Entradas

PAZ MÁXIMA

Ardán, Marín, ao 25 de novembro de 2008. De que me falas meu amor, enteiro, De que me falas meu ser querido, Criatura máxica do falar sinxelo. Habita o mundo aberto a verdade Imprime o seu sigificado nas paredes brancas, Onde o tapiz é a verdede da paz branca. Branca pomba de sigificado pacifista, Arma rota, queixume dun tiro morte. MIGUEL DUBOIS

CANCIÓN LONGA DE AMOR

-------Mensaje original------- De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 22/11/2008 19:21:52 Para: maiteichu2@hotmail.com Asunto: CANCIÓN LONGA DE AMOR Pontevedra , ao 22 de novembro de 2008. CANCIÓN LONGA DE AMOR Amor meu, as grazas che dou por quereme tanto. Penso eu amor, non son merecedor da finura do teu bico íntegro. Non son merecedor das noites lediciosas Nas que nos afundimos nas lúas brancas e cheas, Coma as que indica o debuxo de fondo azul e lúa branca nevada. Que ben estou cando contigo estou, amor lindo, Cando perdo os sentimentos de xenrreira e odio, Cando me libero do lixo inútil que me afunde na miserenta Miseria humana, que tristemente me invade, Coma unha tremenda tronada de dura invernía chuviosa. Paso o tempo habitado de dozura a túa rente quente, Quimo contigo as derradeiras chamas acesas de amor enteiro. E son eu meu amor dos amores. ...

TRISTURA E DEMANDA DE LIBERDADE

Ardán, Marín, ao 21 de novembro de 2008 Fiquei triste, enmudecido, totalmente, torpe, Cando souben do teu silenzo perpetuo. Sentín o apagado das luces íntimas. Sentime na máis pura das derrotas. Cando che atoperei , de novo, perdida, antre os camiños inválidos, Onde quiteri a voz enérxica para derreter o xeo de morte tremenda. Cando voltarán a piar os paxariños amarelos, Cando deixarán de soar os sons da tremenda door Que a piques estivo de desterrarme da ledicia, completamente. Onde será o perdido lugar onde atoparei o camiño perdido. Mais non abandóo ao dereito a liberdade persoal e colectiva. Non deixo de ser o que debo ser. Asumo e non presumo de mundos artificiais, De iñoranza adequerida Froita do abandono perpetuo. E, a modo de berro fero e potente, Reclamo o dereito elemental  a ser libre. MIGUEL      DUBOIS

PEDRA GRANÍTICA FRÍA

Pontevedra, ao 20 de novembro de 2008. Vida querida vida enteira, Pasas rápida  e avanzas en silencio, queda e persuasiva. Vas deixando atrás un mundo enteiro de perfectas lembranzas. Queimas o tempo lento, avanzas pedindo máis tempo o tempo, As avenidas longas, e as rúas estreitas, Fican na fisonomía da paisaxe permanente, E nós seguimos na percura de máis tempo. Tempo que esgota ao tempo, Días que suman anos enteiros, Unha vida enteira as bóas lembranzas O tempo silencioso Os días de troula e risa continúa. A vida pasa e pasa E fica fría a pedra granítica.        MIGUEL   DUBOIS

NORTE POÉTICO PERDIDO

Ardán, Marín, 18 de novembro de 2008 Miro mundo, Miro xente, Miro os puntos Cardináis, Miro como pasa a vida enteira. Miro o pasado morto, Vexo a indecisión do presente, E me pregunto onde está o Norte aberto, Onde está o futuro do Mundo enteiro. Que ventos reanimarán ao ser humano indeciso Das furacacáns de medo absoluto E como atopar o Supremo Norte, Unha vez conquerida a batalla inútil e innecesaria. MIGUEL DUBOIS

DENUNCIA DE AMOR

Ardán, Marín, a 17 de noviembre de 2008. Te juro que lo intenté todo, La verdad segura, La mentira despieda Y la perversa duda de la inseguridad tremenda. Lloré por las esquinas más perdidas De Ciudad Perdida, Habité los infiernos dulces, Y pasé de largo por los paraísos acartonados. Y me pregunté en dónde estaba la repuesta adecuada. Juré firmemente, que no lo haría más. Juré no habitar el mundo perverso, de nuevo. Y me acerqué a un mundo lumínico Acaricié la dulzura del aire limpio, Aprendí a llorar en silencio Llore llorando, aceptando El dolor como parte vital existencial. Comprendí el mundo abierto La denuncia exitente En las palabras amarosos Que bonito explosión de júbilo aprendo. MIGUEL DUBOIS.
Imagen
   AMOR PURO                 Pontevedra, a 16 de noviembre de 2008.                              AMOR  PURO        La vida fluye como el agua de un río       turbio.             La vida me sorprende, me enseña y             me engaña pero silenciosamente.             Cuando los niños sueñan dulces              cuentos.           Cuanto tiempo vivido en cuestión de   escaso tiempo.   Titán  de los relojes.     Tiempos de tódolos tiempos sumados,     A los tiempos ya acaecidos.     Si, y por suerte, aquí estamos,     Toreando con la vida entera,     Qué pesa mucho     Y que no pesa nada.     Acaricio la dulzura de tu beso oculto,     Acaricio dulcemente  tu espalda desierta,     Pero, siempre habito en tí.   Para tí, gano el pan cotidiano,     Por tí lucho valiente en la pelea.     Oh amor, abandono el gemido medroso     Y acepto el dolor merecido.     Todo para una quietud plana,     Des...