de decirlle adeus,
 
A aquelo que lle asustaba
 
E agora gratifícalle,
 
Que maior presente que o espírito do sacrificio
 
A ansia de superanción de metas propostas.
 
Subir cumbres que parecían un soño incomprensible,
 
Que lías en Bueu aos teus quince anos.
 
Abriches as portas a aventura
 
Coñeceches a nosa bela Galicia,
 
Coñeceche o resto de España,
 
Pasache a Europa,
 
E saltache a calquiser extraña  parte do Mundo
 
Desafiar a calor dos volcáns en erupción.
 
Vermella lava que non perdóa o sinal
 
Na pel branca dun aventureiro
 
Adiantarse por calquera selva do Mundo.
 
Ficar paralizado e non ter máis remedio
 
Que arrincar ao dificultade momentanea.
 
Sempre afán de superación,
 
Esforzo constante.
 
Valente home aventureiro
 
Son sempre metas cumplidas,
 
Son gratitude polo esforzo feito.
 
É como un mundo sen límites,
 
Nas que as fronteiras do medo
 
Quedaron pulverizadas.
 
Permítome felicitarche,
 
Si ti me deixas, Tito,
 
E agasallarche coa sencillez deste poema,
 
A ti dirixido, pola túa vida construída,
 
Polo mundo do esforzo.
 
Polos teus estudos no mundo fondo
 
Da Filosófia e das Letras,
 
Pola túa Tese Doutoural,
 
Do Piorno Galego.
 
Polos teus anos cumpridos,
 
Que agora sube a o número
 
De medio século de existencia vivida
 
Mais non abandoes , Querido Tito:
 
O teu camiño augura unha grande aventura perfecta
 
Que poder absoluto de friladad mental,
 
Que perpecto equilbrio no límite dunha situación
 
Que grandeza poder espallar en foros diferentes
 
A grandeza das aventuras, con atenta humildade
 
Que maior valor humano
 
Que ser humildemente humilde
 
Chegar ao fidel da balanza equilibrada,
 
Dominar os impulsos incontrolados,
 
Pola la lei da supervivencia.
 
Sobrevivir a picaduras mortales,
 
De insectos velenosos,
 
Superar a maldita Malaria en Mali,
 
Afastado dos tecnicismos occidentais,
 
E das leisies dos cartos rentables.
 
Ser axudados polos nativos
 
Para superar a pobra decisiva,
 
E pasar ao mundo no que o corpo humano
 
Convírtese nunha máquina perfecta,
 
Que cumple maravillosamante,
 
A súas funcións vitais correspondentes.
 
Non habera desexo que che houbera detido,
 
Culminaches as outuras,
 
Do Cordillera Andina,
 
Coñececha a Terra de Fogo,
 
Aquel marvilloso hemisferio  Austral,
 
Pinguinos vestidos.
 
De elegantes fracks
 
Namentas as vosas máquinas fotográficas
 
Dixaban conxelada a imaxe nun segundo de disparo fixo
 
O Mato Brasileiro, as tribus esquencidas
 
Do mundo chamado civilizado
 
Ateigado de contradiccións perversas.
 
A vida no máis puro estado ancestral
 
O Mato Brasileiro, vexetaxión perpetua,
 
Verde fondo da esperanza perdida.
 
Ser atacado nun autobús sinistro
 
A golpe de arma mortífera.
 
Padecer o secuestro inesperado
 
No pais de Colombia
 
Na Amazonía perdida no fondo do verde intensa.
 
O barullo de fermosos animais,
 
O sibilino son dunha serpe camuflada,
 
O canto dun paxaro ceibo,
 
Totalmente ceibo,
 
E a vida, de momento, é activa
 
Móvil e propón o feito de avantar,
 
E de non dar coa vista para atrás.
 
Andaremos máis camiños e aventuras,
 
namentras non morra a ansia
 
E o  desafío a construir unha vida plena,
 
Por iso, se mo permites,
 
Dígoche: Tito, avante, avante Tito,
 
O medo non exite e se existira
 
Sería un arma mortífera,
 
Que remataría con todas nosas ilusións.
 
