MARA

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, 24 de Xaneiro de 2.025

      PERDA  INDESEXADA.

                                                       Adicado a

                                                       MARA LORES ÁLVAREZ

Dicir O Grove,  é dicir, unha illa dun tempo atrás,

é o feito de dicir península chea de encanto,

E fermosura na súa plenitude máxima,

Meus queridos amigos mecos e mecas,

E doutras terras achegadas ou afastadas,

Da infancia, adolescencia e xuventude.

Tempo pasado que non se esquence,

Aquel Grove de estreitas pistas,

E abundantes corredoiras, con

Laterais de moitas silvas e vermellas

amorias coa cor do viño tinto, tamén

muros de pedra aos lados, pedra

enriba de pedra con chan de terra

terra que se erguía pola la forza

do vento que axitaba as silveiras

vívida  vida de xeito intenso,

máxicos acostumados a vivir

na maxia cotiá  ou na maxia de vivir,

con xeito e sen sinistro, ledicia intensa do meu vivir.

Serafín, ti pasache moitas noites longas no Casino,

de ruleta, Black Jack ou Poker,pero somentes a sorte

contaba ou era a tristura de perder

moitos cartos no Casino ao estalar 

de delicia pola suma ganada.

Perdela vida é un feito cheo de tristura.

é coma se algo que estivera no noso corpo

fora arrincado, sempre, compañeira de vida

esgotada, da arrincada vida, pranto duro

que doe, día a día, esgotadas esperanzas,

a un paso da paz constante ao sosego,

da vida máxica e fantástica, 

soños cumpridos en pouco tempo,

a realidade é dura e difícil de asimilar,

 unha pantasma de  medo fondo e miserento,

día de sufrimento intenso, que non quixera repetir,

e a dor pertinente,regresión anímica, estado de tristura

o amor que ven e permanece no meu corazón,

diástole e sístole e moito amor querido,

Presente de tristura de morte, tempos

pasado de ledicia e gloria, xuventude pasada

 e vai e o desamor que morre

con puro amor de 

tódolos amores. Por momento

a vida parcial fáiseme dorosa.

 pola pertinente,

dor correspondente, 

non sei o lugar exacto do

teu destino pero choro

 de enteira pena, 

síntome triste pola dor

da túa morte, fico

mudo e falo as palabras 

do silenzo e nomeo

o teu querido

 nome, Mara, do Mar Meco

meca dos meus fermosos  soños e sabrosos

agachados debaixo do camiño da vida

da Ría de Arousa, luz aberta

que nos meus ollos penetra

que o vento Norte pentea os meus cabelos

vitalista, valente

vidas, loitadoras

na percura 

da xustiza, da verdadeira

palabra afastada 

de teorías

falsas ou a filosofía 

de bulos mintireiros que 

invitan a falsedade

e as teorías da conspiración,

 mentiras cotiás

hai quen publica

as mintiras da vida,

hai quen indica cales 

indican os camiños

da vida verdadeira. Mara,

as derradeiras raiolas da tarde

Ían desaparecendo, estabamos

pertiño no Monumento ao Mariscador,

raiolas esquencidas, luces acesas,  farois,

e coche, a noite chama a noite,

unha ampla bóveda celeste amosaba

o poderío estelar a estrela Mara,

alumeaba un espazo de ceo poderoso.

 

deixamos o pasado

En capítulos de lembranza, 

aquel pasado, que

de cando en vez, repítese

 no noso pensamento,

que ven e vai, 

como as mareas do mar. 

o Bar Marino,

O café quentiño,

unhas palabras amables

bailes sin fin

na Sala de Festas 

“O Marino”,

 sá de Cinema, 

películas dabondo, versos 

de fantásticos poetas,

 manadas e patalexar

 no chan do Cinema, froito

do desconteto dos espectadores,

percorrido por numerosos bares,

a contenteira ía subindo,

 até chegar 

ao límite permitido. 

sentiámos

o pracer de ser 

xóvenes, o noso eido 

tan particular 

a inozenza perdida,

os primeiros

intentos amorosos os 

resultados positivos 

e os negativos,

que quixera esquencer,

 mellor non lembrar

 os desenganos, rexeites

do desenganado amor

 e prefiro non lembrarme. 

O amor ben amado

a quentura obtida

De dous corpos amarrados, 

e voar polo 

espazo da vida duns

namorados.

