MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Ardán, Marín, ao 28 de novembro de 2008. Acento distante, afastamento da palabra perdida, Pérdida do que nun día foches e que o tempo indolente, Enfriou nunha lousa fría distante e senlleira. Os días están fríos e a choiva molla a alma derrubada, Desonsolo da vida perdida no laio elemental. Desconsolo do tempo perdido Habitante do valeiro absoluto. Que distante ficache E que perto me atopo de tí, Cando eres o tempo morto que non existe. Xa non existes, pero cando che quero, meu amor, A pesares da distanza e o afastamento. Silenzo de lousa fría marmol perdido gris e absurdo. Tempo de silenzo. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, al 28 de noviembre de 2008. JAVIER: TE SIGO QUERIENDO. Que evidencia más grande resulta Están escribiendo versos agradecidos para ti. Que agradecimiento más grande el escuche, Que mis versos diversos son leídos Por ti, amigo, familiar, cómplice E médico curador de las enfermedades que duelen sin dolor físico. Que placentero me resulta dirigirte estos versos cariñosos A ti querido Javier. Tu no eres "alguien" temporal o pasajero Dentro de mi vida interna y externa. Tu eres el mismo Javier, de siempre, Que asume los retos vitales Con vital valentía. Tu sabes cómo duele el dolor, Tú sabes como duele la herida fresca. Sigue la vida mientras sigue, ¿Cambió "algo" en nuestras vidas sumidas A la contradicción o al descrédito? ¿Cual fue mi última palabra que sin querer Aumentó el dolor que ya dolía? Continúa el corazón interno amando, Profundamente, Y arremeto contra el odio perverso y adverso Y afirmo que el resentimiento es una en...

Ardán , Marín ao  27 de novembro de 2008.               FERMOSO CANTAR DE OUTONO  BELO O serán outonal está quedo, Namentras unha soave sensación de absurdo silencio insolente, Cobre a dimensión espacial do coarto no que agora estou. A maquinaria  dunha calefacción potente Dun fermoso colexio costeiro acomapñna Ao silenzo acompañado da  pequeno barullo Da máquina calefactora. O serán carregado de fermosa ledicia, E a luz intensa que  cobre a fermosura Dun día frío e fermoso. As arbres arrededor desta pequena oficiña Amosan unha fermosura extrema. Os pesados limóns amarelos, lindos e pendurados. Colgan das ponlas castañas Namentras algunhas follas amosan cores outonales Namentras outras manteñen unha extraordianria fermosura inusual. Verde están os campos verde de Ardán, asumindo beleza constante. As vides durmen un sono estrano de comenzos de inverno. Que bonito é vivir apreciando o senso fond...

FERMOSURA DUNHA FOTO FAMILIAR. Caras contentas de ledicia. Miralos coas faces sorrintes forma parte da alegría de vivir en paz. As derredeiras circunstacias cubertas dunha tristura extranxira fixo que o noso JORGE, nos abandoara. Un día nó tamén nos xunguiremos con el.

Pontevedra, ao 26 de novembro de 2008. LÉMBROME DE TI, NOSO JORGE Dígoche, certamente, Que foron tempos tan bonitos, Tempos da infancia e da adolescencia, Tempos ancorados no fondo da memoria absoluta, campo absurdo para o esquenzo. Tempos que atopo no fondo dos vasos valeiros de cristal groso e antigo Tempos que vou bebendo có tempo Que pasa, ràpidamente, e non se detén nada, velocidad temporal, O corazón de Jorge paróu, Xa non bate vitalmente, O corazón de Jorge, Está dentro do noso corazón vivo Que latexa coa forza da intensa vida. El era el; somentes como el era, Sabedes ben, que tiña lindos ollos azuis, dous redondos mares. Cando era tempo de verán Levaba a pel escura, E era home ben parecido e ledo. O seu sorriso era unha forza máxica E intensa que algo queriános decir. Era como foi e nada máis, Polas veces a súa enerxía era patente ...

                              Pontevedra, ao  26 de novembro de 2008.                   MARCELO,  NOSO  MARCELIÑO PEQUENIÑO     Pide paso ao Mundo,   Quere habitar, sentir e tocar.   E tan pequeniño tan delicado.   Acabe de chegar ao Mundo mortal,   A súa faciana pode ser unha fonte de continúa tenrrura,   E tan pequeniño e tan grande.   É ser tan pequeniño.   Pequeno e pícaro brasileiriño descendente da beleza ,   Pequerichiño  Marceliño, que grande espazo ocupas   Sendo, así todo tan pequerrechiño, meu Marceliño.   Chegache a  hencher os nosos corazóns tristes,   Dunha ledica máxica xeograficamente distante,   Mais tan perto no corazón.   Marceliño que aqueces os n...

Ardán, Marín ao 26 de novembro de 2008 Elevo a tí a máxima queixa, O laio constante de dicir a mentita súbtita. Érgome no medio da densa néboa, Aparezo de feito fantasmagórico, A indencia verbal,  e o desequilibrio da verba perdida, Duramente vas perdendo a razón quebrada, E constrúes palabras indecentes e desequilibradas. Non me mintas, como o fas , de cotío, Teño unha inmensa fame de verdade incisiva, Para calar as voces mentireiras, E vas erguendo no discurso verbal, Un tremendo lixo absurdo, Namentras  vaise construido O absurdo mundo insolidario. O mandamento mentirás ao demáis, Coma ao ti o fas parece ser imperativo legal. Mundo valeiro alimentado do valeiro É unha perda do Mundo.                                        MIGUEL     DUBOIS