 
                                Miguel   Dubois

jueves, 7 de enero de 2010

O IDIOMA DO MEU POBO

AMOR E DOZURA É VIVIR   Pontevedra, ao 10 de xaneiro de 2010
 
 
 
 
A LINGUA  DO MEU POBO.
 
 
 
Amanda lingua galega,
 
Lingua do Pobo galego
 
De ti non rexeito,
 
Fonte da boca aberta,
 
Da que saen verbas galegas,
 
Oriundas  das Terras da fermosa Galicia.
 
Non rexeito da miña lingua querida.
 
Non rexeito do berce do meu falar.
 
Galicia fica senlleira, aíllada,
 
Sen a súa lingua falada e escrita.
 
Cantas horas de clase ensinadas,
 
Cantas autores estudados,
 
O Rexurdimento,
 
Rosalía, Curros e Pondal.
 
Porque non lembrarse de
 
Luis Pimentel, de Ramón Cabanillas,
 
Por que non lembrarnos de
 
Uxío Novoneyra, de Manuel  María,
 
De Rafael Dieste, de Lorenzo Varela,
 
De Antón Avilés, de X. L.
 
Méndez  Ferrín, de Carlos Casares,
 
De Bernardino Graña,
 
De Darío Xohán Cabana,
 
De Suso de Toro,
 
De Otero Pedrayo, de  Anxel Fole,
 
De Neira Vilas, de Manoel Antonio,
 
De Castelao ,de María Mariño,
 
De Roberto Blanco Torres,
 
De Antón Tovar Bovillo,
 
De  Manuel Lueiro Rey
 
De Luis Seoane,
 
De Rafael Dieste,
 
Todo un sin fin
 
De escritores galegos,
 
Froito  do traballo amado e querido
 
En prol da nosa lingua linda,
 
E da nosa lieteratura grandemente
 
Fermosa e creadora,
 
Ancorada no mundo da fermosura,
 
Di quefacer literario galego
 
Froito da xenialidade,
 
Nunha lingua fermosa
 
Cantareira, linda e aberta.
 
Non nos negarán o dereito puro
 
De falar a nosa lingua viva.
 
A lingua que mirounos nacer
 
Nos nosos lares abeira   da costa limpa,
 
Ou nas casas do interior,
 
Lugares productores de campos sementados
 
De esperanza e froito. Millo verde,
 
Que agarimávanos a faciana suorosa
 
Co vento norte do verán ateigado de lus clara
 
Galego para os galegos e galegas,
 
Non rexeitamos da orixe fermosa
 
Que fíxonos falar un galego perseguido
 
E agora rexeitado,
 
Pola falla de madurez total
 
De xente que desafía
 
O idioma que fala
 
Mais que non pensa
 
Na Galicia real, xusta a medida
 
Que debe ser, no seu ponto equilibrados
 
Creazón da disputa valeira,
 
División absuda, perda temporal,
 
Dun pobo debido a súa xente galega
 
Ou aqueles que de fóra veñen,
 
Serán ben recibidos,
 
Porque acollémolos con agarimo e mimo.
 
Valente lingua de mariñeiros fortes,
 
Que representa ao pobo galego navegante
 
Nos portos onde fan falar
 
O doce lingua da linda Galicia.
 
Lingua de troveiros namoradores
 
De mozas a beira da Praia de Cesantes.
 
Galicia emerxe na súa grande beleza
 
Coa forza da súa lus clara e penetrante,
 
Galicia fala galego, canta en galego,
 
Galicia fala en galego, galicia escrebe
 
Nunha maravillosa lingua, froito
 
Do esforza e o amor a esta terra linda,
 
Castigada,pola contra,
 
Polo exceso especulativo,
 
Da construcción  absurda.
 
Verdes eran  os verdes campos,
 
E emerxen na súa supercie,
 
Construccións absurdas,
 
Que destruiron  a bela Galicia verde.
 
Quero si quero tanto a miña terra,
 
Que pregaría que o seu chan chá
 
Fora ben tratado con dozura aquelada.
 
A beleza que sempre foi bela,
 
Debería ser unha fase estática e permanente.
 
