AMOR E DOZURA É VIVIR
Entradas
AS GAVETAS DAS FACTURAS PENDENTES. TEORÍA DO DISCURSO DESORDENADO. TODO É UNHA GRANDE MENTIRA
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 18 de maio de 2012 AS GAVETAS DAS FACTURAS PENDENTES. TEORÍA DO DISCURSO DESORDENADO. TODO É UNHA GRANDE MENTIRA Mentir é un feito común, A verdade non se quere mirar, Porque ataca a base pola Súa mesma palabra xusta, Que non esbara por Linguas longas mintireiras. Míntote, para facer máis grande O densengaño consabido. Mentira xeral á pluralidade Verdade disfrazada de puro negro. A verdade é un soño agachagado Namentras a metira é o discurso Normal, meu ben querido. Mentiras delirantes e abusos Constantes coa faciana desafiante. Verdades deixadas no fondo da Lembranza, do que é a íntegra Verdade que fire a mentira perversa E fonda do tesouro roubado, Fica con mentiras, minte e medra Cós teus inventos delirantes. Diantes dos micrófonos acesos, Nas letras dos diarios delirantes, Ou nas emisoras de radios Perversas, que firen sensibilidades, Ous nas pantallas das televi...
UNHA LONGA VIAXE DE MIGUEL DELIBES
AMOR E DOZURA É VIVIR IN MEMORIAM: Miguel Delibes. UNHA LONGA VIAXE Pontevedra, 17/03/2010. A vida fermosa, a vida dorida, Que non perdoa a dor ferida sandante Remata nun segundo de tempo tope e punto. Os límites do sufriemento criminal e derradeiro Do estado vital vivido, paz, guerra e amor Transportámonos ...
O MEU CUÑADO CHÁMASE XOSÉ CARLOS
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó de 19 de marzo de 2010. A JOSÉ CARLOS SILVA, no seu sesenta cumpleanos. Levamos, tanto, tempo, Xunguidos e amarrados, A plenitude de ser o que somos. Dous homes sencillos, traballadores Amantes da plenitude da liberdade enteira, Xunguidos ao amor correspondente, Arrincando, tí, José Carlos, medos reais Nos teus combates coa mar brava, Nos mundo do século pasado, E comeszos do século vinta e un. Ti tes alma libertaria, Vives no mundo do amor aberto, Home habitante do sose...
TITO OTERO, DE AVENTURA EN AVENTURA
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra ao 20 de de marzo de 2010. VAIA CÓ MEU AGARIMO A TITO OTERO. A FORZA DO AVENTUREIRO. Carecer do medo paralizante, patente de puro corso Desafiar as leises do que parece que é imposible. Arriscar con toda a valentía propia, Valentía constante que fortifica. Ficaron nun extraño pasado insensato, O comportamente dun medroso absurdo e irresoluto Un querubín de azas partidas Que non se arrisca a chegar, Ao interior do seu propio ser, Onde arde a constante fonte Do instinto normal. Impotente...