AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009
AMOR EN SAN XOÁN
Como explicarche o senso interno,
Dete amor enteiro que me ateiga,
Xa non sinto un absurdo medo,
Que quebrántame o paz interna,
Acedo, sen piedade nen omisión,
Ao fondo interno do teu lindo sorriso.
Non penas, de favor,
Sorrisos acesos dabondo quixer,
Non quero ser paxaro ferido
Dunha guerra inútil.
Verte a ti, enteira como eres,
Ver a fronte constande de ledicia,
Que comimigo compartes,
Significa para min, o feito de vivir contento.
As veces, cando durmes, fondamente,
Mírote atento e devagar,
Escoito o teu respirar fondo,
E non soño que estou de ti afastado.
Amar canto ti me digas,
Fuxir da dor dura e dos queixumes,
E crear o noso mundo placenteiro.
Amar, día a día, cun senso fondo
Interior de resucitar o tempo perdido,
Ou aquel soño incumplido.
Síntome ledo coa mirada fixa
Na beleza que non asfisia e enamora.
A vida carece de sentido,
Se non queres amar, de vagar,
Como estímulo vital a beleza interior.
Non ten senso a linguaxe inadecuada,
Hai palabras acabadas,
Que algúen, inútilmente,
Fai uso delas.
Ama a beleza enteira,
Ama ao ser amado,
Ama a vida enteira,
Ama os intres delicados,
As postas dun sol vermello e forte,
A Natureza está viva,
E cando a lúa saia,e as estrelillas cintileantes,
Sexan as súas compañeiras nouturnas
Observa a beleza do mar prateado
Que reflexa
A fermosa lúa de verán.
Ama, sempre, para seres amado,
Todo será máis doado,
Espantamos os sinistros verbais
E os queixumes lentos,
Das árbores escuras.
Dame máis vida,
Dame o xeito de vivir con xeito,
Dame senso a miña existencia.
En cada lugar senlleiro,
Hai un gran espazo para amar.
Queimamos a paixón correspondente,
Damos senso ao vivir enteiro,
E non perdemos o tempo para deixarnos de amar.
O amor ten unha dimensión fonda,
Que me fae achegarme aos demáis,
No que o sacrificio é recompensado
Co verbo amar.
Todo ten o correcto senso,
Senso para o amor,
Para esquencer calquera tipo
De doenza social como o odio o xenreira.
Vivo na paz miña interior,
Por eso son home feliz,
Que afronta o perigo
Coa valentía correspondente.
Que ben me sinto a túa beiriña
Trasparente o meu espírtu,
Porque nada teño que agacharte.
Son a fogueira acesa
Bela e fermosa con lapas azúis e amarelas,
Meu amor son a fogueira viva,
Son o lume en movemento,
A noite está fermosa
E a túa rente todo afáiseme máis cálido.
A ti achégome docemente,
Que bonita é estar a túa rentiña.
Mira a lúa chea nesta Noite Fermosa.
A paisaxe pinta diversas cacharelas,
A xente canta e bebe viño,
San Xoan a Noite noitiña,
A Noite de San Xoan,
Comeza o verán querido,
Deséxovos a todos e todas vós,
Moita felicidade intensa,
Que déan sentido o verbo amar,
Por sempre.
Miguel Dubois.
domingo 21 de junio de 2009
Para cada ser necesitado. Non resulta doado, Erguer os espíritus tristes, Dóa seu ser aos necesitados. Soubo amar no máis fondo de si mesmo, Namentras parte do Globo Terráqueo, Desentendíase, como é hábito, Da necesidade allea. Están de nós afastados E nos somos unha economía forte, Que amosamos o noso descontento Ao mínima esixencia non cumplida. Pero él con toda a súa fotaleza íntegra, Soubo quitalos da máis bárbara miseria. Foi expulsado do país do branco marfil E dos maravillosos templos, Por axudar a seres necesitados, Por mor dos enganadores dos pobres, Que querían deixar de ser. A vileza satánica quería facer máis difícil, Afastarse da superviveza cotiá. Protestaron os negociantes da miseria, El tivo que deixar á xente amada. Resulto fermoso engadir e dar, Loitar pola ialma alléa, Polo feito de facer o ben máximo, A túa fonda entrega Aos seres débiles que necesitan Ser, fondamente amados No seu ser íntegro e perfecto Decer Terceiro Mundo, É un vulgar insulto. Necesitan tanto amor coma nós. Que é o que nós non temos? Que laio absurdo inventaremos? Axudar, dignifica a túa persóa. Queixarse innecesariamente, E un vulgar insulto ao próximo. Eu, desexo, o teu eterno descanso, Somentes soubeches pensar No ser incomplento, O mundo da tristura, E do amor necesitado. Miguel Dubois. | ||||||||||||||
|
sábado 20 de junio de 2009
XA TEMOS DABONDO
AMOR E DOZURA É VIVIR
XA TEMOS DABONDO
Non valeu para nada a Técnica repugnante,
Do xa coñecido asasinato brutal e espantoso
De mañá ía de cara ao centro
De traballo cotiá, coma un cidadán máis ,
O pan noso de cada día.
De cando en cando,
Rematan co dereito a vivir, o máis fermoso,
De feito digno e democráta,
Coma o acto cobarde,
Non eles non están a vista.
Agachánse e acenden
O tremendo artefacto
Mortal.
Importánlle matar?
Decen querer o seu pais,
Máis ese é o pretexto
Do horrendo crime,
Cunha bomba cáseque
Debaixo do conductor.
Xa pasaron aqueles
Tempos Afastados daquela,
Daquel Movemento
De Liberación Nacional
Da Euskadi.
O pobo vasco rexeita
O terror das bombas
E armas tremendas.
O pobo vasco quer
Vivir en Paz,
Na Paz da que deben
Ser merecedores.
Tristemente matan
Por algo que non resulta posible, e nós
Xa estamos cansos do
Imposible.
Armonía
Necesitamos
E respeto mútuo.
O odio crecente ou decrecente é un
Fenómeno demasiado
Perigoso que remata
No furibundo asanitato inútil,
Por enrriba de calquera
Ideoloxía está o
Respecto a calquera ser
Humano, o máis
Maravilloso do Mundo
É vida en movemento.
As bandeiras son nada
Máis que símbolos, que
Nos días de vento,
Asemellan fermosas.
O ser humano necesita,
Sempre, amar, e xamáis
Odio perverso e fatal
Qeremos que se nos
Intrege a todos,
No núcleo social.
A linguaxe das perversas armas,
Nunha sociedade Democrática,
Carece de calquera senso lóxico.
A democracia plural é
Para cada cidadán,
Un dereito fundamental
Único e indivisible
Máis non podemos engadir aos que asasinan
Sen o máis mínimo pudor
Ou vergoña.
Eduardo Puello ía
A súa laboura,
Pero non importóuvos
Nada de nada.
Tiñades que asasinalo.
Nada os importou
Francisca a súa desconsolada Dona
E a súa dor tremenda,
As tremendas bágoas,
E un atroz sufrimento
De perder ao seu Compañeiro
Cedo de mañá,
Nun dazanove de Xuño de dous mil nove,
A ferida, e a dor dos seus fillos.
Non ía convosco
Pregunto: que sentides no voso cor?
A forza de odio desconsiderado,
E rigor da traición
E o asasinato aos vascos,
Sen nengún tipo de Sentido humano
E Solidario, somentes,
Podédemes decir que vós Que queredes ao voso País?
Vós caedes, demasiado baixo.
Na escada do comportamento humano.
Vós non liberades nada,
Vós asanidades sen aviso.
Vós non sodes, para nada,
Creedese ser os donos do voso Pobo e vós asaninades
Aos vosos semellantes.
Que sentides cando disparades, ou cando
Activades os artefactos Mortífeos?
Placer, ou odio?
Miguel Dubois
jueves 18 de junio de 2009
AMOR E DOZURA E VIVIR
Pontevedra, ó 7 xuno 2009.
O MUNDO DO REVÉS
Permítime escoitar
quedamente,
A auga crara,
trasparente,
E limpa dos regatos
continúas
Fontes sonoras de placer.
Palpo nas miñas torpes
mans,
Unha efervescente fonte
De enerxía continua.
Afástome do mundo
insensible
E doto meu ser,
Dunha fonte inagotable,
De esperanza
permanente.
Son eu, o que eu son,
Sen lerías constantes
Nen falsos devaneos.
Aparto silenzos absurdos
Que debería falar
dabondo.
Pido habitar co cumio da
paz
Onde non existen,
As guerras que nunca
Deberon existir.
Tremenda torpeza humá,
Queixume forte
Do ferido corpo,
Último laio mortal,
Na fronte da mortal
Bomba cargada
De morte continua.
Habito en min,
Para quererche forte
E inmenso, para amarnos,
Na imensidade dun eido
Verde cargado de amor
Maduro, cargado de
tenrrura, habitada
De silenzos continuos
Por mor de acariñar
A túa longas túas costas,
Deserto da pel espida,
Acariño lento e soave,
E ti sentes lenemente,
O meu deber de
acariñarte.
Penso que estamos eiquí,
Froito do esforzo tido,
A vida xoga connosco,
De cando en vez,
Afástanos da lingoaxe
Inorrecta e indebida,
Os valores afanse
Contravalores absurdos,
Creando conductas
insensibles,
Ás que nos lles dóe
O sufrimento alléo.
Están cheos de ambición,
Non lles impota,
Usar a mentira constante
No nome de Deus,
Ou no nome do semellante
Achegado ou afastado.
Máis medra e medran,
No cumio inxusto
Do mundo da sen razón,
En nome da total
corrupción.
Non importa, parés,
Que asasinen
As mulleres de Ciudad
Juarez. O ciclo continuo
Segue e parés
Que un presidende
Da América do Sul,
Quere rematar
Có verde pulmón da
Terra,.
Seguen vendendo
As armas mortíferas,
Para que en África,
Se maten por mor
Do odio irracinal.
Perversión
Da arma mortífera,
Venden armas mortales
Para que vós enchades
De irracionalide
As desastrosos linguaxes
Das armas acesas.
Arrinca de ti todo aquelo
Que non construa,
Arrinca de ti
O medo irracinal,
Arrinca de tí
O feito da traizón,
Coma o feito trizoeiro.
Vitaliza a fonte de amar,
E non te derrubes
Ante o mundo falso.
Sé o espazo ocupado,
Habítate íntegro,
Vive para vivir,
Para sentir
O sentimento equivocado,
De non rexitar ao
próximo,
Que deberías de querer.
Abrangue e non rexeites.
O que se rexeita,
Non se quere asemesmo.
Miguel Dubois
Letter Style by SonyaNancy
2007
Pontevedra, ó 7 xuno 2009.
O MUNDO DO REVÉS
Permítime escoitar
quedamente,
A auga crara,
trasparente,
E limpa dos regatos
continúas
Fontes sonoras de placer.
Palpo nas miñas torpes
mans,
Unha efervescente fonte
De enerxía continua.
Afástome do mundo
insensible
E doto meu ser,
Dunha fonte inagotable,
De esperanza
permanente.
Son eu, o que eu son,
Sen lerías constantes
Nen falsos devaneos.
Aparto silenzos absurdos
Que debería falar
dabondo.
Pido habitar co cumio da
paz
Onde non existen,
As guerras que nunca
Deberon existir.
Tremenda torpeza humá,
Queixume forte
Do ferido corpo,
Último laio mortal,
Na fronte da mortal
Bomba cargada
De morte continua.
Habito en min,
Para quererche forte
E inmenso, para amarnos,
Na imensidade dun eido
Verde cargado de amor
Maduro, cargado de
tenrrura, habitada
De silenzos continuos
Por mor de acariñar
A túa longas túas costas,
Deserto da pel espida,
Acariño lento e soave,
E ti sentes lenemente,
O meu deber de
acariñarte.
Penso que estamos eiquí,
Froito do esforzo tido,
A vida xoga connosco,
De cando en vez,
Afástanos da lingoaxe
Inorrecta e indebida,
Os valores afanse
Contravalores absurdos,
Creando conductas
insensibles,
Ás que nos lles dóe
O sufrimento alléo.
Están cheos de ambición,
Non lles impota,
Usar a mentira constante
No nome de Deus,
Ou no nome do semellante
Achegado ou afastado.
Máis medra e medran,
No cumio inxusto
Do mundo da sen razón,
En nome da total
corrupción.
Non importa, parés,
Que asasinen
As mulleres de Ciudad
Juarez. O ciclo continuo
Segue e parés
Que un presidende
Da América do Sul,
Quere rematar
Có verde pulmón da
Terra,.
Seguen vendendo
As armas mortíferas,
Para que en África,
Se maten por mor
Do odio irracinal.
Perversión
Da arma mortífera,
Venden armas mortales
Para que vós enchades
De irracionalide
As desastrosos linguaxes
Das armas acesas.
Arrinca de ti todo aquelo
Que non construa,
Arrinca de ti
O medo irracinal,
Arrinca de tí
O feito da traizón,
Coma o feito trizoeiro.
Vitaliza a fonte de amar,
E non te derrubes
Ante o mundo falso.
Sé o espazo ocupado,
Habítate íntegro,
Vive para vivir,
Para sentir
O sentimento equivocado,
De non rexitar ao
próximo,
Que deberías de querer.
Abrangue e non rexeites.
O que se rexeita,
Non se quere asemesmo.
Miguel Dubois
Letter Style by SonyaNancy
2007
-CRISE-
AMOR E DOZURA É VIVIR
De: Miguel Dubois Thenaisie
Fecha: 16/06/2009 2:08:53
Para: sbcastro@edu.xunta.es
Asunto: Reenviar: CRISE
Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009
CRISE
O temmo medra e non para de facelo.
Constue horas perdidas,
Momentos de delicia intensa,
E anos pasados mecánicamente,
A feito de reloxo imparable,
E, as veces, voto a vista ao mundo pasado
E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín.
Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías
diferentes.
E, as veces, miro con que forza morreron
Os Paisés da Órbita Soviética.
E pouco tempo aquela Europa distante,
Decidiu integrarse no mundo consumista occidental.
O mundo era unha absurda división,
Que non deixaba vivir a libertade merecente
Ao o home ou muller privado de libertade.
Todo un aparato policial político,
Quebraba o senso ceibo dun home engailado.
Mais parece que foi non hai moito.
Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo,
Pero aquel mundo occidental
Sería ceibo dabondo?
Non estaría suxento a lei do mercado inxusto,
No que o pobre sempre era un pobre máis,
Namentras os facedores de cartos doados,
Crearon os imperios de paradisos ficales.
Chegamos a onde, digo eu,
Chegamos a crise convulsiva de cartos dabondo.
As arcas minoritarias enchían dabondo
Os cartos da susodita desaparecíón monetaria.
Mais no fondo todo significa unha fonda confusión,
Unha mentira constante e un desamor continuo e perverso.
E no nome dun pobo que se insulta por mor
Dos interesas partidistas.
Sexa todo polo egoísmo personal, Mágoa!
Pola coitelada traidora cravada no meio das costas espidas.
E o absuro mundo especulativo medra,
E o que é a íntegra verdade convírtese
Nuha mentira de segunda, contundente e fructífuro.
Mundo de o marketing perfecto de enganos dabondo.
E van facendo de nós uns seres dominados
Polo feito de consumir por consumir,
Por mor dunha política publicitaria indebida.
Nós, coma cadeliños perversos
Obedecemos á orde constante e demoledara
De marcas perfectas que os medios
Abren camiño de forma certeira e precisa.
E o Norte afíxose Sul,
O Leste o Oeste,
E a palabra un sí ou non,
Máis de certo hipócrita e ventaxista.
O Mundo quer ser Mundo mais non pode
Porque o egoísmo constante
A falla de soliedaridade,
A constante prepotencia,
Son os nosos donos particulares,
Que tando decimos amar,
Para enganarnos e decirnos
Que o vestimenta elegante é bóa e cara,
Máis o corazón aprodece,
Polo descenso tremendo do senso humano primario
Miguel Dubois
De: Miguel Dubois Thenaisie
Fecha: 16/06/2009 2:08:53
Para: sbcastro@edu.xunta.es
Asunto: Reenviar: CRISE
Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009
CRISE
O temmo medra e non para de facelo.
Constue horas perdidas,
Momentos de delicia intensa,
E anos pasados mecánicamente,
A feito de reloxo imparable,
E, as veces, voto a vista ao mundo pasado
E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín.
Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías
diferentes.
E, as veces, miro con que forza morreron
Os Paisés da Órbita Soviética.
E pouco tempo aquela Europa distante,
Decidiu integrarse no mundo consumista occidental.
O mundo era unha absurda división,
Que non deixaba vivir a libertade merecente
Ao o home ou muller privado de libertade.
Todo un aparato policial político,
Quebraba o senso ceibo dun home engailado.
Mais parece que foi non hai moito.
Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo,
Pero aquel mundo occidental
Sería ceibo dabondo?
Non estaría suxento a lei do mercado inxusto,
No que o pobre sempre era un pobre máis,
Namentras os facedores de cartos doados,
Crearon os imperios de paradisos ficales.
Chegamos a onde, digo eu,
Chegamos a crise convulsiva de cartos dabondo.
As arcas minoritarias enchían dabondo
Os cartos da susodita desaparecíón monetaria.
Mais no fondo todo significa unha fonda confusión,
Unha mentira constante e un desamor continuo e perverso.
E no nome dun pobo que se insulta por mor
Dos interesas partidistas.
Sexa todo polo egoísmo personal, Mágoa!
Pola coitelada traidora cravada no meio das costas espidas.
E o absuro mundo especulativo medra,
E o que é a íntegra verdade convírtese
Nuha mentira de segunda, contundente e fructífuro.
Mundo de o marketing perfecto de enganos dabondo.
E van facendo de nós uns seres dominados
Polo feito de consumir por consumir,
Por mor dunha política publicitaria indebida.
Nós, coma cadeliños perversos
Obedecemos á orde constante e demoledara
De marcas perfectas que os medios
Abren camiño de forma certeira e precisa.
E o Norte afíxose Sul,
O Leste o Oeste,
E a palabra un sí ou non,
Máis de certo hipócrita e ventaxista.
O Mundo quer ser Mundo mais non pode
Porque o egoísmo constante
A falla de soliedaridade,
A constante prepotencia,
Son os nosos donos particulares,
Que tando decimos amar,
Para enganarnos e decirnos
Que o vestimenta elegante é bóa e cara,
Máis o corazón aprodece,
Polo descenso tremendo do senso humano primario
Miguel Dubois
martes 2 de junio de 2009
AMOR E DOZURA É VIVIR
INTEGRACIÓN E DESINTEGRACIÓN. A simple vista, "desintegración" sóa moi mal, cáseque coma a desintegración do atómo de hidróxeno, ou bomba "atómica" fenómeno devastador, destructor que hoxe en día andan en probar na Corea do Norte. Países como India e Pakistán, teñen a estes artefactos atómicos como elementos de ameaza ao resto da humanidade. O que destrúe e ameaza ao outro ou outros carece dos más mínimos conceptos da Integración, tendo un odio fondo a súa ememigo, e entón desintegra vilmente, destrúe pero , ao memsmo tempo, esquenceu o feito integrador e os malos sentimentos apodéranse do que gañou a "guerra" por mor de que o odio apoderousa da súa maneira de pensar. O que nun intre foi o seu amigo agora, é o nemigo, incurrido nunha total inversión de valores. Os elemetos da guerra cómo feito destructor, non ten disculpa no ser humano, convertíndose algúns seres humanos en elementos torturadores, que queran degradar "enormente" ao ser humano. Cando os sentimentos de odio e vinganza, son os donos da nosa maneira de ver o mundo no mundo, convírtenos en seres despreciable e sádicos. As nosas sociedades occidentais, están mutando en forma competitiva, no que os cartos créese que é o elemento fundamental, da nosa vida, e aínda, por enrriba, esquecémonos de quen somos, perdemos, a nosa propia identidade e aplicamos roles que non son da nosa competencia. Todo o escrito nas anteiores liñas lévanos a facer o papel de que non estamos na vida, facemos o papel de...pero, quizáves, nalgúns casos non admitimos o que somos, e nos refuxiamos en falsas conductas anticreatrivas, e devastaros usando a palabra como arma da palabra irreal, a palabra que quere ser mais non é máis cunha palabra disfrazada, ateigada de moitos complexos, por falla de inmadurez da persóa, teña a idade que teña. Cando ese home actue ou esa muller inmadura adulta, non acepte o que é, é decer a falla de madurez en aspectos do súa conducta, sempre, será ese home ou meller "inestable", "inseguro". Cando il ou ela se integre a se mesmo, cando recoñeza esa parte que lle dóe , máis non recollece, liberarase da carga emotiva, que non é máis que un elemento perturbador da súa personalidade. Sabemos, de sobra, que non e bom agachar pantasmas no noso interior. Debemos evadir os fantasmas internos, desafogar e comunicar a un amigo ou especialista o que nos ocorre. O mundo aparente e un decorado exterior do que quixeramos ser mais non chegamos a ser. Aquel que vive por enrriba das posibilidades estase facendo dano a sí e aos demáis. Toda conducta "prepotente" é a carencia de sentimentos de amor, somentes o fin é "avasallar", dominar de xeito falso, chamar a atención, volver a ser ese actor, que fai unha función teatral desagradable, nada máis có fin de degradar, de facer dese mal estilo de vida, unha falsa vinganza, unha despersonalización total. Provocar é facer dano, mal querer, é unha feito desintegrador; se integramos queremos e nunca expulsamos, por iso é tan importante incluir, querer, agarimar e dar amor. Hai procesos mentaiss que están agachados no no noso subconsciente, e que creáronse na prenatalidade ou postnatalidade, e, que, se súpeto, emerxen e saen ao extereior como feito desintegrador. O desintegrar danos a oportunidade, para aprender, para saber como eu, de novo, me podo integrar. Dependerá de min o esforzo persoal para integrarme.Que ocorreu? Despóis facer un análisis de por que estos fenómenos "duros" fanme compaña e logo, chegar a min. Quixera dar as grazas a Carmen Novoa, grande coñecedora da Psicoloxía Profunda, da que aprendín todo o que escribín e a seu fillo Cesáreo Hernández. Nunca é tarde para aprendre, se queres aprender. As portas do coñecemento non están pechadas, somentos peta , abren en adinte. Miguel Dubois | |||
| |
sábado 30 de mayo de 2009
DAÑE VIDA Á LEMBRANZA
AMOR E DOZURA É VIVIR
DAÑE VIDA Á LEMBRANZA. O tempo longo ou curto acumula Máis tempo. Unha longa vida feliz, A triste testemuña do sofrimento Aberto que dabondo sanda vermello. Abreuse o tempo, dilatóuse Fíxose unha cantidade definida, Polo criterio persoal vivido. Coma chegar ao fondo da Lembranza, habitante do pasado, Aquel tempo que eu quixen, Que non rematara, Un tempo para constuir, Espazos temporales diversos, E crear o arbol ateigado de froitos Vitales e contundentes. Unha serán soledado perdido No mundo da memoria Onde todo fica a pesares De que parecía algo rematado. Emerxe potente e poderosa, Un mundo da lembranza, Cando os dous bícávanos, Con toda a fora e dulzura Dunha idade máxica pasada, Pero, que aínda vive, Burbullas das lembrazas, Campos de verde millo, E o verán que deixei de Ser inocente e acudía ao Perigro da inconherencia puberal. A tolemia temporal O despertar sexual, O desexo constante, Tocarche dabondo E bicarche fondo Atá a cabeza perder, E o vento sen enterarnos, Penteaban as follas verdes milleiros, verde penteado do campo. E as espigas envainadas Ata que chegara a hora Da recolleita de tan fermoso millo Amarelo e dourado, longo e perfecto duro e dourado E sentir polas nosas mans o agarimo Daqueles graos perfectos. E o son de como caían Nun tecido torpe e duro. Coma a vida avanza, Uns vannos deixando fonda tristura, Amaragura fonda e firinte Pola súa ausencia e presencia, E nos afundiamnos na súa memoria Grata e placenteira Pensa no que pasaches, Pensa no disfrute querido. Pensa onde fican os límites Que son pertinentes, Que desa liña non se pasa, Alí afíxose o teu límite. Maís aló do valado din Que existe unha fronteira Descoñecida. Que ninguén coñece. Se, sempre, valente máis No invadas o terreo alleo e Descoñecido. Habíta, fondamente, Sosego quero para quererme, E canto máis me habito, Máis che quero, Gardándo as nosas idenditades Propias e no me posúas Coma a gaveta dunha mesilla, Que descansa a beira Dunha cama ateigada De lembranzas inesquencibles. Miguel Dubois | |||
| |
domingo 24 de mayo de 2009
SÉ TÚ
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, 24 de mayo de 2009
SÉ TÚ.
Tengo que decirte unas cosas decisivas,
Sugerirme cientos principios,
Olvidarme del sufrimiento propio
Producto del maltrato ajeno.
La herida abierta me duele tanto,
Me duele el dolor de tanto doler.
No pronuncio palabra alguna
Gimo en la distancia perdida,
Busco los verbos más arbitrarios,
Lloro cuando toca,
Cojo el blanco pañuelo
Y me hundo en el fondo abierto.
Que mayor herida abierta,
Que el fruto de la mentira predilecta.
Que disparo mortífero antes de tiempo,
Me duele el amor tanto,
Tanto me duele entero el amor.
No quisiera ser víctima débil,
La verdad brilla en medio de la noche,
Farol nocturno, enséñame el camino recto.
¡Que importa que sufra!
¡Que importa que de pena auténtica se muera!
Dicen, las malas lenguas absurdas,
Que se hizo de una banda malhechora,
Con cierto aire satánico, un tanto atrevido,
Dicen las absurdas manchadas lenguas.
Pero acepta el castigo impuesto,
Quizás se lamente, pero no miente.
Dicen que le dá por leer a Charles Baudelaire,
Y dicen, también, que, también, que lee a Marcel Proust,
Y que es un amante de los cuentos
De Edgar Allan Poe.
Dicen que dicen, pero dicen que nada,
Es cierto de lo que dicen.
No llaman a las cosas por su nombre,
Se quejan por lo de aquí,
Se quejan de lo de más allá,
Dicen que quejarse es mal vicio,
Vivió ignorante de querer saber,
Y carecer del mínimo conocimiento.
Inventar mundos inexistentes,
Soltar al aire contaminación,
Esos globos mentirosos que enseguida explotan.
Quéjate, si acaso del miedo mortífero,
De la angustia constante,
Del ser humano asesinado a traición.
Quéjate de la violación de los derechos humanos.
Quéjate cuando te hagan daño y te hiera fuertemente,
En lo más adentro de tu corazón interno.
Reivindica la justicia robada.
Reclama la libertad que te pertenece,
Exije tus derechos elementales,
Cumple con tu obligación cotidiana,
Pero nunca traiciones al que tengas al lado.
Encuentráte a ti mismo,
Consecuentemente, reálizate,
Colabora con toda la colectividad,
Sin excluir a un sólo ser humano.
Reconoce tu culpa correspontiente,
Y no inventes lo inexistente.
El lenguaje cambia, demasiado,
Loque era mentira fue verdad,
Y lo justo fue una tremenda equivocación.
¡Qué extraño mundo convulso!
Miguel Dubois.
Pontevedra, 24 de mayo de 2009
SÉ TÚ.
Tengo que decirte unas cosas decisivas,
Sugerirme cientos principios,
Olvidarme del sufrimiento propio
Producto del maltrato ajeno.
La herida abierta me duele tanto,
Me duele el dolor de tanto doler.
No pronuncio palabra alguna
Gimo en la distancia perdida,
Busco los verbos más arbitrarios,
Lloro cuando toca,
Cojo el blanco pañuelo
Y me hundo en el fondo abierto.
Que mayor herida abierta,
Que el fruto de la mentira predilecta.
Que disparo mortífero antes de tiempo,
Me duele el amor tanto,
Tanto me duele entero el amor.
No quisiera ser víctima débil,
La verdad brilla en medio de la noche,
Farol nocturno, enséñame el camino recto.
¡Que importa que sufra!
¡Que importa que de pena auténtica se muera!
Dicen, las malas lenguas absurdas,
Que se hizo de una banda malhechora,
Con cierto aire satánico, un tanto atrevido,
Dicen las absurdas manchadas lenguas.
Pero acepta el castigo impuesto,
Quizás se lamente, pero no miente.
Dicen que le dá por leer a Charles Baudelaire,
Y dicen, también, que, también, que lee a Marcel Proust,
Y que es un amante de los cuentos
De Edgar Allan Poe.
Dicen que dicen, pero dicen que nada,
Es cierto de lo que dicen.
