MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de maio de 2009. PRIMEIRO DE MAIO I Maio lindo e fermoso, Chama a porta feble, Con forza suprema. Abriremos o maio amado, Pidindo xustiza e liberdade, Para os traballores do mundo enteiro. Xuntarémonos nas prazas antigas e novas, Antes de data e ateigalas enteiras. De mans ergueitas Co puño pechado, Como simbolismo da clase obreira. Xustiza, pediremos, Traballo queremos. E desexaremos liberdade plena. Condeamos aos desertores, Dos dereitos humáns, E, a tí, Presidente Obama, Parabéns polo pechamento, Da factoría do sufrimento En Cuba, de Guantánamo. Sexa benzoado a virtude do amor, Sexan condeados os ladróns, Vestidos elegantemente, Que ao o Estado Noso, Rouban con toda desvergoña. Xustiza non sexas unha palabra espida, Un deserto de xustiza. Xustiza que o habitante feble, Non se sinta avergoñado, Polo abuso dos que rouban Con luvas brancas e sedosas. Abramos as portas ao m...

AMOR E DOZURA É VIVIR   O FRÍO NA NOITE NEGRA   Rompe con ese xéo lento e frío, Brancura amarga e penetrante, Témpano xeado queimador da friaxe, Abrigo externo que me cobre a pel espida, Encende o lume da fogueira fermosa, Lapas de lus azul e amarela beilando ondulantes, Lapas longas coma linguas quentes e longas, Invítame a quentarme a súa  bendita beira. Sol nocturno rodeado de escuridade perversa Vete e bule e escapa do frío mortífero, Silenzo permanente e nouturno. Que sensación tremenda da perda da quentura, Ausenza da calor vital, Espanta as tebras do medo fondo, Fondo dos pozos negros, Apárta de min este frío tremendo, Corazón conxeado e insensible Déixame de esquencer para construir, Vales fermosos e verdes, Como existan na bela Irlanda querida Cunha paisaxe de extensos campos De herva verde, delicia da paisaxe. Eu, tamén, igoal que ti, Quixera querer tanto, e perfectamente Aparta de min esta friaxe intensa, Déixame quentarme a túa beiriña quente. Non me deixes ...

AMOR E DOZURA É VIVIR To Chus with my very opened and blue eyes sitting in a corner, looking at the black floor of a narrow street. 2004-07-16. I SUMMER I feel this intensive wild wind When I can see your free hair Streaming in the wind Like a blonde pony tail And your smiling eyes Are drawing On the clear surface Of this small pool. Today you seem different You are like the free bird Dancing in the broken air Of a bored afternoon Lost in the precise time Of a beauty summer Ouh my pretty summer! Ouch my delicious time! Where are you and Where are you from? I am the king of the good weather And I am from the bright sun. An illuminate country In which one the nights do not exit See always the intensive light The lake of light, which the sea is And think about the summer time The blue bird does not stop With its slowed and delicious song. II The darkness suddenly disappeared All the things I could see Seemed ali...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 22 de decembro de 2005. Benquerida María: a obligación e o gusto xúnguense nesta a miña sinxela laboura do traballo da palabra escrita, esta marabillosa acción, que para min significada desprenderse de min mesmo, e decir o que eu sinto neste longo respiro vital, as veces, limitado, ou sesgado polos acontecementos que nos desbordan e transfórmannos en seres, totalmente, limitados que de un xeito ou outro, dicen: estou eiquí e existo, dame un pouquiño da túa existencia que eu tamén quero sentir o vento que agarima a miña faciana en días nos que o vento forte, perde a súa mesura e a súa forza é coma un cabalo salvaxe, dos Montes de Oia, galloupando nas transparentes azas do vento. O mar gris, tremendamente, enfadado bate con toda a súa brutalidade espida contra as rochas gastadas ás os que o mar, coma froito de moitos séculos de traballo vai dando formas caprichosas, a rente dunta estrada con moitas curvas a beiras dos cantiles ónde a branca escuma son...

AMOR E DOZURA É VIVIR Caruma verde Verde caruma Canción viva Que latexa Enrriba E en baixo Coma a longa pola Dun alto piñeiro preñado De carumas verdes Afiadas Que se deixan Abanear O ritmo deste vento nortiño Nortiño meu Meu vento amado Caruma verde Cabelo de arbore peitiado Que engaiolas As Guitarras fermosas As Frautas doces Os Bongós africanos Os Extranos teclados As Gaitas galegas E os acordeóns arxentinos E voces fermosas Que asemellan Cantos de anxos extensos Que nas polas vivas Dun senlleiro piñeiro De verde caruma Cántalle A lúa branca Dun verán quedo. Nos somos a caruma espida,verde A que loce coa forza da seiba Nas polas verdes dos piñeiro. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR Gran Federico García Lorca, Sonrisa encantada Verdad distinta y segura Cantor de las lunas amarillas Y de los brillantes cuchillos De brillante plata Eterno Federico García Lorca De Fuente Vaqueros a Granada Hay un camino de penas ocultas Que gimen en el alma luminosa, Mientras el Romancero Gitano Se lamenta por los gemidos encendidos De dolor y pena. Se pararon los relojes llorones A cualquier hora Pero nunca a las cinco en punto de la tarde Mientras el miedo Se convirtió en pánico Miguel Dubois.

