MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Ponteverda, a 17 de febrero de 2009 POEMA DE LA NOCHE A publicar, proximamente en: http://mundodefisterra.blogspot.com/ Murió, depacio, la luz diurna, Encedió, rápido, el poderío nocturno, Un gemido de astros perdidos, Brotaron en su bóveda celeste. Absorto quedé del podería nocturno, Lluvias de estrellas brillantes, Cometas brillantes de colas máxicas, Tiritaban saltitos diminutos, las estrellas, Luces chispeantes, Constante delirio nocturno, Voz de un poeta perdido de azul témpano cubierto, La noche entera de luna blanca, tocada, De amarillo pálido, limón nocturno, De zumo pálido de noche brillante, Gemido qerido, alto e decicido. En las altas estrellas, Silencio que es de noche Y duerme la noche entera En los brazos del maravilloso cielo, Que noche hermosa Habita el espacio circuntando Habitante de la mi noche entera. Miguel Dubois.

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 18 de febrero de 2009 PALABRAS INÚTILES.. PRÓXIMAMENTE EN http://mundodefisterra.blogspot.com/ Un conjunto de palabras revueltas, Rompieron el silencio continuo Invisible y limpio, Cristal fino y transparente. Ma di cuenta en seguida, Que nos iban a invadir, Por cantidad y sin sentido. Cómo no decir ni siquiere la verdad desnuda, La que no pesa ni duela, La palabra precisa del momento exacto. Pero todo daba igual, Palabras huecas y salvajes Dominaban el aire intoxicado De la pervesa mentira Verdad rota, Que penetra en oído A modo de castigo continúo. Palabras, palabras, que importa, Que sean de verdad disfrazada O de mentira continúa. Y ya no existía el silencio muerto, Por ley del sonido querido. Silencio constante, Ni una sóla palabra perversa, O bondadosa a modo de regalo intruso. Las palabras eran como los insectos Perversos que volaban sin piedad, En una tarde de verano calient...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 26 de febrero de 2009 O TEATRO DA VIDA Dinme de conta, Que toda daba igoal. Os ideáis perdidos, A función do respecto social. Afíxenme a facer a función teatral cotiá. Dama unha lixeira impresión percibida, Que tratábase de estar no mundo circundande, Estar canso, estar por estar, estar sen estar, A modo de moble colocado no medio Do espectáculo vital, da trifulca diaría, Sentinme como un actor profesional vital. Cada día facía unha diferente función. No meu interior era eu enganado engadido, Un pensamento efímero triste e deprimido, E no me exterior facía a función, Dun perfecto Antroido a destempo real, Da súa celebración temporal. Estaba máis pendente da beleza absurda, Do disfraz lucido á miña riqueza interior. Era o Grande Teatro Vital, Facer o que me petare, Ser artista famoso E habitante do máis puro egoismo, Caíndo no egotismo absurdo, Que xeneraba non poucas reaccións adversas. Miña Función Vital era constante, E en cada momento do día a vi...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 27 de febreiro de 2007 http://mundodefisterra.blogspot.com/ http://teachenglishtochildren.blogspot.com/ POLITICAL BOXING SYSTEM Palabra torpe, atrevemento verbal, Disparate dialéctico calculado, Centro da atención constante, Cámara ven enfocada, Asesor da imaxe perfecta, Micros receptores de absurdas palabras, E un sorriso perverso e gratuito, Por presente. Risas colectivas, Suma e segue rompendo Os esquemas das mentes demócráticas, Que poderoso poder se lle otorga Para atoparse no movemento circular De chegar a sen razón absurda, A filosofía do máis puro disparate. Eu, digo que son, o que non son Eu, vou enganándonos a todos e a todos Por mor do que digo o que non son, E o que eu quixera ser mais non sinto. Fago o obradoiro da mentira constante, O público máis quente que frío, Aplaude con toda a súa forza perversa, Ao fan torpe e maleducado, Dono do incerto que vende como real o certo. Mais non dou creto a tan frívolo espectáculo, Todo vale a vida d...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 2 de marzo de 2009. VERDADE POLIVALENTE. QUEN É O DONO DA RAZÓN? http://mundodefisterra.blogspot.com/ Fonda pena gañada, Sentín no fondo interno, Do meu ser enteiro, Ante o froito da recolleita. A vida a existencia, A supervivencia, É un xogo extraño, No que consiste, En mirar que é o gañador númerico, Ante a verdade suposta, A verdade parcial, Ou a sin razón constante. A diversidade presentada, É un abano atraínte, Que decidirá o curso constructor, Das leises do interés concreto, Do colectivo gañador. Que diferente resultan, Os pesamentos ideolóxicos, Que verdade plural, Que simboloxía abstracta De idearios factibles, Para partidarios concretos, Dun pensamento específico, Que para outras non é, Máis que o contrapensamento. Pero avanza a suma concreta, E as ilusións duns, Convertése no laio e tristura, Dos outros asulagados de desasosego, Aló ficou a linguaxe agresiva Dura e perversa. Ao fin da xornada, A Soberanía...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 3 de marzo de 2009. TORPEZA E PERDA DA IDENTIDADE LINGÜÍSICA De que xeito ímonos distanciando, Do que somos e nos esquecemos, Da nosa propia identidade propia, Rexeitamos, pertinazmente, Até a que o conseguimos, Do noso amado idioma, Fonte continua de escritores fantásticos, Coma Álvaro Cunqueiro, Que souberon crear a súas hestorias Na máis linda dos idiomas falados. De que certo absurdo a filosofía do tremendismo, Vai creando mundos artifacias e aparentes, Negando o legado cultual e fantástico, Que nós deixaron grandes xenios literarios galegos. Branda é a nosa fraca memoria e nosos intereses Teñen un gran sentido pragmático e calculador, Que derruban o parimonio da amada lingua galega. Xa nos esquencemos daquela querida frase: FALEMOS GALEGO, ou GALEGO NA ESCOLA. Rosalía, Curros, Pondal; Manuel María, Uxío Novoneyra, Lorenzo Varela, X. L. Méndez Ferrín, Vicente Risco, Castelao, Manuel Cuña Novás, Manuel Lueiro Rey, Antón Reixa,Antón Tovar Bovillo,...

AMOR E DOZURA E VIVIR Pontevedra, 11 de febreiro de 2009 A MANUEL LUEIRO REY, AMIGO. Xa pasou algún tempo, Dende aquel tempo habitado, Doutros espazos temporáis. Foron intres belos e deciliosos Cargados de sencilla emotividade decivisa. Ti eras para min un pai verdadeiro, Un amigo querido, un compañeiro estupendo Un poeta realista e, as veces, Un loitador supremo, Amante da verdade espida, Demandante da xustiza roubada. Demandabas a libertadade espida e completa, Polas esquinas do Vento Norte, Namentras Lordelo era un lugar fermoso. Amigo que non miraba O falso rango categórico social. Porque eras amigos dos poetas ceibos, Dos mariñeiros tan queridos, noso Casal querido, Mariñeiros constantes e poetas defesonres da verdade decisiva. Aberta ao Mundo da verdade completa, Que asulagaban o ar do Cine Marino grovense De enormes verdades que lles doían, dabondo, Aos que dominaba o mundo falsario. Persecucións tremendas, Pola loita dun espazo "máis" gañado A doce...