No llaman a las cosas por su nombre,
Se quejan por lo de aquí,
Se quejan de lo de más allá,
Dicen que quejarse es mal vicio,
Vivió ignorante de querer saber,
Y carecer del mínimo conocimiento.
Inventar mundos inexistentes,
Soltar al aire contaminación,
Esos globos mentirosos que enseguida explotan.
Quéjate, si acaso del miedo mortífero,
De la angustia constante,
Del ser humano asesinado a traición.
Quéjate de la violación de los derechos humanos.
Quéjate cuando te hagan daño y te hiera fuertemente,
En lo más adentro de tu corazón interno.
Reivindica la justicia robada.
Reclama la libertad que te pertenece,
Exije tus derechos elementales,
Cumple con tu obligación cotidiana,
Pero nunca traiciones al que tengas al lado.
Encuentráte a ti mismo,
Consecuentemente, reálizate,
Colabora con toda la colectividad,
Sin excluir a un sólo ser humano.
Reconoce tu culpa correspontiente,
Y no inventes lo inexistente.
El lenguaje cambia, demasiado,
Loque era mentira fue verdad,
Y lo justo fue una tremenda equivocación.
¡Qué extraño mundo convulso!
Miguel Dubois.
REFLEXIÓN NOUTURNA CON TEMPORAL
AMOR E DOZURA É VIVIR
POEMA enviado a ALBERTO AVENDAÑO,
COMPAÑEIRO E AMIGO MEU DE ANDANZAS
POÉTICAS E TEATRAIS.
HOXE, ALBERTO, VIVE EN WASHINGTON,
ONDE DIRIXE "EL TIEMPO LATINO", QUE VEN A
SER O WASHINGTON POST EN LINGUA CASTELÁ
Pontevedra, ao 5 de marzo de 2009.
REFLEXIÓN NOUTURNA CON TEMPORAL
Noite peche e moura,
Corgo negro aSulagado no escuro,
Noite do furacán ventoso,
O lobo ouvéa, constantemente,
Namentras penso na miña total impotencia
Ante a fortaleza da Nai Natureza,
Surtidora de ventos fortes,
Aire en movemento tremendo e desmesurado,
Tronadas tremendas,
Noite de intre luminosos,
Sustos contidos,
Lóstregos azúis.
Nai Natureza que o froito e alimento,
Dasnos ainda que o noso trato a Ti
É unha incorrección constante e perversa.
Planeta Azúi e fermoso,
Perdános a nosa constante iñoranza
No fondo da verdade secustrada.
Unha agreasión de cara ao Mundo Futuro.
A noite moura faime pensar,
Na tristura fonda que me habita,
Ante o mundo falso,
Que pretende habitar un deserto constante,
De amor continúo,
Corazóns secos e valeiros das fontes amorosos.
Do amor que habita, por sorte no meu interior íntimo,
Segredo gardadi de inocenza pura,
Que pretendo compartir cós meus seres semellentes,
Falando un idioma comprensible,
Facendo das linguas físicas desertos para insulto.
Porque non agarimar a palabra,
Porque non transmitir un anaquiño de paz, alomenos,
Porque non facer e construir un sociedade solidaria,
Porque, cando podemos, facer uso da risa verdadeira,
Da que se sinte que te aleda a túa vida,
Coma expresión facial aberta ao mundo da ledicia.
Modera a túa linguaxe pervesa,
Aquela que dóe e fae dano,
Dañe a man ou un bico ao irmán querido,
Ao condeado iñocente,
Condea a inxustiza,
Sentimento humán perverso,
Que espera o castigo correspontente, inxustamente,
Perdóa ao teu nemigo,
E en ton enérxico dille:
Basta xá! e mira pra avante,
Que a vida segue e o tempo non para,
Uns deixan seu vieiro vital,
Longa viaxe,
Para descanasar por tódolos tempos,
Despóis da seu longo combate coa vida.
Outros pola contra,
Miran a lús exterior,
Despóis de longo descanso.
A vida segue; ama construíndo
O amor cotiá.
Rexeita o inútil mundo do odio,
Unha consatante perda de tempo
Que dana o íntimo corazón,
E que fae que o ser humano
Perda o seu elemento máis importante,
A Serenidade Completa,
E con todas as novas forzas
Chegaremos ao límite temporal.
Miguel Dubois
POEMA enviado a ALBERTO AVENDAÑO,
COMPAÑEIRO E AMIGO MEU DE ANDANZAS
POÉTICAS E TEATRAIS.
HOXE, ALBERTO, VIVE EN WASHINGTON,
ONDE DIRIXE "EL TIEMPO LATINO", QUE VEN A
SER O WASHINGTON POST EN LINGUA CASTELÁ
Pontevedra, ao 5 de marzo de 2009.
REFLEXIÓN NOUTURNA CON TEMPORAL
Noite peche e moura,
Corgo negro aSulagado no escuro,
Noite do furacán ventoso,
O lobo ouvéa, constantemente,
Namentras penso na miña total impotencia
Ante a fortaleza da Nai Natureza,
Surtidora de ventos fortes,
Aire en movemento tremendo e desmesurado,
Tronadas tremendas,
Noite de intre luminosos,
Sustos contidos,
Lóstregos azúis.
Nai Natureza que o froito e alimento,
Dasnos ainda que o noso trato a Ti
É unha incorrección constante e perversa.
Planeta Azúi e fermoso,
Perdános a nosa constante iñoranza
No fondo da verdade secustrada.
Unha agreasión de cara ao Mundo Futuro.
A noite moura faime pensar,
Na tristura fonda que me habita,
Ante o mundo falso,
Que pretende habitar un deserto constante,
De amor continúo,
Corazóns secos e valeiros das fontes amorosos.
Do amor que habita, por sorte no meu interior íntimo,
Segredo gardadi de inocenza pura,
Que pretendo compartir cós meus seres semellentes,
Falando un idioma comprensible,
Facendo das linguas físicas desertos para insulto.
Porque non agarimar a palabra,
Porque non transmitir un anaquiño de paz, alomenos,
Porque non facer e construir un sociedade solidaria,
Porque, cando podemos, facer uso da risa verdadeira,
Da que se sinte que te aleda a túa vida,
Coma expresión facial aberta ao mundo da ledicia.
Modera a túa linguaxe pervesa,
Aquela que dóe e fae dano,
Dañe a man ou un bico ao irmán querido,
Ao condeado iñocente,
Condea a inxustiza,
Sentimento humán perverso,
Que espera o castigo correspontente, inxustamente,
Perdóa ao teu nemigo,
E en ton enérxico dille:
Basta xá! e mira pra avante,
Que a vida segue e o tempo non para,
Uns deixan seu vieiro vital,
Longa viaxe,
Para descanasar por tódolos tempos,
Despóis da seu longo combate coa vida.
Outros pola contra,
Miran a lús exterior,
Despóis de longo descanso.
A vida segue; ama construíndo
O amor cotiá.
Rexeita o inútil mundo do odio,
Unha consatante perda de tempo
Que dana o íntimo corazón,
E que fae que o ser humano
Perda o seu elemento máis importante,
A Serenidade Completa,
E con todas as novas forzas
Chegaremos ao límite temporal.
Miguel Dubois
viernes 8 de mayo de 2009
INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA
AMOR E DOZURA É VIVIR
INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA.
No fondo dos teus ollos fondos,
Sospestía unha mirada acesa,
Dun certo desprezo,
A un ser semellente.
Sentín pena fonda!
Preguntéime logo,
Porque así me mirabas,
Pensei que odio non existía.
Guindácheme palabras duras,
Perdiche o senso humano,
E me preguntei quen defenderá,
As túas ideas extrañas.
Porque te separache do verbo amar,
Amar,día a día, afrontar a verdade,
Non soporto a mentira sublime,
Que contradicción perversa!
Que traizoa a verdade querida.
Amarga teño a boca,
O pensamento libre
A feito miserento e inexistente,
Mais atacan polo baixo,
Secan as fontes da auga clara
Teñen a mirada seca,
E os beizos tensos
Coma fío de tanza tirante.
E cando se quere construir,
O verdade enteira,
Un acto benefector,
Voces vociferan tremendamenta.
Como facer e construir,
A verdade, necesario,
Como facer do mundo cotiá,
Un lagar non extraño e habitable.
Se acaso deíxame ser un ser ceibo,
Non afeito a estructuras matemáticas,
A ciencia de facer o ilóxico lóxico.
Como cubrir as palabras perversas,
Como xerar o feito de construir,
Traballando libre, correcto
E conciso. Non me fales,
Dos contos inexistentes,
E non me digas as habituales mentiras.
Dame anacos de verdade,
Contrúe, a conciencia o mundo verdadeiro.
Non valen invencións inútiles,
Fora de lugar, amárrate ao hoxe,
Non fiques ancorado nun inexistante pasado.
Xa pasóu, amigo, xa pasou,
Ergue a túa pesada áncora,
Vente ao tempo de agora,
Alimenta o teu corazón sabio,
Sabedoría recibida do mundo alleo.
Habita en tí, non sexas,
O que non eres.
Habitáte na máis pura dimensión humana.
Abre o teu corazón ao mundo exterior,
Recoñece os erros, a miudo,
E acertos, de cotío.
Miguel Dubois
INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA.
No fondo dos teus ollos fondos,
Sospestía unha mirada acesa,
Dun certo desprezo,
A un ser semellente.
Sentín pena fonda!
Preguntéime logo,
Porque así me mirabas,
Pensei que odio non existía.
Guindácheme palabras duras,
Perdiche o senso humano,
E me preguntei quen defenderá,
As túas ideas extrañas.
Porque te separache do verbo amar,
Amar,día a día, afrontar a verdade,
Non soporto a mentira sublime,
Que contradicción perversa!
Que traizoa a verdade querida.
Amarga teño a boca,
O pensamento libre
A feito miserento e inexistente,
Mais atacan polo baixo,
Secan as fontes da auga clara
Teñen a mirada seca,
E os beizos tensos
Coma fío de tanza tirante.
E cando se quere construir,
O verdade enteira,
Un acto benefector,
Voces vociferan tremendamenta.
Como facer e construir,
A verdade, necesario,
Como facer do mundo cotiá,
Un lagar non extraño e habitable.
Se acaso deíxame ser un ser ceibo,
Non afeito a estructuras matemáticas,
A ciencia de facer o ilóxico lóxico.
Como cubrir as palabras perversas,
Como xerar o feito de construir,
Traballando libre, correcto
E conciso. Non me fales,
Dos contos inexistentes,
E non me digas as habituales mentiras.
Dame anacos de verdade,
Contrúe, a conciencia o mundo verdadeiro.
Non valen invencións inútiles,
Fora de lugar, amárrate ao hoxe,
Non fiques ancorado nun inexistante pasado.
Xa pasóu, amigo, xa pasou,
Ergue a túa pesada áncora,
Vente ao tempo de agora,
Alimenta o teu corazón sabio,
Sabedoría recibida do mundo alleo.
Habita en tí, non sexas,
O que non eres.
Habitáte na máis pura dimensión humana.
Abre o teu corazón ao mundo exterior,
Recoñece os erros, a miudo,
E acertos, de cotío.
Miguel Dubois
jueves 7 de mayo de 2009
UN MUNDO TURBIO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, 6 de maio de 2009.
UN MUNDO TURBIO
O silenzo constante,
Domina a maneira absurda,
De estar no mundo extraño,
Estou sen estar,
Por estar como un ser absoleto,
Coma un paxaro prisioneiro,
Que é dono da súa falla total
De libertade desexada,
Sentimento constante opresor,
Que che oprime no peito dooroso,
Unha gorxa seca, un sentimento amargo,
Unhas palabras torpes e inauditas,
Son o paxaro engaiolado,
Que perdeu o desexo cantor.
A ledicia roubada.
Asumo a miña prisión incalificable,
Desexo liberarme
De todo aquilo que me oprima,
Dor habida por inicios enórreos,
En situación de perda
Da personalidade propia,
Froito manipulado, cobardemente,
Polo mundo alléo,
Víctima manipulada.
Que constante pena,
Cando no me interior torpe,
A pena medra, sen xusticia.
Teño unha pena negra
No fondo escuro e negro.
Do meu partido peito..
Roto está meu peito.
Cal é o senso real e puro,
Da verdade intrínseca?
Onde morren os dereitos libres
De cada un de nós como seres humanos?
Que é o dereito persoal?
Cal é o dereito colectivo?
Con que criterios absurdos,
Barénmase os principios solidarios?
Cando faremos do verbo amar,
Unha constante vital,
Intríseca per sé a cada un de nós?
Cando confesarás ese secreto trémulo
Que che atormenta,
Que desfae o teu interior deformado,
E que ao mundo alléo castigas
Con suma perversidade,
Carente do máis pura lóxica,
Se é que o mundo lóxigo,
Pasa a ser o pasado filosófico..?
Eo tempo vainos pasando,
Ante crises económicas,
Substracións indebidas,
Corrupción política,
Demagoxia increíble,
E o virus da gripe a.
Os xoves africanos arriscan
A vida adolescente,
En fráxiles embarcacións,
Fletadas por extrañas mafias do Magreb.
Governos do rico continente negro,
Estas liderados por seres corruptos,
As diferentes etnias dun mesmo país,
Enfréntase armados por mor
Do odio mortal e a división continúa.
Mais, as veces, pregúntaste,
Porque teñen que suceder
Os acontecementos máis perversos,
Desta humanidade globalizado,
Que nun día gana millóns de dólares,
E noutro día non se sabe canto
Cartos perde, alomenos, aparentemente.
As industrias diversas pechan,
Ou ti soñas e que xan non hai moitos
Soños factible, que che poidan
Motivar, como home amante
Da xustiza roubada e da perda
Da paz estourada.
Que non recure ao feito aparente,
Para dicir que é algo,
E somente é unha apariencia,
Que ten valeiro o interior,
Aquel corazón que debería ser
Unha fonte continúa,
De sentimentos solidarios?
Que absurda contradicción.
Que cando un cidadan deste mundo,
Declara a paz roubada,
Hai outro ser distinto,
Que quere facer a guerra horrososa,
Aquela que non perdoa as vidas presentes
Para facer todo un mundo triste,
De morte inútil
Namentras o cabalo da Morte,
Galloupa velozmente.
Que grande pena, apéname.
Miguel Dubois
Pontevedra, 6 de maio de 2009.
UN MUNDO TURBIO
O silenzo constante,
Domina a maneira absurda,
De estar no mundo extraño,
Estou sen estar,
Por estar como un ser absoleto,
Coma un paxaro prisioneiro,
Que é dono da súa falla total
De libertade desexada,
Sentimento constante opresor,
Que che oprime no peito dooroso,
Unha gorxa seca, un sentimento amargo,
Unhas palabras torpes e inauditas,
Son o paxaro engaiolado,
Que perdeu o desexo cantor.
A ledicia roubada.
Asumo a miña prisión incalificable,
Desexo liberarme
De todo aquilo que me oprima,
Dor habida por inicios enórreos,
En situación de perda
Da personalidade propia,
Froito manipulado, cobardemente,
Polo mundo alléo,
Víctima manipulada.
Que constante pena,
Cando no me interior torpe,
A pena medra, sen xusticia.
Teño unha pena negra
No fondo escuro e negro.
Do meu partido peito..
Roto está meu peito.
Cal é o senso real e puro,
Da verdade intrínseca?
Onde morren os dereitos libres
De cada un de nós como seres humanos?
Que é o dereito persoal?
Cal é o dereito colectivo?
Con que criterios absurdos,
Barénmase os principios solidarios?
Cando faremos do verbo amar,
Unha constante vital,
Intríseca per sé a cada un de nós?
Cando confesarás ese secreto trémulo
Que che atormenta,
Que desfae o teu interior deformado,
E que ao mundo alléo castigas
Con suma perversidade,
Carente do máis pura lóxica,
Se é que o mundo lóxigo,
Pasa a ser o pasado filosófico..?
Eo tempo vainos pasando,
Ante crises económicas,
Substracións indebidas,
Corrupción política,
Demagoxia increíble,
E o virus da gripe a.
Os xoves africanos arriscan
A vida adolescente,
En fráxiles embarcacións,
Fletadas por extrañas mafias do Magreb.
Governos do rico continente negro,
Estas liderados por seres corruptos,
As diferentes etnias dun mesmo país,
Enfréntase armados por mor
Do odio mortal e a división continúa.
Mais, as veces, pregúntaste,
Porque teñen que suceder
Os acontecementos máis perversos,
Desta humanidade globalizado,
Que nun día gana millóns de dólares,
E noutro día non se sabe canto
Cartos perde, alomenos, aparentemente.
As industrias diversas pechan,
Ou ti soñas e que xan non hai moitos
Soños factible, que che poidan
Motivar, como home amante
Da xustiza roubada e da perda
Da paz estourada.
Que non recure ao feito aparente,
Para dicir que é algo,
E somente é unha apariencia,
Que ten valeiro o interior,
Aquel corazón que debería ser
Unha fonte continúa,
De sentimentos solidarios?
Que absurda contradicción.
Que cando un cidadan deste mundo,
Declara a paz roubada,
Hai outro ser distinto,
Que quere facer a guerra horrososa,
Aquela que non perdoa as vidas presentes
Para facer todo un mundo triste,
De morte inútil
Namentras o cabalo da Morte,
Galloupa velozmente.
Que grande pena, apéname.
Miguel Dubois
sábado 2 de mayo de 2009
ARTIGO..ALMA ESPIDA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ó 2 de maio de 2009.
ALMA ESPIDA.
Cando falamos de "alma", da a impresión, que estamos a falar dun concepto, "puramento; relixioso, ou quizáves espiritual, que dito sexa, de paso, non todo fenómeno "espiriual" ten que ir da compaña do feito relixioso, ainda que haberá xente que diga que a miña "afirmación" carece de sentido. Tí podes ser espiritual, sen pertencer a un determinado credo relixioso. Non me estóu a menter nese desagradablemente, e costume mala, de etiquetar aos seres humanos. De mirar que é máis listo ou valente que.De mirar quen está condecaorado máis de supostas bondade, de conceptos "abstractos", non percibidos en outros dos seres humanos vivintes.
Dame a impresión de que queremos ir acompañados de nomes fermosos ou adxetivos maravillosas, pero cando toca falar da parte non doada da vida, O sufrimento ou semellante, infirmidades, que existe, ahí cústonos moito escoller os adxetivos "malos" que nos pertencen. Somos todos nós, por acaso, criaturas maravillosas e benéficas que, somentes gústanos facer o "ben". Non collece a nosa personalidade "interna" e "íntima", OS chamados "mundos erróneos" ou a Filosofía do Mal. Somos Santos Santuróns, que, somentes, sabemos facer "cousas Bóa"? Onde está as fronteiras da convivenza "solidadaria" do bom vivir? Porque existen como "fenómeno extravagante" ou "inxusto" a mundo da vinganza, do odio ou da xenreira? A falla de comportamente democrático e social, que rompen a armonía esta liderada por persoas, que realmente, iñoran , quenes son en realidade. Porque? Porque non queren investigar O seu foro interno, e como no chegan ao seu pleo coñecemento, porque rexeitan a súa plena identidade, manteñen conflictos constantes cós demáis, e sempre, creénse posuidores da máxima verdade, chegando "patoloxicamente" á descalificacíón perversa, perversa, porque canto máis sexa descalificativo empregado, parece ser que o suxeito en custión síntese máis realizado. Examinado O escrito direi que a persóa, que, supostamente, enriquécese por medio do mundo "maléfico, é un sádico , dado que provoca o rexeito do outro, o que , as veces, prodúcelle un "placer Grande". Coñecín unha persóa, que tiña a táctica que sempre trataba, publicamente, claro, de porme de mal humor. Chegados a este intre, esta persóa cando miraba que eu "bufaba", diante de todo O público asistente, ríase do que escribe.
A perda armonía e a iniciación dun conflicto e das consecuencias que elo poidera ocasionar, é abir O vieiro ta "trifulca" e desenrolar un certas conductas cheas de perversidade. Sóe, nestes casos, facer uso, DA descalificación continuos, e utilizar O que supostamente, que estivera mal visto, pola comunidade,OS supostos defectos da persóa atacada.
Existe, tamén, a formación dun grupo de ataque, que inventa e desiventa, e desvirtúa O mundo real, entrando na máis pura demagoxia no que cási todo "vale" e a mentira é utilizada de xeito frecuente, convertindo todo O medio exterior ao Grupo de presión, coma instrumento a usar por un "clan pechado". Os intereses fundamentais laborais quedan desorientados, e os seres febles, ou, os máis febles, son OS pagadores dos feitos "reais" non desexados. A verdade é metamorfoseada kafkaniamente, e impera a filosofía do egoísmo, que abondará no crecimento de "supostos" beneficios para un clan dominador.
Se analizades O que escribo, TODO É UN GRAN DISPARATE. Porque os "intereses" persoáis de determinados individuos, quedan desfeitos e estos individuos, teñen que abandoar, o seu propio mundo laboral?
Os centros de traballo "deberían " ser Centos, plenamente, democráticos e non creadores de trifulcas. A trifulca ten toda una xénese, dende o principio atá ó seu fin. O caso é sementar a trifulca e ao longo do tento o desenrolo desta conducta meniféstase en fases máis febles ou fases de puro "cabreo" no que unha das partes afectadas, remata sendo un artefacto explosixo, falando en metáfora. Este individuo chega a este estado "explosivo", porque dase de conta que se segue a traballar nas bases máis falsas e carentes da mínima iniciativa.
Chamo ALMA ESPIDA, ao artigo, porque cada un de nós debería mirar ó seu mundo interior, de forma crítica, aceptando todo aquilo que é aceptable, pero rexeitando, todo aquilo que é refutable tanto como para o mundo alléo coma nós mesmos. Todo ser humano pode equivocarse, pero todos debemos recoñocer a natureza "exacta" do noso erro. É doado botar a culpa ao que temos na fronte, pero se así non fora, é xusto facelo? De aquí nace mundo DA manipulación, baseado en conductas que son reaies mais que non son certas. Da manipulación nace a deformación do mundo real. Unha cousa é como é o mundo, nun mintre determinado, pero outra moi distinta é coma ten que ser, verdadeiramente, sen manipulación e absurdos tapuxos.
Todo isto é aplicable ao munda da Economía, pero tamén, á Socioloxía.
A Socioloxía débese basear en conductas solidarias e mirar pola sociedade en xeral, e non condear, e facer de falso xuiz, a ninguén.
Toda conducta con afán protagonista, egoísta ou conductas non desexables, carecen de elementos verdadeiros ou fiables. A conducta que quere facer dano ao mundo alléo, ten un desequilibrio social, que está agachado na propia personalidade da persoa.
Facer unha socoidade xusta, equitativa e demócratica é uns dos grandes retos que temos hoxe en día. O desenrolo da personalidade do individuo e o desenrolo das capacidades individuais de cada un dos membros da socoedade futura, facendo de todo este futuro, cidadáns responsables cun grande concepto da soliedaridade e respecto aos dereitos individuais da persóa e da sociedade. En ningún momento, pódese permitir, que este desenrolo do indivuo e da sociedade sexa freado ou equivocado. É necesaria a revitalizacíón de todos os valores humanos, dós seus dereitos e dos seus deberes.
Miguel Dubois.
Pontevedra, ó 2 de maio de 2009.
ALMA ESPIDA.
Cando falamos de "alma", da a impresión, que estamos a falar dun concepto, "puramento; relixioso, ou quizáves espiritual, que dito sexa, de paso, non todo fenómeno "espiriual" ten que ir da compaña do feito relixioso, ainda que haberá xente que diga que a miña "afirmación" carece de sentido. Tí podes ser espiritual, sen pertencer a un determinado credo relixioso. Non me estóu a menter nese desagradablemente, e costume mala, de etiquetar aos seres humanos. De mirar que é máis listo ou valente que.De mirar quen está condecaorado máis de supostas bondade, de conceptos "abstractos", non percibidos en outros dos seres humanos vivintes.
Dame a impresión de que queremos ir acompañados de nomes fermosos ou adxetivos maravillosas, pero cando toca falar da parte non doada da vida, O sufrimento ou semellante, infirmidades, que existe, ahí cústonos moito escoller os adxetivos "malos" que nos pertencen. Somos todos nós, por acaso, criaturas maravillosas e benéficas que, somentes gústanos facer o "ben". Non collece a nosa personalidade "interna" e "íntima", OS chamados "mundos erróneos" ou a Filosofía do Mal. Somos Santos Santuróns, que, somentes, sabemos facer "cousas Bóa"? Onde está as fronteiras da convivenza "solidadaria" do bom vivir? Porque existen como "fenómeno extravagante" ou "inxusto" a mundo da vinganza, do odio ou da xenreira? A falla de comportamente democrático e social, que rompen a armonía esta liderada por persoas, que realmente, iñoran , quenes son en realidade. Porque? Porque non queren investigar O seu foro interno, e como no chegan ao seu pleo coñecemento, porque rexeitan a súa plena identidade, manteñen conflictos constantes cós demáis, e sempre, creénse posuidores da máxima verdade, chegando "patoloxicamente" á descalificacíón perversa, perversa, porque canto máis sexa descalificativo empregado, parece ser que o suxeito en custión síntese máis realizado. Examinado O escrito direi que a persóa, que, supostamente, enriquécese por medio do mundo "maléfico, é un sádico , dado que provoca o rexeito do outro, o que , as veces, prodúcelle un "placer Grande". Coñecín unha persóa, que tiña a táctica que sempre trataba, publicamente, claro, de porme de mal humor. Chegados a este intre, esta persóa cando miraba que eu "bufaba", diante de todo O público asistente, ríase do que escribe.
A perda armonía e a iniciación dun conflicto e das consecuencias que elo poidera ocasionar, é abir O vieiro ta "trifulca" e desenrolar un certas conductas cheas de perversidade. Sóe, nestes casos, facer uso, DA descalificación continuos, e utilizar O que supostamente, que estivera mal visto, pola comunidade,OS supostos defectos da persóa atacada.
Existe, tamén, a formación dun grupo de ataque, que inventa e desiventa, e desvirtúa O mundo real, entrando na máis pura demagoxia no que cási todo "vale" e a mentira é utilizada de xeito frecuente, convertindo todo O medio exterior ao Grupo de presión, coma instrumento a usar por un "clan pechado". Os intereses fundamentais laborais quedan desorientados, e os seres febles, ou, os máis febles, son OS pagadores dos feitos "reais" non desexados. A verdade é metamorfoseada kafkaniamente, e impera a filosofía do egoísmo, que abondará no crecimento de "supostos" beneficios para un clan dominador.
Se analizades O que escribo, TODO É UN GRAN DISPARATE. Porque os "intereses" persoáis de determinados individuos, quedan desfeitos e estos individuos, teñen que abandoar, o seu propio mundo laboral?
Os centros de traballo "deberían " ser Centos, plenamente, democráticos e non creadores de trifulcas. A trifulca ten toda una xénese, dende o principio atá ó seu fin. O caso é sementar a trifulca e ao longo do tento o desenrolo desta conducta meniféstase en fases máis febles ou fases de puro "cabreo" no que unha das partes afectadas, remata sendo un artefacto explosixo, falando en metáfora. Este individuo chega a este estado "explosivo", porque dase de conta que se segue a traballar nas bases máis falsas e carentes da mínima iniciativa.
Chamo ALMA ESPIDA, ao artigo, porque cada un de nós debería mirar ó seu mundo interior, de forma crítica, aceptando todo aquilo que é aceptable, pero rexeitando, todo aquilo que é refutable tanto como para o mundo alléo coma nós mesmos. Todo ser humano pode equivocarse, pero todos debemos recoñocer a natureza "exacta" do noso erro. É doado botar a culpa ao que temos na fronte, pero se así non fora, é xusto facelo? De aquí nace mundo DA manipulación, baseado en conductas que son reaies mais que non son certas. Da manipulación nace a deformación do mundo real. Unha cousa é como é o mundo, nun mintre determinado, pero outra moi distinta é coma ten que ser, verdadeiramente, sen manipulación e absurdos tapuxos.
Todo isto é aplicable ao munda da Economía, pero tamén, á Socioloxía.
A Socioloxía débese basear en conductas solidarias e mirar pola sociedade en xeral, e non condear, e facer de falso xuiz, a ninguén.
Toda conducta con afán protagonista, egoísta ou conductas non desexables, carecen de elementos verdadeiros ou fiables. A conducta que quere facer dano ao mundo alléo, ten un desequilibrio social, que está agachado na propia personalidade da persoa.
Facer unha socoidade xusta, equitativa e demócratica é uns dos grandes retos que temos hoxe en día. O desenrolo da personalidade do individuo e o desenrolo das capacidades individuais de cada un dos membros da socoedade futura, facendo de todo este futuro, cidadáns responsables cun grande concepto da soliedaridade e respecto aos dereitos individuais da persóa e da sociedade. En ningún momento, pódese permitir, que este desenrolo do indivuo e da sociedade sexa freado ou equivocado. É necesaria a revitalizacíón de todos os valores humanos, dós seus dereitos e dos seus deberes.