AMOR E DOZURA É VIVIR La playa del ayer ya pasado. Me sumerjo en la memoria y emerge el recuerdo. El trabajo de muchos vuelos. Julio, aparentemente, invisible, detrás de la vela, La extensa autopista aérea. Regateando, a todo trapo con viento del Norte fuerte. El profesor El duro trabajo manual en una extraña máquina substituta del trabajo Gritando, Humano. Demasiadas máquinas y poca mano de obra. Sorprendido, Enfadado. A todos vosotros, Familia Pousa Blasco, por el amor que os tengo. INTRODUCCIÓN I Me adentro en la memoria Que de vez en cuando Me visita. Me sumerjo en el recuerdo Me siento feliz Y vuelvo a vivir El momento pasado Que ya no volverá, Pero creerme: no lo puedo olvidar. Figuras, paisajes, situaciones, Mandatos, gritos y sonrisas Vuelven a mi mente madura. Pero creerme: ¡Cuánto me acuerdo! ¡Que bonito ser niño inocente Entre niños concretos En un mundo de mayores incomprensibles! ¡Qué extrañas personas mayores! ¡Qué tamaño enorme tenían aquellos adultos! ¡Qué bonito ser un...

Pontevedra, ao 18 de abril de 2009. VIVIR CON XEITO. Palabra expresada firmemente, Sen dúbida posible, Non queremos tempos dubitativos, Que deixan de ser, Espazos dispersos de luz sublime, Non dubidadamos nas verdadesas puras. Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero. Construimos o noso discurso enérxico, constante, Coa afirmación da verdade máxima. Queremos que nos deixen de lerias e monsergas. Reivindicamos as bóas palabras, Ateigadas de contido constante. Non facemos do discurso da palabra certa, Un absurda contido de ar contaminado. Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados" Coma froito amargo da insolenza e a falsedade. Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores Continuos froito da emerxente e atrevido, Don Non Saber, que coma unha constante Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante, Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional, Por mor da rabia incontida, Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo, De bonecos monicreques de estampa humana. Irrever...

Pontevedra, ao 17 de abril de 2009. SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES Estaba sentado na vella cadeira negra, Pensando no meu mundo interno, Construíndo belos sonos literarios, Poemas inacados, Sonos rotos de Gloria e Adversidade, Mais se eu ser directo queredor Ía contruíndo o fío conductor, Que me levaría a elabourar, Con desesoxo esmero, Un poema máis no meu persoal mundo. Poético, quebrado a rota impaciencia, Continúa e desaforada. A fiestra grande e pintada de branco, Os lados dos cadrados perfectos, Coa superficie de cristal semilimpo, Deixaba ver a beleza constante da Ría de Arousa, amada Ría, Beleza emblemática desta querida Galicia. Fermosa Illa de Arousa, Naquela fermosa praia, Na que tanto nos amamos. Era un serán tranquilo, O sol no descansaba, Eu có meu pano azul escuro, Ía secando o suor tépedo da miña fronte. Fun coma perdendo a noción do espazo, Sumido dun sono invasor e soporífero E alonxado do mundo temporal e...

AMOR E DOZURA É VIVIR. Pontevedra, ó 7 de abril de 2009. NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para: Priscila de Leme Brazil Poderosa noite escura, Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade Total esterilidade da lus existente. Está todo tan quedo e sumiso, As palabras son eidos desertos Sinto unha tremenda ausenza luminosos Collo coas miñas mans poderosas Toda a noite enteira no meio Das miñas mans espidas Como podería medir o escuro poderío Da noite que morre na súa propia negritude. Sinto unha total ausencia do mundo visual. Son o eterno cego da noite pecha, Non miro nada e sinto tanto. Sinto como caen as tebras poderosas, Coma pingas de choiva negra. Que esura está a noite pecha, Diante dos meu ollos perdidos, Na dimensión da pura escuridade. Se alomenas a lúa vira, Vería algunha lus fermosa no ceo negro. Toda a noite pecha está afeita A un candil que da unha extrana lus Inexistente que nada ilumina. Noite pechada a todas luces existentes, Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillante...

AMOR E DOZURA É VIVIR LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA, CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO, AMÁNDOTE, TAN DESPACIO, PERDIÉNDOME ENTERO EN EL AMOR ENTERO. Pontevedra, al 11 de abril de 2009. POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio. Enhorabuena. El tiempo que se suma al tiempo. Pasa rápido y no se detiene, Va construyendo historias personales, Y se hace dueño de una sociedad pasada Allá quedaron nuestros recuerdos, Nuestros momentos deliciosos, Allá quedó la amargura dura del dolor. Fuimos construyendo nuestras vidas, Fuimos creando nuestros proyectos soñados Alguién quedó en el camino vital. Cómo un tierno recuerdo inolvidable. Fuera lo que fuera, Pero nos fuimos haciendo diferntes El recuerdo queda, Cómo una huella inolvidable, Lo más querido y concreto, O lo que nos cuesta definir, A costa de la razón concreta. Los proyectos soñados, Los vidrios rotos, O los lamentos innecesarios. Pero todo es así, La constante alegría, Que llevo escrita en mi rostro definido, O la tristeza que impera En los tiempos ...