Entradas

CARUMA VERDE

AMOR E DOZURA É VIVIR Caruma verde Verde caruma Canción viva Que latexa Enrriba E en baixo Coma a longa pola Dun alto piñeiro preñado De carumas verdes Afiadas Que se deixan Abanear O ritmo deste vento nortiño Nortiño meu Meu vento amado Caruma verde Cabelo de arbore peitiado Que engaiolas As Guitarras fermosas As Frautas doces Os Bongós africanos Os Extranos teclados As Gaitas galegas E os acordeóns arxentinos E voces fermosas Que asemellan Cantos de anxos extensos Que nas polas vivas Dun senlleiro piñeiro De verde caruma Cántalle A lúa branca Dun verán quedo. Nos somos a caruma espida,verde A que loce coa forza da seiba Nas polas verdes dos piñeiro. Miguel Dubois

GRAN FEDERICO GARCÍA LORCA

AMOR E DOZURA É VIVIR Gran Federico García Lorca, Sonrisa encantada Verdad distinta y segura Cantor de las lunas amarillas Y de los brillantes cuchillos De brillante plata Eterno Federico García Lorca De Fuente Vaqueros a Granada Hay un camino de penas ocultas Que gimen en el alma luminosa, Mientras el Romancero Gitano Se lamenta por los gemidos encendidos De dolor y pena. Se pararon los relojes llorones A cualquier hora Pero nunca a las cinco en punto de la tarde Mientras el miedo Se convirtió en pánico Miguel Dubois.

RONS CON RONS MUCHO MÁS QUE RONS

AMOR E DOZURA É VIVIR La playa del ayer ya pasado. Me sumerjo en la memoria y emerge el recuerdo. El trabajo de muchos vuelos. Julio, aparentemente, invisible, detrás de la vela, La extensa autopista aérea. Regateando, a todo trapo con viento del Norte fuerte. El profesor El duro trabajo manual en una extraña máquina substituta del trabajo Gritando, Humano. Demasiadas máquinas y poca mano de obra. Sorprendido, Enfadado. A todos vosotros, Familia Pousa Blasco, por el amor que os tengo. INTRODUCCIÓN I Me adentro en la memoria Que de vez en cuando Me visita. Me sumerjo en el recuerdo Me siento feliz Y vuelvo a vivir El momento pasado Que ya no volverá, Pero creerme: no lo puedo olvidar. Figuras, paisajes, situaciones, Mandatos, gritos y sonrisas Vuelven a mi mente madura. Pero creerme: ¡Cuánto me acuerdo! ¡Que bonito ser niño inocente Entre niños concretos En un mundo de mayores incomprensibles! ¡Qué extrañas personas mayores! ¡Qué tamaño enorme tenían aquellos adultos! ¡Qué bonito ser un...

VIVIR CON XEITO

Pontevedra, ao 18 de abril de 2009. VIVIR CON XEITO. Palabra expresada firmemente, Sen dúbida posible, Non queremos tempos dubitativos, Que deixan de ser, Espazos dispersos de luz sublime, Non dubidadamos nas verdadesas puras. Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero. Construimos o noso discurso enérxico, constante, Coa afirmación da verdade máxima. Queremos que nos deixen de lerias e monsergas. Reivindicamos as bóas palabras, Ateigadas de contido constante. Non facemos do discurso da palabra certa, Un absurda contido de ar contaminado. Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados" Coma froito amargo da insolenza e a falsedade. Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores Continuos froito da emerxente e atrevido, Don Non Saber, que coma unha constante Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante, Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional, Por mor da rabia incontida, Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo, De bonecos monicreques de estampa humana. Irrever...

SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES

Pontevedra, ao 17 de abril de 2009. SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES Estaba sentado na vella cadeira negra, Pensando no meu mundo interno, Construíndo belos sonos literarios, Poemas inacados, Sonos rotos de Gloria e Adversidade, Mais se eu ser directo queredor Ía contruíndo o fío conductor, Que me levaría a elabourar, Con desesoxo esmero, Un poema máis no meu persoal mundo. Poético, quebrado a rota impaciencia, Continúa e desaforada. A fiestra grande e pintada de branco, Os lados dos cadrados perfectos, Coa superficie de cristal semilimpo, Deixaba ver a beleza constante da Ría de Arousa, amada Ría, Beleza emblemática desta querida Galicia. Fermosa Illa de Arousa, Naquela fermosa praia, Na que tanto nos amamos. Era un serán tranquilo, O sol no descansaba, Eu có meu pano azul escuro, Ía secando o suor tépedo da miña fronte. Fun coma perdendo a noción do espazo, Sumido dun sono invasor e soporífero E alonxado do mundo temporal e...
AMOR E DOZURA É VIVIR. Pontevedra, ó 7 de abril de 2009. NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para: Priscila de Leme Brazil Poderosa noite escura, Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade Total esterilidade da lus existente. Está todo tan quedo e sumiso, As palabras son eidos desertos Sinto unha tremenda ausenza luminosos Collo coas miñas mans poderosas Toda a noite enteira no meio Das miñas mans espidas Como podería medir o escuro poderío Da noite que morre na súa propia negritude. Sinto unha total ausencia do mundo visual. Son o eterno cego da noite pecha, Non miro nada e sinto tanto. Sinto como caen as tebras poderosas, Coma pingas de choiva negra. Que esura está a noite pecha, Diante dos meu ollos perdidos, Na dimensión da pura escuridade. Se alomenas a lúa vira, Vería algunha lus fermosa no ceo negro. Toda a noite pecha está afeita A un candil que da unha extrana lus Inexistente que nada ilumina. Noite pechada a todas luces existentes, Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillante...

POEMA DE AMOR PARA PILAR Y SERGIO

AMOR E DOZURA É VIVIR LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA, CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO, AMÁNDOTE, TAN DESPACIO, PERDIÉNDOME ENTERO EN EL AMOR ENTERO. Pontevedra, al 11 de abril de 2009. POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio. Enhorabuena. El tiempo que se suma al tiempo. Pasa rápido y no se detiene, Va construyendo historias personales, Y se hace dueño de una sociedad pasada Allá quedaron nuestros recuerdos, Nuestros momentos deliciosos, Allá quedó la amargura dura del dolor. Fuimos construyendo nuestras vidas, Fuimos creando nuestros proyectos soñados Alguién quedó en el camino vital. Cómo un tierno recuerdo inolvidable. Fuera lo que fuera, Pero nos fuimos haciendo diferntes El recuerdo queda, Cómo una huella inolvidable, Lo más querido y concreto, O lo que nos cuesta definir, A costa de la razón concreta. Los proyectos soñados, Los vidrios rotos, O los lamentos innecesarios. Pero todo es así, La constante alegría, Que llevo escrita en mi rostro definido, O la tristeza que impera En los tiempos ...