Miguel Dubois.
jueves 30 de abril de 2009
PRIMEIRO DE MAIO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 29 de maio de 2009.
PRIMEIRO DE MAIO
I
Maio lindo e fermoso,
Chama a porta feble,
Con forza suprema.
Abriremos o maio amado,
Pidindo xustiza e liberdade,
Para os traballores do mundo enteiro.
Xuntarémonos nas prazas antigas e novas,
Antes de data e ateigalas enteiras.
De mans ergueitas
Co puño pechado,
Como simbolismo da clase obreira.
Xustiza, pediremos,
Traballo queremos.
E desexaremos liberdade plena.
Condeamos aos desertores,
Dos dereitos humáns,
E, a tí, Presidente Obama,
Parabéns polo pechamento,
Da factoría do sufrimento
En Cuba, de Guantánamo.
Sexa benzoado a virtude do amor,
Sexan condeados os ladróns,
Vestidos elegantemente,
Que ao o Estado Noso,
Rouban con toda desvergoña.
Xustiza non sexas unha palabra espida,
Un deserto de xustiza.
Xustiza que o habitante feble,
Non se sinta avergoñado,
Polo abuso dos que rouban
Con luvas brancas e sedosas.
Abramos as portas ao mundo ceibo,
Pechemos a boca absurda
Dun mintireiro constante,
Que quixera pasar por habitante indubidable
Da causa perfecta,
Con efecto as resultas
De poderío económico, inmerecido,
Consecuente para el
E inxusto para os que habitan
A Vila de Xustiza Pura.
Namentras escribo,
Estos versos perdidos,
No Universo da Palabra.
II
Pódovos afirmar,
Que o gran Mario Benedetti,
Quérenos deixar.
Un soñador uruguaio,
Poeta de profesión constante,
Exilado en España,
Por mor dos excesos uruguaios
Daqueles tempos miserentos.
Home sinxelo e tranquilo,
Con miraba doce,
Transmisor de Paz constante
E aberto ao mundo de poetas extraordianrios,
E cantantes creadores
Da máis pura beleza habita.
Música de Joan Manuel Serrat,
Con poemas de Mario Benedetti,
O Sur, tamén, existe,
Todo un luxo de poesía pura,
Musicado por un gran creador.
Juan Marse, tímido,
Gañou o Premio Cervantes,
O Paraninfo da Universidade,
De Alcalá de Henares,
Era un lugar solemne,
No que no lle foi dado
A Juan Marsé,
Porén foi resistidor
Do protocolo de alto rango.
Que maior culto
Para un escritor que o saboreo
Da liberdade plena,
E sentirse libre,
Como ar invisible,
Que zóa nunha tarde de invernía.
Entramos en maio xa,
Antre dores pasados,
Pesadelos absurdos,
E laios queixumosos,
Que de nada sirviron,
Para saber o que é
O puro concepto da verdade.
E vanse constríndo historias pervesas,
Que queren vender por certas,
Pero a verdade é única,
Nun senso fundamental
E a verade é, tamén, polivalente,
Existen tantas verdades como creenzas,
Peo o sentido existencial da verdade
Única e non polivamente,
E a que debe habitar,
No noso mundo persoal,
Para deste xeito habitar,
O Mundo Armónico,
Que debería de existir.
Non é o mundo habitable,
Un constante cúmulo de
Inútiles falsedades.
Construímos a noso mundo enteiro,
Con noso esforzo persoal,
Transmutado á colectiviadade social
Da práctica do esorzo.
Por eso o día un de maio,
Lairémonos os sucesos tristes,
Pasados es San Francisco,
Pero reinvidincaremos,
Xustamente o noso dereito puro,
Ao traballo inprescincible,
Aos dereitos personais e sociais
Roubados por mor da codicia,
E o dereito a vivir librenmente,
Sempre e encada intre,
Das nosas vidas vividas.
Miguel Dubois.
Pontevedra, ao 29 de maio de 2009.
PRIMEIRO DE MAIO
I
Maio lindo e fermoso,
Chama a porta feble,
Con forza suprema.
Abriremos o maio amado,
Pidindo xustiza e liberdade,
Para os traballores do mundo enteiro.
Xuntarémonos nas prazas antigas e novas,
Antes de data e ateigalas enteiras.
De mans ergueitas
Co puño pechado,
Como simbolismo da clase obreira.
Xustiza, pediremos,
Traballo queremos.
E desexaremos liberdade plena.
Condeamos aos desertores,
Dos dereitos humáns,
E, a tí, Presidente Obama,
Parabéns polo pechamento,
Da factoría do sufrimento
En Cuba, de Guantánamo.
Sexa benzoado a virtude do amor,
Sexan condeados os ladróns,
Vestidos elegantemente,
Que ao o Estado Noso,
Rouban con toda desvergoña.
Xustiza non sexas unha palabra espida,
Un deserto de xustiza.
Xustiza que o habitante feble,
Non se sinta avergoñado,
Polo abuso dos que rouban
Con luvas brancas e sedosas.
Abramos as portas ao mundo ceibo,
Pechemos a boca absurda
Dun mintireiro constante,
Que quixera pasar por habitante indubidable
Da causa perfecta,
Con efecto as resultas
De poderío económico, inmerecido,
Consecuente para el
E inxusto para os que habitan
A Vila de Xustiza Pura.
Namentras escribo,
Estos versos perdidos,
No Universo da Palabra.
II
Pódovos afirmar,
Que o gran Mario Benedetti,
Quérenos deixar.
Un soñador uruguaio,
Poeta de profesión constante,
Exilado en España,
Por mor dos excesos uruguaios
Daqueles tempos miserentos.
Home sinxelo e tranquilo,
Con miraba doce,
Transmisor de Paz constante
E aberto ao mundo de poetas extraordianrios,
E cantantes creadores
Da máis pura beleza habita.
Música de Joan Manuel Serrat,
Con poemas de Mario Benedetti,
O Sur, tamén, existe,
Todo un luxo de poesía pura,
Musicado por un gran creador.
Juan Marse, tímido,
Gañou o Premio Cervantes,
O Paraninfo da Universidade,
De Alcalá de Henares,
Era un lugar solemne,
No que no lle foi dado
A Juan Marsé,
Porén foi resistidor
Do protocolo de alto rango.
Que maior culto
Para un escritor que o saboreo
Da liberdade plena,
E sentirse libre,
Como ar invisible,
Que zóa nunha tarde de invernía.
Entramos en maio xa,
Antre dores pasados,
Pesadelos absurdos,
E laios queixumosos,
Que de nada sirviron,
Para saber o que é
O puro concepto da verdade.
E vanse constríndo historias pervesas,
Que queren vender por certas,
Pero a verdade é única,
Nun senso fundamental
E a verade é, tamén, polivalente,
Existen tantas verdades como creenzas,
Peo o sentido existencial da verdade
Única e non polivamente,
E a que debe habitar,
No noso mundo persoal,
Para deste xeito habitar,
O Mundo Armónico,
Que debería de existir.
Non é o mundo habitable,
Un constante cúmulo de
Inútiles falsedades.
Construímos a noso mundo enteiro,
Con noso esforzo persoal,
Transmutado á colectiviadade social
Da práctica do esorzo.
Por eso o día un de maio,
Lairémonos os sucesos tristes,
Pasados es San Francisco,
Pero reinvidincaremos,
Xustamente o noso dereito puro,
Ao traballo inprescincible,
Aos dereitos personais e sociais
Roubados por mor da codicia,
E o dereito a vivir librenmente,
Sempre e encada intre,
Das nosas vidas vividas.
Miguel Dubois.
sábado 25 de abril de 2009
O FRÍO DA NOITE NEGRA
AMOR E DOZURA É VIVIR
O FRÍO NA NOITE NEGRA Rompe con ese xéo lento e frío, Brancura amarga e penetrante, Témpano xeado queimador da friaxe, Abrigo externo que me cobre a pel espida, Encende o lume da fogueira fermosa, Lapas de lus azul e amarela beilando ondulantes, Lapas longas coma linguas quentes e longas, Invítame a quentarme a súa bendita beira. Sol nocturno rodeado de escuridade perversa Vete e bule e escapa do frío mortífero, Silenzo permanente e nouturno. Que sensación tremenda da perda da quentura, Ausenza da calor vital, Espanta as tebras do medo fondo, Fondo dos pozos negros, Apárta de min este frío tremendo, Corazón conxeado e insensible Déixame de esquencer para construir, Vales fermosos e verdes, Como existan na bela Irlanda querida Cunha paisaxe de extensos campos De herva verde, delicia da paisaxe. Eu, tamén, igoal que ti, Quixera querer tanto, e perfectamente Aparta de min esta friaxe intensa, Déixame quentarme a túa beiriña quente. Non me deixes abandonado. Coma unha pedra dura e senlleira, Suxeito a cultivar un corazón xeado, Invítame a participar da túa calor constante, Eu, por ter, teño unha mirada fría e perdida, Espida e constante pero moi fría As mans xeadas coma se non tiveran vida, Dame a túa man quentiña e liviana. Invítame a participar da túa calor constante, Arrinca de min este Imperio Xeado, De door constante e medo confuso, Dame a ledicia roubada, Por aqueles individuos, De corazón frío. Mágoa! Malditos sexan os bandidos voraces, Aqueles que derruban a verdade concisa, Coa palabra inconcisa e tremenda. Teñen frío corazón, E longa lingua iñorante Coma a neve nos brancos cumios outos, Sentimentos fríos coma un inverno puro, Levan frío no corazón cobarde, Teñen o medo de sí, perversos, Constrúen as verdades inexistentes, Firen a sensibilade allea, E fican ledos os perversos iñorantes. Mágoa! Maltita sexa a mentira maldita, Malpocado cidadán mentireiro E torticeiro, é coma unha inversión absurda, De valores verdadeiros. Que frío teño, muller linda, De lindos cabelos longos Porque non me das un cachiño pequeno, Da túa calor forte, Insufla o meu amor doído, Arrinca de min toda esta pesadumbre inmerecidade Deixame a tí amarrarme enteiro, Coma un naúfrago mariñeiro que quixera Amarrarse a un salvavidas redondo e de cortiza A tristura constante é a miña dona enteira. Como invadir teu corpo enteiro, Como xunguirme a ledicia pura, Como esquencer a door dooroso, Que fae queimar de door o curso das miñas véas, Ríos longos dadores de vida pura. Como evitar o laio duro, A constante lavazada tremenda Que reventa ao silenzo particular, Do ar ateigado de medo perverso. Como esquencer a tristura queixumosa, Como non me invitas a falar, Do mundo ledo, da vida enteira, Aínda que se por for fora, Un sorriso falso e atrevido, Alomenos sorriso ledo. Quixera que me invitaras, Claro está, se tu quixeras, O ser imitador dos teus perfectos sorrisos. Quixera, que me axudaras, A esquencer as noites negras, A ensinarme por onde é O camiño da bella lus, Quixera esquecer, por sempre, O mundo escuro, A pantasta nouturna que manca, dabondo, Ou as casas derrubadas. Porque lugar se colle o camiño, Por onde se ergue a lus do día, Bágoas e bágoas caen no corazón triste, O vento forte brúa, O choiva fría bate fortemente, Detrás do vidro da fiestra. O furacán chama á defensa, De tan brutal combate nautural. Alomenos din: Despóis da tempestade ruín, Chega a amada calma. Miguel Dubois | ||
| |
viernes 24 de abril de 2009
TO CHUS WITH MY VERY OPENED BLUE EYES SITTING IN A CORNER, LOKING AT THE BLACK FLOOR OF A NARROW STREET
AMOR E DOZURA É VIVIR
To Chus with my very opened and blue eyes sitting in a corner, looking at the black floor of a narrow street.
2004-07-16.
I SUMMER
I feel this intensive wild wind
When I can see your free hair
Streaming in the wind
Like a blonde pony tail
And your smiling eyes
Are drawing
On the clear surface
Of this small pool.
Today you seem different
You are like the free bird
Dancing in the broken air
Of a bored afternoon
Lost in the precise time
Of a beauty summer
Ouh my pretty summer!
Ouch my delicious time!
Where are you and
Where are you from?
I am the king of the good weather
And I am from the bright sun.
An illuminate country
In which one the nights do not exit
See always the intensive light
The lake of light, which the sea is
And think about the summer time
The blue bird does not stop
With its slowed and delicious song.
II
The darkness suddenly disappeared
All the things I could see
Seemed alive
Because the brilliant light
Overwhelmed the sweet atmosphere.
III
And for all the words had been written
I like summertime.
Miguel Dubois.
To Chus with my very opened and blue eyes sitting in a corner, looking at the black floor of a narrow street.
2004-07-16.
I SUMMER
I feel this intensive wild wind
When I can see your free hair
Streaming in the wind
Like a blonde pony tail
And your smiling eyes
Are drawing
On the clear surface
Of this small pool.
Today you seem different
You are like the free bird
Dancing in the broken air
Of a bored afternoon
Lost in the precise time
Of a beauty summer
Ouh my pretty summer!
Ouch my delicious time!
Where are you and
Where are you from?
I am the king of the good weather
And I am from the bright sun.
An illuminate country
In which one the nights do not exit
See always the intensive light
The lake of light, which the sea is
And think about the summer time
The blue bird does not stop
With its slowed and delicious song.
II
The darkness suddenly disappeared
All the things I could see
Seemed alive
Because the brilliant light
Overwhelmed the sweet atmosphere.
III
And for all the words had been written
I like summertime.
Miguel Dubois.
PRÓLOGO PARA MARÍA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 22 de decembro de 2005.
Benquerida María: a obligación e o gusto xúnguense nesta a miña sinxela laboura do traballo da palabra escrita, esta marabillosa acción, que para min significada desprenderse de min mesmo, e decir o que eu sinto neste longo respiro vital, as veces, limitado, ou sesgado polos acontecementos que nos desbordan e transfórmannos en seres, totalmente, limitados que de un xeito ou outro, dicen: estou eiquí e existo, dame un pouquiño da túa existencia que eu tamén quero sentir o vento que agarima a miña faciana en días nos que o vento forte, perde a súa mesura e a súa forza é coma un cabalo salvaxe, dos Montes de Oia, galloupando nas transparentes azas do vento. O mar gris, tremendamente, enfadado bate con toda a súa brutalidade espida contra as rochas gastadas ás os que o mar, coma froito de moitos séculos de traballo vai dando formas caprichosas, a rente dunta estrada con moitas curvas a beiras dos cantiles ónde a branca escuma son bágoas deslizantes nas fadulas das rochas ónde a door do tempo transforma, lentamente, a fisonomía do pensamento humán. Ti es ben coñecedora das paisaxes ás que me refiro. Pon os teus ollos fixos e cravados nas Illas Montañosas que perto, non tan lonxe, miras; parecen poderosas paredes que navegan pero da terra rocosa, terra de cantiles, escuma dabondo, ondas delirantes de formas caprichosas e alí Baiona, Baredo, con todo o poder da Natureza, amósase implacale, fermosa, adiántase ao mar, lugar dun poderoso castelo, femosura dunha paisaxe que se perde polo camiño do vento e que se gaña a luz implacable dun día feliz. As Illas Estelas, rodeadas de branca escuma, pequenas, cunha certa ledicia de pequenas Illas esquecidas nun anaco de mar. Monte Ferro, poderoso, antergo, todo un luxo de luminosidade fonda e asumida no valor da paisaxe que emerxe con toda a súa forza na retina dos nosos ollos atónitos ante tanta beleza remusida nunca área restriñida a beleza continuada.
Podo escribirche, dabondo, se eu quixer, da fermusura da longa Praia América que fica en min coma unha lembranza permanente, froito de amores pasados, Chus, os meus primeiros amores, os amores máis misterios, nos que deciamos, daquela, adeus ao mundo da infacia para entrar no eido do misterio do corpo femenino, e para elas adentrarse no mundo masculino, quizáves un interrogante placenteiro que ían as dúas, cada unha no seu intre desfollando coma unha linda margarida, deitada no verde absoluto de Monte Lourido. As novedades que iamos descubrindo dos nosos corpos e o torpe temblor da miña man de adolescente, cando quería acariñar as mans de Chus ou súas meixelas entre bermello e brancas. Totalmente estábame prohibido darlle un bico de amor. Eu non coñecín os bicos dela, non sabía o seu sabor máis de seguro serían doces coma a mel que as avellas deixan nas súas celas. Ana e máis eu, coma xa che dicen algunha vez, facíamos longos paseios amorosos até Baiona, cando eu tiña 17 anos, máis ou menos no ano de 1970. Eran momentos complicados da miña existencia na que, as veces, asumíame nuha fonda melancolía, mais sempre tiven o seu apoio constante e a seu cariño fondo cun senso du amor constante. Xa vai moito tenmpo daqueles tempos doces e amargos, mais en ningún momento, aqueles intres de ledicia e tristura esquécense coma se un paxaro de paso voara nos límites dun serán bermello, intensamente, bermello, no punto máis occidental da fermosa Baiona, ónde o sol inmenso apagará a súa lus natural, e as luces cintileantes da villa turista e mariñeira, serán fachos de luz eléctrica no decurso dunha noite de verán fermoso; a temperatura está tépeda, nen frío nen calor, e as imensas azas de amar queríanse convertir en brazos longos, en máns constantes de acariñantes constantes da espida espalda do ser amado. Tabernas ateigadas de xente, vasos do viño de O Rosal, listos para apagar a sede e encender unha ledicia falsa, transformadora nunha euforia esaxerada. A noite segue un ritmo incontralado até caerme cunha fonda pena que fire o meu corazón medroso.
Comezo da mañá nun día de xulio calquera. Resaca fonda e un gran grolo de auga xeada atarvesa a miña gorxa picante, froito dos excesos. Saída de mañá polas rúas, namentras Gonzalo Torrente Ballester, Carlos Casares e outros notables escritores abondan nas súas tertulias da sediciosa Baiona. Vai xa algún tempo de todo aquilo, mais a vida debe seguir seu curso. As nosas vidas son coma longos ríos afastados do mar de Baiona, que imos levando as nosas augas polo cauce do noso vital cauce. As augas tranquilas, as augas femosas, as augas tremorosos morrerán nos esteiros hermosos, alá na distancia, ónde os ríos morren e a mar inmensa e fabulaso nace.
Con todo meu cariño:
Miguel
martes 21 de abril de 2009
CARUMA VERDE
AMOR E DOZURA É VIVIR
Caruma verde
Verde caruma
Canción viva
Que latexa
Enrriba
E en baixo
Coma a longa pola
Dun alto piñeiro preñado
De carumas verdes
Afiadas
Que se deixan
Abanear
O ritmo deste vento nortiño
Nortiño meu
Meu vento amado
Caruma verde
Cabelo de arbore peitiado
Que engaiolas
As Guitarras fermosas
As Frautas doces
Os Bongós africanos
Os Extranos teclados
As Gaitas galegas
E os acordeóns arxentinos
E voces fermosas
Que asemellan
Cantos de anxos extensos
Que nas polas vivas
Dun senlleiro piñeiro
De verde caruma
Cántalle
A lúa branca
Dun verán quedo.
Nos somos a caruma espida,verde
A que loce coa forza da seiba
Nas polas verdes dos piñeiro.
Miguel Dubois
Caruma verde
Verde caruma
Canción viva
Que latexa
Enrriba
E en baixo
Coma a longa pola
Dun alto piñeiro preñado
De carumas verdes
Afiadas
Que se deixan
Abanear
O ritmo deste vento nortiño
Nortiño meu
Meu vento amado
Caruma verde
Cabelo de arbore peitiado
Que engaiolas
As Guitarras fermosas
As Frautas doces
Os Bongós africanos
Os Extranos teclados
As Gaitas galegas
E os acordeóns arxentinos
E voces fermosas
Que asemellan
Cantos de anxos extensos
Que nas polas vivas
Dun senlleiro piñeiro
De verde caruma
Cántalle
A lúa branca
Dun verán quedo.
Nos somos a caruma espida,verde
A que loce coa forza da seiba
Nas polas verdes dos piñeiro.
Miguel Dubois
GRAN FEDERICO GARCÍA LORCA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Gran Federico García Lorca,
Sonrisa encantada
Verdad distinta y segura
Cantor de las lunas amarillas
Y de los brillantes cuchillos
De brillante plata
Eterno Federico García Lorca
De Fuente Vaqueros a Granada
Hay un camino de penas ocultas
Que gimen en el alma luminosa,
Mientras el Romancero Gitano
Se lamenta por los gemidos encendidos
De dolor y pena.
Se pararon los relojes llorones
A cualquier hora
Pero nunca a las cinco en punto de la tarde
Mientras el miedo
Se convirtió en pánico
Miguel Dubois.
Gran Federico García Lorca,
Sonrisa encantada
Verdad distinta y segura
Cantor de las lunas amarillas
Y de los brillantes cuchillos
De brillante plata
Eterno Federico García Lorca
De Fuente Vaqueros a Granada
Hay un camino de penas ocultas
Que gimen en el alma luminosa,
Mientras el Romancero Gitano
Se lamenta por los gemidos encendidos
De dolor y pena.
Se pararon los relojes llorones
A cualquier hora
Pero nunca a las cinco en punto de la tarde
Mientras el miedo
Se convirtió en pánico
Miguel Dubois.
RONS CON RONS MUCHO MÁS QUE RONS
AMOR E DOZURA É VIVIR
La playa del ayer ya pasado. Me sumerjo en la memoria y emerge el recuerdo.
El trabajo de muchos vuelos. Julio, aparentemente, invisible, detrás de la vela,
La extensa autopista aérea. Regateando, a todo trapo con viento del Norte fuerte.
El profesor El duro trabajo manual en una extraña máquina substituta del trabajo
Gritando, Humano. Demasiadas máquinas y poca mano de obra.
Sorprendido,
Enfadado.
A todos vosotros, Familia Pousa Blasco, por el amor que os tengo.
INTRODUCCIÓN
I
Me adentro en la memoria
Que de vez en cuando
Me visita.
Me sumerjo en el recuerdo
Me siento feliz
Y vuelvo a vivir
El momento pasado
Que ya no volverá,
Pero creerme: no lo puedo olvidar.
Figuras, paisajes, situaciones,
Mandatos, gritos y sonrisas
Vuelven a mi mente madura.
Pero creerme: ¡Cuánto me acuerdo!
¡Que bonito ser niño inocente
Entre niños concretos
En un mundo de mayores incomprensibles!
¡Qué extrañas personas mayores!
¡Qué tamaño enorme tenían aquellos adultos!
¡Qué bonito ser un niño entre muchos niños!
Veía para vuestra casa con pena:
Aún no llegaron.
¿Vendrán este año?
Rons permanecía en una tranquilidad incesante
Y yo me sentía muy feliz
Observando la belleza paisajística
Mientras el cariñoso viento del Norte
Acariciaba mi infantil cara.
Blancas gaviotas
Planeaban tranquilamente
Sobre el mar grisáceo
Con pequeños rizos plateados.
2
Fíjate como se va empapando
La casi dorada arena
Como el agua marina
Se va introduciendo
Sobre la superficie plana.
Fíjate en la ola espumosa
Que muere en la desesperada orilla.
El cielo, el cielo muy azul y algo blanco
Alguna nube despistada
Forma una extraña forma
Como si se tratara de un animal monstruoso
O un pez que vuela en la intensidad azul.
Las casas cansadas
Descansan sobre sus fuertes cimientos.
Me invade una intensa sensación feliz
Porque siento el espacio exterior
Siento los fuertes latidos de mi corazón
Entonces siento intensamente
La dimensión de vivir
Con una amplia sonrisa
Entre mis labios
Los mismos labios rojizos
Con los que beso a mi ser más querido.
La función vital es extensa
El paisaje hermoso
Y mi palabra
Un ruego quejumbroso
De amor intenso.
¡Oh amada infancia!
Refugio del tiempo pasado,
Playa viva
Mar despierto
Cielo abierto
Muelle dormido
Barco en movimiento casi constante
Ola extensa.
Infancia: solo una, personal,
Compartida y nada más.
Voy pasando las páginas
De la memoria
Y me encuentro en una calle
En la que el negro asfalto,
No existe,
Calle terrosa
Remolino ventoso
Periódico y hojas verdes y secas voladizas
Formando una espiral
Que en el aire se deshace.
Clavo la mirada infantil
Sobre la hermosa Ría de Arousa;
Al fondo de la intensa distancia
Y con cierta niebla borrosa
Observo la cumbre del Monte de A Curota.
Los blancos faros
Hacen de extraños y solitarios
Árboles marinos,
Mientras manchas negras cuadradas
Descansan sobre la obscura
Superficie de la dichosa Ría.
¡Qué hermoso el islote, Insuíña de Micaela!
¡Qué me decís del gran Con Roibo!
¡Qué me decís del Campo de Don Paco!
Y la memoria trabaja intensamente,
Emerge el querido paisaje,
Y escucho vuestras palabras amigas
En las noches estelares
De aquellos veranos inolvidables.
Viaje a un tiempo inexistente,
Pero que bonito es recordarlo,
Por eso estos versos de homenaje
A la querida memoria,
A la memoria inolvidable.
3
Emerge la memoria olvidada
En un rincón absurdo de la mente cansada.
Me acuerdo y ya no me acuerdo
Pero ya nunca podré olvidarlo.
Fue allá, a lo lejos, por el año de mil novecientos
Y ya no quiero acordarme.
Fue todo y todo intensamente bonito,
O dulce como un caramelo rojo de fresa
En la infantil boca
Tierno, dulce.
La luz del alba templada
Cubiertas de viejas dornas marineras
Negras y verdes.
Verdes como la mar verde.
Negras como la muerte negra.
Alba encendida de niñez perdida,
Olvidada y emergente
Como el humo intenso
De la hoguera nocturna
En alguna escondida habitación
De la memoria guardada
En un cajón de la mesita de noche
En la habitación del recuerdo
Segundo piso, puerta cinco.
Ya no me acuerdo pero nunca ya más lo olvido.
Adolescencia, brusco cambio corporal
Búsqueda de aquel placer intenso,
Por el cuerpo desconocido.
¿Qué ocultos misterios escondes
Detrás de tu transparente ropa?
Bonita playa, sosiego, conversación.
¿Será así?
¿Estás seguro?
La inseguridad puberal
Pulula en el ambiente
Como de un absurdo miedo se tratara,
Hacía el del misterio aun más misterioso.
La casa. La gran casa. Bella
Vestida de una piedra picada
A golpe de duro cincel
Mano, martillo, golpe, cincel.
La escalera larga
Se convertía en un improvisado
Patio de butacas escalonadas
Girando nuestras cabezas a la izquierda
Mientras nuestros ojos multicolores
Bailaban en imágenes de blanco y negro.
Mi buen padre grande,
Tan grande como un gran adulto
Te llamaba,
A su enorme sillón
De cómodos posabrazos
E intenso color entre vino tinto y rojo
Y tu como pequeña infantil criatura
Te sentabas en ese fantástico
En ese humano espacio de largas piernas.
Jardín hermoso,
Flores intensamente luminosas
Jugando a convertirse
En los colores del arco iris,
Árboles verdes
Como las verdes manzanas
Todo muy verde muy verde
Pero yo a igual que Federico, también,
La quería verde.
Juegos infantiles
Romanos contra cristianos
Cristianos contra romanos,
Indios y vaqueros,
Nadie quería ser indio maldito
Y perseguido Gran Jefe Cochís,
Todos vaqueros perfectos
Y mejor ser un sheriff
Con insignia brillante y plateada
Que indio condenado.
Pasaba el tiempo
Y parecía que el tiempo no pasaba
Y ya queríamos tener veintiún años.
¡Que pequeño me sentía!
Yo quería ser ya mayor
Pero no muy mayor.
Sintiendo gran respeto
A los no, todavía,
Ancianos abuelos.
Y vuelta con la extraña
Adolescencia: tremendo.
Inquietud sexual
Búsqueda del sexo opuesto
¡Qué respeto!
¡Que misterioso!
¿Cómo serán las mujeres desnudas?
Vista a la bella y negra melena de Cecilia.
¡Qué hermosa! Sí era de Cabra
andaluza de profesión
y Cordobesa de provincia
amante de las canciones del Dúo Dinámico.
Vuestras primas y Lisi;
Lisi de hermosa melena rubia,
Condenada posteriormente
A la comuna orensana.
No me olvido de mucho
Yo ante tanta chica hermosa
Me convertía un absurdo niño tontito
Pero os quería y os quiero mucho.
