MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 17 de marzo de 20 I Porque non somos capaces De respetar pluralidade? ADVERSIDADE SOCIAI. SOCIEDADE PERVERSA. Todo podería ser doado, Sencillo,xusto. Creamos un mundo adverso Ensinamos conductas pervesas Porque non somos capaces De respetar a pluralidade? I Complicar inultimante a facilidade, O facil facelo difícil. Perder a identidade propia e convertirse, No que non eres. Afronta d túa pesonal identidade. Non fagas de ti, ser despersonalizado, Froito da alienación constante. Un absurdo figurante que alporiza, constantemente, Ao mundo alléo, a todo o que non lles pertence, Mais que o desexa con suma urxencia, Froito da máis pura desidia e perversión. Alterar o ánimo existente, ferir o sentimentos, Sentimentos concretos que miran Polo dominio dunha sociedade trabucada, Que pensa máis nos termos persoais, Que na creenza do ben común. Utilización do constante insulto, Cando de eles falan Inventan historias inexistentes Cheos de maldad incontida. Que ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 15 de marzo de 2009 REENCONTOS EMOCIONÁIS. Como me vou atopando conmigo mesmo, Achegánme ao que son, E non achegándome ao que outros Quixera que eu fora. O tempo vivido, aquel pasad o de pena e gloria. O presento habitado, do agora , do día a día, E o futuro incerto, do que penso que será E ao mellor todo a estructura mudará. Arríncame de min esta fonda pena, Que meu interior fire, habitante do medo absurdo, Magoando os sentimentos abertos, Que a dor é grande que fai mal dabondo. Acepto ao sufrimento correspondente. Apartado estóu da tarefa cotíá, abofé, Vivindo en Temporal Descanso, Pobo máxico da Costa Atlántica. Habito versos incoprensibles, Confuso atópome ante o disturbio acaecido, A door é grande e a pena sublime. Doéme a ferida fonda, Sándanmen os sentimentos absurdos, Queimo horas indecisas, Habito os minutos dubidando, Cal será o correcto camiño, Cal será a conta máis exacta, Cal será o precio xusto, Cantas horas vivindo sen vivir, O la...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de marzo de 2009. HABITANTE DO TEU INTERIOR. Como decribir o mundo habitable, Como engadir un palabra fermosa A palabra máis linda, Como habitar o valeiro enteiro Que en mi habita, Como consumir as horas despreciadas. Como encher as horas roubadas O meu traballo cotiá. Como consumir o tempo morno, Que habita no meu adentro ferido. Como ensinar ao meniño inexistente. Habito a incomprensión máxima, Mais da igoal, cada cual e cada quen, Eu habito a miña soidade inxusta, Ti a lingoaxe miserenta, Eres a palabra decorada, E sotilmente aparente, Eres o lume contaminado, Que non queima, Que non che quita o frío perverso, Na noite fría do teu xelado corazón. Porén mal non te desexo, Prégolle ao meus Deus Senlleiro, Que che perdóe as culpas cometidas, Por tí na indecencia da constante e absurda mentira. Todo vale, mais todo queda. O meu ser interior está tranquila, De cando en vez, chámame Santa Tristura, Habitantes dos seres humanos deprimidos, Apartados ...

AMOR E DOZURA É VIVIR In memoriam, 11 M. Todo y nada. nada y todo. De repente. Pánico y mucho miedo, el miedo se sube por las paredes eternas de la muerte violenta. Os esperaba un futuro entero pero las luces de la vida se apagaron como túneles temerosos y tremendos. Tenían que hacer, demasiado, daño, segar vidas enteras en una mañana triste y tremenda. Cargaron las bombas de la muerte espantosa y saltaron las alarmas del miedo y el terror mortífero. Y vosotros ya no estáis con nosotros ya no nos veremos en los mismos lugares y ya no nos hablaremos, mientras un silencio tenebroso se pasea por las tres estaciones y una calle tremendista y un tren de cercanías realiza su último viaje ¿Por qué asesinasteis a la inocencia de la vida y el trabajo en una mañana mortífera de un día 11 de un mes de marzo de ese cercano año de 2004? Fecha tremenda y abismo para la muerte. Pero jamás podremos vernos aunque, de nuevo, aman...

AM OR E DOZURA É VIVIR Publicar entrada Pontevedra, ao 10 de marzo de 2009. INSOLIDARIEDADE SOCIAL. Habito sendo o que eu son, Habito nas palabras pronunciadas, Cargadas de verdade suma. Habito na escritura profunda dos meus versos, Cachos do que eu son, espazos escritos de meu. Habito na rotura profunda da liberdade roubada. Condeo o que rompe o equilibrio xusto, Habito no máis fondo do teu pensamento libre. Van roubando espazos de liberdade aberta, A cambio de mentiras sotiles, Por mor á rotura do equilibrio da balanza, Que rompe o máis puro sentido xusto, Xustiza derrubada, Por mor do movemento manipulativo, Namentras, sen real solución social, O miserento está queimado Polos camiños falsos da vida Na rúa, un fardo humán, Despoxo e rexeite de todos, Cuberto cunha manta rota , Durme sabendo que non existe, Para vivir, de certo. Polo día extende a súa petitoria man, Mancada e cicatr...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1o de marzo de 2009. E CHEGARÁ A PRIMAVERA Asulágama con palabras de amar, Miráme coa intensa dozura dos teus ollos lindos. Fálame esta linguaxe fonda e amarosa, Amamos fondamente á vida enteira, Afrontamos valentemente os problemas vitáis. Meu amor, mon me invade o medo perverso. Camiño tranquilo polos camiños da vida, E sempre miro para diante. No me intersan os instintos perversos, Aqueles que magóan a linguaxe do corazón interno, Sempre, debo, usar o verbo incluir, Aquel que abrangue a plenitute Da inclusión sen razón de cor, sexo ou raza. Amo fondamente a diversidade cultural, Non existen en min fronteiras divisorias Que rexeiten o maravilloso arte de amar, Na plenitude do que somos, Seres humanos diversos, Amantes da vida enteira, Rexeitadores dos que rexeitan O Mundo Libre, Rexeito aquel que condéa, perversamente, Porque no seu fondo ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 7 de marzo de 2009. TIVEN QUE DECIRVOS..ADEUS. A door tremenda habitaba dentro de nós, Aínda habitantes deste mundo vivinte, Intres de impotencia ante nada poder facer. O deserto da vida vivida, a nada, O abandono da estancia temporal No habitáculo vital, Meu corpo acompañante do meu ser físico, De que xeito poder contar cantas experiencias vividas. Canta vida entregada a todos aqueles que tanto quixen. Que suprema adoración a miña Terra Querida, O miña pequena aldea, un mundo máxico e fantástico. Que luxo de tempo vivido pertiño da Ría de Vila do Mar. Miraba coma se fora unha Illa Máxica, A Illa de Rei Deposto, Lémbrome cando ti e máis eu, Collíamos a pequena barca de remos pesados, E ti vogabas e vogabas, sudando soños reais Abertos ao mundo luminoso, Coa forza suprema dos teus fortes brazos espidos, E fitabas en min un sorriso delicioso. Deixabas varada na pequena praia senlleira, De branca area descasando a súa beleza limpa, A pequena embarc...