MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR                                                 Pontevedra, ao 30 de xulio de 2009. Avante imos sumando tempos habitados, De vivencias constantes, Do pracer sumo Do sufrimento non querido. Que duro é sufrir sen querelo, Que o medo conviva contigo, Ou que unha bomba mortífera Remate, absurdamente a vida xove. A brutalidade a sen razón tremenda, Fixo que no día de hoxe dous xoves Morreran froito dun bombazo mortal. Esa tremenda absurdade necesidade, De rematar coas vidas alleas, Converteuse na tristura tremenda, De eleminar brutalmente, De feito calado e sen previo aviso. Quen poidera entendar Un Mundo absurdo e sen senso. Os mesmos chorarán Aínda que diferentes suxeitos, As almas  da xuventude arrebata.. A impotencia constante A desolación suprema e íntima, Os espías das almas rubadas, Todo acto feito con prem...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de xulio de 2009 Deíxane vivir a vida na plenitude máxima. Habita có meu ser os intres ledos, Carentes de miserias máximas. Eres o mundo que ti quixeras ser, Ilumnina a alborado da día Cun sorriso ateigado de  lus primeira. Non te rendas ante a miseria do comportamente humano. Emprega toda a túa destreza, Para achegarte o un mundo perpetuo De achegamente  ao que ti eres. Non serás a baixeza supusta, Non serás o delirio inútil. Serás liberdade en movemento continúo, Serás  a verba pura da delicia  fonda. Non máis derrubes absurdos. Son habitante da verdade íntegra, No xogo a debilidade inxénua. Dime toda a verdade perfecta, Canta conmigo as cantidas da liberdade íntegra. Xuntos desfaremos os pactos falsos E as terías mentireiras. Son verdade lixeira E rápida coma o vento ceibo.

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009 AMOR EN SAN XOÁN Como explicarche o senso interno, Dete amor enteiro que me ateiga, Xa non sinto un absurdo medo, Que quebrántame o paz interna, Acedo, sen piedade nen omisión, Ao fondo interno do teu lindo sorriso. Non penas, de favor, Sorrisos acesos dabondo quixer, Non quero ser paxaro ferido Dunha guerra inútil. Verte a ti, enteira como eres, Ver a fronte constande de ledicia, Que comimigo compartes, Significa para min, o feito de vivir contento. As veces, cando durmes, fondamente, Mírote atento e devagar, Escoito o teu respirar fondo, E non soño que estou de ti afastado. Amar canto ti me digas, Fuxir da dor dura e dos queixumes, E crear o noso mundo placenteiro. Amar, día a día, cun senso fondo Interior de resucitar o tempo perdido, Ou aquel soño incumplido. Síntome ledo coa mirada fixa Na beleza que non asfisia e enamora. A vida carece de sentido, Se non queres amar, de vagar, Como estí...

AMOR E DOZURA É VIVIR Fão- Portugal, ao 2 de agosto de 2009 Querido home honesto, Benquerido Vicente Ferrer: Entregache a túa vida fermosa e enteira Aos seres máis necesitadas, Deste inxusto Planeta Insolidario. Abriches as portas da esperanza ao que sofre E permanece inorante ao Mundo Equilibrado. Diches de tí o teu corazón aberto, A túa vida plena. Deche de comer ao famento constante, Até que deixou de ser famento. Abriches os eidos da esperanza, Corazón aberto ao Mundo Enteiro, Por eso déboche amar, sempre, Benquerido Vicente Ferrer. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR XA TEMOS DABONDO Non valeu para nada a técnica repugnante, Do xa coñecido asasinato brutal e espantoso De mañá ía de cara ao centro De traballo cotiá, coma un cidadán máis , O pan noso de cada día. De cando en cando, Rematan co dereito a vivir, o máis fermoso, De feito digno e democráta, Coma o acto cobarde, Non eles non están a vista. Agachánse e acenden O tremendo artefacto Mortal. Importánlle matar? Decen querer o seu pais, Máis ese é o pretexto Do horrendo crime, Cunha bomba cáseque Debaixo do conductor. Xa pasaron aqueles Tempos Afastados daquela, Daquel Movemento De Liberación Nacional Da Euskadi. O pobo vasco rexeita O terror das bombas E armas tremendas. O pobo vasco quer Vivir en Paz, Na Paz da que deben Ser merecedores. Tristemente matan Por algo que non resulta posible, e nós Xa estamos cansos do Imposible. Armonía Necesitamos E respeto mútuo. O odio crecente ou decrecente é un Fenómeno demasiado Perigoso que remata No furibundo asanitato inútil, ...

AMOR E DOZURA E VIVIR Pontevedra, ó 7 xuno 2009. O MUNDO DO REVÉS Permítime escoitar quedamente, A auga crara, trasparente, E limpa dos regatos continúas Fontes sonoras de placer. Palpo nas miñas torpes mans, Unha efervescente fonte De enerxía continua. Afástome do mundo insensible E doto meu ser, Dunha fonte inagotable, De esperanza permanente. Son eu, o que eu son, Sen lerías constantes Nen falsos devaneos. Aparto silenzos absurdos Que debería falar dabondo. Pido habitar co cumio da paz Onde non existen, As guerras que nunca Deberon existir. Tremenda torpeza humá, Queixume forte Do ferido corpo, Último laio mortal, Na fronte da mortal Bomba cargada De morte continua. Habito en min, Para quererche forte E inmenso, para amarnos, Na imensidade dun eido Verde cargado de amor Maduro, cargado de tenrrura, habitada De silenzos continuos Por mor de acariñar A túa longas túas costas, Deserto da pel espida, Acariño lento e soave, E ti sentes lenemente, O meu deber de acariñarte. Penso que es...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 16/06/2009 2:08:53 Para: sbcastro@edu.xunta.es Asunto: Reenviar: CRISE Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009 CRISE O temmo medra e non para de facelo. Constue horas perdidas, Momentos de delicia intensa, E anos pasados mecánicamente, A feito de reloxo imparable, E, as veces, voto a vista ao mundo pasado E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín. Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías diferentes. E, as veces, miro con que forza morreron Os Paisés da Órbita Soviética. E pouco tempo aquela Europa distante, Decidiu integrarse no mundo consumista occidental. O mundo era unha absurda división, Que non deixaba vivir a libertade merecente Ao o home ou muller privado de libertade. Todo un aparato policial político, Quebraba o senso ceibo dun home engailado. Mais parece que foi non hai moito. Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo, Pero aquel mundo occidenta...