Aventuras marinas,
Velocidades vertiginosas
En aguas tranquilas.
Pescaderos de pequeños peces intrascendentes
En lugares habitados antiguamente por extraños seres
Quedando sus huellas bien marcadas
En el campo de Don Paco, querida Adriana.
Y te cuento y te puedo contar
Aquel pasado mágico
De noches de baile en una terraza
De un Gran Hotel.
¡Qué lujo!
Pero a mi me imponía el baile mucho.
La Nena y la buena Gloria
Bailaban con el buen Antonio.
Me voy más atrás en la memoria.
La oscura avioneta surcaba los cielos azules
De la hermosa Ría de Arousa
Todas las cabezas de Rons y cercanías
Observaban al cielo veraniego
Con extrañeza y curiosidad.
¡É D. Antonio!¡ Antonio, Antonio!
¡Válgame Dios y el Cielo, Toñete!
Pero ¿Cómo se te ocurre volar tan bajo?
Es que ésto no puede ser.
Dos cabezas sudorosas en la cabina transparente: Antonio y Arturo.
¡Esto no puede ser, Toñete.!
Barrio expectante, extraño aparato volador
Mosquito metálico
De alas largas
Y ruidoso motor potente
Con hélice vertiginosa
Surcando el cielo azul de Rons infantil
Adiós D. Antonio, Adiós Antonio,
Adiós Papaíto. ¡Toñete ésto no puede ser!
Adiós tío Arturo, adiós buen Arturo
Poco a poco se ordenaban las emociones precipitadas
Volviendo a dar los corazones bondadosos
Sus latidos habituales
Y la calma acostumbraba se dormía en Rons.
Carcajadas de niños juguetones
El sonido profundo e intenso
Del viento del Norte
Que no cesa
Que acariciaba las verdes hojas del maíz
El sonido de sus hojas
Y el viento veraniego acariciando
Nuestras caras morenas
Manchadas de salobre salitre.
Condimento imprescindible del agua marina
Fue tan bonito ser un niño mágico,
Adolescente asustadizo
Inquieto con infantil mente
Y joven alocado con ciertas pérdidas de rumbo vital
En un lugar hermoso dónde el Sol
Se acostaba por la provincia de A Coruña.
Miguel Dubois.
Correo electrónico:
migueldth2222@hotmail.com
Estos versos intentan ser, un pequeño gesto
De amor a vosotros.
Me resulta, casi imposible, dejar de pensar en vosotros.
Pontevedra, a 25/08/04.
Querido Fofi: quizás te parezca todo muy bonito, muy “guay”, pero a decir verdad no existe nada de eso. La belleza, sí no se comparte cae por su propio peso y nosotros ya pasamos de los “guays”.
Fue, para mí, una alegría este reencuentro, este volver a vernos, aunque no haya sido durante mucho tiempo, pero para mí fue “hermoso”. Lógicamente estamos mayores, pero creo que en el fondo de nosotros mismos seguimos siendo los mismos. Cambiamos en apariencia pero no en lo esencial.
Encontré a tu madre bastante bien. Ella es como si fuera una madre para mi. Aunque no esté, frecuentemente con ella. Es muy buena. Quitita no se dejó ver mucho y lo comprendo perfectamente al ser madre de sus dos hijos, pero la vi bien.
A Nana la vi como siempre y con ese buen sentido del humor y esa risa perfecta que inunda el ambiente. A Julio lo vi bien, también, pero como hacía muchos años que no os veía, lógicamente, se nota el paso del tiempo en todos nuestros rostros y en muchos de nuestros pelos. A ti Fofi, creo que hace más de 25 años que no te veía y sigues conservando tu buen sentido del humor, que a mi me hace reir mucho. Lo paso muy bien con todos vosotros.
Si quieres, o si ellos/as lo ven conveniente o no nos podemos intercambiar correos electrónicos; no me refiero como a los del chiste de ayer, si no más bien como método para comunicarnos, pero claro está, eso será a gusto de cada cual.
Fofi,te dejo y no te olvides de seguir siendo muy feliz.
Un fuerte abrazo:
Miguel.
La playa del ayer ya pasado. Me sumerjo en la memoria y emerge el recuerdo.
El trabajo de muchos vuelos. Julio, aparentemente, invisible, detrás de la vela,
La extensa autopista aérea. Regateando, a todo trapo con viento del Norte fuerte.
El profesor El duro trabajo manual en una extraña máquina substituta del trabajo
Gritando, Humano. Demasiadas máquinas y poca mano de obra.
Sorprendido,
Enfadado.
A todos vosotros, Familia Pousa Blasco, por el amor que os tengo.
INTRODUCCIÓN
I
Me adentro en la memoria
Que de vez en cuando
Me visita.
Me sumerjo en el recuerdo
Me siento feliz
Y vuelvo a vivir
El momento pasado
Que ya no volverá,
Pero creerme: no lo puedo olvidar.
Figuras, paisajes, situaciones,
Mandatos, gritos y sonrisas
Vuelven a mi mente madura.
Pero creerme: ¡Cuánto me acuerdo!
¡Que bonito ser niño inocente
Entre niños concretos
En un mundo de mayores incomprensibles!
¡Qué extrañas personas mayores!
¡Qué tamaño enorme tenían aquellos adultos!
¡Qué bonito ser un niño entre muchos niños!
Veía para vuestra casa con pena:
Aún no llegaron.
¿Vendrán este año?
Rons permanecía en una tranquilidad incesante
Y yo me sentía muy feliz
Observando la belleza paisajística
Mientras el cariñoso viento del Norte
Acariciaba mi infantil cara.
Blancas gaviotas
Planeaban tranquilamente
Sobre el mar grisáceo
Con pequeños rizos plateados.
2
Fíjate como se va empapando
La casi dorada arena
Como el agua marina
Se va introduciendo
Sobre la superficie plana.
Fíjate en la ola espumosa
Que muere en la desesperada orilla.
El cielo, el cielo muy azul y algo blanco
Alguna nube despistada
Forma una extraña forma
Como si se tratara de un animal monstruoso
O un pez que vuela en la intensidad azul.
Las casas cansadas
Descansan sobre sus fuertes cimientos.
Me invade una intensa sensación feliz
Porque siento el espacio exterior
Siento los fuertes latidos de mi corazón
Entonces siento intensamente
La dimensión de vivir
Con una amplia sonrisa
Entre mis labios
Los mismos labios rojizos
Con los que beso a mi ser más querido.
La función vital es extensa
El paisaje hermoso
Y mi palabra
Un ruego quejumbroso
De amor intenso.
¡Oh amada infancia!
Refugio del tiempo pasado,
Playa viva
Mar despierto
Cielo abierto
Muelle dormido
Barco en movimiento casi constante
Ola extensa.
Infancia: solo una, personal,
Compartida y nada más.
Voy pasando las páginas
De la memoria
Y me encuentro en una calle
En la que el negro asfalto,
No existe,
Calle terrosa
Remolino ventoso
Periódico y hojas verdes y secas voladizas
Formando una espiral
Que en el aire se deshace.
Clavo la mirada infantil
Sobre la hermosa Ría de Arousa;
Al fondo de la intensa distancia
Y con cierta niebla borrosa
Observo la cumbre del Monte de A Curota.
Los blancos faros
Hacen de extraños y solitarios
Árboles marinos,
Mientras manchas negras cuadradas
Descansan sobre la obscura
Superficie de la dichosa Ría.
¡Qué hermoso el islote, Insuíña de Micaela!
¡Qué me decís del gran Con Roibo!
¡Qué me decís del Campo de Don Paco!
Y la memoria trabaja intensamente,
Emerge el querido paisaje,
Y escucho vuestras palabras amigas
En las noches estelares
De aquellos veranos inolvidables.
Viaje a un tiempo inexistente,
Pero que bonito es recordarlo,
Por eso estos versos de homenaje
A la querida memoria,
A la memoria inolvidable.
3
Emerge la memoria olvidada
En un rincón absurdo de la mente cansada.
Me acuerdo y ya no me acuerdo
Pero ya nunca podré olvidarlo.
Fue allá, a lo lejos, por el año de mil novecientos
Y ya no quiero acordarme.
Fue todo y todo intensamente bonito,
O dulce como un caramelo rojo de fresa
En la infantil boca
Tierno, dulce.
La luz del alba templada
Cubiertas de viejas dornas marineras
Negras y verdes.
Verdes como la mar verde.
Negras como la muerte negra.
Alba encendida de niñez perdida,
Olvidada y emergente
Como el humo intenso
De la hoguera nocturna
En alguna escondida habitación
De la memoria guardada
En un cajón de la mesita de noche
En la habitación del recuerdo
Segundo piso, puerta cinco.
Ya no me acuerdo pero nunca ya más lo olvido.
Adolescencia, brusco cambio corporal
Búsqueda de aquel placer intenso,
Por el cuerpo desconocido.
¿Qué ocultos misterios escondes
Detrás de tu transparente ropa?
Bonita playa, sosiego, conversación.
¿Será así?
¿Estás seguro?
La inseguridad puberal
Pulula en el ambiente
Como de un absurdo miedo se tratara,
Hacía el del misterio aun más misterioso.
La casa. La gran casa. Bella
Vestida de una piedra picada
A golpe de duro cincel
Mano, martillo, golpe, cincel.
La escalera larga
Se convertía en un improvisado
Patio de butacas escalonadas
Girando nuestras cabezas a la izquierda
Mientras nuestros ojos multicolores
Bailaban en imágenes de blanco y negro.
Mi buen padre grande,
Tan grande como un gran adulto
Te llamaba,
A su enorme sillón
De cómodos posabrazos
E intenso color entre vino tinto y rojo
Y tu como pequeña infantil criatura
Te sentabas en ese fantástico
En ese humano espacio de largas piernas.
Jardín hermoso,
Flores intensamente luminosas
Jugando a convertirse
En los colores del arco iris,
Árboles verdes
Como las verdes manzanas
Todo muy verde muy verde
Pero yo a igual que Federico, también,
La quería verde.
Juegos infantiles
Romanos contra cristianos
Cristianos contra romanos,
Indios y vaqueros,
Nadie quería ser indio maldito
Y perseguido Gran Jefe Cochís,
Todos vaqueros perfectos
Y mejor ser un sheriff
Con insignia brillante y plateada
Que indio condenado.
Pasaba el tiempo
Y parecía que el tiempo no pasaba
Y ya queríamos tener veintiún años.
¡Que pequeño me sentía!
Yo quería ser ya mayor
Pero no muy mayor.
Sintiendo gran respeto
A los no, todavía,
Ancianos abuelos.
Y vuelta con la extraña
Adolescencia: tremendo.
Inquietud sexual
Búsqueda del sexo opuesto
¡Qué respeto!
¡Que misterioso!
¿Cómo serán las mujeres desnudas?
Vista a la bella y negra melena de Cecilia.
¡Qué hermosa! Sí era de Cabra
andaluza de profesión
y Cordobesa de provincia
amante de las canciones del Dúo Dinámico.
Vuestras primas y Lisi;
Lisi de hermosa melena rubia,
Condenada posteriormente
A la comuna orensana.
No me olvido de mucho
Yo ante tanta chica hermosa
Me convertía un absurdo niño tontito
Pero os quería y os quiero mucho.
Aventuras marinas,
Velocidades vertiginosas
En aguas tranquilas.
Pescaderos de pequeños peces intrascendentes
En lugares habitados antiguamente por extraños seres
Quedando sus huellas bien marcadas
En el campo de Don Paco, querida Adriana.
Y te cuento y te puedo contar
Aquel pasado mágico
De noches de baile en una terraza
De un Gran Hotel.
¡Qué lujo!
Pero a mi me imponía el baile mucho.
La Nena y la buena Gloria
Bailaban con el buen Antonio.
Me voy más atrás en la memoria.
La oscura avioneta surcaba los cielos azules
De la hermosa Ría de Arousa
Todas las cabezas de Rons y cercanías
Observaban al cielo veraniego
Con extrañeza y curiosidad.
¡É D. Antonio!¡ Antonio, Antonio!
¡Válgame Dios y el Cielo, Toñete!
Pero ¿Cómo se te ocurre volar tan bajo?
Es que ésto no puede ser.
Dos cabezas sudorosas en la cabina transparente: Antonio y Arturo.
¡Esto no puede ser, Toñete.!
Barrio expectante, extraño aparato volador
Mosquito metálico
De alas largas
Y ruidoso motor potente
Con hélice vertiginosa
Surcando el cielo azul de Rons infantil
Adiós D. Antonio, Adiós Antonio,
Adiós Papaíto. ¡Toñete ésto no puede ser!
Adiós tío Arturo, adiós buen Arturo
Poco a poco se ordenaban las emociones precipitadas
Volviendo a dar los corazones bondadosos
Sus latidos habituales
Y la calma acostumbraba se dormía en Rons.
Carcajadas de niños juguetones
El sonido profundo e intenso
Del viento del Norte
Que no cesa
Que acariciaba las verdes hojas del maíz
El sonido de sus hojas
Y el viento veraniego acariciando
Nuestras caras morenas
Manchadas de salobre salitre.
Condimento imprescindible del agua marina
Fue tan bonito ser un niño mágico,
Adolescente asustadizo
Inquieto con infantil mente
Y joven alocado con ciertas pérdidas de rumbo vital
En un lugar hermoso dónde el Sol
Se acostaba por la provincia de A Coruña.
Miguel Dubois.
Correo electrónico:
migueldth2222@hotmail.com
Estos versos intentan ser, un pequeño gesto
De amor a vosotros.
Me resulta, casi imposible, dejar de pensar en vosotros.
Pontevedra, a 25/08/04.
Querido Fofi: quizás te parezca todo muy bonito, muy “guay”, pero a decir verdad no existe nada de eso. La belleza, sí no se comparte cae por su propio peso y nosotros ya pasamos de los “guays”.
Fue, para mí, una alegría este reencuentro, este volver a vernos, aunque no haya sido durante mucho tiempo, pero para mí fue “hermoso”. Lógicamente estamos mayores, pero creo que en el fondo de nosotros mismos seguimos siendo los mismos. Cambiamos en apariencia pero no en lo esencial.
Encontré a tu madre bastante bien. Ella es como si fuera una madre para mi. Aunque no esté, frecuentemente con ella. Es muy buena. Quitita no se dejó ver mucho y lo comprendo perfectamente al ser madre de sus dos hijos, pero la vi bien.
A Nana la vi como siempre y con ese buen sentido del humor y esa risa perfecta que inunda el ambiente. A Julio lo vi bien, también, pero como hacía muchos años que no os veía, lógicamente, se nota el paso del tiempo en todos nuestros rostros y en muchos de nuestros pelos. A ti Fofi, creo que hace más de 25 años que no te veía y sigues conservando tu buen sentido del humor, que a mi me hace reir mucho. Lo paso muy bien con todos vosotros.
Si quieres, o si ellos/as lo ven conveniente o no nos podemos intercambiar correos electrónicos; no me refiero como a los del chiste de ayer, si no más bien como método para comunicarnos, pero claro está, eso será a gusto de cada cual.
Fofi,te dejo y no te olvides de seguir siendo muy feliz.
Un fuerte abrazo:
Miguel.
domingo 19 de abril de 2009
VIVIR CON XEITO
Pontevedra, ao 18 de abril de 2009.
VIVIR CON XEITO.
Palabra expresada firmemente,
Sen dúbida posible,
Non queremos tempos dubitativos,
Que deixan de ser,
Espazos dispersos de luz sublime,
Non dubidadamos nas verdadesas puras.
Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero.
Construimos o noso discurso enérxico, constante,
Coa afirmación da verdade máxima.
Queremos que nos deixen de lerias e monsergas.
Reivindicamos as bóas palabras,
Ateigadas de contido constante.
Non facemos do discurso da palabra certa,
Un absurda contido de ar contaminado.
Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados"
Coma froito amargo da insolenza e a falsedade.
Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores
Continuos froito da emerxente e atrevido,
Don Non Saber, que coma unha constante
Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante,
Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional,
Por mor da rabia incontida,
Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo,
De bonecos monicreques de estampa humana.
Irreverente úsase o insulto a mafia da constante
mintira.
A verdade desvirtuada é un consello normalizado,
Porque as verdades íntegras,
Ágáchanse na gaveta pechada,
Da mesilla do coarto retirado,
De barullos e quimbanbas.
Como facer de xuiz do que non sei,
Como, por se acaso, condear, miserentemente,
Ao feble quente de amor constante.
As preguntas voan polo ar ceibo,
Os feitos espantosos,
Son a máis pura decadencia e perda,
Da integradade de un ser humano,
Que condéase asemesmo,
Polo atroz delito cometido.
Ulos feitos que quenten o noso corazón interior,
Ulo derradeiro acto de amor puro,
De entrega constante a prol
Do remate do sufrimento insentato.
Cando será ese día que esquenceremos,
Os verbos tremendos das nosas accións cotiás.
Como decirche que sen amor non vivo,
Non hai paz posible.
O amor constante é a ferramenta sociai
Di benvivir, de esquecer o tremendo verbo "odiar",
Tremenda palabra do noso léxico perverso.
Que máis que a ti achegarme,
Darche un bico tenro!
Ou agarimosamente darnos as mans de amar.
Porque non esquecer o mundo violento,
Calquera tipo ou clase de violenza?
Porque, cada día, non poderemos agrandar,
O verbo amar constante,
O esforzo da perda egoísta,
O decir hoxe por tí,
E ti agarimosamentente,
Disme con ternura cándida,
Mañá por ti amor?
E antre os verbos do ben,
E os odiados verbos malévolos,
Imos construíndo a nosa vida enteira,
Para ben benéfico,
Ou para mal perverso.
Entrégovos estos verbos benéficos,
Querendo tramsmitir o meu pensar interno,
E fagamos do noso, día a día,
Un mundo coherente,
Unha verdade íntegra.
O que medra con a mentira absurda,
Fica por derrubar todo
O que na súa vida ,falsamente, edificou,
Porque a cimentación da súa realidade vital,
Era de moi pouca base,
E carente de solidez consistente.
Miguel Dubois.
VIVIR CON XEITO.
Palabra expresada firmemente,
Sen dúbida posible,
Non queremos tempos dubitativos,
Que deixan de ser,
Espazos dispersos de luz sublime,
Non dubidadamos nas verdadesas puras.
Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero.
Construimos o noso discurso enérxico, constante,
Coa afirmación da verdade máxima.
Queremos que nos deixen de lerias e monsergas.
Reivindicamos as bóas palabras,
Ateigadas de contido constante.
Non facemos do discurso da palabra certa,
Un absurda contido de ar contaminado.
Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados"
Coma froito amargo da insolenza e a falsedade.
Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores
Continuos froito da emerxente e atrevido,
Don Non Saber, que coma unha constante
Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante,
Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional,
Por mor da rabia incontida,
Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo,
De bonecos monicreques de estampa humana.
Irreverente úsase o insulto a mafia da constante
mintira.
A verdade desvirtuada é un consello normalizado,
Porque as verdades íntegras,
Ágáchanse na gaveta pechada,
Da mesilla do coarto retirado,
De barullos e quimbanbas.
Como facer de xuiz do que non sei,
Como, por se acaso, condear, miserentemente,
Ao feble quente de amor constante.
As preguntas voan polo ar ceibo,
Os feitos espantosos,
Son a máis pura decadencia e perda,
Da integradade de un ser humano,
Que condéase asemesmo,
Polo atroz delito cometido.
Ulos feitos que quenten o noso corazón interior,
Ulo derradeiro acto de amor puro,
De entrega constante a prol
Do remate do sufrimento insentato.
Cando será ese día que esquenceremos,
Os verbos tremendos das nosas accións cotiás.
Como decirche que sen amor non vivo,
Non hai paz posible.
O amor constante é a ferramenta sociai
Di benvivir, de esquecer o tremendo verbo "odiar",
Tremenda palabra do noso léxico perverso.
Que máis que a ti achegarme,
Darche un bico tenro!
Ou agarimosamente darnos as mans de amar.
Porque non esquecer o mundo violento,
Calquera tipo ou clase de violenza?
Porque, cada día, non poderemos agrandar,
O verbo amar constante,
O esforzo da perda egoísta,
O decir hoxe por tí,
E ti agarimosamentente,
Disme con ternura cándida,
Mañá por ti amor?
E antre os verbos do ben,
E os odiados verbos malévolos,
Imos construíndo a nosa vida enteira,
Para ben benéfico,
Ou para mal perverso.
Entrégovos estos verbos benéficos,
Querendo tramsmitir o meu pensar interno,
E fagamos do noso, día a día,
Un mundo coherente,
Unha verdade íntegra.
O que medra con a mentira absurda,
Fica por derrubar todo
O que na súa vida ,falsamente, edificou,
Porque a cimentación da súa realidade vital,
Era de moi pouca base,
E carente de solidez consistente.
Miguel Dubois.
viernes 17 de abril de 2009
SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES
Pontevedra, ao 17 de abril de 2009.
SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES
Estaba sentado na vella cadeira negra,
Pensando no meu mundo interno,
Construíndo belos sonos literarios,
Poemas inacados,
Sonos rotos de Gloria e Adversidade,
Mais se eu ser directo queredor
Ía contruíndo o fío conductor,
Que me levaría a elabourar,
Con desesoxo esmero,
Un poema máis no meu persoal mundo.
Poético, quebrado a rota impaciencia,
Continúa e desaforada.
A fiestra grande e pintada de branco,
Os lados dos cadrados perfectos,
Coa superficie de cristal semilimpo,
Deixaba ver a beleza constante
da Ría de Arousa, amada Ría,
Beleza emblemática desta querida Galicia.
Fermosa Illa de Arousa,
Naquela fermosa praia,
Na que tanto nos amamos.
Era un serán tranquilo,
O sol no descansaba,
Eu có meu pano azul escuro,
Ía secando o suor tépedo da miña fronte.
Fun coma perdendo a noción do espazo,
Sumido dun sono invasor e soporífero
E alonxado do mundo temporal existente
Funme achegando a Dublín.
Sen saber a causa pensaba en Mollye Malone,
E no contrapunto no edifico do que
Foi o Edificio de Correos.
En Michael Collins,
En Joseph O'Connel.
Puden observar lentamonte as pontes fermosas
Que cruzaban o río Leafea,
Pontes peoniles ateigadas,
De público diverso,
De diversos credos e razas.
Coches da Garda Irlandesa,
Deiñaban soar as sús potentes sereas
Caían pingas de chuva fría en Dublín.
Senteime nun poio perto do edicio
Da Alfándega dublinesa,
Cáseque a beira do Río Leafea
E púxenme a pensar na vida dura
De Brendan Behan,
A dureza da súa infancia,
Nas aforas da capiatal irlandesa,
Seu castigo duro,
No reformatoria corrector,
Aquel alcohol escuro e matador
Que remataría con Brendan,
Súa fermosa literatura,
Borstal Boy,
A súa estreita militancia política,
No Sinn Fein, alomenos a súa visión
De rebeldía incorrexible,
E os anos de castigo e sufrimento
Pola súa militancia política independista.
Pensei logo en Samuel Becket,
Na súa fisonomía de home forte,
E cabelo abundante,
Tiña que decir vangarda no eido teatral,
E Samuel acada o Premio Nobel de literutura, nen máis nen menos.
Yeats, William Butler Yeats,
Poeta extraordinario,
Premio Nobel de Literatura,
Home tímido e amigo de Lady Augusta Gregory.
Eles e outros reensalzaban o Mundo Irlandés,
O ancestro e orixe da terra
Cantor dos ancestros de Irlanda,
Defensor do Gaélico difícil e maravilloso
James Joyce, contraposto, totalemte,
A W. B. Yeats
Premio Nóbel de literaura,
Outro xenio da literauta de Irlanda.
Joyce non gostaba da xente dublinesa,
Casado coa actriz Sarah Bernacle,
Oriunda da cidade do Oeste de Galway,
Habitante da Suiza fermosa e cantonal
E plurilingue para a súa riqueza lingüística
Que maior riqueza que a pluralidade lingüística
E da Francia culta da Ilustración,
Jean Jacques Rousseau,
Diderot, DÁlambert,
Molliere e cantos máis
Que esquenzo máis podería falar
De Simonne Weill
Traballadora das cadeas de montaxe
De Renault France, escritora,
Mística, socialita,
Creadora de grandes escritores,
E filósofos sabios son as Tera da Galia.
Bequeck comparteu momentos
Nas terras da Galia fantástica,
Con James Joyce,
Nos lugares que posteriormente,
Compartiron mesa de bistreau francés,
Henry Miller, Paul Benjamin,
Hoxe chamado Paul Auster,
Neftalí Reyesm,
Neftalí Reyes, nome real,
Pero era o gran chileno,
Premio Nobel, Pablo Neruda
Chamado Pablo Neruda,
Noso querido creador de Rayuelo,
O xove Xulio Cortazar,
Traductor de Edgar Allan Poe,
Jean Paul Sartre ou Simonne de Bouvier
Home adiantado ao seu tempo
Era Oscar Wilde, excelente orador,
Ateigado de humanidade quente
Home entrañable e controvertido,
Quizáves da pluma de Wilde,
Sairían as máis fermosas
Frases nunca creadas.
Pai de dóus fillos lindos,
E home da súa dona querida,
Que tanto quixo a Oscar.
Súa bisesualidade,
Costoulle o pechamento triste,
Na dura cadea daquela,
Súa dona iría velo,
Ao fría cadea doorosa
Poem at the Reading Gaol,
Escrito no mundo carcelario
Iía co eu amante,
Aos lugares máis luxosos de Dublín.
Ao sair da triste tortura,
Denunciado por un Conde inglés,
Pai do seu amante frívolo.
Pola dura visión social daquela,
Oscar decide marchar ao París lonxano.
Días de grande tristura habitan a Oscar,
Enferma en soidade completa,
Na máis absoluta miseria.
Seus amigos ofrecen a súa axuda solidaria,
Pero Oscar Wilde deixa o mundo en París,
É soterrado no cimeterio de Mont Parnasse,
Tamén decansa alí, por sempre,
O músico Jim Morrisson,
De súpeto dimen de conta,
Que estaba sentado nun poio pintado
De verde escura dunha rúa de Dublín chuvioso.
Escoité o torpe marmullo estúpido,
Das augas do Río Leafea.
Chegaban ao meu pensamento,
Máis nome da literatura de Eire,
Jhonattan Swift,
Coas as viaxes de Gulliver,
Seamus Heany, poeta,
Premio Nobel,
Kate o'Brien,
Nada en Limerick,
Con, Are They Human?
Seguiriamos unha longa noites literarias
Escribinino nomes e apelidos,
Como Patrick Kavanagh,
Fillo dun zapateiro de Innisfree,
Premio Nobel, tamén,
Fun forzando o meu pensamento,
E cheguei a miña cadeira negra,
Detrás da fiestra de marcos blancos,
Desacansaba poderoso a Ría de Arousa.
Miguel Dubois
SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES
Estaba sentado na vella cadeira negra,
Pensando no meu mundo interno,
Construíndo belos sonos literarios,
Poemas inacados,
Sonos rotos de Gloria e Adversidade,
Mais se eu ser directo queredor
Ía contruíndo o fío conductor,
Que me levaría a elabourar,
Con desesoxo esmero,
Un poema máis no meu persoal mundo.
Poético, quebrado a rota impaciencia,
Continúa e desaforada.
A fiestra grande e pintada de branco,
Os lados dos cadrados perfectos,
Coa superficie de cristal semilimpo,
Deixaba ver a beleza constante
da Ría de Arousa, amada Ría,
Beleza emblemática desta querida Galicia.
Fermosa Illa de Arousa,
Naquela fermosa praia,
Na que tanto nos amamos.
Era un serán tranquilo,
O sol no descansaba,
Eu có meu pano azul escuro,
Ía secando o suor tépedo da miña fronte.
Fun coma perdendo a noción do espazo,
Sumido dun sono invasor e soporífero
E alonxado do mundo temporal existente
Funme achegando a Dublín.
Sen saber a causa pensaba en Mollye Malone,
E no contrapunto no edifico do que
Foi o Edificio de Correos.
En Michael Collins,
En Joseph O'Connel.
Puden observar lentamonte as pontes fermosas
Que cruzaban o río Leafea,
Pontes peoniles ateigadas,
De público diverso,
De diversos credos e razas.
Coches da Garda Irlandesa,
Deiñaban soar as sús potentes sereas
Caían pingas de chuva fría en Dublín.
Senteime nun poio perto do edicio
Da Alfándega dublinesa,
Cáseque a beira do Río Leafea
E púxenme a pensar na vida dura
De Brendan Behan,
A dureza da súa infancia,
Nas aforas da capiatal irlandesa,
Seu castigo duro,
No reformatoria corrector,
Aquel alcohol escuro e matador
Que remataría con Brendan,
Súa fermosa literatura,
Borstal Boy,
A súa estreita militancia política,
No Sinn Fein, alomenos a súa visión
De rebeldía incorrexible,
E os anos de castigo e sufrimento
Pola súa militancia política independista.
