Entradas

REPARACIÓN NAVAL

Imagen
AMOR É DOZURA DE VIVIR Ponvedra, ao 31 de marzo de 2009. REPARACIÓN NAVAL Morre marzo pimaveral, tolo, Quente e, as veces, frío. Van morrendo os meses enteiros, Pedazos espaciáis de anos, Gañados ao tempo vital. Tempo para lembrar, Que voltar nunca voltará. Fican no mundo da memoria, Memoria do mundo morto, Que vive cando penso, No tempo pasado. Día a día imos facendo O tempo das nosas vidas, As vidas que compartimos. Con tristura choroso ou ledicia brillante, Có mundo achegado, E cós seres queridos e amados. Que sería da nosa estanza vital Sen o sentido do amor fondo, Que sería a miña vida enteira, Sen a carencia do teu amor constante. O mundo habitado polo sentido amoroso, Ten un senso supremo e máximo. Xenreira "torpe", conducta excusante, Mundo trémulo, Que afastada estás do verbo "amar", Integrador e vivo. Alomemos un cachiño das vinte catro horas cotiás. Esqunce o mundo mezquino, Xúngute ao sorriso constante, Mais cando toca sufrir, Admito plenamente o intre d...

LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, al 30 de marzo del 2009. LOS HABITANTES DE LA PERVERSIDAD. La palabra torpe y absurda, Se perdió en medio de la tonteria tremenda. Se subieron por las paredes frías Las absurdas voces humanas. El límite de lo imposible fue una realidad tangible. Llaman a absurdo en las puertas del miedo. Torpe voz absurda, gemido del sin sentido. ¡Qué comjunto de torpres oraciones absurdas Brotaron de la bocas traidoras! La falsa cara de atrás, Mostraba la cara delantera. Verdad es que todo fue una gran mentira temible, Convirtiron el mundo verdadero e útil, El la sobervia perversa del mal absurdo. Caminan sin saber a dónde se dirigen, Dicen que van, pero el inicio no hicieron. No les llora ese corazón tremendo, Ese corazón cargado de desesperanza absurda. ¡Qué pena me da la perversidad humana! Dicen que gimen, y es absurdamante, Una mentira más de ese mundo perdido De las necias palabras de la Nada. Un viento helado rug...

QUERIDO RAÚL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR QUERIDO RAÚL Madrid, a 27 de marzo de 2009 QUERIDO RAÚL. No es la torpeza del desaliento, Más bien es la belleza desnuda, La sonrrisa perfecta. Tristeza apártate de su hermosa belleza, Ser querido e único, Amor grande, Necesidad extrema de ser incluído, No me juzgues de manera equivocada, Pertenezco al mundo de todos. Cuanto me gusta abrazarte, Cuando deseo gozar de la vida, A veces me equivoco, ya lo sé, Quien es el siempre tiene la palabra exacta, Quién no tropieza más de dos veces, Necesito que comprendas Mi manera de estar el mundo, Porque me gustan, igual que a tí, Todas las cosas bellas Y todos los seres íntegros. Comparte comigo las vivencias buenas Y los momentos que no son deseables. Necesito tu ayuda completa, tu apoyo constante, Dame el amor íntegro, Descríbeme la belleza del paisaje, Mira mi cara deliciosa, Aunque hoy me sienta cansado. Tuve el día complejo, Pero fui apagando mis tritezas interiores, Y les di todo mi cariño íntegro Por todo lo dicho, N...

RÍO LÉREZ

Imagen
A MOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 19 de marzo de 2009. QUERIDO RÍO LÉREZ Que fermoso te miro querido río Lérez, Serpe acuática e transgresora, Longa superficie fluvial Que atravesas de xeito belo e penetrante, Esta cidade ateigada de fermosura Concreta e particular, Longo, ancho perfecto e animoso, A túa auga grisácea e, as veces, Verde escura, ou mezcla de perfectas coores Tan verde coma as follas das arbres diversas E plurales, beleza vertical e natural O cor estoura na primavera pintada De vexetación polícroma irresistible Amante da máis pura belleza enxebre. A beira dos edificios longos Preparados para impartir sabedoría Con múltiples fiestras e cristaleiras brillantes Do Campus Universitario desta Pontevedra moderna Traballa a xuventude soñado ra e realista, Que afastada queda para min, Nos tempos deliciosos e máxicos, Que xa non voltarán a aledar A miña vida pasado, A miña hestoria paricular e concreta Según a hora que o reloxo marque, Ou o día que a semá sinale, No almanaqu...