Por eso non podo rexeitar
 
A miña fala galaga,
 
Porque rexeitaría a fala natural
 
Do pobo galego ceibo.
 
 
 
 
                         Miguel  Dubois.

sábado, 2 de enero de 2010

VINTE DEZ

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 1 de xaneiro de 2010.
 
 
 
 VINTE  DEZ
 
Onte dixémoslle adeus,
 
Por tódolos tempos
 
E de súpeto empredemos
 
Coma un cabalo que choutóu
 
O outo obstáculo para
 
Ir ao outo lando do tempo
 
O tempo máis outo en número
 
Formado por un vinte e un dez.
 
Bridamos por tódolos deuses
 
Brindamos por tódolos demos,
 
O tempo é unha máquina
perfecta,
 
E imparable. E xa estamos
 
Neste número da hestoria,
 
Que nos traerás: ledicia inmensa,
 
Alomenos ledicia, quizáves.
 
Que nos traerás: pranto amargo,
 
Cara suorasa, bágoas tristes,
 
Golpes inútiles?
 
Que nos traerás, digo eu:
 
Vinte dez, vinte bicos amorosos,
 
Des disgustos mortais?
 
Que me vas dar vinte dez,
 
Dúas veces dez  máis unha vez
 
dez?
 
Dame o mundo no que habito,
 
Dame o alento respirable,
 
Dame o canto do paxaro ceibo.
 
Soltade aos paxaros das
 
gaiolas,
 
Que  piden liberdade para o
 
ar limpo.
 
Dame o que mereco
 
E quítame o que non me
 
correspode,
 
Non vivo do conto inútil
 
Non vivo da  miserento
 
 esnovismo,
 
Vivo contigo, codo a codo,
 
Man con man,
 
E imos sulcando o camiño
 
aberto,
 
Vai anos dabondo,
 
Pole ben creído
 
Ou polo engano inxénuo,
 
Por unha palabra torpe,
 
Por un berro inútil.
 
Que é o que nos darás,
 
Vinte dez,
 
Que sorpresas inesperadas,
 
Estarán agardándonos?,
 
Se fóras máis  boíño
 
Que o pasado ano,
 
Canto che vou a querer,
 
Vinte dez!
 
Dame o curso dos ríos limpos,
 
Dame as amizades novas,
 
De Sau Paulo, Brasil,
 
A xuventude querida,
 
O futuro preciso.
 
Dame a vida para vivila
 
Dame o barco lento,
 
Para navegar despazo,
 
Na miña vida serena.
 
Habito  andando e movil
 
Camiños do campo galego
 
As raiolas soares,
 
As pingas  frías
 
No inverno branco e nevado,
 
Danme máis folgos,
 
Para sentir a parte agradecida
 
Da miña vida.
 
Dame o qu mereco.
 
Non mereco o que non
 
Me pertenzo.
 
 
 
Miguel  Dubois.

jueves, 31 de diciembre de 2009

A REI MOTO REI POSTO

AMOR E DOZURA É VIVIR


Pontevedra, ao 31 de decembro de 2009
 
 
A REI MORTO, REI
 
POSTO
 
Tempo, tempiño, tempo,
 
Suma e segue,
 
Habita números outos
 
Habita po paso da historia pasada,
 
As lembranzas queridas,
 
Os prantos gratuitos,
 
As condeas absurdas,
 
As decisións incomprensibles.
 
 
O Mundo enteiro
 
Habita có paso do tempo,
 
A hestoria vivida
 
Abandonamos un ano pasado
 
E nunhas horas videiras,
 
Choutaremos, beberemos,
 
Bridanremos,
 
Darémonos bicos agarimosos,
 
Bicaremos con traizón calculada,
 
Amosanda a cara agachada
 
Do que  desexamos ser,
 
 
Mais non somos.
 
A cidade estoupa en locería
 
Nouturna, ceo de cores diversas
 
 
Os sufridores seguén seu lento
 
Sufriminto crónico,
 
Externo ou interno.
 
O traficante brinda
 
Pola gloria do seu tráfico.
 