Pensei logo en Samuel Becket,
Na súa fisonomía de home forte,
E cabelo abundante,
Tiña que decir vangarda no eido teatral,
E Samuel acada o Premio Nobel de literutura, nen máis nen menos.
Yeats, William Butler Yeats,
Poeta extraordinario,
Premio Nobel de Literatura,
Home tímido e amigo de Lady Augusta Gregory.
Eles e outros reensalzaban o Mundo Irlandés,
O ancestro e orixe da terra
Cantor dos ancestros de Irlanda,
Defensor do Gaélico difícil e maravilloso
James Joyce, contraposto, totalemte,
A W. B. Yeats
Premio Nóbel de literaura,
Outro xenio da literauta de Irlanda.
Joyce non gostaba da xente dublinesa,
Casado coa actriz Sarah Bernacle,
Oriunda da cidade do Oeste de Galway,
Habitante da Suiza fermosa e cantonal
E plurilingue para a súa riqueza lingüística
Que maior riqueza que a pluralidade lingüística
E da Francia culta da Ilustración,
Jean Jacques Rousseau,
Diderot, DÁlambert,
Molliere e cantos máis
Que esquenzo máis podería falar
De Simonne Weill
Traballadora das cadeas de montaxe
De Renault France, escritora,
Mística, socialita,
Creadora de grandes escritores,
E filósofos sabios son as Tera da Galia.
Bequeck comparteu momentos
Nas terras da Galia fantástica,
Con James Joyce,
Nos lugares que posteriormente,
Compartiron mesa de bistreau francés,
Henry Miller, Paul Benjamin,
Hoxe chamado Paul Auster,
Neftalí Reyesm,
Neftalí Reyes, nome real,
Pero era o gran chileno,
Premio Nobel, Pablo Neruda
Chamado Pablo Neruda,
Noso querido creador de Rayuelo,
O xove Xulio Cortazar,
Traductor de Edgar Allan Poe,
Jean Paul Sartre ou Simonne de Bouvier
Home adiantado ao seu tempo
Era Oscar Wilde, excelente orador,
Ateigado de humanidade quente
Home entrañable e controvertido,
Quizáves da pluma de Wilde,
Sairían as máis fermosas
Frases nunca creadas.
Pai de dóus fillos lindos,
E home da súa dona querida,
Que tanto quixo a Oscar.
Súa bisesualidade,
Costoulle o pechamento triste,
Na dura cadea daquela,
Súa dona iría velo,
Ao fría cadea doorosa
Poem at the Reading Gaol,
Escrito no mundo carcelario
Iía co eu amante,
Aos lugares máis luxosos de Dublín.
Ao sair da triste tortura,
Denunciado por un Conde inglés,
Pai do seu amante frívolo.
Pola dura visión social daquela,
Oscar decide marchar ao París lonxano.
Días de grande tristura habitan a Oscar,
Enferma en soidade completa,
Na máis absoluta miseria.
Seus amigos ofrecen a súa axuda solidaria,
Pero Oscar Wilde deixa o mundo en París,
É soterrado no cimeterio de Mont Parnasse,
Tamén decansa alí, por sempre,
O músico Jim Morrisson,
De súpeto dimen de conta,
Que estaba sentado nun poio pintado
De verde escura dunha rúa de Dublín chuvioso.
Escoité o torpe marmullo estúpido,
Das augas do Río Leafea.
Chegaban ao meu pensamento,
Máis nome da literatura de Eire,
Jhonattan Swift,
Coas as viaxes de Gulliver,
Seamus Heany, poeta,
Premio Nobel,
Kate o'Brien,
Nada en Limerick,
Con, Are They Human?
Seguiriamos unha longa noites literarias
Escribinino nomes e apelidos,
Como Patrick Kavanagh,
Fillo dun zapateiro de Innisfree,
Premio Nobel, tamén,
Fun forzando o meu pensamento,
E cheguei a miña cadeira negra,
Detrás da fiestra de marcos blancos,
Desacansaba poderoso a Ría de Arousa.
Miguel Dubois
martes 14 de abril de 2009
AMOR E DOZURA É VIVIR.
Pontevedra, ó 7 de abril de 2009.
NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para:
Priscila de Leme
Brazil
Poderosa noite escura,
Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade
Total esterilidade da lus existente.
Está todo tan quedo e sumiso,
As palabras son eidos desertos
Sinto unha tremenda ausenza luminosos
Collo coas miñas mans poderosas
Toda a noite enteira no meio
Das miñas mans espidas
Como podería medir o escuro poderío
Da noite que morre na súa propia negritude.
Sinto unha total ausencia do mundo visual.
Son o eterno cego da noite pecha,
Non miro nada e sinto tanto.
Sinto como caen as tebras poderosas,
Coma pingas de choiva negra.
Que esura está a noite pecha,
Diante dos meu ollos perdidos,
Na dimensión da pura escuridade.
Se alomenas a lúa vira,
Vería algunha lus fermosa no ceo negro.
Toda a noite pecha está afeita
A un candil que da unha extrana lus
Inexistente que nada ilumina.
Noite pechada a todas luces existentes,
Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillantes,
Do ceu nocturno estival,
Pero non podo mirar nada,
Unha tremenda cor moura invade
A superfice do ceu triste e amargo.
Porque fiquei neste mundo negro,
Que lle ocorre a miña perdida visión,
Que tremenda acción cometín
Para que tal castigo se me impoña.
Deus, Meu Deus, dame a lus enteira,
Perdida ou arrebatada,
Non me condenes a este castigo tremendo,
De facerme vivir no mundo triste das tebras,
Dalle a lus aos meus ollos claros,
Que fóronlle arrebatadas, dame toda a lus necesitada.
Pensando e concentrado no meu pensamento
Pouco a pouco e lentamente,
Fun mirando a lus perdida,
Fun tocando os obxectos pequenos,
E aqueles que xa eran maiores,
Fun dibuxando a fisonomía completa
Da túa fermoso cara fresca.
Fun tocando o grosor dos teus beizos perfetos.
Fun perdendo o medo ao negro maldito,
Que me condeaba a escuridade suprema.
O pouco a pouco, xa cando o negro inexistente,
Foi un feito real e conciso,
Puiden mirar a fermosura do teu corpo espido,
Contemplar a fisonomía do contorno
Do teu fermoso corpo que tanto desexo,
Desexo que conmigo te xungas
E formemos un grande campo de amor,
E que a escurdidade do negro
Sexa xa un feito inexistente,
Miguel Dubois.
Pontevedra, ó 7 de abril de 2009.
NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para:
Priscila de Leme
Brazil
Poderosa noite escura,
Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade
Total esterilidade da lus existente.
Está todo tan quedo e sumiso,
As palabras son eidos desertos
Sinto unha tremenda ausenza luminosos
Collo coas miñas mans poderosas
Toda a noite enteira no meio
Das miñas mans espidas
Como podería medir o escuro poderío
Da noite que morre na súa propia negritude.
Sinto unha total ausencia do mundo visual.
Son o eterno cego da noite pecha,
Non miro nada e sinto tanto.
Sinto como caen as tebras poderosas,
Coma pingas de choiva negra.
Que esura está a noite pecha,
Diante dos meu ollos perdidos,
Na dimensión da pura escuridade.
Se alomenas a lúa vira,
Vería algunha lus fermosa no ceo negro.
Toda a noite pecha está afeita
A un candil que da unha extrana lus
Inexistente que nada ilumina.
Noite pechada a todas luces existentes,
Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillantes,
Do ceu nocturno estival,
Pero non podo mirar nada,
Unha tremenda cor moura invade
A superfice do ceu triste e amargo.
Porque fiquei neste mundo negro,
Que lle ocorre a miña perdida visión,
Que tremenda acción cometín
Para que tal castigo se me impoña.
Deus, Meu Deus, dame a lus enteira,
Perdida ou arrebatada,
Non me condenes a este castigo tremendo,
De facerme vivir no mundo triste das tebras,
Dalle a lus aos meus ollos claros,
Que fóronlle arrebatadas, dame toda a lus necesitada.
Pensando e concentrado no meu pensamento
Pouco a pouco e lentamente,
Fun mirando a lus perdida,
Fun tocando os obxectos pequenos,
E aqueles que xa eran maiores,
Fun dibuxando a fisonomía completa
Da túa fermoso cara fresca.
Fun tocando o grosor dos teus beizos perfetos.
Fun perdendo o medo ao negro maldito,
Que me condeaba a escuridade suprema.
O pouco a pouco, xa cando o negro inexistente,
Foi un feito real e conciso,
Puiden mirar a fermosura do teu corpo espido,
Contemplar a fisonomía do contorno
Do teu fermoso corpo que tanto desexo,
Desexo que conmigo te xungas
E formemos un grande campo de amor,
E que a escurdidade do negro
Sexa xa un feito inexistente,
Miguel Dubois.
POEMA DE AMOR PARA PILAR Y SERGIO
AMOR E DOZURA É VIVIR
LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA,
Pontevedra, al 11 de abril de 2009.
POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio.
Enhorabuena.
El tiempo que se suma al tiempo.
Pasa rápido y no se detiene,
Va construyendo historias personales,
Y se hace dueño de una sociedad pasada
Allá quedaron nuestros recuerdos,
Nuestros momentos deliciosos,
Allá quedó la amargura dura del dolor.
Fuimos construyendo nuestras vidas,
Fuimos creando nuestros proyectos soñados
Alguién quedó en el camino vital.
Cómo un tierno recuerdo inolvidable.
Fuera lo que fuera,
Pero nos fuimos haciendo diferntes
El recuerdo queda,
Cómo una huella inolvidable,
Lo más querido y concreto,
O lo que nos cuesta definir,
A costa de la razón concreta.
Los proyectos soñados,
Los vidrios rotos,
O los lamentos innecesarios.
Pero todo es así,
La constante alegría,
Que llevo escrita en mi rostro definido,
O la tristeza que impera
En los tiempos que el viento azota.
Todo quedó en el mundo de la memoria,
En el recuerdo constante,
La imagen que no quiero olvidar,
Por mi incapacidad constante de hacerlo.
Ahora la sensación es difernte,
Nos entregamos en el amor desinteresado
En la unión que nos llama
A acercarnos más y más,
Para quemar el fuego encendido,
Que nos llama,
Para apagar las llamadas amorosas,
Con pasión y entrega.
Para entregarme a tí,
Por el amor constante profesado.
La gratitud del amanecer bello,
Es una constante de amor querido.
Que corto se me hace el día entero,
A tu lado, y es como si el tiempo,
Fuera un fenómeno inexistente.
Me siento bien a tu lado,
Mientras vamos quemando espacios,
Para unirnos en la ternura amorosa
Del momento deseado.
Nos unimos seguros de nosotros mismos
Para quemar los espacios
Vacíos de amor y siento,
La gran necesidad de quererte,
Despacio, lento y suave.
Día a día iremos construyendo
Nuestras vidas unidas,
Y veremos cómo el tiempo pasa,
Juntos y más cerca el uno del otro.
Yo contigo y tú commigo
Seremos mucho más que uno sólo,
Seremos los dos unidos,
Para la vida diaria y el amor constante.
Miguel.
LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA,
CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO,
AMÁNDOTE, TAN DESPACIO,
PERDIÉNDOME ENTERO
EN EL AMOR ENTERO.
Pontevedra, al 11 de abril de 2009.
POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio.
Enhorabuena.
El tiempo que se suma al tiempo.
Pasa rápido y no se detiene,
Va construyendo historias personales,
Y se hace dueño de una sociedad pasada
Allá quedaron nuestros recuerdos,
Nuestros momentos deliciosos,
Allá quedó la amargura dura del dolor.
Fuimos construyendo nuestras vidas,
Fuimos creando nuestros proyectos soñados
Alguién quedó en el camino vital.
Cómo un tierno recuerdo inolvidable.
Fuera lo que fuera,
Pero nos fuimos haciendo diferntes
El recuerdo queda,
Cómo una huella inolvidable,
Lo más querido y concreto,
O lo que nos cuesta definir,
A costa de la razón concreta.
Los proyectos soñados,
Los vidrios rotos,
O los lamentos innecesarios.
Pero todo es así,
La constante alegría,
Que llevo escrita en mi rostro definido,
O la tristeza que impera
En los tiempos que el viento azota.
Todo quedó en el mundo de la memoria,
En el recuerdo constante,
La imagen que no quiero olvidar,
Por mi incapacidad constante de hacerlo.
Ahora la sensación es difernte,
Nos entregamos en el amor desinteresado
En la unión que nos llama
A acercarnos más y más,
Para quemar el fuego encendido,
Que nos llama,
Para apagar las llamadas amorosas,
Con pasión y entrega.
Para entregarme a tí,
Por el amor constante profesado.
La gratitud del amanecer bello,
Es una constante de amor querido.
Que corto se me hace el día entero,
A tu lado, y es como si el tiempo,
Fuera un fenómeno inexistente.
Me siento bien a tu lado,
Mientras vamos quemando espacios,
Para unirnos en la ternura amorosa
Del momento deseado.
Nos unimos seguros de nosotros mismos
Para quemar los espacios
Vacíos de amor y siento,
La gran necesidad de quererte,
Despacio, lento y suave.
Día a día iremos construyendo
Nuestras vidas unidas,
Y veremos cómo el tiempo pasa,
Juntos y más cerca el uno del otro.
Yo contigo y tú commigo
Seremos mucho más que uno sólo,
Seremos los dos unidos,
Para la vida diaria y el amor constante.
Miguel.
martes 31 de marzo de 2009
REPARACIÓN NAVAL
AMOR É DOZURA DE VIVIR
Ponvedra, ao 31 de marzo de 2009.
REPARACIÓN NAVAL
Morre marzo pimaveral, tolo,
Quente e, as veces, frío.
Van morrendo os meses enteiros,
Pedazos espaciáis de anos,
Gañados ao tempo vital.
Tempo para lembrar,
Que voltar nunca voltará.
Fican no mundo da memoria,
Memoria do mundo morto,
Que vive cando penso,
No tempo pasado.
Día a día imos facendo
O tempo das nosas vidas,
As vidas que compartimos.
Con tristura choroso ou ledicia brillante,
Có mundo achegado,
E cós seres queridos e amados.
Que sería da nosa estanza vital
Sen o sentido do amor fondo,
Que sería a miña vida enteira,
Sen a carencia do teu amor constante.
O mundo habitado polo sentido amoroso,
Ten un senso supremo e máximo.
Xenreira "torpe", conducta excusante,
Mundo trémulo,
Que afastada estás do verbo "amar",
Integrador e vivo.
Alomemos un cachiño das vinte catro horas cotiás.
Esqunce o mundo mezquino,
Xúngute ao sorriso constante,
Mais cando toca sufrir,
Admito plenamente o intre da door.
Habito o mundo como é,
Asumo, plenamente, a responsabilidade propia.
Non sexas covarde e non fagas uso
Absurdo e tremendo, do teu egoísmo continúo.
Recoñece a culpabilidade correspondente.
Tes que ser o responsable da túa falsedade.
Non fagas do mundo alléo a ti,
O único culpable dos mastros rotos
Dun barco perdido apiques de naufragar.
Non digas que o rumbo
Estaba marcado a modo de engaño.
Recoñece a túa culpa no naufraxio.
Agora dende este intre,
O barco carece de consistencia,
Sendo máis aparente que un barco
Para a navegación ceibe e resistente.
A tripulación está "tocada" pola falla de honra,
O barco navega de feito torpe,
Xa non ten a lixeireza para a singladura,
Que se asemella a liberdade pura,
Ser máis veloz có vento.
O barco está "tocado" por calquera costado,
Ten peso inútil dabondo.
Urxe poñelo en dique seco,
Está tocado, totalmente,
Por estribor e por babor.
Miguel Dubois
lunes 30 de marzo de 2009
LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, al 30 de marzo del 2009.
LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD.
La palabra torpe y absurda,
Se perdió en medio de la tonteria tremenda.
Se subieron por las paredes frías
Las absurdas voces humanas.
El límite de lo imposible fue una realidad tangible.
Llaman a absurdo en las puertas del miedo.
Torpe voz absurda, gemido del sin sentido.
¡Qué comjunto de torpres oraciones absurdas
Brotaron de la bocas traidoras!
La falsa cara de atrás,
Mostraba la cara delantera.
Verdad es que todo fue una gran mentira temible,
Convirtiron el mundo verdadero e útil,
El la sobervia perversa del mal absurdo.
Caminan sin saber a dónde se dirigen,
Dicen que van, pero el inicio no hicieron.
No les llora ese corazón tremendo,
Ese corazón cargado de desesperanza absurda.
¡Qué pena me da la perversidad humana!
Dicen que gimen, y es absurdamante,
Una mentira más de ese mundo perdido
De las necias palabras de la Nada.
Un viento helado ruge de miedo
En la esquina de la calle estrella.
El perro negro está ladrando constantemente,
No hace ni frío ni calor.
La luna amarilla
Recita versos de García Lorca.
Federico, querido Federico,
La luna blanca llora noches perversas.
¡Qué absurdo baile perverso,
De palabras muertas!
Habita en el fondo
De vuestras abiertas bocas.
Habitantes perversos,
Pagaréiss lo mal hecho,
La acción mala.
Habitantes perversos,
Que tremenda peda me dais.
Miguel Dubois.
sábado 28 de marzo de 2009
QUERIDO RAÚL
AMOR E DOZURA É VIVIR
QUERIDO RAÚL
Madrid, a 27 de marzo de 2009
QUERIDO RAÚL.
No es la torpeza del desaliento,
Más bien es la belleza desnuda,
La sonrrisa perfecta.
Tristeza apártate de su hermosa belleza,
Ser querido e único,
Amor grande,
Necesidad extrema de ser incluído,
No me juzgues de manera equivocada,
Pertenezco al mundo de todos.
Cuanto me gusta abrazarte,
Cuando deseo gozar de la vida,
A veces me equivoco, ya lo sé,
Quien es el siempre tiene la palabra exacta,
Quién no tropieza más de dos veces,
Necesito que comprendas
Mi manera de estar el mundo,
Porque me gustan, igual que a tí,
Todas las cosas bellas
Y todos los seres íntegros.
Comparte comigo las vivencias buenas
Y los momentos que no son deseables.
Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante,
Dame el amor íntegro,
Descríbeme la belleza del paisaje,
Mira mi cara deliciosa,
Aunque hoy me sienta cansado.
Tuve el día complejo,
Pero fui apagando mis tritezas interiores,
Y les di todo mi cariño íntegro
Por todo lo dicho,
Necesito vuestro amor entero.
Miguel Dubois
QUERIDO RAÚL
Madrid, a 27 de marzo de 2009
QUERIDO RAÚL.
No es la torpeza del desaliento,
Más bien es la belleza desnuda,
La sonrrisa perfecta.
Tristeza apártate de su hermosa belleza,
Ser querido e único,
Amor grande,
Necesidad extrema de ser incluído,
No me juzgues de manera equivocada,
Pertenezco al mundo de todos.
Cuanto me gusta abrazarte,
Cuando deseo gozar de la vida,
A veces me equivoco, ya lo sé,
Quien es el siempre tiene la palabra exacta,
Quién no tropieza más de dos veces,
Necesito que comprendas
Mi manera de estar el mundo,
Porque me gustan, igual que a tí,
Todas las cosas bellas
Y todos los seres íntegros.
Comparte comigo las vivencias buenas
Y los momentos que no son deseables.
Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante,
Dame el amor íntegro,
Descríbeme la belleza del paisaje,
Mira mi cara deliciosa,
Aunque hoy me sienta cansado.
Tuve el día complejo,
Pero fui apagando mis tritezas interiores,
Y les di todo mi cariño íntegro
Por todo lo dicho,
Necesito vuestro amor entero.
Miguel Dubois
sábado 21 de marzo de 2009
RÍO LÉREZ
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 19 de marzo de 2009.
QUERIDO RÍO LÉREZ
Que fermoso te miro querido río Lérez,
Serpe acuática e transgresora,
Longa superficie fluvial
Que atravesas de xeito belo e penetrante,
Esta cidade ateigada de fermosura
Concreta e particular,
Longo, ancho perfecto e animoso,
A túa auga grisácea e, as veces,
Verde escura, ou mezcla de perfectas coores
Tan verde coma as follas das arbres diversas
E plurales, beleza vertical e natural
O cor estoura na primavera pintada
De vexetación polícroma irresistible
Amante da máis pura belleza enxebre.
A beira dos edificios longos
Preparados para impartir sabedoría
Con múltiples fiestras e cristaleiras brillantes
Do Campus Universitario desta Pontevedra moderna
Traballa a xuventude soñadora e realista,
Que afastada queda para min,
Nos tempos deliciosos e máxicos,
Que xa non voltarán a aledar
A miña vida pasado,
A miña hestoria paricular e concreta
Según a hora que o reloxo marque,
Ou o día que a semá sinale,
No almanaque de números ateigado
Están as pequenas arbres cheas de follas rosas
Cubertas da fonda cor que os denomina
Raiñas da arborestería coorida.
Lindo Río Lérez, auga de ledicia,
Remanso acuatico chá.
Muxos prateados e brilantes,
Nadan na liberdade das augas fluviais,
Antre correntes pequenas.
Fervenza branca coma a neve viva,
Descende pola saia de Monte Porreiro,
Con caída vertical de auga branca e crara
Monumento natural en vertical e caída constante
De escuma viva e cortina densa.
No ceu estoura azúl o fondo e fermoso
E os paxaros torpes descansan
Sobre as barandas das pontes fluviais
De dura madeira resisitente.
Os cisnes brancos ou negros
Pasean elegantemente
Pola superfie da auga queda,
Parrulos torpes patalexan
A beiriña da negra terra
Os eucaliptus longos e ergueitos
Apuntan dereitillos ao ceo fermoso,
Coma se foran longas letras íes
Cun chapeu no azul do fermoso
Teito natural e luminoso
Ponto da mencionada letra vertical.
Un avión, sen retraso, abofé,
Vai deixando no ceo azul
Un ronsel branco e fermoso.
O mundo vive a aventura do progreso.
Os homes e mulleres maiores,
Van camiñando pola delicia de longos paseios,
Lembrándose dos seus tempos ledos,
E condenando a tristura do seu pasado de sufrimento.
Xoves montan a súas bibicletas rápidas e ledas,
Con sorrisos constantes e barullo discreto
E facendo piruetas máxicas espectaculares
A xeito de espectáculo gratuito.
As parellas amárranse e a calor enche
O delicioso arte do agarimo,
Agarima a túa beira meu amor querida
Na Illa das Esculturas,
A beira do Río Verde Lérez.
Un fermoso mosteiro de pedra,
Artisticamente traballada,
Érguese na outura da paisaxe,
Namentras unha ponte do ferrocaril
Atravesa de orela a orela,
Coa formación dun arco perfecto
Para que os modernos trens
Froito do progreso gañado no tempo,
Poidan chegar ao destino desexado.
Os piragüistas femeninos e masculinos
Entréan destramente de xeito disciplinado,
Namentras o adestrador severo,
E con voz grave e forte
Da as ordes aportunas
Aos disciplinados deportistas
Que con forza intensa
Agarran o remo longo.
As esculturas torpes e fermosas
Descansan a súa belenza íntegra,
Na súa quietude propia.
As diferentes pontes atravesan,
Insolentemente a fermosura do Río Lérez,
Lérez de tódolos tempos,
Lérez da vela e pailebotas,
Lérez dos barcos de vapor antigos,
Peirao das Corvaceiras,
Longas redes tendidas ao sol forte,
Barrio da Moureira,
Baldes de madeira e metal
Zocas de madeira de carballo autóctono,
Panos na testa,tanta lembranza,
Panos na testa,tanta lembranza,
Barrio de carnal pago,
Barrios dos mariñeiros pontevedreses,
Xa non existan na mundo presente,
Coma se fora cuberta que a auga fluvial cobre
A ponte peonil, de forma moderna,
Que racha calquera estructura clásica,
Facendo un tipo de ponte futurista,
Cheo de formas xeométricas e esféricas.
Miro á fronte, fitando a mirada e miro como
Pasan coches grandes e pequenos,
E peóns a rente da barandilla,
Na fermosa Ponte dos Tirantes,
Arquitetura da liña recta,
De rectas tirantes, extensa tensión
De grosos fíos de ferros fortes
Que dan fé da xeometría rectilinia
De tal singular contrucción vangardista,
A esquerda mirando, cara ao Concello de Poio,
Fica o edificio de Maxisterio,
Maxisterio de tempos pasados
De estudos inesquencibles,
Ou de libros de grandes pedagogos
Como Erich Fromn, Freinet, Paulo Freire,
Suchodolwsky, alumnos de Barbiana,
Ou Summerhill.
Maxisterio do cambate universitario.
Agonizaba a dictadura
E comezaba o Mundo Libre e Demócrata,
A dereita, da ponte dos Tirantes,
Un edifico verde vangardista,
Un edifico verde vangardista,
Un fermoso teatro vestido de verde
A forma de groso cilindro,
Non de excesiva outura,
Un gran recinto feiral alongado,
Construído no perfecta vangarda arquitectónica
Un gran recinto feiral alongado,
Construído no perfecta vangarda arquitectónica
Edificios dabondo colexios de Educación Infantil,
Colexios de Educación Primaria,
Colexios de Educación Secundaria,
Facultades diversas, ensinadoras
Facultades diversas, ensinadoras
Da Esperanza Futura,
Estudantes actuales, futuro en formación,
Campos deportivos fermosos
Campos deportivos fermosos
De verde herba sintética,
Onde nenos e xoves prepáranse,
Por mor do seu desenrolo físico.
Vou camiño da Ponte do Burgo,
Moi bela aínda e luxosamente decorada
Con fermosas cunchas de vierira,
Por mor do camiño a Compostela,
Capital da máis fermosa Galicia,
Sede do Parlamento de Galicia,
Praza do Obradoira,
Con Catedral da Beleza Pura
A Ponte de Burgo é de pedra constuída,
A Ponte de Burgo é de pedra constuída,
Cun ollos nen grandes nen pequenos,
Na forma de próas ergueitas
De barcos en seco
Arcos deliciosos a xeito,
Ollos abertos a lus pura e deliciosa
De contrucción clásica.
Farolas negras de caprichoso debuxo,
Barandas perfectamente feitas de forte ferro.
Ao fondo A Caeira, ateigada de excesivas
Ao fondo A Caeira, ateigada de excesivas
Construccións
Froito do movemento especulativo,
Que destrúe a paisaxe e rompe
O equilibrio paisaxístico e a armonía.
Casas e casas desordeadas,
Lugar ateigado e revolto.
Barcos deportivos amarrados
No seus peiraos modernos,
Todo un mundo luxoso
Que posúen as minorías adiñeiradas.
Camiña a beira do Río Lérez
E na miña fronte poderoso
Érguese a Ponte de Barca,
Ponte que divide a dous concellos diferentes,
Pontevedra fermosa vila, a Bóa Vila,
Encantadora Zona Monumental,
Ou Igrexa de Santa María,
E o Concello de Poio,
Con fermosas lugares,
Poño por caso Combarro,
O Casal de Ferreirós
Raxó delicia mariñeira
Areal ateigado de constante beleza,
Peiraos fermosos,
Casas antigas de pedra dura,
Peiraos fermosos,
Casas antigas de pedra dura,
Verdadeiros monumentos
Da arquitectura galega tradicional,
Piornos curiosos de Combarro
Enorme piorno no Mosteiro
De monxes vestidos
De monxes vestidos
Da brancas sotanas.
Ou cruceiros diversos
Que amosan beleza constante,
E longos traballos de expertos canteiros,
Na distancia unha ponte para o paso está feita
Do tráfico constante da Autoestrada do Atlántico,
A Ponde da Autoestrada
A Ponde da Autoestrada
Que rompe o equilibrio visual
Facendo dil coma un monumento moderno,
Á prosperidade ou ao unha socidade máis
Doada no eido ca comunicación terrestre.
O serán ateigado de lus está,
O sol loce sen disimulalo
A súa potente lus viva
Que ilumina maravillosamente,
O mundo natural
E o mundo feito polo traballo d o home moderno,
Autovía camiño da Vila de Marín,
Longa e negra e dereita
A moi vista na distancia
E nunca coñecila nela, no seu hábitat
E nunca coñecila nela, no seu hábitat
A Illa de Tambo,
Árbores fermosos de verde folla,
Faro fronte a Escola Naval
Marín de grandes peiraos posuidor,
De fábricas de frío poderoso
Ou de asteleiros importantes,
Ou de asteleiros importantes,
De flotas pesqueiras
Fai que a súa economía portuaria
Sexa unha poderosa fonta de riqueza.
