MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

ALBERTI, fue "unicamente" genial. Fue un hombre, totalmente único. El fue Premio Cervantes, pero creo que injustamente no se le dio el premio Nobel. Su vida fue diversa, viajante, fue una vida parte vivida en el exilio. Recuerdo, con cierto cariño, como el explicaba, con su hija Aitana en Punta del Este en El Uruguay. Mucho hay que escribir sobre este hombre . Su mirada era única. Recuerdo en el cine de O Marino" de O Grove, que RAFAEL estaba sentado con SANTIAGO ÁLVAREZ dtrás mía. Me di cuenta y lo miré y me quedé asombrado. El, RAFAEL, dirigiío su mirada penetrate hacia mi. Rapidamente me di la vuelta en señal de verguenza y respecto.

LORENZO VARELA.. Sempre me impresionou a súa faciana antre misterio e sorpresa. Lorenzo Varela foi amigo, de MANUEL LUERIRO REY.. foron cotánaeos, da mesma xeneración que RAFAEL DIESTE. LORENZO VARELA, nace no ano de 1910 nun barco camiño de Cuba. Seus pais sairon de Monterroso rumbo ao novo mundo: No ano de 1920 deciden marchar a BOS AIRES, debido a crise económica que pasaba a illa caribella. Na capital arxentina estuda o seus estudos primarios. Chegado ao ano de 1930, decide voltar a Terra. En Galicia estuda o bachalerato e participa nos movementos estudiantís, dirixidos por CASTELAO e por SUÁREZ PICALLO. Pero LORENZO decide subir o seu listón político afiliándose ao Partido Trokskista e viculándose ao Partido Obreiro de Renovación Marxista..( P. O. U. M. ) No ano de 1935 remato o bachalerato e trasládase á Madrid, onde comeza a suxa traxectoria de tipo intelectual. Traballou cao revista PAN (Poetas, Andantes e Navegantes). No ano de 1936 se dedica á crítica lite...

Pontevedra, ao 9 de agosto de 2008. A LITERATURA, para moitos de nós é un mundo maravilloso e máxico, que atraveso del contamos como nos va a vida, de que xeito vivimos o momento presente, sen penseres demasiado no que virá. O mundo pasado, a ledicia e o sufriminto son os que se encarregaron de construir as nosas personalidades. O bon e o sufrimento, foron facendo de nós seres preparados para a vida. ESTAR PREPARADO PARA A VIDA, significa, penso eu, en primeiro lugar, aceptarme tal e como ti eres. Haberá cousas, comportamentos de ti mesmo que "non che gustan" e dices: por que fixen eso? Pero, na vida, penso eu, todo ten solución, e se lle queremos dar solucción aos nosos problemas, penso que somos os primeiros benefactores. Unha rectificación feita a tempo significa o deixar vivir aos demáis porque estou a vivir a gosto conmigo mesmo, ao acepatar a miña realidade perosal. AS FUXIDAS DE SI MESMO, son trampas emocionáis...

A foto é moi bonita. Representa o peirao do lugar de RONS, no Concello de O Grove. Se vos fixades na punta do peirao, está atracando unha DORNA, típica embarcación galega, que pertence a unha persóa que eu quero moito. É FOFI POUSA, un home delicioso, eu polo menos o quero moito, non porque me albergue na súa casa cando vou a Madrid, se non porque é bon. Fofi ven acompañado polo marido de LOR, unha muller francesa que habita, tamén, nese gran Madrid. O GRIS é a cor dominate da fotografía. Enrina do dorna hai un punto vermello e eso quere dicir que a vela do barco é vermella e está feita por meu querido amigo JULIO POUSA, irmán de FOFI, e que somos amigos xa de tódola vida. O lugar da fotografía chámase RONS que é un lugar femoso do Concello de O Grove Pontevedra, ao 11 de agosto de 2008. Deíxame vivir, sempre, como eu quero vivir. Quixera vivir amándome no sumo arte amar, Quererte con toda a miña forza posible Posibilidad máis que posible. Máis ven verdadeira encantada de máxima beleza...

Non é doado falar de Rosalía. Lémbrome dun libro sobre a súa personalidade e obrqa de Xesús Alonso Montero, a quen coñecín hai moitos anos na cafetería Marbella da cidade de Vigo. Mándame meu querido amigo Manolo Lueiro . Alonso me dixo que falara con Xosé Luís Méndez Ferrín. Falei máis tarde con Ferrín pero daquela concversa non salira nada que se fixera decir que íbanse coñecer os meus versos.

Manolo Lueiro, foi un bon amigo meu. El mesmo e Arturo Cuadrado animábanme a que eu escribira. Eu non que non  daba, demasida, importancia a súas palabras, pero sempre me daban folgos. Manolo Lueiro,  foi de min un pouco de todo: pai, amigo, compañeiro, colega. Grazas a él coñecín no ano de 1979 a Rafael Alberti . Parecíma un sono pero era verdade., Meus amigos, Suso e Marieta foronno buscar a Santiago ao aeroporto. No cine " O Marino" , de aquel O Grove máximo, fíxose un gran espectáculo poetíco. Alí estaban: Antón Tovar Bovillo, Manuel Cuña Novás, Manuel María, Bernadino Graña, Uxío Nononeyra, Indio Juan, Arturo Cuadrado.  Alberti estaba pasando por un grato intre de recitaxe e, como non dixo que él, Nunca entrara en Granada. Todos ficamos maravillados. Cando rematou o recital pedinlle a Manolo Lueiro,  que me asignara un dos seus queridos libros, coma, Escolma Ferida, Manso, Non debían medrar, O sol na crista do galo.. Este verán pasado, querido Manolo, pasmos un intre de...