Entradas

VIVIR CON XEITO

Pontevedra, ao 18 de abril de 2009. VIVIR CON XEITO. Palabra expresada firmemente, Sen dúbida posible, Non queremos tempos dubitativos, Que deixan de ser, Espazos dispersos de luz sublime, Non dubidadamos nas verdadesas puras. Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero. Construimos o noso discurso enérxico, constante, Coa afirmación da verdade máxima. Queremos que nos deixen de lerias e monsergas. Reivindicamos as bóas palabras, Ateigadas de contido constante. Non facemos do discurso da palabra certa, Un absurda contido de ar contaminado. Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados" Coma froito amargo da insolenza e a falsedade. Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores Continuos froito da emerxente e atrevido, Don Non Saber, que coma unha constante Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante, Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional, Por mor da rabia incontida, Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo, De bonecos monicreques de estampa humana. Irrever...

SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES

Pontevedra, ao 17 de abril de 2009. SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES Estaba sentado na vella cadeira negra, Pensando no meu mundo interno, Construíndo belos sonos literarios, Poemas inacados, Sonos rotos de Gloria e Adversidade, Mais se eu ser directo queredor Ía contruíndo o fío conductor, Que me levaría a elabourar, Con desesoxo esmero, Un poema máis no meu persoal mundo. Poético, quebrado a rota impaciencia, Continúa e desaforada. A fiestra grande e pintada de branco, Os lados dos cadrados perfectos, Coa superficie de cristal semilimpo, Deixaba ver a beleza constante da Ría de Arousa, amada Ría, Beleza emblemática desta querida Galicia. Fermosa Illa de Arousa, Naquela fermosa praia, Na que tanto nos amamos. Era un serán tranquilo, O sol no descansaba, Eu có meu pano azul escuro, Ía secando o suor tépedo da miña fronte. Fun coma perdendo a noción do espazo, Sumido dun sono invasor e soporífero E alonxado do mundo temporal e...
AMOR E DOZURA É VIVIR. Pontevedra, ó 7 de abril de 2009. NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para: Priscila de Leme Brazil Poderosa noite escura, Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade Total esterilidade da lus existente. Está todo tan quedo e sumiso, As palabras son eidos desertos Sinto unha tremenda ausenza luminosos Collo coas miñas mans poderosas Toda a noite enteira no meio Das miñas mans espidas Como podería medir o escuro poderío Da noite que morre na súa propia negritude. Sinto unha total ausencia do mundo visual. Son o eterno cego da noite pecha, Non miro nada e sinto tanto. Sinto como caen as tebras poderosas, Coma pingas de choiva negra. Que esura está a noite pecha, Diante dos meu ollos perdidos, Na dimensión da pura escuridade. Se alomenas a lúa vira, Vería algunha lus fermosa no ceo negro. Toda a noite pecha está afeita A un candil que da unha extrana lus Inexistente que nada ilumina. Noite pechada a todas luces existentes, Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillante...

POEMA DE AMOR PARA PILAR Y SERGIO

AMOR E DOZURA É VIVIR LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA, CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO, AMÁNDOTE, TAN DESPACIO, PERDIÉNDOME ENTERO EN EL AMOR ENTERO. Pontevedra, al 11 de abril de 2009. POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio. Enhorabuena. El tiempo que se suma al tiempo. Pasa rápido y no se detiene, Va construyendo historias personales, Y se hace dueño de una sociedad pasada Allá quedaron nuestros recuerdos, Nuestros momentos deliciosos, Allá quedó la amargura dura del dolor. Fuimos construyendo nuestras vidas, Fuimos creando nuestros proyectos soñados Alguién quedó en el camino vital. Cómo un tierno recuerdo inolvidable. Fuera lo que fuera, Pero nos fuimos haciendo diferntes El recuerdo queda, Cómo una huella inolvidable, Lo más querido y concreto, O lo que nos cuesta definir, A costa de la razón concreta. Los proyectos soñados, Los vidrios rotos, O los lamentos innecesarios. Pero todo es así, La constante alegría, Que llevo escrita en mi rostro definido, O la tristeza que impera En los tiempos ...

REPARACIÓN NAVAL

Imagen
AMOR É DOZURA DE VIVIR Ponvedra, ao 31 de marzo de 2009. REPARACIÓN NAVAL Morre marzo pimaveral, tolo, Quente e, as veces, frío. Van morrendo os meses enteiros, Pedazos espaciáis de anos, Gañados ao tempo vital. Tempo para lembrar, Que voltar nunca voltará. Fican no mundo da memoria, Memoria do mundo morto, Que vive cando penso, No tempo pasado. Día a día imos facendo O tempo das nosas vidas, As vidas que compartimos. Con tristura choroso ou ledicia brillante, Có mundo achegado, E cós seres queridos e amados. Que sería da nosa estanza vital Sen o sentido do amor fondo, Que sería a miña vida enteira, Sen a carencia do teu amor constante. O mundo habitado polo sentido amoroso, Ten un senso supremo e máximo. Xenreira "torpe", conducta excusante, Mundo trémulo, Que afastada estás do verbo "amar", Integrador e vivo. Alomemos un cachiño das vinte catro horas cotiás. Esqunce o mundo mezquino, Xúngute ao sorriso constante, Mais cando toca sufrir, Admito plenamente o intre d...

LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, al 30 de marzo del 2009. LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD. La palabra torpe y absurda, Se perdió en medio de la tonteria tremenda. Se subieron por las paredes frías Las absurdas voces humanas. El límite de lo imposible fue una realidad tangible. Llaman a absurdo en las puertas del miedo. Torpe voz absurda, gemido del sin sentido. ¡Qué comjunto de torpres oraciones absurdas Brotaron de la bocas traidoras! La falsa cara de atrás, Mostraba la cara delantera. Verdad es que todo fue una gran mentira temible, Convirtiron el mundo verdadero e útil, El la sobervia perversa del mal absurdo. Caminan sin saber a dónde se dirigen, Dicen que van, pero el inicio no hicieron. No les llora ese corazón tremendo, Ese corazón cargado de desesperanza absurda. ¡Qué pena me da la perversidad humana! Dicen que gimen, y es absurdamante, Una mentira más de ese mundo perdido De las necias palabras de la Nada. Un viento helado rug...

QUERIDO RAÚL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR QUERIDO RAÚL Madrid, a 27 de marzo de 2009 QUERIDO RAÚL. No es la torpeza del desaliento, Más bien es la belleza desnuda, La sonrrisa perfecta. Tristeza apártate de su hermosa belleza, Ser querido e único, Amor grande, Necesidad extrema de ser incluído, No me juzgues de manera equivocada, Pertenezco al mundo de todos. Cuanto me gusta abrazarte, Cuando deseo gozar de la vida, A veces me equivoco, ya lo sé, Quien es el siempre tiene la palabra exacta, Quién no tropieza más de dos veces, Necesito que comprendas Mi manera de estar el mundo, Porque me gustan, igual que a tí, Todas las cosas bellas Y todos los seres íntegros. Comparte comigo las vivencias buenas Y los momentos que no son deseables. Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante, Dame el amor íntegro, Descríbeme la belleza del paisaje, Mira mi cara deliciosa, Aunque hoy me sienta cansado. Tuve el día complejo, Pero fui apagando mis tritezas interiores, Y les di todo mi cariño íntegro Por todo lo dicho, N...