Miguel Dubois.
LONGO POEMA DE AMOR
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 13 de marzo de 2009
longo poema de amor
I
Que soio me atopo no meu adentro senlleiro,
Que silencio absurdo de door ferida me habita.
Vivo conela e nela habito e vivo, de novo.
Soidade se chama nos días quedos.
Soidade vital, vela apagada, derrubada da chama acesa.
Oscuridade sinistra da voz apagada,
Do laio aceso que ar domina.
Como poder habitar meu pensamento aberto,
A unha forma de pensar pechada e tremenda.
Como facer que escoitas a miña voz viva,
Se o teu pensar parés un con duro da beiramar.
Acende a vida interior do teu pensar torpe,
Habita os esasos faces de lus querida,
O que apaga as noites tremendas máis negras,
Como vestido dunha vella enloitada.
Abre os teus ollos a vida enteira,
Encende a lus fonda dos túas órbitas esféricas.
Non sexas un anaco de algo indefinido,
Tes que ser" ti," sempre, polo día enteiro.
E pola noita aberta a oscuridade.
Avanza vendo para o fronte aberto,
Vai camiñando cara do destino merecido,
Non pidas do que non foras merecedor,
Non roubes os espazos vitáis alléos.
Habítate enteiro,
Queima hasta a derradeira verba
Do teu discurso embelizo,
Polas palabras que tan, meravillosamnte, afirmas.
Sé o dono enteiro do teu ser íntegro,
Achégate ao mundo solidario.
Esquece calquera verbo absurdo
Que te leve ao mundo tremendo
Do egoismo vital.
Desterra o padecer da envexa enferma,
Desterra o deserto amoroso
Habito no interior do verbo amar,
Que da a calor constante
E faiche esquencer do mundo xeádo
Do continúo desamor,
Sentimento humano absurdo.
Aquece as túas mans valeiras,
A beiras da beleza da fogueira viva,
Cóas fermosas chamas quentes e cooridas.
Eu quéroche tanto, me doce amor,
Ti non me queres, pero queres quererme.
El ou ela me queren, tamén.
Vós querédesme, abofé.
Vós quizánes querédesme.
Eles ou elas me quérenme de seguro.
Que difícil é o verbo amar,
Que é o verbo amar sen amar?
Como che vou amar con desamor,
Se o teu o amor é un deserto seco.
II
JAVIER PARA ANDRÉS.
Que doce reulta o nacemento dun meniño máxico
Chamado Javier, nacido para salvar,
Ao seu irmán infirmiño chamado Andrés.
Ai! Andrés querido, esquenzo ao inútil sufrimento,
Cúrate da túa infirmdade, fonde da dor pasada,
Grazas ao teu irmancillo pequerrechiño.
Abrimos portas a vida vivida.
Pechamos as fiestras ao sofriminto inútil,
Para que sufrir de xeito inútil,
Agora Andrés voltará a sorrir.
Sustos deixamos soterrados,
No mundo da lembranza inesqueceble,
Camiñamos no mundo do xusto equlibrio.
III
Porque queres che querei, sempre,
Aquí, acolá e no máis aló,
Non me quites o dereito a quererte,
A amarche docemento, día a día,
Se tiveras xeádos teus grosos beizos,
Eu chos quentaría coa calor dos meus beizos finos,
Acariñaréi o longo deserto das túas costas espidas,
Musitarei palabras inintelixibles,
Pero estaréi a túa rente.
Non permitas que me invada o frío nouturno,
Aquécete ao carón do meu corpo; quentura
Acendo a pequena lámpada te torpe luz,
Abres tes ollos fermosos e lindos.
Eu, lento, penso canto podería durar
Este amor inacabado,
Esta chama acesa,
Esta coor fermosa.
Podería sosterse no tempo longo,
Os anos que os dous quixeramos.
A lus prende con toda a súa forza,
A noite finaliza na súa mesma oscuridade,
Me sinto preso ao teu amor constante,
Maís rompo as cadeas do absuro medo.
Son o día enteiro, alus aberta íntegra e intacta,
Contigo son noite se medo e con vida,
Vivo para vivir a felicidade contigo.
Miguel Dubois
martes 17 de marzo de 2009
ADVERSIDADE SOCIAL
AMOR E DOZURA É VIVIR
Todo podería ser doado,Sencillo,xusto.
Creamos un mundo adverso
I
Non fagas de ti, ser despersonalizado,
Polo dominio dunha sociedade trabucada,
Que pensa máis nos termos persoais,
II
Por favor,
III
Fan de nós de xeito provocado e consentido,
Pontevedra, ao 17 de marzo de 20
I Porque non somos capaces
De respetar pluralidade?
ADVERSIDADE SOCIAI. SOCIEDADE PERVERSA.
Todo podería ser doado,
Creamos un mundo adverso
Ensinamos conductas pervesas
Porque non somos capaces
De respetar a pluralidade?
I
Complicar inultimante a facilidade,
O facil facelo difícil.
Perder a identidade propia e convertirse,
No que non eres. Afronta d túa pesonal identidade.Non fagas de ti, ser despersonalizado,
Froito da alienación constante.
Un absurdo figurante que alporiza, constantemente,
Ao mundo alléo, a todo o que non lles pertence,Un absurdo figurante que alporiza, constantemente,
Mais que o desexa con suma urxencia,
Froito da máis pura desidia e perversión.
Froito da máis pura desidia e perversión.
Alterar o ánimo existente, ferir o sentimentos,
Sentimentos concretos que miranPolo dominio dunha sociedade trabucada,
Que pensa máis nos termos persoais,
Que na creenza do ben común.
Utilización do constante insulto,Cando de eles falan
Inventan historias inexistentesCheos de maldad incontida.
Que a verdade ilusoria
É unha mentira constante.
O confusionismo social,
O barullo producido,
Nos sectores sociais,
Provocan indecisión e medo
E sentimentes adversos
II
Hoxe no me insultas, de máis,
Por favor.
Hoxe fai de nós un mundo ledo.Por favor.
Hoxe, que a túa agresividade,
Non sexa unha constante delirante,
Por favor.
Hoxe, non mintas tanto,Hoxe, que a túa agresividade,
Non sexa unha constante delirante,
Por favor.
Por favor,
Alomenos polo de hoxe, somentes,
Por favor.III
Fan de nós de xeito provocado e consentido,
Unha sociedade sociedade dividida.
Insultámonos dabondo,
Maldecimos, xudgamos gratuitamente,
E condeamos miserentamente,
Sen saber moi ben
O que decimos.
Invádenos un densa néboa branquecina,
Que de xeito premeditado
Non nós deixa mirar a realidade vital.
É coma dar os paos dun cego apurado,
É coma maldecir, sen nengún decoro,
O que non nos corresponde,
O mundo alléo a nós.
E por mor de insultos intencionados,
E de constantes perversas provocacións,
O tremendo enfando vai medrando,
Gratuitamente por mor dos intereses creados.
Imos perdendo, lentamente, a nosa identidade persoal,
Ímonos afacendo a conversión
De seres dirixidos e manipulados,
Polos creadores do mundo confuso.
Fan de nós un fato de seres desumanizados.
One atopar o Norte perdido,
Froito da constantes tácticas desumanizadoras.
Froito da constantes tácticas desumanizadoras.
Froito da constantes tácticas desumanizadoras.
Amén.
Amén.
Imos subindo o ton das nosas voces crebadas
Polo engano constante.
Ímonos creando un extraño ambiente,
Supostamente combativo pero absurdo.
A confunsión medra rápidamente,
As sorpresas continúan.
Nesta novela vital adversa aos nosos principios
Capidúos faltos de integridade,
Noticias da violencia perversa,
E do estraño asasinato drámatico,
Que fan do ser humano
Un demo tremendo
Que remata coas vidas alleas.
Onde levaranos o mundo tolo,
A sensación de que vives un tremendo sen sentido
A tolemia absurda do século XXI.
De que xeito poderiamos regresar
A nós mesmos, ao centro do que somos.
Non pretendendo ser o que non somos.
Como conseguir señores políticos polivalentes
Que un noticierio diario,
Teña a ben darnos as bóas noticias.
E non as tremendas novas do asanitato e o insulto,
Froito de mentes tremendas.
Como habitar a paz mesma,
A nosa paz persoal que nos rouban
Nos nosos postos de traballo cotiá,
Ou o traballo que merecemos e nos rouban.
Porque non se nós respeta.
E como facer de nós,
Homes e mulleres xunguidos,
Pola solidariedade social
Pola solidariedade social
E polo ben das nosas correspontentes
E diversas comunidades.
Como poderiamos todos falar
Unha linguaxe máis sinceira
E carente do egoismo perverso.
Miguel Dubois
REENCONTROS EMOCIONÁIS
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 15 de marzo de 2009
REENCONTOS EMOCIONÁIS.
Como me vou atopando conmigo mesmo,
Achegánme ao que son,
E non achegándome ao que outros
Quixera que eu fora.
O tempo vivido, aquel pasad o de pena e gloria.
O presento habitado, do agora , do día a día,
E o futuro incerto, do que penso que será
E ao mellor todo a estructura mudará.
Arríncame de min esta fonda pena,
Que meu interior fire, habitante do medo absurdo,
Magoando os sentimentos abertos,
Que a dor é grande que fai mal dabondo.
Acepto ao sufrimento correspondente.
Apartado estóu da tarefa cotíá, abofé,
Vivindo en Temporal Descanso,
Pobo máxico da Costa Atlántica.
Habito versos incoprensibles,
Confuso atópome ante o disturbio acaecido,
A door é grande e a pena sublime.
Doéme a ferida fonda,
Sándanmen os sentimentos absurdos,
Queimo horas indecisas,
Habito os minutos dubidando,
Cal será o correcto camiño,
Cal será a conta máis exacta,
Cal será o precio xusto,
Cantas horas vivindo sen vivir,
O laio decisivo que estoura no ar limpo e puro.
As portas blancas da primavera polícroma,
Xardíns de flores multicores, delicioso xardín máxico,
Miro e me deteño na beleza dos teus ollos perfectos,
Disimulo a roubada ledicia, ausensencia do sorriso
Secuestrada nun día tremendo.
Habito sen habitar no mundo productivo,
Durmo no tempo que pasa e pasa.
Como pasa o tempo meu amigo,
Nunca deténse e suma e suma,
Os homes e as mulleres sumamos,
De certo tamén, máis non imos máis aló.
Do limite exacto. Somos límites temporáis.
Puros números matemáticos.
E os anos da vida seguen e seguen.
A Historia o seu curso continúo e fluído segue.
Desperto coa raiola luminosa e penetrante,
A lus beila cancións ledas e perfectas,
E vai arricando as penas da door absurda,
Absurda laio que fulminas a fonte leda,
A fonte do sorriso permanente
Que non quixera desvaerse.
Vai a vida pasando antre as delicias habitadas
De constantes sorrisos perfectos.
E a vida pasa antre a tristura adversa,
Que fai de ti ser valente e ardente,
Para facerlle fronte e eliminala.
Coxunto de emocións diversas,
Amamos tanto a beleza sublime,
Rexeitamos tento os actos violentos,
Nós que a nosas emocións adversas,
Son o froito da inmadurez emocional.
Amo a paz constante,
A serenidade pululante,
É o bon vivir sen a door tremenda,
Que fai estalar ó ar en berros concretos
Que non son máis que a afirmación do sufrimento.
Doce suavidade do equilibrio, a tí achégome,
Achégome a min mesmo cando me atopo.
Miguel Dubois
Pontevedra, ao 15 de marzo de 2009
REENCONTOS EMOCIONÁIS.
Como me vou atopando conmigo mesmo,
Achegánme ao que son,
E non achegándome ao que outros
Quixera que eu fora.
O tempo vivido, aquel pasad o de pena e gloria.
O presento habitado, do agora , do día a día,
E o futuro incerto, do que penso que será
E ao mellor todo a estructura mudará.
Arríncame de min esta fonda pena,
Que meu interior fire, habitante do medo absurdo,
Magoando os sentimentos abertos,
Que a dor é grande que fai mal dabondo.
Acepto ao sufrimento correspondente.
Apartado estóu da tarefa cotíá, abofé,
Vivindo en Temporal Descanso,
Pobo máxico da Costa Atlántica.
Habito versos incoprensibles,
Confuso atópome ante o disturbio acaecido,
A door é grande e a pena sublime.
Doéme a ferida fonda,
Sándanmen os sentimentos absurdos,
Queimo horas indecisas,
Habito os minutos dubidando,
Cal será o correcto camiño,
Cal será a conta máis exacta,
Cal será o precio xusto,
Cantas horas vivindo sen vivir,
O laio decisivo que estoura no ar limpo e puro.
As portas blancas da primavera polícroma,
Xardíns de flores multicores, delicioso xardín máxico,
Miro e me deteño na beleza dos teus ollos perfectos,
Disimulo a roubada ledicia, ausensencia do sorriso
Secuestrada nun día tremendo.
Habito sen habitar no mundo productivo,
Durmo no tempo que pasa e pasa.
Como pasa o tempo meu amigo,
Nunca deténse e suma e suma,
Os homes e as mulleres sumamos,
De certo tamén, máis non imos máis aló.
Do limite exacto. Somos límites temporáis.
Puros números matemáticos.
E os anos da vida seguen e seguen.
A Historia o seu curso continúo e fluído segue.
Desperto coa raiola luminosa e penetrante,
A lus beila cancións ledas e perfectas,
E vai arricando as penas da door absurda,
Absurda laio que fulminas a fonte leda,
A fonte do sorriso permanente
Que non quixera desvaerse.
Vai a vida pasando antre as delicias habitadas
De constantes sorrisos perfectos.
E a vida pasa antre a tristura adversa,
Que fai de ti ser valente e ardente,
Para facerlle fronte e eliminala.
Coxunto de emocións diversas,
Amamos tanto a beleza sublime,
Rexeitamos tento os actos violentos,
Nós que a nosas emocións adversas,
Son o froito da inmadurez emocional.
Amo a paz constante,
A serenidade pululante,
É o bon vivir sen a door tremenda,
Que fai estalar ó ar en berros concretos
Que non son máis que a afirmación do sufrimento.
Doce suavidade do equilibrio, a tí achégome,
Achégome a min mesmo cando me atopo.
Miguel Dubois
jueves 12 de marzo de 2009
HABITANTTE DO TEU INTERIOR
AMOR E DOZURA É VIVIR
miércoles 11 de marzo de 2009
IM MEMORIAM 11 M
AMOR E DOZURA É VIVIR
In memoriam, 11 M.
Todo y nada.
nada y todo.
De repente.
Pánico y mucho miedo,
el miedo se sube por las paredes eternas
de la muerte violenta.
Os esperaba
un futuro entero
pero las luces de la vida
se apagaron
como túneles temerosos y tremendos.
Tenían que hacer, demasiado, daño,
segar vidas enteras
en una mañana triste y tremenda.
Cargaron las bombas de la muerte espantosa
y saltaron las alarmas del miedo y el terror mortífero.
Y vosotros ya no estáis con nosotros
ya no nos veremos en los mismos lugares
y ya no nos hablaremos,
mientras un silencio tenebroso
se pasea por las tres estaciones
y una calle tremendista
y un tren de cercanías
realiza su último viaje
¿Por qué asesinasteis a la inocencia
de la vida y el trabajo
en una mañana mortífera
de un día 11
de un mes de marzo
de ese cercano año de 2004?
Fecha tremenda
y abismo para la muerte.
Pero jamás podremos vernos
aunque, de nuevo, amanezca
estáis más allá del atardecer sosegado
en un lugar tranquilo
dónde el tiempo ya no existe.
Yo desde estas palabras respetuosas y llorosas
os envío un eterno saludo
A ese país llamado Ausencia
Y os envío a todos y todas
Ciento noventa y dos besos de amor.
Miguel Dubois.
In memoriam, 11 M.
Todo y nada.
nada y todo.
De repente.
Pánico y mucho miedo,
el miedo se sube por las paredes eternas
de la muerte violenta.
Os esperaba
un futuro entero
pero las luces de la vida
se apagaron
como túneles temerosos y tremendos.
Tenían que hacer, demasiado, daño,
segar vidas enteras
en una mañana triste y tremenda.
Cargaron las bombas de la muerte espantosa
y saltaron las alarmas del miedo y el terror mortífero.
Y vosotros ya no estáis con nosotros
ya no nos veremos en los mismos lugares
y ya no nos hablaremos,
mientras un silencio tenebroso
se pasea por las tres estaciones
y una calle tremendista
y un tren de cercanías
realiza su último viaje
¿Por qué asesinasteis a la inocencia
de la vida y el trabajo
en una mañana mortífera
de un día 11
de un mes de marzo
de ese cercano año de 2004?
Fecha tremenda
y abismo para la muerte.
Pero jamás podremos vernos
aunque, de nuevo, amanezca
estáis más allá del atardecer sosegado
en un lugar tranquilo
dónde el tiempo ya no existe.
Yo desde estas palabras respetuosas y llorosas
os envío un eterno saludo
A ese país llamado Ausencia
Y os envío a todos y todas
Ciento noventa y dos besos de amor.
Miguel Dubois.
martes 10 de marzo de 2009
E CHEGARÁ A PRIMAVERA
AMOR E DOZURA É VIVIR
| |
| |||
| Pontevedra, ao 1o de marzo de 2009. E CHEGARÁ A PRIMAVERA Asulágama con palabras de amar, Miráme coa intensa dozura dos teus ollos lindos. Fálame esta linguaxe fonda e amarosa, Amamos fondamente á vida enteira, Afrontamos valentemente os problemas vitáis. Meu amor, mon me invade o medo perverso. Camiño tranquilo polos camiños da vida, E sempre miro para diante. No me intersan os instintos perversos, Aqueles que magóan a linguaxe do corazón interno, Sempre, debo, usar o verbo incluir, Aquel que abrangue a plenitute Da inclusión sen razón de cor, sexo ou raza. Amo fondamente a diversidade cultural, Non existen en min fronteiras divisorias Que rexeiten o maravilloso arte de amar, Na plenitude do que somos, Seres humanos diversos, Amantes da vida enteira, Rexeitadores dos que rexeitan O Mundo Libre, Rexeito aquel que condéa, perversamente, Porque no seu fondo interior Non se quere asemesmo. Os xardíns están ateigados de fermosas flores. A lus penetrante da primavera polímetra, Me dí que o mundo enteiro É un gran estourido De fonda luminosidade. As portas da luz forte, Ateigan un ambente ledo e diverso, Porque vou avazando na miña vida, As veces, có paso cansado E cargado dunha fonda tristura, Máis me ergo con toda a miña enerxía, Có poder da superación, Que me é entregado gratuitamente, Porque son un ser libre, Son coma un paxaro ceibo, Que nun día tremendo, Quixeron irreverentemente ferir, Máis curadas as feridas doorosas, Camiño ao Mundo Ceibo, Sen ataduras absurdas, Que me impidan O meu desenrolo persoal. A traveso da práctica Da libertade continúa, Non hai máis preso, Que o que se prende asi mesmo, Porque ten un medo tremendo, A que se lle sexa concedida A lilberdade total. Mágoa! Miguel Dubois. | |||
| |
sábado 7 de marzo de 2009
CARMEN DE ROSA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 7 de marzo de 2009.
TIVEN QUE DECIRVOS..ADEUS.
A door tremenda habitaba dentro de nós,
Aínda habitantes deste mundo vivinte,
Intres de impotencia ante nada poder facer.
O deserto da vida vivida, a nada,
O abandono da estancia temporal
No habitáculo vital,
Meu corpo acompañante do meu ser físico,
De que xeito poder contar cantas experiencias vividas.
Canta vida entregada a todos aqueles que tanto quixen.
Que suprema adoración a miña Terra Querida,
O miña pequena aldea, un mundo máxico e fantástico.
Que luxo de tempo vivido pertiño da Ría de Vila do Mar.
Miraba coma se fora unha Illa Máxica,
A Illa de Rei Deposto,
Lémbrome cando ti e máis eu,
Collíamos a pequena barca de remos pesados,
E ti vogabas e vogabas, sudando soños reais
Abertos ao mundo luminoso,
Coa forza suprema dos teus fortes brazos espidos,
E fitabas en min un sorriso delicioso.
Deixabas varada na pequena praia senlleira,
De branca area descasando a súa beleza limpa,
A pequena embarcación de forte madeira,
E os dóus na Illa do Rei Esquncido, faciamos de dous corpos
Xunguidos nun só bordeados das nosas continúas apertas
O símbolo do noso amor constante.
A mirada das outas arbres facáinme soñar,
Nun mundo fantástico no que a tí me entragaba enteiro.
Tardes de amor fondo na soidade da Illa do Rei Esquencido.
Rechouchío máxico de músicas lindas e amarelas,
Canto tempo contemplando o verbo máis amado,
Qurerte no cumio perfecto do verbo amar,
Sentir a fermosura linda vila de Porto Peirao, mariñeiro,
Mundo de polígonos acúaticos de ameixa fina.
Manxares deliciosos salgados de auga mariña,
E o Sol quentaba en días soleados e facían perfecta
A fisonomía da da beleza constante,
Desta Ría de Vila do Mar que enfeitízame,
Sen eu desexalo e querelo.
Somentes con mirala e aviscar,
A suprema beleza natural
En Aldea Linda, moito traballamos,
Cantas horas seguidas de sacho cavando,
E o carro das vacas marelas e lentas,
Era o noso medio de vida.
Cargabamos toda a nosa mercancía preciada,
Froito do noso traballo feito,
Camiño dun receptor que fora comprador
Do noso esforzo sudado de hora a hora,
De sol a sol. Trasego forza e desespernza.
Eran duros os momentos,
Non era o preciso instante dos laios perdidos
Nos cumios das montañas achegadas
E traballamos tanto,
Tanto, tanto, tanto,
E fun parindo o noso futuro,
Queridas criaturas benvidas ao mundo vital,
Que tempo tremendo, que dureza de feitos.
Fomos abrindo vieiros no mundo duro e real
E o tempos pasaba. Eu cáseque non podía medir
O tempo de tódolos días, e outro.
Días de pranto irreverente,
Días de festa continúa,
E a ledicia saía pola boca dun cantante xove,
E no adro todos bailamos,
Os bailes que non se esquecen.
O Xan do Con Negro, tocaba
Punteiros de gaita galega,
Eu suspiraba fonda,
E dábame a sensación
De vivir no Mundo da Máxia Fantástica.
Abría os meus ollos e ti na miña fronte,
Meu amor querido,
E os meniños xa tiñan anos,
Non moitos cumplidos,
Pero algúns sí,
E marchabas ao monte Bravo,
E coa toda a túa suprema forza,
E o fío recén afiado da machada nova,
Corbaban enérxicamente,
Os verdes piñeiros.
O carro estaba cheo e pesado.
Avante vaca bé.
E o tempo, sen darnos de conta,
Ía sumando anos diferentes.
E todo cambiaba.
Iamos saíndo para avante,
Xa podiamos cáseque esquecer
O mundo pobre e miserento,
E traías á casa recén feito,
As ledicias do mundo moderno.
Uxío o primoxénito responsable,
Tiña un cabelo loiro lindo,
Xa ía Uxío mocear.
Entón, pensei, rapidamente en ti, meu amor.
Cando iamos a Illa do Rei Esquncido naqueles tempos
De vellos botes de remo
E os pailebotes atracados no de Peirao fermoso
de Porto Peirao
E logo pensei naquel amigo teu de Vilarián,
Chamado Manoel Antonio.
Tatiana xa tiña corpo de muller,
E xa comezaba a enamoralos mozos miróns,
Porque Tati, era unha linda flor
Do xardín vital.
Alberte o máis novo,
Era o máis mimado,
A máis linda criatura vivinte,
Alberte,vivía antre o seu mundo máxico
E o mundo real, dóus mundos, totalmente,
Antagónicos.
O tempo afaciáse ao seu continúo paso.
Un día do verán fermoso,
Mirei a tristura definida.
No espazo da túa faciana
Faciana de casanzo,
E có paso días da vida enteira
Dixechénos Adeus ao Mundo e a Nós,
Xa non podía pensar naquel abrazo amarrado,
Na Illa do Rei Deposto,meu amado
Xa non había un fermoso bote
Mais ben un praia esquencida,
Un tempo deliciosa pasado.
Olvideime da miña identidade,
Don Mundo e dos demáis
Agora estamos os dóus xuntos
En amor, de novo e , en compañía absoluta,
Por tódolos tempos de tódolos tempos.
Miguel Dubois
martes 3 de marzo de 2009
POEMA DE LA NOCHE
Ponteverda, a 17 de febrero de 2009 POEMA DE LA NOCHE A publicar, proximamente en: http://mundodefisterra.blogspot.com/ Murió, depacio, la luz diurna, Encedió, rápido, el poderío nocturno, Un gemido de astros perdidos, Brotaron en su bóveda celeste. Absorto quedé del podería nocturno, Lluvias de estrellas brillantes, Cometas brillantes de colas máxicas, Tiritaban saltitos diminutos, las estrellas, Luces chispeantes, Constante delirio nocturno, Voz de un poeta perdido de azul témpano cubierto, La noche entera de luna blanca, tocada, De amarillo pálido, limón nocturno, De zumo pálido de noche brillante, Gemido qerido, alto e decicido. En las altas estrellas, Silencio que es de noche Y duerme la noche entera En los brazos del maravilloso cielo, Que noche hermosa Habita el espacio circuntando Habitante de la mi noche entera. Miguel Dubois. | |||
PALABRAS INÚTILES
AMOR E DOZURA É VIVIR
 |
Pontevedra, 18 de febrero de 2009 PALABRAS INÚTILES.. PRÓXIMAMENTE EN Un conjunto de palabras revueltas, Rompieron el silencio continuo Invisible y limpio, Cristal fino y transparente. Ma di cuenta en seguida, Que nos iban a invadir, Por cantidad y sin sentido. Cómo no decir ni siquiere la verdad desnuda, La que no pesa ni duela, La palabra precisa del momento exacto. Pero todo daba igual, Palabras huecas y salvajes Dominaban el aire intoxicado De la pervesa mentira Verdad rota, Que penetra en oído A modo de castigo continúo. Palabras, palabras, que importa, Que sean de verdad disfrazada O de mentira continúa. Y ya no existía el silencio muerto, Por ley del sonido querido. Silencio constante, Ni una sóla palabra perversa, O bondadosa a modo de regalo intruso. Las palabras eran como los insectos Perversos que volaban sin piedad, En una tarde de verano caliente, Me caía de la frente mojada el sudor continúo El perro negro ladraba al vecino blanco, Al aire quebrado de palabras adversas. Pasó el tiempo, pasaron las palabras. El ambiento se hizo húmedo y caluroso Hizo que tronara el verano de Julio caliente. Al final de la tormenta veraniega La tarde se durmió lenta y depacio. La paz sosegada invadío El ambiente lento. Miguel Dubois |
O TEATRO DA VIDA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 26 de febrero de 2009
O TEATRO DA VIDA
Dinme de conta,
Que toda daba igoal.
Os ideáis perdidos,
A función do respecto social.
Afíxenme a facer a función teatral cotiá.
Dama unha lixeira impresión percibida,
Que tratábase de estar no mundo circundande,
Estar canso, estar por estar, estar sen estar,
A modo de moble colocado no medio
Do espectáculo vital, da trifulca diaría,
Sentinme como un actor profesional vital.
Cada día facía unha diferente función.
No meu interior era eu enganado engadido,
Un pensamento efímero triste e deprimido,
E no me exterior facía a función,
Dun perfecto Antroido a destempo real,
Da súa celebración temporal.
Estaba máis pendente da beleza absurda,
Do disfraz lucido á miña riqueza interior.
Era o Grande Teatro Vital,
Facer o que me petare,
Ser artista famoso
E habitante do máis puro egoismo,
Caíndo no egotismo absurdo,
Que xeneraba non poucas reaccións adversas.
Miña Función Vital era constante,
E en cada momento do día a vivir vivindo,
Iba facendo o meu rol constante,
Habitante cotiá do Antroido.
Sabía que era eu fisicamente,
Mais non sabía que era en realidade.
Habitaba no Mundo Abstracto
Pola función de habitalo
Pola la supervivenza constante
Do meu Antroido Cotía.
A miña vida era o Teatro do Absurdo,
A xeración dos Actores Decadentes,
Que pretendía achegarme,
Ao teatro de Samuel Beckect,
Pero Dublín quedaba tan afastato,
Pensaba entón e afacerme
A obra de teatral de Bertoll Bretch,
Mais todo me ficaba tan, sumamente,
Grande e absurdo.