O enfermo sofre,
 
Os albergues son sufrimento
 
E acollen aos seres apenados
 
Homes cansados ou rexeitadas
 
Mulleres denigradas.
 
Deixámolo ano vello,
 
Un pouco máis bello no tempo
 
Da ledicia e o sufrimento.
 
Pero a vida segue, meus amigos,
 
Pero a vida segue, miñas amigas
 
Un abrirá con toda ledicia
 
Un viño espumoso,
 
Un cava catalán
 
Un champagne francés.
 
Ou unha botella de anís.
 
As sás de festas estarán ateigadas,
 
E todos xuntos, amigos ou nemigos
 
Van enchendo as copas fraternas
 
Ou a banalidade dun berro roto,
 
Dun queixume doroso.
 
 
E daremos paso  ao pensamento
 
Interior aos feitos  sucedidos
 
Neste ano que imos abandoar.
 
Pensaremos nos males feitos
 
E ocorridos, nas verbas traizoeiras
 
Nas promesas de amor roto,
 
Da fonda ledicia vivida,
 
Fondamente, habitada plena.
 
E pensaremos  naqueles
 
Que utilizaron as malas artes
 
Da Ética Fundamental,
 
E diremos que a Lingoaxe
 
Dos Valores elementais,
 
Foron para este poeta galego,
 
O deserto máis absurdo,
 
Da palabara habitada
 
Da mentira continuada.
 
Pero deixaremos, nunhas horas
 
Próxima a hestoria deste ano
 
Que vai pasar para ao Mundo
 
Da lembranza próxima
 
Con doses de amor fonda,
 
Que nos enche coma seres
 
Enteiros da vida que habitamos.
 
Que maior entrega
 
Que o desinterés,
 
Dos intereses creados,
 
Para o Mundo especulitado.
 
Eu douche bicos quentes,
 
Se ti quixeras non me deas nada,
 
Mais, sempre, respétame,
 
Na miña dimensión humana.
 
 
 
 
               Miguel Dubois.

martes, 29 de diciembre de 2009

AMOR E DOZURA É VIVIR


 
Pontevedra, ao 26 de novembro de  2009.
 
 
 NAMORADO DO MUNDO
 
 
Tanto amar a vida,
A vida enteira,
Tanto querer sen querer,
Tando espidirme coma non.
Habito en min, afastado
Do mundo valeiro,
Achégome ao extremo longo
Do teu sorriso craro.
Cando habitamos os dous xuntos,
Pena fonda ou agarimo constante.
Non sou máis que o teu sorriso aberto,
Non son máis cá noite aberta,
E tí, no cumio da noite estrelada,
Non, non podo explicarche tanta beleza.
E ríome por rir, e choro por chorar,
Habito no meu ser
Mais non sei en que pensar,
Perdido nesos intres asulagados,
De lembranzas queridas,
Ou de tempos habitados
De soños constantes.
Eu vivir, vivo para tí,
Para te calmar a túa sede amorosa,
Para fundirme cós teus soños despertos.
Mais eu son eu, eu amarrado a tí,
Mesturo o humano e o divino
E a vida pásame rápido,
Coma un bico tenro téu,
Nos meus famentos beizos.
Escoita o vento dos verdes piñeiros,
Escoita a auga fría da choiva constante,
Meu amor, estamos no inverno carregado
De vento forte. Mira como caen as pingas
Da choiva fría sobre o cristal da fiestra.
Dame a túa noite enteira,
Eu a ti me achego,
Antre bicos e agarimosas caricias.
A noite está pecha, meu amor,
Meur amor constante,
O amor que sempre conmigo está,
E cando de tí  afástome,
Estás no meu corazón interno.
A vida non é un soño perdido,
A vida, é o día a día,
A forza do constante traballo,
Mais voume perdendo
Antre o teu peito,
Namentras penso,
Bágoas na faciana
Que un mundo mellor virá.
Estou contigo aínda que
Contigo non estéa,
A vida segue a noite non rematou,
E chegará a crara alborada,
Eu a túa rente,
Ceibo da vida,
Namorado de ti.
 
 
 
                     Miguel.