LONGO POEMA DE AMOR

Imagen
AM OR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 13 de marzo de 2009 longo poema de amor I Que soio me atopo no meu adentro senlleiro, Que silencio absurdo de door ferida me habita. Vivo conela e nela habito e vivo, de novo. Soidade se chama nos días quedos. Soidade vital, vela apagada, derrubada da chama acesa. Oscuridade sinistra da voz apagada, Do laio aceso que ar domina. Como poder habitar meu pensamento aberto, A unha forma de pensar pechada e tremenda. Como facer que escoitas a miña voz viva, Se o teu pensar parés un con duro da beiramar. Acende a vida interior do teu pensar torpe, Habita os esasos faces de lus querida, O que apaga as noites tremendas máis negras, Como vestido dunha vella enloitada. Abre os teus ollos a vida enteira, Encende a lus fonda dos túas órbitas esféricas. Non sexas un anaco de algo indefinido, Tes que ser" ti," sempre, polo día enteiro. E pola noita aberta a oscuridade. Avanza vendo para o fronte aberto, Vai camiñando cara do destino merecido, Non pidas ...

ADVERSIDADE SOCIAL

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 17 de marzo de 20 I Porque non somos capaces De respetar pluralidade? ADVERSIDADE SOCIAI. SOCIEDADE PERVERSA. Todo podería ser doado, Sencillo,xusto. Creamos un mundo adverso Ensinamos conductas pervesas Porque non somos capaces De respetar a pluralidade? I Complicar inultimante a facilidade, O facil facelo difícil. Perder a identidade propia e convertirse, No que non eres. Afronta d túa pesonal identidade. Non fagas de ti, ser despersonalizado, Froito da alienación constante. Un absurdo figurante que alporiza, constantemente, Ao mundo alléo, a todo o que non lles pertence, Mais que o desexa con suma urxencia, Froito da máis pura desidia e perversión. Alterar o ánimo existente, ferir o sentimentos, Sentimentos concretos que miran Polo dominio dunha sociedade trabucada, Que pensa máis nos termos persoais, Que na creenza do ben común. Utilización do constante insulto, Cando de eles falan Inventan historias inexistentes Cheos de maldad incontida. Que ...

REENCONTROS EMOCIONÁIS

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 15 de marzo de 2009 REENCONTOS EMOCIONÁIS. Como me vou atopando conmigo mesmo, Achegánme ao que son, E non achegándome ao que outros Quixera que eu fora. O tempo vivido, aquel pasad o de pena e gloria. O presento habitado, do agora , do día a día, E o futuro incerto, do que penso que será E ao mellor todo a estructura mudará. Arríncame de min esta fonda pena, Que meu interior fire, habitante do medo absurdo, Magoando os sentimentos abertos, Que a dor é grande que fai mal dabondo. Acepto ao sufrimento correspondente. Apartado estóu da tarefa cotíá, abofé, Vivindo en Temporal Descanso, Pobo máxico da Costa Atlántica. Habito versos incoprensibles, Confuso atópome ante o disturbio acaecido, A door é grande e a pena sublime. Doéme a ferida fonda, Sándanmen os sentimentos absurdos, Queimo horas indecisas, Habito os minutos dubidando, Cal será o correcto camiño, Cal será a conta máis exacta, Cal será o precio xusto, Cantas horas vivindo sen vivir, O la...