Entón pensei en Pedro Calderón de La Barca,
E dinme de conta que a vida é un sono,
Constante, unha obra de teatro
Que podería ser sinxela e atractiva.
Máis cando cando o sono é de dor punzante,
É cando doe a alma ferida e quebrada
É cando a ferida doe e sanda,
É cando queres chorar constantemente
E non podes.
E todo segue no mesmo ponto,
Na verdade falsa,
E na mentira que se fixo unha verdade absurda,
É un Mundo Caótico sen Norte fixo
No que se trata de atopar o Compás Vital.
Pero a hestoria repétese
E o péndulo pesado e torpe,
Vai dun lado á outro,
E namentra miramos o movemento pendular,
Sumíninos nunha tremenda hipnosis histérica
Miguel Dubois.
Pontevedra, ao 26 de febrero de 2009
O TEATRO DA VIDA
Dinme de conta,
Que toda daba igoal.
Os ideáis perdidos,
A función do respecto social.
Afíxenme a facer a función teatral cotiá.
Dama unha lixeira impresión percibida,
Que tratábase de estar no mundo circundande,
Estar canso, estar por estar, estar sen estar,
A modo de moble colocado no medio
Do espectáculo vital, da trifulca diaría,
Sentinme como un actor profesional vital.
Cada día facía unha diferente función.
No meu interior era eu enganado engadido,
Un pensamento efímero triste e deprimido,
E no me exterior facía a función,
Dun perfecto Antroido a destempo real,
Da súa celebración temporal.
Estaba máis pendente da beleza absurda,
Do disfraz lucido á miña riqueza interior.
Era o Grande Teatro Vital,
Facer o que me petare,
Ser artista famoso
E habitante do máis puro egoismo,
Caíndo no egotismo absurdo,
Que xeneraba non poucas reaccións adversas.
Miña Función Vital era constante,
E en cada momento do día a vivir vivindo,
Iba facendo o meu rol constante,
Habitante cotiá do Antroido.
Sabía que era eu fisicamente,
Mais non sabía que era en realidade.
Habitaba no Mundo Abstracto
Pola función de habitalo
Pola la supervivenza constante
Do meu Antroido Cotía.
A miña vida era o Teatro do Absurdo,
A xeración dos Actores Decadentes,
Que pretendía achegarme,
Ao teatro de Samuel Beckect,
Pero Dublín quedaba tan afastato,
Pensaba entón e afacerme
A obra de teatral de Bertoll Bretch,
Mais todo me ficaba tan, sumamente,
Grande e absurdo.
Entón pensei en Pedro Calderón de La Barca,
E dinme de conta que a vida é un sono,
Constante, unha obra de teatro
Que podería ser sinxela e atractiva.
Máis cando cando o sono é de dor punzante,
É cando doe a alma ferida e quebrada
É cando a ferida doe e sanda,
É cando queres chorar constantemente
E non podes.
E todo segue no mesmo ponto,
Na verdade falsa,
E na mentira que se fixo unha verdade absurda,
É un Mundo Caótico sen Norte fixo
No que se trata de atopar o Compás Vital.
Pero a hestoria repétese
E o péndulo pesado e torpe,
Vai dun lado á outro,
E namentra miramos o movemento pendular,
Sumíninos nunha tremenda hipnosis histérica
Miguel Dubois.
 |
AMOR E DOZURA É VIVIR
|
Pontevedra, 27 de febreiro de 2007 POLITICAL BOXING SYSTEM Palabra torpe, atrevemento verbal, Disparate dialéctico calculado, Centro da atención constante, Cámara ven enfocada, Asesor da imaxe perfecta, Micros receptores de absurdas palabras, E un sorriso perverso e gratuito, Por presente. Risas colectivas, Suma e segue rompendo Os esquemas das mentes demócráticas, Que poderoso poder se lle otorga Para atoparse no movemento circular De chegar a sen razón absurda, A filosofía do máis puro disparate. Eu, digo que son, o que non son Eu, vou enganándonos a todos e a todos Por mor do que digo o que non son, E o que eu quixera ser mais non sinto. Fago o obradoiro da mentira constante, O público máis quente que frío, Aplaude con toda a súa forza perversa, Ao fan torpe e maleducado, Dono do incerto que vende como real o certo. Mais non dou creto a tan frívolo espectáculo, Todo vale a vida do íntimo e do particular, Para dialecticamente desfacer A aquel que lle gostaría ver no Fondo do mar perverso e escuro. As fronteiros do respeto humano, Derrubáronse a xeito do criterio antisolidario. Insúltanse, por desgraza, enemigo acérrimo, Non atopo o Norte da palabra exacta, Creo mundos falsos inexistentes, E nós miramos un triste espectáculo, Miramos cómo cáseque se odian, Sen demasiado odiarse. Pero hai que debaterse feramente, No ring boxístico inútil, E cando te miran tirado No máis tremendo chan, Ergueránlle a man gañadora De perfecto loitador. Namentras o meu contricante Descansa no chan boxístico, Con tremendas dores Polos golpes dilatadores, Que eu, coidadosamente, Estudéi para ramatar con il. Miguel Dubois. | |||
VERDADE POLIVALENTE. QUEN É DONO DA RAZÓN?
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ó 2 de marzo de 2009.
VERDADE POLIVALENTE. QUEN É O DONO DA RAZÓN?
Fonda pena gañada,
Sentín no fondo interno,
Do meu ser enteiro,
Ante o froito da recolleita.
A vida a existencia,
A supervivencia,
É un xogo extraño,
No que consiste,
En mirar que é o gañador númerico,
Ante a verdade suposta,
A verdade parcial,
Ou a sin razón constante.
A diversidade presentada,
É un abano atraínte,
Que decidirá o curso constructor,
Das leises do interés concreto,
Do colectivo gañador.
Que diferente resultan,
Os pesamentos ideolóxicos,
Que verdade plural,
Que simboloxía abstracta
De idearios factibles,
Para partidarios concretos,
Dun pensamento específico,
Que para outras non é,
Máis que o contrapensamento.
Pero avanza a suma concreta,
E as ilusións duns,
Convertése no laio e tristura,
Dos outros asulagados de desasosego,
Aló ficou a linguaxe agresiva
Dura e perversa.
Ao fin da xornada,
A Soberanía Popular,
Decidíu o futuro "desdibuxado"
Dun pobo diverso e plural,
Que son a mesma Comunidade Direncial,
Plural, diversa e polivelante,
Porque a verdade é plural.
Miguel Dubois.
TORPEZA E PERDA DA IDENTIDADE LINGÜÍSTICA
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 3 de marzo de 2009.
TORPEZA E PERDA DA IDENTIDADE LINGÜÍSICA
De que xeito ímonos distanciando,
Do que somos e nos esquecemos,
Da nosa propia identidade propia,
Rexeitamos, pertinazmente,
Até a que o conseguimos,
Do noso amado idioma,
Fonte continua de escritores fantásticos,
Coma Álvaro Cunqueiro,
Que souberon crear a súas hestorias
Na máis linda dos idiomas falados.
De que certo absurdo a filosofía do tremendismo,
Vai creando mundos artifacias e aparentes,
Negando o legado cultual e fantástico,
Que nós deixaron grandes xenios literarios galegos.
Branda é a nosa fraca memoria e nosos intereses
Teñen un gran sentido pragmático e calculador,
Que derruban o parimonio da amada lingua galega.
Xa nos esquencemos daquela querida frase:
FALEMOS GALEGO, ou GALEGO NA ESCOLA.
Rosalía, Curros, Pondal; Manuel María, Uxío Novoneyra,
Lorenzo Varela, X. L. Méndez Ferrín, Vicente Risco,
Castelao, Manuel Cuña Novás, Manuel Lueiro Rey,
Antón Reixa,Antón Tovar Bovillo,
Bernardino Graña, Carlos Casares, Uxía, Pilocha,
María Manuela, Luis Emilio Batallán, Fuxan os Ventos, Suso
Vaamonde, Celso Emilio Ferreiro, Luar na Lubre, Milladoiro,
María Mariño, Antón Avilés, Xerardo Moscoso, Bibiano,
Benedicto, Rodrigo Romaní, Museo do Pobo Galego,
Manolo Rivas, Vieiros, Xerais, Galaxia, Emilio Cao,
Real Academia da Lingua Galega
Todo unha fonte constante de traballo cotiá
Creación da beleza na lingua da Amada Terra,
E co paso do tempo afundímonos
No máis puro esquecemento,
Da transmisión da palabra autóctona.
Patrimonio cultural no mundo da lusofonía,
Parecendo que pechámolas portas ao irmán portugués.
Ou ao irmán brasileiro,
Todo polo perda da identidade lingüística,
Dun sector dun pobo abstracto,
Que rexeita os seus signos de identidade,
Máis subliñantes e fermosos.
Un patrimonio cultural,
Que de seguir polos actuais roteiros,
Finicatará na demencia dun pobo desmemorizado.
Miguel Dubois
Pontevedra, ao 3 de marzo de 2009.
TORPEZA E PERDA DA IDENTIDADE LINGÜÍSICA
De que xeito ímonos distanciando,
Do que somos e nos esquecemos,
Da nosa propia identidade propia,
Rexeitamos, pertinazmente,
Até a que o conseguimos,
Do noso amado idioma,
Fonte continua de escritores fantásticos,
Coma Álvaro Cunqueiro,
Que souberon crear a súas hestorias
Na máis linda dos idiomas falados.
De que certo absurdo a filosofía do tremendismo,
Vai creando mundos artifacias e aparentes,
Negando o legado cultual e fantástico,
Que nós deixaron grandes xenios literarios galegos.
Branda é a nosa fraca memoria e nosos intereses
Teñen un gran sentido pragmático e calculador,
Que derruban o parimonio da amada lingua galega.
Xa nos esquencemos daquela querida frase:
FALEMOS GALEGO, ou GALEGO NA ESCOLA.
Rosalía, Curros, Pondal; Manuel María, Uxío Novoneyra,
Lorenzo Varela, X. L. Méndez Ferrín, Vicente Risco,
Castelao, Manuel Cuña Novás, Manuel Lueiro Rey,
Antón Reixa,Antón Tovar Bovillo,
Bernardino Graña, Carlos Casares, Uxía, Pilocha,
María Manuela, Luis Emilio Batallán, Fuxan os Ventos, Suso
Vaamonde, Celso Emilio Ferreiro, Luar na Lubre, Milladoiro,
María Mariño, Antón Avilés, Xerardo Moscoso, Bibiano,
Benedicto, Rodrigo Romaní, Museo do Pobo Galego,
Manolo Rivas, Vieiros, Xerais, Galaxia, Emilio Cao,
Real Academia da Lingua Galega
Todo unha fonte constante de traballo cotiá
Creación da beleza na lingua da Amada Terra,
E co paso do tempo afundímonos
No máis puro esquecemento,
Da transmisión da palabra autóctona.
Patrimonio cultural no mundo da lusofonía,
Parecendo que pechámolas portas ao irmán portugués.
Ou ao irmán brasileiro,
Todo polo perda da identidade lingüística,
Dun sector dun pobo abstracto,
Que rexeita os seus signos de identidade,
Máis subliñantes e fermosos.
Un patrimonio cultural,
Que de seguir polos actuais roteiros,
Finicatará na demencia dun pobo desmemorizado.
Miguel Dubois
martes 17 de febrero de 2009
A MANUEL LUEIRO REY, AMIGO
AMOR E DOZURA E VIVIR
Pontevedra, 11 de febreiro de 2009 A MANUEL LUEIRO REY, AMIGO. Xa pasou algún tempo, Dende aquel tempo habitado, Doutros espazos temporáis. Foron intres belos e deciliosos Cargados de sencilla emotividade decivisa. Ti eras para min un pai verdadeiro, Un amigo querido, un compañeiro estupendo Un poeta realista e, as veces, Un loitador supremo, Amante da verdade espida, Demandante da xustiza roubada. Demandabas a libertadade espida e completa, Polas esquinas do Vento Norte, Namentras Lordelo era un lugar fermoso. Amigo que non miraba O falso rango categórico social. Porque eras amigos dos poetas ceibos, Dos mariñeiros tan queridos, noso Casal querido, Mariñeiros constantes e poetas defesonres da verdade decisiva. Aberta ao Mundo da verdade completa, Que asulagaban o ar do Cine Marino grovense De enormes verdades que lles doían, dabondo, Aos que dominaba o mundo falsario. Persecucións tremendas, Pola loita dun espazo "máis" gañado A doce liberdade roubada. Que acariña o ar limpo e ceibo. Estás ainda que non estás, Pero segues estando Na Escolma Ferida, o Sol da Crista do Galo, Naquel Manso perfecto e espía non casual, No túa fermosa fotografía, expresión Viva da beleza perfecta, Mirando ledamente, Cabelo branco ben peiteado E con expresión viva E momento delicioso. Túas conversas eran actos cómplices, Segredos que berrabamos, continuamente, Garrido, Serafín, Pidindo o mínimo dos dereitos roubados, Aos homes asoballados, Polo engano visceral e perverso. Sempre tiñamos un tramo da palabra Para reinvindicar aquelo, Que un día, sen querelo, Foinos derrubado, Como un sono roto. Era un mundo fermoso, Con tódolos poetas xunguidos, Rafael Alberti, Derrubou os fríos muros de Granada Libre, Meu querido Federico García Lorca, Manuel Cuña, Constante soñador, Antón Tovar, Antre boticas ouresáns E a tremenda dor vital Arturo Cuadrado, Feiticeiro recitador Enxeneiro aberto de palabras máximas, Cómplice do sono desperto e agarimo, Fabricante de Botellas ao Mar, Querido Arturo Cuadrado Moure, Máxico, Carlos Oroza, Antre unha noite, De troula na discoteca vilensa, Vestido de chaleco escuro. Perdoade de de alguén me esquecera, Trovaron todos naquel cine O Marino, Dunha vila mariñaira perfecta, Augas bicadas por a Ría de Arousa, Monunemto acuático milenario, A fermosura en movemento continúo, Azúl, gris, verde ou gris, de novo, Peirao longo e fermoso, Namentras os barcos móviles e saltimbanques Chotan sonos vivos. Peirao duro que se adentra sen vergoña, No mundo acuático da Ría Arousa. Barcos pequenos, racús de coores, Dornas fantásticas, Peixes prateados belos Comida esquisita, Manxares de mar fermoso, Pescada perto da Illa de Rúa Ou da Illa de Arousa Cargada de fermosos verdes piñeiros Peiteados pola fermosura dos ventos ceibos. Teñe que lembrarme de ti ,forzosamente, Amigo querido, non esquencido, nunca, Aquel día de adeuses con poesía triste, O noso interior Ficóu fundido de tristura, De cando en vez emerxe Sen eu pedilo, o teu vistalismo, O túa fortaleza constante E por iso que non te podo Esquecer por nunca xamáis Neste mundo quizáves absatracto, E non demasiado definido, O fin primordial da felicidade expresada. Miguel Dubois | ||||||
|
domingo 15 de febrero de 2009
AMOR ACESO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 15 de febreiro de 2009
Pídeme todo que eu che poida dar,
Dareiche todo o que eu son.
Frei días ledos para tí,
De lus clara e resplandente,
Fareina as noites longas, longas
noites de amor perpetuo.
Escribireiche os máis fermosos versos,
Respirai amor continúo,
Mais non podo comprender o mundo enteiro,
Sen a túa presenza , sen túa carenza.
Miguel Dubois
Pontevedra, ao 15 de febreiro de 2009
Pídeme todo que eu che poida dar,
Dareiche todo o que eu son.
Frei días ledos para tí,
De lus clara e resplandente,
Fareina as noites longas, longas
noites de amor perpetuo.
Escribireiche os máis fermosos versos,
Respirai amor continúo,
Mais non podo comprender o mundo enteiro,
Sen a túa presenza , sen túa carenza.
Miguel Dubois
FUERA DE JUEGO. ARTÍCULO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, al 14 e febrero de 2009. PENSAMIENTOS DE UN JUAGADOR, QUE LE PITARON UN "FUERA de JUEGO" En muchas ocasiones, lo que resulta SENCILLO o FÁCIL, termina complicándose en lo más absurdo de tódolos absurdos. El vivir en un país de los llamados, países ricos, todavía no nos llega para hacer de nuestra "día a día", una vida normal, siendo un ciudadano más respetado, con el único propósito de ser un ser útil, socialmente. Los fines personales y sociales solamente consisten en convivir con los demás y estar a bien contigo mismo. Es necesario el encuentro personal con uno mismo, realizarse como ser individual y ser un ser social más no con fines egoístas, si no convertirse en un instrumento social, un artilugio más, de la mecánica social para la colaboración con el semejante y abrirse a una socoidad "libre, democrática", en la que cada uno ocupe su lugar correspondiente. Muchas veces en nuestras sociedades se generan tensiones, totalmente, inútiles que resulta el fruto de determinadas conductas "inmaduras" cuyo fin primordial de estos individuos no es más que el "egoísmo personal", en términos genéricos que conllevan al no enriquecimiento personal y a convertirse en un ser que genera "tensión social", fenómeno nada deseable. Supongo que estamos en este mundo parar ser seres plenamente realizados y comprender el vivir cómo un hecho feliz. La felicidad se va, construyendo, día a día, con el esfuerzo personal y el respecto a los demás. Se construye un ser humano feliz, con una buena dosis de "tolerencia y de humildad". Toda conducta "prepotente", esconde numerosos desequilibrios personales que redundan al resto de las personas que conviven con seres humanos prepotentes y faltos de humildad. Cómo seres humanos estamos dotados de instintos diferentes, y,a veces, no resulta fácil, dominar los instintos correctamente. Entiendo que jamás se debe "hacer chantagismo" social, es decir utilizar, la mentira, o , también, deformar la verdad, que es otra manera de mentir. Siempre que estas conductas, no convenientes, afloran, suele estar de nuevo, el complejo o la falta de madurez intelectual. Entiendo que nuestras capacidades intelectuales, deben ser desarrolladas, lo más que podamos, basándose, en LA TEORÍA del ESFUERZO, que nos quiere decir que el "esforzarse" termina por gratificarse. Todo aquello que no implique el desarrollo físico y emocional del individuo, sin importar la edad, hay que tomarlo cómo un factor negativo. Engrandecerse como individuo, poniendo los pies en el suelo, significa "utilizar" la tolerancia. Nuestras mentes jamás deben ser, mentes impenetrables, si no que siempre deben estar abiertas al "aprendizaje" La última ley de Educación, LOE ya introduce el "aprendizaje" cómo un fenómeno de todo nuestra vida. El aprendizaje no finaliza cuando termina nuestra etapa de estudiantes, si no que continúa a lo largo de nuestra existencia. EL ENCUENTRO CON UNO MISMO Si no estoy contento con lo que soy, no soy un ser humano "feliz". Debo AUTOESTIMARME, aceptarme para encontrarme conmigo mismo. Eso no es tener un EGO desbordado, porque mi taréa consistiría en dominar a los demás, cosa, que jamás debo permitir que me ocurra, a no ser que fuera una "patología", y si así fuera, debería ser consultado con un especialista. Una vez que sé quien soy, de hecho, en ningún, momento, debería tener comportamientos sociales inadecuados. El encontrarse con uno mismo, significaría, por otro lado, el dejar de estar pensando, siempre, en mis asuntos. "En cuanto me olvido de mi mismo, es, cuando me encuentro" (Francisco de Asís). Aquel individuo que no respecta al ser humano ajeno, está rompiendo todos los criterios éticos. No es lícito dar le razón a un amigo mío, simplemente, por el hecho de serlo. Si observo que un ser querido mío, no tiene una conducta adecuada, con respecto a una segunda persona, supuesto "enemiga" de mi amgo, si, de verdad, quiero a mi amigo, tengo que hacerle ver que está "engañado", `porque si lo day la razón por el hecho de la amistad o parestenco, sin tenerla, realmente, no lo quiero pero digo que lo quiero, sólo por ser un ser afin a mi. Si lo quiero, tengo que hacer que entre en razón, para que pueda enfrentarse o ponerse de acuedro, con mi amigo o pariente. La verdad disfrazada deja de ser la auténtica verdad. La sociedad actual requiere que los códigos ético-sociales, sean cómo leyes invisibles pero factibles en las que nos debemos imponer. ¿Podemas hablar de una verdad polivalente? Pudiere ser si hablamos de étnias o culturas diferentes, pero existe unos códigos éticos para todo el mundo: el respecto de ti mismo y el respecto a los demás, la tolerencia. Entiendo que cada ser humano no debe ser "selectivo" y decir, éste si y éste no, y, sobre, todo cuando, deconocemos a las personas que estamos juzgando. Podríamos hablar que , a veces, hablamos por fenómenos de "simpatía" coafinidad, ¿ Pero es justo judgar sin conocer? ¿Es justo condenar? ¿Con que criterios llegamos a condenor al ser ajeno? ¿Qué es JUSTICIA y que valores conlleva? ¿Cuales son las CONDUCTAS INJUSTAS? La vida de un determinado hombre o mujer puede durar los años que le toque durar. Pogamos el caso, de un individuo que tuvo la suerte de llegar a los 75 años, por ejemplo. ¡Cuántas experiencias vividas! ¡Cuantos roles diferentes le tocó vivir a lo largo de su vida! Cuando era un niño, él vivía libre, pero había que cumplir determinadas normas domésticas y sociales. En casa cuantas veces le llamaron la atención, porque estaba equivocado y Manuel vivía en un mundo fantástico al que nadie se le podía oponer, pero los padres de Manuel le marcaron unas normas y cargaron su corazón de cariño. No le pasaba lo mismo a Daniel. Él sufría mucho, muchísimo porque Papá trataba mal a su Mamá y Daniel nada pudo hacer "desesperado". Daniel en la clase estaba siempre pensando y el profesor le llamaba, constantemente la atención. A los 18 años Daniel se machó de su casa, que más que una casa, era un infierno negro. Se marchó a trabajar a Madrid y allí conoció a Elena y se enamoraron rápidamente. Hoy son muy felices. Manuel tenía las cosas más fáciles. Fue muy feliz con sus padres y tenía la probabilidad de tener un futuro más fácil, porque sus bases sicológicas y sus estructuras mentales, estaban más sólidas debido al buen ambiente vivido anteriormente. Se fue a estudiar fuera de su casa, y su adaptación social fue mucho más fácil que la de Daniel, porque su base estaba mucho más trabajada. Llego a ser un gran estudiante pero comenzó a frecuentar un bar en la que había gente "extraña". Empezó a entablar amistad con esta gente y Manuel, hoy día está haciendo un programa rehabilitador para drogas. Puede parecer extraño, pero EL FACTOR SOCIAL PESA MUCHO, aún cuando las bases sean sólidas. No hablemos ya de los factores "genéticos". Te puede coger un momento de "debilidad" y, entonces estás perdido. Manuel antes de conocer a Elena, lo pasó muy mal, pero Elena le dio el cariño y el amor del que carecía. Daniel adora a Elena porque le dio lo más maravilloso y casi lo desconocía, en timpos pasados. Sin embargo Manuel, quiso salirse de lo normal y ese adentró en terreenos peligrosos. Creyó que todo lo tenía dominado pero la respuesta fue que así no era. PEQUEÑAS COMUNIDADES Un comunidad no demasiado grande, debe, siempre, procurar mantenerse unida y cómo COMUNIDAD debe estar, perfectamente, estructurada, y, cuando tuviera un problema, jamás taparlo; al contrario: eliminar el problema por la raíz. Si así no se hace, en problema siempre estará presente y se podrá hacer, cada día más grande. Si no resolvemos la dificultadades, NOS ESTAMOS ENGAÑANDO A NOSOTROS MISMOS. La Comunidad se llegará a dividir y las tensiones generadas pueden provocar graves disgustos, jamás deseados. UNA COMUNIDAD DESUNIDA es cómo un barco sin rumbo. Todos los tripulantes deben hacer de la nave lo más navegablE posible.Todos los miembros de La Comunidad, por ley tienen los MISMOS DERECHOS, DEBERES Y OBLIGACIONES. En caso de incurrir en trato "no igualitario", parte de la Comunidad protesta con toda la razón del Mundo. Cualquier tipo de conducta injusta de la Comunidad con la Comunidad, se sale de la legislación vigente y en cualquier caso podría , si fuera el caso, inflinjir el Artículo 18 de la Constitución. Los Rectores de la Comunidad nunca pueden hacer trato "discrimininatorio" ,dado que ello, lo único que haría es generar división no lícita en inflingir las leyes que deben cumplir los dirigentes de la Comunidad. LA DISCRIMACIÓN es un hecho" REPUGANATE" y herir los sentimientos de otro ser humano, con premeditación es una "verguenza". Por eso LA COMUNIDAD debe estar en perfecto "equilibrio" y dentro de ella todo el mundo tiene que ceder, el que no lo hiciere no se "autoestima" y no quiere a los demás. Su conducta es "egoista", y, demuestra, constantemente, un descontente, casi, permanente, llegando a no tratar correctamente a determinados mimbros de la Comunidad, simplemente, por ser diferente, o no pensar lo mismo. ¿Es en la Comunidad lícito" el pensaminto diferente? Aquí la DEMORACIA COMUNITARIA es sustuído por el "autoritarismo" algo , totalmente, fuera de lugar y tiempo, y hecho aún más grave, cuando la conducta "inadecuada" es dirigida a un colega. Resulta un hecho, demasiado, lamentable. Los dirigintes de las Comunidades deben tener capacidad de LIDERAZGO y dirigir su Comunidad democraticamente LA VEGANGA. ¿DEBE UNO DE LOS DIRIGENTES DE LA COMUNIDAD, UTILIZAR LA VENGANZA, INFLUÍDO POR TERCERAS PERSONAS CON FINES DE TRATAR INCORRECTAMENTE A UNA TERCERA PERSONA? Categoricamente, JAMÁS DEBE HACERLO. Si lo hiciere el dirigente de la Comunidad se "despersonaliza", pierda su propia identidad y es utilizado como un instrumento que genera "crispación", dado que pierde su CONDUCTA NORMAL y hace papeles de individuo "maleducado" o de pequeño dictador y llega a la conclusión de que esa persona Rectora de la Comunidad no tiene la misma conducta. AquÍ la pesona cómo tal pierde su propio yo, conviertiéndose en un actor al servicio de un subgrupo manipulador. Si un órgano Rector de una Comunidad está al servicio de una minoría "manipuladora", la democracia interna de la Comunidad queda "rota" y genera en el otro subgrupo "supuestamiento " manipulado, segmentos de rabia e de indignación. Cuando ya después de muchas manipulaciones, algún miembro de este Subgrupo ya no puedo resisitir más la manipulación, dado que dá la impresión que el órgano Rector perdió la verguenza. ¡Llueve sobre mojada! pero se produce LA EXPLOSIÓN DE LA RABIA: HASTA AQUÍ llegamos. El organismo rector no puede seguir actuando cómo si nada pasara. Los dirigentes de la Comunidad deben tener más cuidado con sus palabras y hechos, porque ellos, supuestamente lideran la Comunidad, pero las miembros de ésta, o algún miembro, no puede decir que si , a lo que está mal. La Comunidades,en general, deben mejorar su calidad vital y más si son de propiedad pública. ¿ Es lícito intentar frenar la calidad de vida y aumentar el conocimiento de una Comunidad, oponerse al progreso, cuando estos conocimientos van a mejorar la propia calidad del sujeto y de unas terceras personas como imdividuos receptores? ¿Quien marca los límites del progreso? Miguel Dubois. | |||
jueves 12 de febrero de 2009
XUICIO POÉTICO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 12 de febreiro do 2009
XUICIO POÉTICO
Deber é o nos deber avanzar có tempo
No tempo perdido no rebusque continúo,
Do que xa non existe porque é algo
Que xa nun compre en min.
A función vital pertinente.
Habito,as veces, senlleiramente,
Valentemente o valeiro desos minutos vividos,
Mundos queiméricos e irreventes,
No máis fondo do esquencico fondo
Do que non quero ser,
E sendo o ser que habito, constantemente,
En min mesmo eu no senso de ser,
O que eu son, sen tepuxos absurdos
Sen mentiras deformadoras
Que desvirtúan o senso vital existente.
De que modo tremendo
Constrúese a verdade cambiada,
De que modo tremendo
Non se denuncia o que che quitan,
O dereito a ser un ser ceibo.
Porque non merezo vivir
Sen a liberdadade correspondente,
Ao mundo real,
É entón cando da cotidianade
Nas nosas caras sorrintes e brillantes,
Agáchase unha tremenda envexa e sutil
E esprito perversivo,
Que ateigan as linguas carregadas
Dun estrano veleno verbal.
