Entradas

AMOR E DOZURA É VIVIR. Pontevedra, ó 7 de abril de 2009. NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para: Priscila de Leme Brazil Poderosa noite escura, Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade Total esterilidade da lus existente. Está todo tan quedo e sumiso, As palabras son eidos desertos Sinto unha tremenda ausenza luminosos Collo coas miñas mans poderosas Toda a noite enteira no meio Das miñas mans espidas Como podería medir o escuro poderío Da noite que morre na súa propia negritude. Sinto unha total ausencia do mundo visual. Son o eterno cego da noite pecha, Non miro nada e sinto tanto. Sinto como caen as tebras poderosas, Coma pingas de choiva negra. Que esura está a noite pecha, Diante dos meu ollos perdidos, Na dimensión da pura escuridade. Se alomenas a lúa vira, Vería algunha lus fermosa no ceo negro. Toda a noite pecha está afeita A un candil que da unha extrana lus Inexistente que nada ilumina. Noite pechada a todas luces existentes, Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillante...

POEMA DE AMOR PARA PILAR Y SERGIO

AMOR E DOZURA É VIVIR LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA, CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO, AMÁNDOTE, TAN DESPACIO, PERDIÉNDOME ENTERO EN EL AMOR ENTERO. Pontevedra, al 11 de abril de 2009. POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio. Enhorabuena. El tiempo que se suma al tiempo. Pasa rápido y no se detiene, Va construyendo historias personales, Y se hace dueño de una sociedad pasada Allá quedaron nuestros recuerdos, Nuestros momentos deliciosos, Allá quedó la amargura dura del dolor. Fuimos construyendo nuestras vidas, Fuimos creando nuestros proyectos soñados Alguién quedó en el camino vital. Cómo un tierno recuerdo inolvidable. Fuera lo que fuera, Pero nos fuimos haciendo diferntes El recuerdo queda, Cómo una huella inolvidable, Lo más querido y concreto, O lo que nos cuesta definir, A costa de la razón concreta. Los proyectos soñados, Los vidrios rotos, O los lamentos innecesarios. Pero todo es así, La constante alegría, Que llevo escrita en mi rostro definido, O la tristeza que impera En los tiempos ...

REPARACIÓN NAVAL

Imagen
AMOR É DOZURA DE VIVIR Ponvedra, ao 31 de marzo de 2009. REPARACIÓN NAVAL Morre marzo pimaveral, tolo, Quente e, as veces, frío. Van morrendo os meses enteiros, Pedazos espaciáis de anos, Gañados ao tempo vital. Tempo para lembrar, Que voltar nunca voltará. Fican no mundo da memoria, Memoria do mundo morto, Que vive cando penso, No tempo pasado. Día a día imos facendo O tempo das nosas vidas, As vidas que compartimos. Con tristura choroso ou ledicia brillante, Có mundo achegado, E cós seres queridos e amados. Que sería da nosa estanza vital Sen o sentido do amor fondo, Que sería a miña vida enteira, Sen a carencia do teu amor constante. O mundo habitado polo sentido amoroso, Ten un senso supremo e máximo. Xenreira "torpe", conducta excusante, Mundo trémulo, Que afastada estás do verbo "amar", Integrador e vivo. Alomemos un cachiño das vinte catro horas cotiás. Esqunce o mundo mezquino, Xúngute ao sorriso constante, Mais cando toca sufrir, Admito plenamente o intre d...

LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, al 30 de marzo del 2009. LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD. La palabra torpe y absurda, Se perdió en medio de la tonteria tremenda. Se subieron por las paredes frías Las absurdas voces humanas. El límite de lo imposible fue una realidad tangible. Llaman a absurdo en las puertas del miedo. Torpe voz absurda, gemido del sin sentido. ¡Qué comjunto de torpres oraciones absurdas Brotaron de la bocas traidoras! La falsa cara de atrás, Mostraba la cara delantera. Verdad es que todo fue una gran mentira temible, Convirtiron el mundo verdadero e útil, El la sobervia perversa del mal absurdo. Caminan sin saber a dónde se dirigen, Dicen que van, pero el inicio no hicieron. No les llora ese corazón tremendo, Ese corazón cargado de desesperanza absurda. ¡Qué pena me da la perversidad humana! Dicen que gimen, y es absurdamante, Una mentira más de ese mundo perdido De las necias palabras de la Nada. Un viento helado rug...

QUERIDO RAÚL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR QUERIDO RAÚL Madrid, a 27 de marzo de 2009 QUERIDO RAÚL. No es la torpeza del desaliento, Más bien es la belleza desnuda, La sonrrisa perfecta. Tristeza apártate de su hermosa belleza, Ser querido e único, Amor grande, Necesidad extrema de ser incluído, No me juzgues de manera equivocada, Pertenezco al mundo de todos. Cuanto me gusta abrazarte, Cuando deseo gozar de la vida, A veces me equivoco, ya lo sé, Quien es el siempre tiene la palabra exacta, Quién no tropieza más de dos veces, Necesito que comprendas Mi manera de estar el mundo, Porque me gustan, igual que a tí, Todas las cosas bellas Y todos los seres íntegros. Comparte comigo las vivencias buenas Y los momentos que no son deseables. Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante, Dame el amor íntegro, Descríbeme la belleza del paisaje, Mira mi cara deliciosa, Aunque hoy me sienta cansado. Tuve el día complejo, Pero fui apagando mis tritezas interiores, Y les di todo mi cariño íntegro Por todo lo dicho, N...

RÍO LÉREZ

Imagen
A MOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 19 de marzo de 2009. QUERIDO RÍO LÉREZ Que fermoso te miro querido río Lérez, Serpe acuática e transgresora, Longa superficie fluvial Que atravesas de xeito belo e penetrante, Esta cidade ateigada de fermosura Concreta e particular, Longo, ancho perfecto e animoso, A túa auga grisácea e, as veces, Verde escura, ou mezcla de perfectas coores Tan verde coma as follas das arbres diversas E plurales, beleza vertical e natural O cor estoura na primavera pintada De vexetación polícroma irresistible Amante da máis pura belleza enxebre. A beira dos edificios longos Preparados para impartir sabedoría Con múltiples fiestras e cristaleiras brillantes Do Campus Universitario desta Pontevedra moderna Traballa a xuventude soñado ra e realista, Que afastada queda para min, Nos tempos deliciosos e máxicos, Que xa non voltarán a aledar A miña vida pasado, A miña hestoria paricular e concreta Según a hora que o reloxo marque, Ou o día que a semá sinale, No almanaqu...

LONGO POEMA DE AMOR

Imagen
AM OR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 13 de marzo de 2009 longo poema de amor I Que soio me atopo no meu adentro senlleiro, Que silencio absurdo de door ferida me habita. Vivo conela e nela habito e vivo, de novo. Soidade se chama nos días quedos. Soidade vital, vela apagada, derrubada da chama acesa. Oscuridade sinistra da voz apagada, Do laio aceso que ar domina. Como poder habitar meu pensamento aberto, A unha forma de pensar pechada e tremenda. Como facer que escoitas a miña voz viva, Se o teu pensar parés un con duro da beiramar. Acende a vida interior do teu pensar torpe, Habita os esasos faces de lus querida, O que apaga as noites tremendas máis negras, Como vestido dunha vella enloitada. Abre os teus ollos a vida enteira, Encende a lus fonda dos túas órbitas esféricas. Non sexas un anaco de algo indefinido, Tes que ser" ti," sempre, polo día enteiro. E pola noita aberta a oscuridade. Avanza vendo para o fronte aberto, Vai camiñando cara do destino merecido, Non pidas ...