MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de xaneiro de 2010.         VINTE  DEZ   Onte dixémoslle adeus,   Por tódolos tempos   E de súpeto empredemos   Coma un cabalo que choutóu   O outo obstáculo para   Ir ao outo lando do tempo   O tempo máis outo en número   Formado por un vinte e un dez.   Bridamos por tódolos deuses   Brindamos por tódolos demos,   O tempo é unha máquina perfecta,   E imparable. E xa estamos   Neste número da hestoria,   Que nos traerás: ledicia inmensa,   Alomenos ledicia, quizáves.   Que nos traerás: pranto amargo,   Cara suorasa, bágoas tristes,   Golpes inútiles?   Que nos traerás, digo eu:   Vinte dez, vinte bicos amorosos,   Des disgustos mortais?   Que me vas dar vinte dez,   Dúas veces dez  máis unha vez   dez?   Dame o mundo no que habito,   Dame o alento respirable,   Dame o canto do paxa...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 31 de decembro de 2009     A REI MORTO, REI   POSTO   Tempo, tempiño, tempo,   Suma e segue,   Habita números outos   Habita po paso da historia pasada,   As lembranzas queridas,   Os prantos gratuitos,   As condeas absurdas,   As decisións incomprensibles.     O Mundo enteiro   Habita có paso do tempo,   A hestoria vivida   Abandonamos un ano pasado   E nunhas horas videiras,   Choutaremos, beberemos,   Bridanremos,   Darémonos bicos agarimosos,   Bicaremos con traizón calculada,   Amosanda a cara agachada   Do que  desexamos ser,     Mais non somos.   A cidade estoupa en locería   Nouturna, ceo de cores diversas     Os sufridores seguén seu lento   Sufriminto crónico,   Externo ou interno.   O traficante brinda   Pola gloria do seu tráfico.   O enfermo sofre,   Os alb...

AMOR E DOZURA É VIVIR   Pontevedra, ao 26 de novembro de  2009.      NAMORADO DO MUNDO     Tanto amar a vida, A vida enteira, Tanto querer sen querer, Tando espidirme coma non. Habito en min, afastado Do mundo valeiro, Achégome ao extremo longo Do teu sorriso craro. Cando habitamos os dous xuntos, Pena fonda ou agarimo constante. Non sou máis que o teu sorriso aberto, Non son máis cá noite aberta, E tí, no cumio da noite estrelada, Non, non podo explicarche tanta beleza. E ríome por rir, e choro por chorar, Habito no meu ser Mais non sei en que pensar, Perdido nesos intres asulagados, De lembranzas queridas, Ou de tempos habitados De soños constantes. Eu vivir, vivo para tí, Para te calmar a túa sede amorosa, Para fundirme cós teus soños despertos. Mais eu son eu, eu amarrado a tí, Mesturo o humano e o divino E a vida pásame rápido, Coma un bico tenro téu, Nos meus famentos beizos. Escoita o vento dos verdes piñeiros, Escoita a auga fría da ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Terras de Marín, ao 19 de decembro de 2009 Imos xa entrar no Nadal de descanso, Para uns. Para outras un Nadal descomunal De traballo de venta imprevisible, Sociedade de consumo, Alerta os puchos furados Por mor da crise económica. Locería dabonda por rúas cheas De vidas humanos. Uns van con rumbo fixo E outroe perderon o rembo exacto Do poder razoable. Home tirado na beirarúa, Leva a man extentida, E a súa rente nun recipente ovalado Depositas estás as emolas daqueles Qu enun intre dado Sentíronse con bondade. Non teñen ren Para parar a súa fame constante. Son os homes e mulleres sen teito permanente, Os amigoda friaxe, Os que viven o sufrimento deles Os re4xeitoados daa cidades

AMOR E DOZURA É VIVIR TERRAS de MARÍN, ao 16 de novembro de 2009 De xeito inexacto, xurdiu o milagre inesperado: A paz non é un feito ilusiro, Algo que debía ser permanente, Existe e palpable, Queren a Paz nas portas da absurda guerra, Arma ascesa que, constantemente, mata. O destiño dun tiro pode ser o fin dunha vida humana. O sorriso convírtese nun pranto espantoso, Queixume previo a unha morte inútil

AMOR E DOZURA É VIVIR  Terras de Marín o 15 de decembro de 2009.                 EXISTENCIA, VIDA E CAMIÑO O mundo é un grande esperanza, Habitado se soños partidos, Habitado de sorrisos abertos, Ao mundo que espera, E que non desespera, Sempre esperando. O mundo é unha  bola azul semiderrubada De esperanzas azules perdias. O Mundo é un barco a deriba, O Mundo é un salvavidas de esperanza continua. Mundos da esperanza, Mundos desesperados doutros mundos partidos. O berro desesperado derruba o silencio murcho Da mañá fría. Espero e non desasosego, A derradeira palabra espida. As campás torpes da catedral pétrea, Non deixan de repinicar. As afiadas torres Dirixen  o seu camiño longo, De cara a un ceo zul e branco. A maña está fría e torpe Namentras  a branca neve Non me deixa albiscar O camino que aínda Non andiven por hoxe. A vida segue

AMOR E DOZURA É VIVIR Aberto, sempre a vida enteira, Enteiro a ti entrégome, No fondo da túa gorxa aberta. Aberto de palabras abertos, Vivo no espacio aberto. Aberto a escoitarche, Aberto a choiva plena e gratuita. Aberto está o ceu azul. Ábrete a liberdade plena, Aberto vivo a xente diverso, Abro palabras agarimosas, Aberto estou para cantar a canción prohibida, Aberto estou para equivocarme, Aberto digo a frase indebida, Abro un vocabulario constante De amor en odio. Abero sempre a palabra, Aberto a vida enteira, Alberto Miguel Dubois