HABITANTTE DO TEU INTERIOR

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de marzo de 2009. HABITANTE DO TEU INTERIOR. Como decribir o mundo habitable, Como engadir un palabra fermosa A palabra máis linda, Como habitar o valeiro enteiro Que en mi habita, Como consumir as horas despreciadas. Como encher as horas roubadas O meu traballo cotiá. Como consumir o tempo morno, Que habita no meu adentro ferido. Como ensinar ao meniño inexistente. Habito a incomprensión máxima, Mais da igoal, cada cual e cada quen, Eu habito a miña soidade inxusta, Ti a lingoaxe miserenta, Eres a palabra decorada, E sotilmente aparente, Eres o lume contaminado, Que non queima, Que non che quita o frío perverso, Na noite fría do teu xelado corazón. Porén mal non te desexo, Prégolle ao meus Deus Senlleiro, Que che perdóe as culpas cometidas, Por tí na indecencia da constante e absurda mentira. Todo vale, mais todo queda. O meu ser interior está tranquila, De cando en vez, chámame Santa Tristura, Habitantes dos seres humanos deprimidos, Apartados ...

IM MEMORIAM 11 M

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR In memoriam, 11 M. Todo y nada. nada y todo. De repente. Pánico y mucho miedo, el miedo se sube por las paredes eternas de la muerte violenta. Os esperaba un futuro entero pero las luces de la vida se apagaron como túneles temerosos y tremendos. Tenían que hacer, demasiado, daño, segar vidas enteras en una mañana triste y tremenda. Cargaron las bombas de la muerte espantosa y saltaron las alarmas del miedo y el terror mortífero. Y vosotros ya no estáis con nosotros ya no nos veremos en los mismos lugares y ya no nos hablaremos, mientras un silencio tenebroso se pasea por las tres estaciones y una calle tremendista y un tren de cercanías realiza su último viaje ¿Por qué asesinasteis a la inocencia de la vida y el trabajo en una mañana mortífera de un día 11 de un mes de marzo de ese cercano año de 2004? Fecha tremenda y abismo para la muerte. Pero jamás podremos vernos aunque, de nuevo, aman...
AM OR E DOZURA É VIVIR Publicar entrada Pontevedra, ao 10 de marzo de 2009. INSOLIDARIEDADE SOCIAL. Habito sendo o que eu son, Habito nas palabras pronunciadas, Cargadas de verdade suma. Habito na escritura profunda dos meus versos, Cachos do que eu son, espazos escritos de meu. Habito na rotura profunda da liberdade roubada. Condeo o que rompe o equilibrio xusto, Habito no máis fondo do teu pensamento libre. Van roubando espazos de liberdade aberta, A cambio de mentiras sotiles, Por mor á rotura do equilibrio da balanza, Que rompe o máis puro sentido xusto, Xustiza derrubada, Por mor do movemento manipulativo, Namentras, sen real solución social, O miserento está queimado Polos camiños falsos da vida Na rúa, un fardo humán, Despoxo e rexeite de todos, Cuberto cunha manta rota , Durme sabendo que non existe, Para vivir, de certo. Polo día extende a súa petitoria man, Mancada e cicatr...

E CHEGARÁ A PRIMAVERA

Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1o de marzo de 2009. E CHEGARÁ A PRIMAVERA Asulágama con palabras de amar, Miráme coa intensa dozura dos teus ollos lindos. Fálame esta linguaxe fonda e amarosa, Amamos fondamente á vida enteira, Afrontamos valentemente os problemas vitáis. Meu amor, mon me invade o medo perverso. Camiño tranquilo polos camiños da vida, E sempre miro para diante. No me intersan os instintos perversos, Aqueles que magóan a linguaxe do corazón interno, Sempre, debo, usar o verbo incluir, Aquel que abrangue a plenitute Da inclusión sen razón de cor, sexo ou raza. Amo fondamente a diversidade cultural, Non existen en min fronteiras divisorias Que rexeiten o maravilloso arte de amar, Na plenitude do que somos, Seres humanos diversos, Amantes da vida enteira, Rexeitadores dos que rexeitan O Mundo Libre, Rexeito aquel que condéa, perversamente, Porque no seu fondo ...