Entradas

QUERIDO RAÚL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR QUERIDO RAÚL Madrid, a 27 de marzo de 2009 QUERIDO RAÚL. No es la torpeza del desaliento, Más bien es la belleza desnuda, La sonrrisa perfecta. Tristeza apártate de su hermosa belleza, Ser querido e único, Amor grande, Necesidad extrema de ser incluído, No me juzgues de manera equivocada, Pertenezco al mundo de todos. Cuanto me gusta abrazarte, Cuando deseo gozar de la vida, A veces me equivoco, ya lo sé, Quien es el siempre tiene la palabra exacta, Quién no tropieza más de dos veces, Necesito que comprendas Mi manera de estar el mundo, Porque me gustan, igual que a tí, Todas las cosas bellas Y todos los seres íntegros. Comparte comigo las vivencias buenas Y los momentos que no son deseables. Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante, Dame el amor íntegro, Descríbeme la belleza del paisaje, Mira mi cara deliciosa, Aunque hoy me sienta cansado. Tuve el día complejo, Pero fui apagando mis tritezas interiores, Y les di todo mi cariño íntegro Por todo lo dicho, N...

RÍO LÉREZ

Imagen
A MOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 19 de marzo de 2009. QUERIDO RÍO LÉREZ Que fermoso te miro querido río Lérez, Serpe acuática e transgresora, Longa superficie fluvial Que atravesas de xeito belo e penetrante, Esta cidade ateigada de fermosura Concreta e particular, Longo, ancho perfecto e animoso, A túa auga grisácea e, as veces, Verde escura, ou mezcla de perfectas coores Tan verde coma as follas das arbres diversas E plurales, beleza vertical e natural O cor estoura na primavera pintada De vexetación polícroma irresistible Amante da máis pura belleza enxebre. A beira dos edificios longos Preparados para impartir sabedoría Con múltiples fiestras e cristaleiras brillantes Do Campus Universitario desta Pontevedra moderna Traballa a xuventude soñado ra e realista, Que afastada queda para min, Nos tempos deliciosos e máxicos, Que xa non voltarán a aledar A miña vida pasado, A miña hestoria paricular e concreta Según a hora que o reloxo marque, Ou o día que a semá sinale, No almanaqu...

LONGO POEMA DE AMOR

Imagen
AM OR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 13 de marzo de 2009 longo poema de amor I Que soio me atopo no meu adentro senlleiro, Que silencio absurdo de door ferida me habita. Vivo conela e nela habito e vivo, de novo. Soidade se chama nos días quedos. Soidade vital, vela apagada, derrubada da chama acesa. Oscuridade sinistra da voz apagada, Do laio aceso que ar domina. Como poder habitar meu pensamento aberto, A unha forma de pensar pechada e tremenda. Como facer que escoitas a miña voz viva, Se o teu pensar parés un con duro da beiramar. Acende a vida interior do teu pensar torpe, Habita os esasos faces de lus querida, O que apaga as noites tremendas máis negras, Como vestido dunha vella enloitada. Abre os teus ollos a vida enteira, Encende a lus fonda dos túas órbitas esféricas. Non sexas un anaco de algo indefinido, Tes que ser" ti," sempre, polo día enteiro. E pola noita aberta a oscuridade. Avanza vendo para o fronte aberto, Vai camiñando cara do destino merecido, Non pidas ...

ADVERSIDADE SOCIAL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 17 de marzo de 20 I Porque non somos capaces De respetar pluralidade? ADVERSIDADE SOCIAI. SOCIEDADE PERVERSA. Todo podería ser doado, Sencillo,xusto. Creamos un mundo adverso Ensinamos conductas pervesas Porque non somos capaces De respetar a pluralidade? I Complicar inultimante a facilidade, O facil facelo difícil. Perder a identidade propia e convertirse, No que non eres. Afronta d túa pesonal identidade. Non fagas de ti, ser despersonalizado, Froito da alienación constante. Un absurdo figurante que alporiza, constantemente, Ao mundo alléo, a todo o que non lles pertence, Mais que o desexa con suma urxencia, Froito da máis pura desidia e perversión. Alterar o ánimo existente, ferir o sentimentos, Sentimentos concretos que miran Polo dominio dunha sociedade trabucada, Que pensa máis nos termos persoais, Que na creenza do ben común. Utilización do constante insulto, Cando de eles falan Inventan historias inexistentes Cheos de maldad incontida. Que ...

REENCONTROS EMOCIONÁIS

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 15 de marzo de 2009 REENCONTOS EMOCIONÁIS. Como me vou atopando conmigo mesmo, Achegánme ao que son, E non achegándome ao que outros Quixera que eu fora. O tempo vivido, aquel pasad o de pena e gloria. O presento habitado, do agora , do día a día, E o futuro incerto, do que penso que será E ao mellor todo a estructura mudará. Arríncame de min esta fonda pena, Que meu interior fire, habitante do medo absurdo, Magoando os sentimentos abertos, Que a dor é grande que fai mal dabondo. Acepto ao sufrimento correspondente. Apartado estóu da tarefa cotíá, abofé, Vivindo en Temporal Descanso, Pobo máxico da Costa Atlántica. Habito versos incoprensibles, Confuso atópome ante o disturbio acaecido, A door é grande e a pena sublime. Doéme a ferida fonda, Sándanmen os sentimentos absurdos, Queimo horas indecisas, Habito os minutos dubidando, Cal será o correcto camiño, Cal será a conta máis exacta, Cal será o precio xusto, Cantas horas vivindo sen vivir, O la...

HABITANTTE DO TEU INTERIOR

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de marzo de 2009. HABITANTE DO TEU INTERIOR. Como decribir o mundo habitable, Como engadir un palabra fermosa A palabra máis linda, Como habitar o valeiro enteiro Que en mi habita, Como consumir as horas despreciadas. Como encher as horas roubadas O meu traballo cotiá. Como consumir o tempo morno, Que habita no meu adentro ferido. Como ensinar ao meniño inexistente. Habito a incomprensión máxima, Mais da igoal, cada cual e cada quen, Eu habito a miña soidade inxusta, Ti a lingoaxe miserenta, Eres a palabra decorada, E sotilmente aparente, Eres o lume contaminado, Que non queima, Que non che quita o frío perverso, Na noite fría do teu xelado corazón. Porén mal non te desexo, Prégolle ao meus Deus Senlleiro, Que che perdóe as culpas cometidas, Por tí na indecencia da constante e absurda mentira. Todo vale, mais todo queda. O meu ser interior está tranquila, De cando en vez, chámame Santa Tristura, Habitantes dos seres humanos deprimidos, Apartados ...

IM MEMORIAM 11 M

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR In memoriam, 11 M. Todo y nada. nada y todo. De repente. Pánico y mucho miedo, el miedo se sube por las paredes eternas de la muerte violenta. Os esperaba un futuro entero pero las luces de la vida se apagaron como túneles temerosos y tremendos. Tenían que hacer, demasiado, daño, segar vidas enteras en una mañana triste y tremenda. Cargaron las bombas de la muerte espantosa y saltaron las alarmas del miedo y el terror mortífero. Y vosotros ya no estáis con nosotros ya no nos veremos en los mismos lugares y ya no nos hablaremos, mientras un silencio tenebroso se pasea por las tres estaciones y una calle tremendista y un tren de cercanías realiza su último viaje ¿Por qué asesinasteis a la inocencia de la vida y el trabajo en una mañana mortífera de un día 11 de un mes de marzo de ese cercano año de 2004? Fecha tremenda y abismo para la muerte. Pero jamás podremos vernos aunque, de nuevo, aman...