MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Flores fondas, fermosura desta polícroma flor perdida, primavera intensa, cumio colorido, nazón da beleza constante, aberto estóu a gama do colorido fondo. Voces de lus creativa; invédeme os extremos dos dedos longos como alfinetes que apuntan dereitos, a unha combinación fixa de letras esparramadas, que contrúen as palabras dos versos perdidos e cosidos con fíos de fermosura fresca. Flor intensa que habitas os límites da vida constante, que queima, sen piedade , e que suman anos de abondo. Vida das vidas, na que habito, habitante solitario de min mesmo, ser solidario constante e rutinario. A vida íntima é natural e afáiseme unha rutina estúpida que me afunde na lembranza de que son un nome concreto, que eleva en cifras a vida vivida, e as veces esquenzo o presente do verbo amar, e, as veces, penso, que un día vivía pendurado, antre os teus beizos e que de m...

Esquezamos a dor que fira, E xungamos a nosa delicia tenra, Coas cancións de Rosie Thomas. Fagamos do Mundo un espazo de Paz intensa. Cubramos os campos de balas mortíferas, De bandeiras brancas e grandas. Miguel.

Abre o día estival Coa enorme potencia vital Da luz solar. Non me firas meus ollos azuis Amado día. Non violentes a dozura Da pasada noite fermosa Longa de amor ferinte. Coma doce coitelos de amor Meu querido abrente Miña amada e querida muller Durme sonos fermosos. O abrente é senlleiro e tranquilo Non espertes A muller querida. Que a túa luminosidade fonda Alumee seu terno corazón ledo. O Sol mañanceiro Estala no seu fermoso brillar intenso O día rebenta O día nace O día estala De intensa fermosura. Deixamos soterrado Toda unha noite De amor intenso Meu intenso amor. Digamos “bos días” A luminosidade aberta Pola forza da luz solar. Nada é comparable A fermosura deste amencer gratuíto e cotiá Xa comezou o día Xa soterramos a noite Dende que o día naceo Polo fermoso abrente. Mais polo día enteiro Tamén, te amarei Porque pola noite enteira Tamén te amei. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 21 de setembro de 2007. A vida vaise erguendo có paso da suma intacta dos tempos vividos. Un día falaremos do vivido e marcharemos paseniñamente O día consistía en fondas emocións Habitadas de ledicia intensa De medo absurdo e preto. Un tempo, foise convirtido Nunha total suma de horas parciáis. Eiquí estou a estas alturas desta vida, Sen cumplir os soños que poideron ser reáis. A vida é coma unha novela singular Ou unha verdade plural De múltples capítulos, Que ainda non remataron. Capítulos ledos, Sorrisos de meniños Asulagados de bicos tenros e apertas transparentes. Constantes. Amor de amores A vida foron aqueles días tristes e pretos. Nos que a negrura da noita fonda facía Fondo asugalamento do meu interior Valeiro e tremendo. De que me val a palabra morta e valeira? Cales serán as letras carregadas De espranza constante e aberta ao mundo Enteiro E as verdades ocultas? E a filosofía da miseria constante? Ou do deixade ser e deixade facer Anterga política gavacha ?...

Pontevedra, ao 22 de setembro de 2007. AMOR AO PLANETA AZUL. O mundo enteiro, o esquecemento tremendo, a barbarie Das armas mortíferas no chamado "mundo covilizado". O visto e prace dado a licenza de matar. O absurdo, o comportamento hipócrita que invade As economías máis perversas A forza absoluta e o mercado do poder absoluto. Non me mintas, perverso can mortífero, Coa infamia do medo subversibo. Non xeneres no mundo decadente. A miseria que invade o Planeta ferido, A riqueza ben se afae ao poder Coma arma mortífera polas rúas de Bagdad. Unha vez desfeito todo Iremos na percura douto miserento. Faremos da verdade casual, Un mundo de poder esaxerado. Entón o Mundo seguirá xirando, De xeito absurdo e quebradizo As leises naturáis, Coma vidros escachadas Das esquecidas fiestras, Estalarán sen piedade algunha A branca fermosura dos casquetes polares Iniciando, por ende, a súa desaparción, Froita tremenda, Do comportamento irracional O fume asulagará o ar limpo, Da bela at...

POR TODOS NÓS, MELLOR. Pontevedra, ao 2 de marzo de 2008 A todos vós amigos e amigas galegos e galegas que perante un delicioso espazo de tempo, fomos residentes e perfectos estudantes dunha xeneración que loitamos polas liberdades. Por aquela fermosa Palmira, habitante constante da memoria. Polo súa faciana ateigada de ledicia. Polo seu sorriso constante. Pola paz das súas palabras. Sempre Ela connosco no nóso cor. I Topeime, de novo, contigo, amada terra cambadesa coma se nada, como se todo. II Marchábame de fronte a mirada intensa na beleza ateigada de lus na maravillosa e decisiva Ría de Arousa. Arousa da miña infancia distante A cabalo de velas brancas De dornas de tope negras E a toda vela con Rumbo a Illa da Arousa, Illa da Arousa, praia encantada Escarabote e Boiro na fronte eu eu contigo meu amor perdiamosnos no fonda dos teus amorosos beizos agachados. Somentes por testigo o Faro Os piñeiros verdes erguitos cubrían a beleza verde da Illa Fermosa. O imenso, Pombar, descansaba ...