Vou ao Filósofo Rector,
O que direixe o meu espectáculo vital,
E cando lle conto o que eu lle digo;
Me dí, soavemente, en tono irrisorio.
Ti si quixeras home indefinido,
O mundo podes afecelo tranquilo,
Exento de complixadade,
Carregado de sumos conceptos,
Carentes de calquera egoismo humano,
Que remata no senso da palabra absurda,
Que queima os conceptos reales
Da existencia vivida.
Enche a túa vida de amor constante,
Afástate do queixume perverso e egoista,
Axuda ao ser humano necesitado,
Mais non te rendes, nunca,
Ante a perversidade, ante a irrealidae,
Mal interpretada,
Constrúe o mundo solidario,
Axúdalle a aquel que lle sanda a ferida,
Calma ao ser que sofre constamente,
E xamáis, nunca, deixes de amar,
O que ti máis amas, por o amor ofrece o máis lindo e belo.
E con amor puro vas queimando o mundo falsario,
Vas apagando fogueiras acesas de perversidade
Contiúa, porque o Mundo Enteriro,
Val a pena sempre e constamente,
E vivimos a vida porque somos seres valentes,
Que non temos medo oa senso tremendo
Da cobardía patente,
É por eso reivindico o derereito
A comprender o Mundo Humanamente,
Sen comportamentes tremendos
Das mentes quentes en perversidade.
A verdade non é unha falsa teoría.
A verdade ímola facendo día tras día.
Miguel Dubois
Pontevedra, ao 12 de febreiro do 2009
XUICIO POÉTICO
Deber é o nos deber avanzar có tempo
No tempo perdido no rebusque continúo,
Do que xa non existe porque é algo
Que xa nun compre en min.
A función vital pertinente.
Habito,as veces, senlleiramente,
Valentemente o valeiro desos minutos vividos,
Mundos queiméricos e irreventes,
No máis fondo do esquencico fondo
Do que non quero ser,
E sendo o ser que habito, constantemente,
En min mesmo eu no senso de ser,
O que eu son, sen tepuxos absurdos
Sen mentiras deformadoras
Que desvirtúan o senso vital existente.
De que modo tremendo
Constrúese a verdade cambiada,
De que modo tremendo
Non se denuncia o que che quitan,
O dereito a ser un ser ceibo.
Porque non merezo vivir
Sen a liberdadade correspondente,
Ao mundo real,
É entón cando da cotidianade
Nas nosas caras sorrintes e brillantes,
Agáchase unha tremenda envexa e sutil
E esprito perversivo,
Que ateigan as linguas carregadas
Dun estrano veleno verbal.
Vou ao Filósofo Rector,
O que direixe o meu espectáculo vital,
E cando lle conto o que eu lle digo;
Me dí, soavemente, en tono irrisorio.
Ti si quixeras home indefinido,
O mundo podes afecelo tranquilo,
Exento de complixadade,
Carregado de sumos conceptos,
Carentes de calquera egoismo humano,
Que remata no senso da palabra absurda,
Que queima os conceptos reales
Da existencia vivida.
Enche a túa vida de amor constante,
Afástate do queixume perverso e egoista,
Axuda ao ser humano necesitado,
Mais non te rendes, nunca,
Ante a perversidade, ante a irrealidae,
Mal interpretada,
Constrúe o mundo solidario,
Axúdalle a aquel que lle sanda a ferida,
Calma ao ser que sofre constamente,
E xamáis, nunca, deixes de amar,
O que ti máis amas, por o amor ofrece o máis lindo e belo.
E con amor puro vas queimando o mundo falsario,
Vas apagando fogueiras acesas de perversidade
Contiúa, porque o Mundo Enteriro,
Val a pena sempre e constamente,
E vivimos a vida porque somos seres valentes,
Que non temos medo oa senso tremendo
Da cobardía patente,
É por eso reivindico o derereito
A comprender o Mundo Humanamente,
Sen comportamentes tremendos
Das mentes quentes en perversidade.
A verdade non é unha falsa teoría.
A verdade ímola facendo día tras día.
Miguel Dubois
miércoles 11 de febrero de 2009
CANCIÓN LEDA PARA ELIXIO. A LEDICI DE VIVIR
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 8 de febreiro de 2009
CANCIÓN LEDA PARA ELIXIO. A LEDICIA DE VIVIR
Ao meu querido amigo, Elixio González Pérez ; pola túa bondade, pola túa paciencia; por ser ti.
Transmisión da tranquilidade e do sosego,
Escoita, atentamente coa cara da bondade,
Na súa faciana redonda e envolvente,
Con lentes postas ou gafas perdidas.
Na mesa do despacho da bóa compañeira.
Perdido graciosamente ante a sorpresa
E o sorriso doce coa testa dubitativa.
As veces, achégome a tí,
Porque me sinto seguro a túa rente, Elixio.
Non quixera eu molestar, manipular,
Facer dano, ou intrigar, perdelo
Querido tempo amado.
As veces perdo os límites da paciencia
Furacán verbalístico directo e dirixido.
Non soporto a linguaxe perversa,
Das dúas caras unha sonrrinte e falsa,
E en canto marchas a expresión da faciana
Deixada, convírtese na faciana traidora.
Fala de incongruenza, e de rumbo perverso.
Eu, meu amigo, somentes teño unha única
Faciana que fala unha linguaxe directa.
Son un máis con moitos erros e diversos,
Non admito a linguaxe da hipocresía perversa,
Admito o ben que toque,
Admito o mal que teña que soportar,
A door que penetra duramente,
Nos momentos difíciles,
Da humana existencia.
Que brutalidade perversa querer,
Gañar, sempre, meu caro amigo!
Que tristura tonta e absurda,
Non querer admitir as partes malas
De ti mesmo! As que doen e firen.
Entón é cando entramos na diabólica loita
Absurda de xogar, infantilmente,
Como adultos formados, supostamente,
A mirar que é o máis listo ou máis parvo
E xogamos a mirar a quen é máis perverso,
E cal de nós conta máis absurdas mentiras.
Chegados a este ponto concreto,
O noso esprito perdido é un extraño
Mundo, que non admite verdades decididas
Chegados eiquí o Norte dirixente,
É un vento perdido na Roseira dos Ventos,
No medio da singladura torta.
Porque non admitir a verdade íntegra?
Porque as desfiguración da realidade,
Cando temos todo un Mundo enteiro,
Para querernos con suma forza?
Por que as conductas egoístas e perversas
Son as donas dos nosos actos cotiáns?
Por que crear unha absurda horda
De enemigos inútiles?
U-la tolerancia perdida,
U-lo sentido homilde da vida?
Por que non chamar as realidades
Polo seu nome único?
Por que crear un filosofía tremenda
De absurdos e improperios?
Por que danar ao corazón quente
Dun compañeiro de traballo?
Que bonito son os mundos sinxelos,
A humanidade do mundo querido,
Dúas xeracións queridas,
Xogando ao naipe unha tarde de invernía
Antre expresións de gozo sublime,
Antre pais queridos
E fillos amados.
Que bonito é ensinar,
Aos meniños que non saben
E que nós lles guiamos
No mundo infantil
Da aprendizaxe cotiá.
Resulta fermoso,
Ensinar ao que non sabe,
Resulta fermoso ensinar
Un idioma estranxeiro
A meniños de tres aniños cumpridos.
O espectáculo está asegurado:
O mestre e un número circense,
Que a traveso de cores fermosas
E cancións lindas
Ensina aso cativiños
Unha lingua de estraños sons.
Miguel Dubois
Pontevedra, ao 8 de febreiro de 2009
CANCIÓN LEDA PARA ELIXIO. A LEDICIA DE VIVIR
Ao meu querido amigo, Elixio González Pérez ; pola túa bondade, pola túa paciencia; por ser ti.
Transmisión da tranquilidade e do sosego,
Escoita, atentamente coa cara da bondade,
Na súa faciana redonda e envolvente,
Con lentes postas ou gafas perdidas.
Na mesa do despacho da bóa compañeira.
Perdido graciosamente ante a sorpresa
E o sorriso doce coa testa dubitativa.
As veces, achégome a tí,
Porque me sinto seguro a túa rente, Elixio.
Non quixera eu molestar, manipular,
Facer dano, ou intrigar, perdelo
Querido tempo amado.
As veces perdo os límites da paciencia
Furacán verbalístico directo e dirixido.
Non soporto a linguaxe perversa,
Das dúas caras unha sonrrinte e falsa,
E en canto marchas a expresión da faciana
Deixada, convírtese na faciana traidora.
Fala de incongruenza, e de rumbo perverso.
Eu, meu amigo, somentes teño unha única
Faciana que fala unha linguaxe directa.
Son un máis con moitos erros e diversos,
Non admito a linguaxe da hipocresía perversa,
Admito o ben que toque,
Admito o mal que teña que soportar,
A door que penetra duramente,
Nos momentos difíciles,
Da humana existencia.
Que brutalidade perversa querer,
Gañar, sempre, meu caro amigo!
Que tristura tonta e absurda,
Non querer admitir as partes malas
De ti mesmo! As que doen e firen.
Entón é cando entramos na diabólica loita
Absurda de xogar, infantilmente,
Como adultos formados, supostamente,
A mirar que é o máis listo ou máis parvo
E xogamos a mirar a quen é máis perverso,
E cal de nós conta máis absurdas mentiras.
Chegados a este ponto concreto,
O noso esprito perdido é un extraño
Mundo, que non admite verdades decididas
Chegados eiquí o Norte dirixente,
É un vento perdido na Roseira dos Ventos,
No medio da singladura torta.
Porque non admitir a verdade íntegra?
Porque as desfiguración da realidade,
Cando temos todo un Mundo enteiro,
Para querernos con suma forza?
Por que as conductas egoístas e perversas
Son as donas dos nosos actos cotiáns?
Por que crear unha absurda horda
De enemigos inútiles?
U-la tolerancia perdida,
U-lo sentido homilde da vida?
Por que non chamar as realidades
Polo seu nome único?
Por que crear un filosofía tremenda
De absurdos e improperios?
Por que danar ao corazón quente
Dun compañeiro de traballo?
Que bonito son os mundos sinxelos,
A humanidade do mundo querido,
Dúas xeracións queridas,
Xogando ao naipe unha tarde de invernía
Antre expresións de gozo sublime,
Antre pais queridos
E fillos amados.
Que bonito é ensinar,
Aos meniños que non saben
E que nós lles guiamos
No mundo infantil
Da aprendizaxe cotiá.
Resulta fermoso,
Ensinar ao que non sabe,
Resulta fermoso ensinar
Un idioma estranxeiro
A meniños de tres aniños cumpridos.
O espectáculo está asegurado:
O mestre e un número circense,
Que a traveso de cores fermosas
E cancións lindas
Ensina aso cativiños
Unha lingua de estraños sons.
Miguel Dubois
jueves 5 de febrero de 2009
SER TI
AMOR E DOZURA É VIVIR
| |
| Pontevedra, ao 5 de febreiro de 2009 SER TÍ Como seres humanos, loxicamente, somos seres ,totalmente, imperfectos. Supoño que namentras o espectáculo vital acontece, algunha veces pollénomos a pensar porque ocorren as cousas que non quixeramos que nos ocorreron. Porque nos pasan as cousas indesexadas? Será unha loita de conflictos mal encauzados? Quen pode máis: o desborde das emocións? O mal uso da intelixencia? Que é ser un ser intelixente? Onde están os límites nos que inavadimos a vida alléa? É a vinganza un comportamento lícito? Todo esto que estóu a escreber son as fronteiras do comportamento. Cal é a filosofía dos valores? É lícito o descreto por pensar de xeito diferente? Existe a liberdade tal como debería ser? Supoño que, sempre, debemos admitir o que somos e en casos, admitindo o que non nos gusta de nós mesmos. Sempro colleremos no xogo de coller adxetivos ou sustantivos ,aqueles que nos gustan, aqueles que nós atraian aínda que carezan de todo validez vital, aínda que sexa un símbolo aparente, non embargantes calificativos duros, que ao mellor os rexeitamos, somos tan sumamente hipócritas que rexeitamos aquelos que non nos gusta, pero que de xeito nos pertencen. É coma a negación dun mesmo. O desenrolo vital require o correcto uso da "liberdade" e da "democracia social". Todo aquel que insulta, fai dano, polo mero xeito de desprezar ao alléo, incurre na máis incorrectas das conductas, usando métodos de defensa, que son a negación da verdade: a mentira. Este tipo de individuos vanse empobrecendo cá paso do tempo, usando a manipulación de feito non continúo, pero frecuente. Son seres que se refuxan na apariencia exterior, non están seguros de se mesmos, e soen utilizar o grupo como comportamento social. Dado que os seus principios non son desexables, soen estar, moi, de miudo, desencantados, converténdose en pequenos dictadores, que arrementen en todo aquelo que non lles gusta. Creen que, sempre, teñen razón, e aborrecen a aquelas persóas que lles levan a contraria. Detrás de todo o que estou a escreber, agachánse conductas, tremendamente, egoístas, conductas antisolidarias, nas que a verba "conveniencia" non ten nada que ver coa verba amor, ou amor ao próximo. O ser humano feliz, para min , ten que amar, fondamente, e dalgunha maneira afacerse cós seus semellantas, usando o instinto social da soliedaridade, como un instrumento vital para a correcta convivenza. Aquela persóa que utilice o odio, ou a hipocresía como ferramenta social cáseque de cotiá, terá moito que perder e ren que gañar. Son conductas moi baixas que non falan ben nada de cada un de nós. Os sentimentos negativos pódense convertir en sentimentos perigosos, porque agachan certas conductas violentas. O antídoto de toda esta barbaridade é a aceptatación persoal túa e a aceptación dos semellantes. O ser humano que non ama en , realidade, e que non está a ben consego mesmo. Cando rematan as batallas, cando rematan as guerras, os dous bandos, soen xunguirse para firmar os tratados de paz. A vida, digo eu,está para o disfrute pleno, para enriquecerte como ser humano, desenrolar, as túas capacidades, ser unha persóa máis no mundo dos demáis, renderse ante os feitos egoístas. A quebra da felicidade produce unha gran frustración, pero o poder de superación debe estar contigo,porque se non estás perdido. Vivir felizmente, sen invadir o que non ten pertence. A hipocresía é unha enfermadade da conducta, a manipilación, o mesmo. Xúlagate a ti mesmo, en cando te atopares, poderías opinar sobre os demáis. Pero, realmente estamos aptos para xulgar ou condear ao próximo? É moi importante saber quenes somos e despóis falamos. Que e a xustiza? Que é a inxustiza? O tema das conductas de homes e mulleres é moi interesetante. Prefiro fixarme no poemas de Walt Whitman que pensar en Hobbes. Miguel Dubois http://mundodefisterra.blogspot.com Pronto porei o artigo neste enderezo | |||
| |
lunes 2 de febrero de 2009
PRANTO AFRICANO
Pontevedra, ao 2 de febreiro de 2009
PRANTO AFRICANO
África ,fermoso nome maltratado,
Terra do desterro e do sufrimento constante,
Pranto pola destra e sinistra,
Tribus guerreiras armadas
Con fusiles automáticos,
Construídos polo chamado irmán blanco,
Aventureiro de cartos rápidos
Sabedor das economías insufladas.
África amiga, raíña de todas las músicas
Creadora das máis fermosas razas.
A fame bate na madeira podre,
Da porta da desfeita cabana,
E dentro da desorde e o caos
Zimbaue, Zimbabue, Zimbaué, Zimbaué
Canana, Canana, Canané, Canané,
Liberdade, Liberdade Liberdade,
Sovrive malamente o mundo da pobreza.
O Salvador branco acude, coma sempre,
Aos campos dos refuxiados perseguidores
Do sufrimento continuo.
Estouridos de morte no medio do verde mato,
Laios constantes e queixumes dabondo.
Non hai orde nen mandato,
O pobo vive dividido,
Africa está doente,
Quen vai a curala África viva
Que está ,constantemente, morrendo
Sida dabondo, morte consigue
E fame constante.
Zamballé, Zamballé, Zamballé,
Tulá, Tulá, Tulé,
Quen lle da de comer ao meu meniño pequeno,
Que branca leite a de quitar a súa fame constante,
Mandelá, Mandelá, Mandelá,
Mandelé, Mandelé, Mandelé,
Quen ben reparar o vello hospital,
Que vai construir a escola desfeteita,
Perfectamente, esquencida,
Quen lle quitará a door tremenda de Mamadú,
Salán, Salán, Salón, Saloon.
Mamadú, Mamadú, Mamadú,
Daniellé vai parir pronto.
Non temos médico algún,
Vai a chamar a Mamadún,
A comadrona bendita,
Que o meniño quere xa sair.
O mozo guapo da linda soñadora,
Marchou nun barco vello
Desafiando a bravura martima.´
Omaré, Omaré, Maré, Maré.
Sangalé, Singaló, Danger, Danger.
Da Sagarada Terra,
Quitan lindos diamentes,
Foraneó, Foraneó, Foraneó,
Petroleo negro moi negro,
Sae das entranas do Sacrisanto Chan
Foraneó, Foraneó, Foraneó.
Nos morremos e quen nos axuda
África maldita,
Rica terra ten.
Onde todo prende rápido.
Sanglaré, Sanglaré, Foraneó.
Miguel Dubois
PRANTO AFRICANO
África ,fermoso nome maltratado,
Terra do desterro e do sufrimento constante,
Pranto pola destra e sinistra,
Tribus guerreiras armadas
Con fusiles automáticos,
Construídos polo chamado irmán blanco,
Aventureiro de cartos rápidos
Sabedor das economías insufladas.
África amiga, raíña de todas las músicas
Creadora das máis fermosas razas.
A fame bate na madeira podre,
Da porta da desfeita cabana,
E dentro da desorde e o caos
Zimbaue, Zimbabue, Zimbaué, Zimbaué
Canana, Canana, Canané, Canané,
Liberdade, Liberdade Liberdade,
Sovrive malamente o mundo da pobreza.
O Salvador branco acude, coma sempre,
Aos campos dos refuxiados perseguidores
Do sufrimento continuo.
Estouridos de morte no medio do verde mato,
Laios constantes e queixumes dabondo.
Non hai orde nen mandato,
O pobo vive dividido,
Africa está doente,
Quen vai a curala África viva
Que está ,constantemente, morrendo
Sida dabondo, morte consigue
E fame constante.
Zamballé, Zamballé, Zamballé,
Tulá, Tulá, Tulé,
Quen lle da de comer ao meu meniño pequeno,
Que branca leite a de quitar a súa fame constante,
Mandelá, Mandelá, Mandelá,
Mandelé, Mandelé, Mandelé,
Quen ben reparar o vello hospital,
Que vai construir a escola desfeteita,
Perfectamente, esquencida,
Quen lle quitará a door tremenda de Mamadú,
Salán, Salán, Salón, Saloon.
Mamadú, Mamadú, Mamadú,
Daniellé vai parir pronto.
Non temos médico algún,
Vai a chamar a Mamadún,
A comadrona bendita,
Que o meniño quere xa sair.
O mozo guapo da linda soñadora,
Marchou nun barco vello
Desafiando a bravura martima.´
Omaré, Omaré, Maré, Maré.
Sangalé, Singaló, Danger, Danger.
Da Sagarada Terra,
Quitan lindos diamentes,
Foraneó, Foraneó, Foraneó,
Petroleo negro moi negro,
Sae das entranas do Sacrisanto Chan
Foraneó, Foraneó, Foraneó.
Nos morremos e quen nos axuda
África maldita,
Rica terra ten.
Onde todo prende rápido.
Sanglaré, Sanglaré, Foraneó.
Miguel Dubois
domingo 1 de febrero de 2009
AMOR E DOZURA É VIVIR
| |
| Pontevedra, ao 31 xaneiro de 2009 PARA OS MEUS AMIGOS/AS, XUNGUIDOS POLA LINGUA DE WILLIAM SHAKESPEARE. Ledo resulta, gozar da gratitude vosa, Ledo resulta atparnos tranquilos, Falar do que nos ocorre agora, Do pasado saturado da lembranza E do non desexado. Que bonita é vivir en paz, Amarrado ao tempo Mais non estar invadido Pola presa que me consume. Como falar do sinxelo, Das cousas pequenas Da vida enteira, Unha comida amizable, Unha conversa agradable, Unha mirada cómplice Perdida e asumida ao recordo. De sácato, sen querelo, Veñe a miña testa Un flash traizoeiro e desexado De Norwich querido cómplice, A cara de Sandye Ou a cara de Susy, Ou xuventude do bon Chris. Ergo a mirada e estóu Convosco nos amados Broads As cámaras dabondo disparan, Fotos para a lembranza perpetúa, Que bonito é sentirse ben, Respirar un ar limpo e claro. Que bonito é estar convosvo Na cidade das termas das Burgas, Auga quente no centro da vila. Pero respiramos fondamente O ar da Terra da Chispa Aínda que non falamos O ourensano barallate. Xuntanza, palabras abertas, A un ar delicioamente perfecto. Que bonito é estar xuntos, Sen darlle importancia As cousas e as momentos. Miguel Dubois | |||
| |
jueves 29 de enero de 2009
INÚTILES TRONADAS DE XANEIRO
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 25 de xaneiro de 2009. O QUE NON AMA TEN O CORAZÓN MORTO DE AMOR. M. D. Tremenda bomba de vento tremendo. Queimadura do silenzo perpetuo, Uralita grisáceo vóa pola forza extrema Do furacán temerario. De que trono tremendo, Sacude a temeridad dun potente son, A forza do vento arrinca As tensas amarras dos veleiros brancos Aguetianos aventuteiros Do mar bravo, Asulalagados De enteira liberdade Para a navegacón perfecta. Grandes ondas mariñas En movemneto de vae e veñen, Érguense coma brancos pantasmas De escuma brava branca. No cumio da onda da mesca cor limpa, Navega un cacho de barco afundido Pola forza do vento de xaneiro de 2009. Parés que o mar enteiro unha loita constante De perfectos movementos Que fan da superficie mareira Un campo dunha batalla encendida De escuma e auga rabiosa. O ceu cáseque e negro e grisáceo Trono da noite perdida. Asemella o inferno de Dante Allighieri Nos seus achegamentos a Toscana. O senso vital da potente Naturaza Fan du mar un mundo de medo e emoción. O vento racha con tódolos ventos. O home valente e firme e ergueito Carente de algún medo, Loita con toda a súa bravura Na contra das forzas naturáis. Namentras sento en lugar seguro A inmensa emoción Da vista de espectáculo tan tremendo E podo decer: Que potentes son as forzas naturáis Que pequenos somos os homes febles Ante fenómenos tan extraordinarios. A vida segue, afortunadamente. Namentras a forza do vento perigoso Amaina, lentamente. Miguel Dubois. | |||
AMAR PARA AMARTE, MÁIS
AMOR E DOZURA É VIVIR
|
| |||
miércoles 31 de diciembre de 2008
TERRA ROUBADA E MALOGRADA
AMOR E DOZURA É VIVIR
| |
| TERRA ROUBADA E MALOGRADA Pontevedra, ao 28 de decembro de 2008. TERRA ROUBADA E MALOGRADA. Invasión indebida, Tremenda brutalidade bélica, Terra asoballada e acribillada Civíis mortos, Polo tremenda arma nemiga, Terra Santa, Santa das Bágoas Sacras, Oliveiras Benditas e secas, olivos queimados. Oracións frustados, Tiros mortáis e asasiños Aniquilamento bárbaro, Suburbio atestado de carencias, Carencias de amor roubado, Odio semiádo Semente de armas tremendas. Parolas rotas, bocas incendiadas, Discursos inútiles Corazón quebrado e roto, Laio constante e solidario, Marmurio de feridos tremendos, Hospitales brancos de sangue vermella, Matanzas bárbaras e tremendas. Ouh oracións prometidas, Ficaron en verdades enganadas. Que absurdo tiro mortal, Que queixume aberto de pánico constante, Falan a linguaxe das armas mortíferas, O que non pode defenderse, É pasado ao compo dos mortos absurdos, Productos do abuso permitido. Choran e choran maes cansadas de chorar, Berran, laian e xemen e gritan A palabra mortal A masacre absurda. De que nós val os mortos habidos, De que nós val a perda da credibilidade enganosa. Mentir minten dabondo E o tremendo mónstruo mortal Alcanza casas habitadas, Prazas algún día vivas. Todo asemella unha paz deserta, Todo é a contradición absurda. Xa nós dividiron para entre nós Desfacernos, crear a semente discordante. Europa olvidadiza mira para onde lle peta, Namentras o "poderoso coloso", Arma ao nemigo estratega mortífero. Todo é unha grande farsa inútil, Botáronnos das nosas terras queridas, Nós somos o pobo perseguido inxustamante. Porque no nos dades as nosas terras O lugares que a nós nos pertencen, Porque respirades un ar estranxeiro, Que a nós de xeito tremendo Foi quitado brutalmente. Anos e anos desesconcerto, De palabras hocas, De esperanzas cáseque mortas. Devolvédenos as nosas terras alleas a vós. Cada pobo habitado debe vivir No seu territorio propio. Non ao poderío bélico Ao aniquilamente dos seres humanos, Poñamos as terras quitadas, Nos seus verdadeiros donos. Miguel Dubois | ||||||
|
2008 ESTÁ MORRENDO
AMOR E DOZURA É VIVIR
| |
| |
| Asunto: 2008 ESTÁ MORRENDO Pontevedra, ao 31 de decembro de 2008. 2008 ESTÁ MORRENDO En pouco tempo engadiremos Un novo número, 2009, Neste Mundo cuantitativo e temporal. A estas outuras das nosas vidas vividas, Atopánomos en outo número cuantitativo Da Era do Mundo Cristiano. Imos deixando os días espidos Na lembranza querida, Ou as veces, pensamos, Mellor sería que non existiran Os intres creados para baterse fortemente, Como medo infecundo Ou a verdade inexistente, Esa quimera extraña Que queima a verdade íntima E a conversiona na perversidade absurda, Que utiliza o baixo fondo mental, E quebran absurdamente As leises elementáis éticas, Furando o concepto real E así convertilo Na máis tremendo absurda Hipocrersía existente, Creando o Mundo opaco, O Mundo agachado No máis fonda perversidade De nosos instintos máis animaís, Que humanos. Home forte Muller valente, Que non lle temes a fonda verdade Que non rexeitas de tí, Do que ti eres, como eres, Que non agachas as mesquindades, A preversdidad absurda. E, por eso, que,eu,canto con toda a miña forza, Ao Mundo Ceibo, A ese Mundo que non quere vivir dominado, Perversamente dominado, Pola ingratitudade cotía, Pola teoría farsaria Das verdadades inexistentes. Por eso digo, Érguete e libérate Da cobardía continúa Que cada mañá vital, Escomenza a castigarte Facendo de ti un externo fantasma, Un estrano actor teatral Que fai da súa vida Un esceario mentirán Sen Director algun, Que dirixa o espestáculo singular É articial. E así van pasando os días enteiros Antre verdades disfrazadas E mentiras constantes, Por eso digo: É fácil Atoparte ao que ti eres? É posible admitir O que ti eres? A vida avanza, As nosas facianas debuxan O tempo pasado E o tempo, sen remedio, Non se para, Mais, as veces, Como a modo de castigo Parés que se detén Coma unha pedra pesada, Como un home perido No medio do súa perversión A sensación do valeiro absurdo Como unha anguaria existencial, Ponme a proba e doume de conta, Que teño que erguerme, Coma se fora un animal ferido. Cantas cousas diversas Nos acontecen nos nosos días perfectos, Ou nos días controversiados. Pero a linguaxe vital segue. Algúns amigos nosos Deixan de loitar coa dor absurda, E asumen, sen remedio, Unha longa estancia atemporal Sen límites, fronteiras, Unha zóa atemporal Onde din que sempre Se descansa, por sempre. Outros pola maxia dos nacementos Van integrándose a temporalidade Existencial, quizáves, ao campo tranquilo Ao sosego do alimento e o descanso, No Mundo onde a necesidade Non significa a carencia absoluta. A door permanente. Xa imos chamar a porta Deste longo número de dous mil novo. Meus benqueridso amigos e amigas. Erguede o voso mundo Ao mundo común e solidario. Non sexades absurdas illas ireverentes. Meus benqueridos, benqueridas amigos e amigos, Que teñamos a sorte merecida neste achegado futuro. Non usemos os sentimentos inútiles Nunha fonte próspera. Sexamos o que somos E chamemos a cada cousa Polo nome real O nome fictio E un clase de mentira absurda. Entrego este poema con amor E auténtica dozura Nunca e xamáis con engano. MIGUEL DUBOIS | |||
| |
sábado 27 de diciembre de 2008
VIVIR para ESTAR y ESTAR para VIVIR
AMOR E DOZURA É VIVIR
| ||||||||
|
