MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Terras de Marín, ao 19 de decembro de 2009 Imos xa entrar no Nadal de descanso, Para uns. Para outras un Nadal descomunal De traballo de venta imprevisible, Sociedade de consumo, Alerta os puchos furados Por mor da crise económica. Locería dabonda por rúas cheas De vidas humanos. Uns van con rumbo fixo E outroe perderon o rembo exacto Do poder razoable. Home tirado na beirarúa, Leva a man extentida, E a súa rente nun recipente ovalado Depositas estás as emolas daqueles Qu enun intre dado Sentíronse con bondade. Non teñen ren Para parar a súa fame constante. Son os homes e mulleres sen teito permanente, Os amigoda friaxe, Os que viven o sufrimento deles Os re4xeitoados daa cidades

AMOR E DOZURA É VIVIR TERRAS de MARÍN, ao 16 de novembro de 2009 De xeito inexacto, xurdiu o milagre inesperado: A paz non é un feito ilusiro, Algo que debía ser permanente, Existe e palpable, Queren a Paz nas portas da absurda guerra, Arma ascesa que, constantemente, mata. O destiño dun tiro pode ser o fin dunha vida humana. O sorriso convírtese nun pranto espantoso, Queixume previo a unha morte inútil

AMOR E DOZURA É VIVIR  Terras de Marín o 15 de decembro de 2009.                 EXISTENCIA, VIDA E CAMIÑO O mundo é un grande esperanza, Habitado se soños partidos, Habitado de sorrisos abertos, Ao mundo que espera, E que non desespera, Sempre esperando. O mundo é unha  bola azul semiderrubada De esperanzas azules perdias. O Mundo é un barco a deriba, O Mundo é un salvavidas de esperanza continua. Mundos da esperanza, Mundos desesperados doutros mundos partidos. O berro desesperado derruba o silencio murcho Da mañá fría. Espero e non desasosego, A derradeira palabra espida. As campás torpes da catedral pétrea, Non deixan de repinicar. As afiadas torres Dirixen  o seu camiño longo, De cara a un ceo zul e branco. A maña está fría e torpe Namentras  a branca neve Non me deixa albiscar O camino que aínda Non andiven por hoxe. A vida segue

AMOR E DOZURA É VIVIR Aberto, sempre a vida enteira, Enteiro a ti entrégome, No fondo da túa gorxa aberta. Aberto de palabras abertos, Vivo no espacio aberto. Aberto a escoitarche, Aberto a choiva plena e gratuita. Aberto está o ceu azul. Ábrete a liberdade plena, Aberto vivo a xente diverso, Abro palabras agarimosas, Aberto estou para cantar a canción prohibida, Aberto estou para equivocarme, Aberto digo a frase indebida, Abro un vocabulario constante De amor en odio. Abero sempre a palabra, Aberto a vida enteira, Alberto Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de novembro de 2009. NA Memoria, de: Pedro Silva Fernández , Surcador de cáseque tódolos Mares do Mundo, Habitante de barcos perdidos, Por mor do tempo pasado. Pedro era Capitán da Mariña Mercante. Todo llega, Todo llega, Querióndolo o sin querer. No hay llamada en la dura puerta, No hay argumemento preciso, Que lo defienda; LLama a tu puerta de acero, Entra penetra y te lleva. Dá la impresión que todo Se queda quieto Los pájaros contentos dejan de Cantar. El llanto se pone en movimiento El dolor clava puñales tremedos Y, tu Tío Pedro y tú Tío Jorge Parece que inicias el viaje indefinido Y misterioso al lugar de Ninguna Parte. Al lugar en el que todo nos Encontraremos Con el pasar del tiempo de tódolos Tiempos vividos. Allí, en aquel momento, Enfilaremos esa extraña ruta Indefinida y misteriosa, llamada Paraiso Eterno, dónde el tiempo es Una pura quimera y no esxiste, por Supuesto, existo la permanencia Constante, eterna e indefinida Y se irá esc...

AMOR E DOZURA É VIVIR   Tío Jorge y Genito.                                 Na memoria do meu tío, JORGE DUBOIS BLOCK, que encontrou seu descanso permanente, o día 25 de novembro de 2009.   A VIDA É UMA VIAJEM DE IDA E VOLTA. CANDO ALGUÉN VÁISE A DOR É INMENSA. CANDO UN MENINO ESTREA  A ESCEA VITAL EXTERIOR É MOMENTO DE ALEGRÍA INTENSA.                                                         M.D.                          ...

AMOR E DOZURA É VIVIR VIDA TEATRAL: FUNCIÓN COMPRETA. Para MARÍA LAGARÓN, pola a arte escénica, e por ensinar ao que non sabe. Ensíname a non mentir con sutil delicadeza, Cóntame o mundo real, non embarulles a verdade pura, Nos sexas o que minte, constantemente, Para ser máis perverso; para firir a verdade. Pareces un enxeneiro de mentiras prefabricades, Pareces o filósofo dun contravalor, Pareces un manipulador compreto, Enches as túas boca tremenda, De mentiras absurdas. Din que predicas, pero, somentes, divides. Pero, parece que o Norte perdeuséte, No medio da néboa tupida e húmida, Nun día de novembro repetido, Polo interés persoal e a falla de soliedaridade. Canto de miro subido a ese falso púlpito da palabra valeira Paréceme que eres un actor perdido No m...