MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR DAÑE VIDA Á LEMBRANZA.   O tempo longo ou curto acumula   Máis tempo. Unha longa vida feliz,   A triste testemuña do sofrimento   Aberto que dabondo sanda vermello.  Abreuse o tempo, dilatóuse  Fíxose unha cantidade definida,  Polo criterio persoal vivido.  Coma chegar ao fondo da  Lembranza, habitante do pasado,  Aquel tempo que eu quixen,  Que non rematara,  Un tempo para constuir,  Espazos temporales diversos,  E crear o arbol ateigado de froitos  Vitales e contundentes.  Unha  serán soledado perdido  No mundo da memoria  Onde todo fica a pesares  De que parecía algo rematado.  Emerxe potente e poderosa,  Un mundo da lembranza,  Cando os dous bícávanos,  Con toda a fora e dulzura  Dunha idade máxica pasada,  Pero, que aínda vive,  Burbullas das lembrazas,  Campos de verde millo,  E o verán que deixei de  Ser inocente e acudía ao  Perigro da inconherencia puberal.  A tolemia temporal  O despertar sexual,  O desexo constante,  Tocarche dabondo  E bicarche fondo  ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 24 de mayo de 2009 SÉ TÚ. Tengo que decirte unas cosas decisivas, Sugerirme cientos principios, Olvidarme del sufrimiento propio Producto del maltrato ajeno. La herida abierta me duele tanto, Me duele el dolor de tanto doler. No pronuncio palabra alguna Gimo en la distancia perdida, Busco los verbos más arbitrarios, Lloro cuando toca, Cojo el blanco pañuelo Y me hundo en el fondo abierto. Que mayor herida abierta, Que el fruto de la mentira predilecta. Que disparo mortífero antes de tiempo, Me duele el amor tanto, Tanto me duele entero el amor. No quisiera ser víctima débil, La verdad brilla en medio de la noche, Farol nocturno, enséñame el camino recto. ¡Que importa que sufra! ¡Que importa que de pena auténtica se muera! Dicen, las malas lenguas absurdas, Que se hizo de una banda malhechora, Con cierto aire satánico, un tanto atrevido, Dicen las absurdas manchadas lenguas. Pero acepta el castigo impuesto, Quizás se...

AMOR E DOZURA É VIVIR                                                             POEMA enviado a ALBERTO AVENDAÑO,                                                            COMPAÑEIRO  E AMIGO MEU DE ANDANZAS                                 ...

AMOR E DOZURA É VIVIR INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA. No fondo dos teus ollos fondos, Sospestía unha mirada acesa, Dun certo desprezo, A un ser semellente. Sentín pena fonda! Preguntéime logo, Porque así me mirabas, Pensei que odio non existía. Guindácheme palabras duras, Perdiche o senso humano, E me preguntei quen defenderá, As túas ideas extrañas. Porque te separache do verbo amar, Amar,día a día, afrontar a verdade, Non soporto a mentira sublime, Que contradicción perversa! Que traizoa a verdade querida. Amarga teño a boca, O pensamento libre A feito miserento e inexistente, Mais atacan polo baixo, Secan as fontes da auga clara Teñen a mirada seca, E os beizos tensos Coma fío de tanza tirante. E cando se quere construir, O verdade enteira, Un acto benefector, Voces vociferan tremendamenta. Como facer e construir, A verdade, necesario, Como facer do mundo cotiá, Un lagar non extraño e habitable. Se acaso deíxame ser un ser ceibo, Non afeito a...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 6 de maio de 2009. UN MUNDO TURBIO O silenzo constante, Domina a maneira absurda, De estar no mundo extraño, Estou sen estar, Por estar como un ser absoleto, Coma un paxaro prisioneiro, Que é dono da súa falla total De libertade desexada, Sentimento constante opresor, Que che oprime no peito dooroso, Unha gorxa seca, un sentimento amargo, Unhas palabras torpes e inauditas, Son o paxaro engaiolado, Que perdeu o desexo cantor. A ledicia roubada. Asumo a miña prisión incalificable, Desexo liberarme De todo aquilo que me oprima, Dor habida por inicios enórreos, En situación de perda Da personalidade propia, Froito manipulado, cobardemente, Polo mundo alléo, Víctima manipulada. Que constante pena, Cando no me interior torpe, A pena medra, sen xusticia. Teño unha pena negra No fondo escuro e negro. Do meu partido peito.. Roto está meu peito. Cal é o senso real e puro, Da verdade intrínseca? Onde morren os dereitos libres De cada un de nós como seres humanos?...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 2 de maio de 2009. ALMA ESPIDA. Cando falamos de "alma", da a impresión, que estamos a falar dun concepto, "puramento; relixioso, ou quizáves espiritual, que dito sexa, de paso, non todo fenómeno "espiriual" ten que ir da compaña do feito relixioso, ainda que haberá xente que diga que a miña "afirmación" carece de sentido. Tí podes ser espiritual, sen pertencer a un determinado credo relixioso. Non me estóu a menter nese desagradablemente, e costume mala, de etiquetar aos seres humanos. De mirar que é máis listo ou valente que.De mirar quen está condecaorado máis de supostas bondade, de conceptos "abstractos", non percibidos en outros dos seres humanos vivintes. Dame a impresión de que queremos ir acompañados de nomes fermosos ou adxetivos maravillosas, pero cando toca falar da parte non doada da vida, O sufrimento ou semellante, infirmidades, que existe, ahí cústonos moito escoller os adxetivos "malo...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de maio de 2009. PRIMEIRO DE MAIO I Maio lindo e fermoso, Chama a porta feble, Con forza suprema. Abriremos o maio amado, Pidindo xustiza e liberdade, Para os traballores do mundo enteiro. Xuntarémonos nas prazas antigas e novas, Antes de data e ateigalas enteiras. De mans ergueitas Co puño pechado, Como simbolismo da clase obreira. Xustiza, pediremos, Traballo queremos. E desexaremos liberdade plena. Condeamos aos desertores, Dos dereitos humáns, E, a tí, Presidente Obama, Parabéns polo pechamento, Da factoría do sufrimento En Cuba, de Guantánamo. Sexa benzoado a virtude do amor, Sexan condeados os ladróns, Vestidos elegantemente, Que ao o Estado Noso, Rouban con toda desvergoña. Xustiza non sexas unha palabra espida, Un deserto de xustiza. Xustiza que o habitante feble, Non se sinta avergoñado, Polo abuso dos que rouban Con luvas brancas e sedosas. Abramos as portas ao m...