COMEZOS DO OUTONO
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 18 de setembro de 2008. Deixamos descansar íntegro ao perfecto astro Solar, E chamamos a o mundo ateigado de pingas de auga continúa. Cambio cíclico temporal, cambiar en resta anual á volta das follas mortas, Ao comezo das arbres espidas a delicia contante dun paseo outonal, Nun chan cuberta de follas castañas e amarelas, Froito do desfolle asumido. Benzoada sexa a auga que cubre a terra seca, O brusco cambio da paisaxe me dí que habito no mundo vivo Que latexa no ar limpo que despido a ledicia de vivir, De sentir a xentileza de acariñar o costabe dunha arbre milenaria, Maravilla natural do bosco fondo, perfecta cuberata arbórea, Que dá paso a un camiño lento de luz pálida e mirada triste. Beleza constante dos boscos galegos, fortes carballos vellos e belos. Contigo percorro os camiños longos da vida, entrégome a liberdade persoal Do que son, namentras adoro teus bicos lentos e pasionáis, Afúndame neste termo absoluto de amor puro, Viva a vida pura ...