MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009 AMOR EN SAN XOÁN Como explicarche o senso interno, Dete amor enteiro que me ateiga, Xa non sinto un absurdo medo, Que quebrántame o paz interna, Acedo, sen piedade nen omisión, Ao fondo interno do teu lindo sorriso. Non penas, de favor, Sorrisos acesos dabondo quixer, Non quero ser paxaro ferido Dunha guerra inútil. Verte a ti, enteira como eres, Ver a fronte constande de ledicia, Que comimigo compartes, Significa para min, o feito de vivir contento. As veces, cando durmes, fondamente, Mírote atento e devagar, Escoito o teu respirar fondo, E non soño que estou de ti afastado. Amar canto ti me digas, Fuxir da dor dura e dos queixumes, E crear o noso mundo placenteiro. Amar, día a día, cun senso fondo Interior de resucitar o tempo perdido, Ou aquel soño incumplido. Síntome ledo coa mirada fixa Na beleza que non asfisia e enamora. A vida carece de sentido, Se non queres amar, de vagar, Como estí...

AMOR E DOZURA É VIVIR Fão- Portugal, ao 2 de agosto de 2009 Querido home honesto, Benquerido Vicente Ferrer: Entregache a túa vida fermosa e enteira Aos seres máis necesitadas, Deste inxusto Planeta Insolidario. Abriches as portas da esperanza ao que sofre E permanece inorante ao Mundo Equilibrado. Diches de tí o teu corazón aberto, A túa vida plena. Deche de comer ao famento constante, Até que deixou de ser famento. Abriches os eidos da esperanza, Corazón aberto ao Mundo Enteiro, Por eso déboche amar, sempre, Benquerido Vicente Ferrer. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR XA TEMOS DABONDO Non valeu para nada a técnica repugnante, Do xa coñecido asasinato brutal e espantoso De mañá ía de cara ao centro De traballo cotiá, coma un cidadán máis , O pan noso de cada día. De cando en cando, Rematan co dereito a vivir, o máis fermoso, De feito digno e democráta, Coma o acto cobarde, Non eles non están a vista. Agachánse e acenden O tremendo artefacto Mortal. Importánlle matar? Decen querer o seu pais, Máis ese é o pretexto Do horrendo crime, Cunha bomba cáseque Debaixo do conductor. Xa pasaron aqueles Tempos Afastados daquela, Daquel Movemento De Liberación Nacional Da Euskadi. O pobo vasco rexeita O terror das bombas E armas tremendas. O pobo vasco quer Vivir en Paz, Na Paz da que deben Ser merecedores. Tristemente matan Por algo que non resulta posible, e nós Xa estamos cansos do Imposible. Armonía Necesitamos E respeto mútuo. O odio crecente ou decrecente é un Fenómeno demasiado Perigoso que remata No furibundo asanitato inútil, ...

AMOR E DOZURA E VIVIR Pontevedra, ó 7 xuno 2009. O MUNDO DO REVÉS Permítime escoitar quedamente, A auga crara, trasparente, E limpa dos regatos continúas Fontes sonoras de placer. Palpo nas miñas torpes mans, Unha efervescente fonte De enerxía continua. Afástome do mundo insensible E doto meu ser, Dunha fonte inagotable, De esperanza permanente. Son eu, o que eu son, Sen lerías constantes Nen falsos devaneos. Aparto silenzos absurdos Que debería falar dabondo. Pido habitar co cumio da paz Onde non existen, As guerras que nunca Deberon existir. Tremenda torpeza humá, Queixume forte Do ferido corpo, Último laio mortal, Na fronte da mortal Bomba cargada De morte continua. Habito en min, Para quererche forte E inmenso, para amarnos, Na imensidade dun eido Verde cargado de amor Maduro, cargado de tenrrura, habitada De silenzos continuos Por mor de acariñar A túa longas túas costas, Deserto da pel espida, Acariño lento e soave, E ti sentes lenemente, O meu deber de acariñarte. Penso que es...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 16/06/2009 2:08:53 Para: sbcastro@edu.xunta.es Asunto: Reenviar: CRISE Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009 CRISE O temmo medra e non para de facelo. Constue horas perdidas, Momentos de delicia intensa, E anos pasados mecánicamente, A feito de reloxo imparable, E, as veces, voto a vista ao mundo pasado E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín. Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías diferentes. E, as veces, miro con que forza morreron Os Paisés da Órbita Soviética. E pouco tempo aquela Europa distante, Decidiu integrarse no mundo consumista occidental. O mundo era unha absurda división, Que non deixaba vivir a libertade merecente Ao o home ou muller privado de libertade. Todo un aparato policial político, Quebraba o senso ceibo dun home engailado. Mais parece que foi non hai moito. Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo, Pero aquel mundo occidenta...

AMOR E DOZURA É VIVIR       INTEGRACIÓN E DESINTEGRACIÓN.         A simple vista, "desintegración" sóa moi mal, cáseque coma a desintegración do atómo de hidróxeno, ou bomba "atómica" fenómeno devastador, destructor que hoxe en día andan en probar na Corea do Norte. Países como India  e Pakistán, teñen a estes artefactos atómicos como elementos de ameaza ao resto da humanidade. O que destrúe  e ameaza ao outro ou outros carece dos más mínimos conceptos da Integración, tendo un odio fondo a súa ememigo, e entón desintegra vilmente, destrúe pero , ao memsmo tempo, esquenceu o feito integrador e os malos sentimentos apodéranse do que gañou a "guerra" por mor de que o odio apoderousa da súa maneira de pensar. O que nun intre foi o seu amigo agora, é o nemigo, incurrido nunha total inversión de valores. Os elemetos da guerra cómo feito destructor, non ten disculpa no ser humano, convertíndose algúns seres human...

AMOR E DOZURA É VIVIR DAÑE VIDA Á LEMBRANZA.   O tempo longo ou curto acumula   Máis tempo. Unha longa vida feliz,   A triste testemuña do sofrimento   Aberto que dabondo sanda vermello.  Abreuse o tempo, dilatóuse  Fíxose unha cantidade definida,  Polo criterio persoal vivido.  Coma chegar ao fondo da  Lembranza, habitante do pasado,  Aquel tempo que eu quixen,  Que non rematara,  Un tempo para constuir,  Espazos temporales diversos,  E crear o arbol ateigado de froitos  Vitales e contundentes.  Unha  serán soledado perdido  No mundo da memoria  Onde todo fica a pesares  De que parecía algo rematado.  Emerxe potente e poderosa,  Un mundo da lembranza,  Cando os dous bícávanos,  Con toda a fora e dulzura  Dunha idade máxica pasada,  Pero, que aínda vive,  Burbullas das lembrazas,  Campos de verde millo,  E o verán que deixei de  Ser inocente e acudía ao  Perigro da inconherencia puberal.  A tolemia temporal  O despertar sexual,  O desexo constante,  Tocarche dabondo  E bicarche fondo  ...