 Grupo de xóvenes,

 Inconfosmistas,

 fillos do tempo

Daquela, que iámonos

abrindo ao Mundo, 

un Mundo Xusto, xusto

para todos e todas 

e non somentes, 

construído para “minorías”

manipuladores. Mara, cría 

nun Mundo Xusto, 

no que os Dereitos

humanos foran respetados.

 parte da nosa xuventude 

grovense,

Iámonos fondamente 

namorando tanto, 

máis que máis , parellas

que camiñábamos

 polas beirarruas

e saudábamos

 as parellas,

cómplices 

cun certo sorriso

cheo da complicidade,

amistosa pero

a cara leda facía máis 

bonita a nosa faciana. 

Algúns resistimos até

o combate último,

e outros desertaron, 

outros colleron o camiño

da outra vida, con toda

 a nosa pena.

 Non é o mesmo marchar

que vir, vir da ledicia 

e marchar da tristura 

aínda despreocupados 

do tempo que anda. 

Unha xuventude aberta 

ao mundo enteiro,

as corredoiras, camiños

 e estradas do pobo

de aventura de mirar 

o feito despreocupdo

 e sentir a vida enteira 

coma unha aventura

despreocupado, e berrar 

polas rúas liberdade

E liberación, liberarnos 

de tódolos males,

nametras outros caían 

nas dependencias mortais

novios e novias da morte

que un día casaron

coa mortífera “heroína” 

morrer conela

no cumio das frutracións 

e unha caixa de pino

económica era o derradeiro 

vestido da vítima,

en cuentión ,

namentras  os pobos 

ían aumentando

súas  nóminas da morte. 

a túa opción era apostar

pola vida ou a morte, 

pola democracia ou  dictadura.

as primeiras flores do Xardín 

da Democracia, florecían

Nos Xardins da Democracia.

 Os actos democráticos

íanse contruíndo 

cando miramos  a Rafael Alberti

no cine Marino 

acompañado con Santiago Álvarez.

E grazas a Manolo Lueiro, 

querido amigo, entón

O Cine Marino era

 coma unh Illa libre 

 Rodeada de bestas famentas 

Da vida xuvenil, 

aventurarse no descoñecido

A vida que chama 

as ganas de vivir e describir

Os sentimentos 

máis intimos da existencia,

Unha existencia que sobe e baixa

o son do mar que ruxe

 ruxe o son das

ondas que baten

 nos duros cons de pedra.

o bico lene e  a arte de amar. 

o paso do tempo

polos  días da vida pasada, 

o camiñar da vida

polos vieiros descoñecidos,

onde atoparei novas

Paisaxes  e Rías abertas 

ao mar con rochas e illas

e barcos na superficie,  

rumbo aos peiraos de dura

Pedra dos seus portos de chegada.

 Choutar a superficie petrea

chan do peirao vello,

 que perante tanto tempo

prestou o servizos 

de meu pobo mariñeiro e algo

Labrego polas Terras 

de San Vicenzo, pero meu

pobo dabondo traballa 

por toda a Ría e por tódolas

Terras. Tempos 

actúais diferentes, 

tempos que preguntan

E non respostan, resposta sen 

repostar no ar está a resposta,

Mara que contento estaba cando 

cando facías uso da túa

valentía, Mara, nunca calabas e

expresabas os teus sentimentos.

Eras as palabras

da valentía e

 da coraxe, facías do teu

Mundo un mundo clarividente 

e a verdade por diante

malditas sexan 

tódolas las infirmidades

 que rematan

en mortes seguras

e pouco sabemos 

depóis de atravesar

esa dorosa e misteriosa

 barreira.

Por veces, a vida  é dura

e da dificil asimilación

 a verba ausencia, 

provoca unha fonda

tristura irremediable

e cando as bágoas esbaran frías

polas brancas fadulas 

os sentimentos 

non están ausentes,

sentimentos de fondo decaimento

os espazos da vida son tempo contado

até un determinado número, mais

ao fin todo remata có derradeiro

suspiro o último latexo do corazón

de ida e volta, ausencia, 

sentimento de tristura.

Repasar a memoria

 que emerxe coma fonta

 de auga. Mais quédanos

as lembranzas, o feito coma 

me mirabas e a amplitude do teu

sorriso, sorrisas da lembranza en plenitude

 o motivación para sorrir,

As cousas bonitas da vida ou, 

por se acaso o vento que move os teus

cabelos, un Croupier de Casino; 

Casino que fai bulir o diñeiro, perder

ou gañar o senso común. Fagan Xogo

 Señores e Señoras, A Ruleta comeza

a dar voltas e voltas. Os xogadores

 treman de medo e outros ríen con

intensidade. O Black Jack ou

 o Poker e  as máquinas traga cartos que

Entraba a moedamais non saía.

Co paso do tempo imparable

agora, de xeito rendido, digo Mara

Mara, tiña unha persoalidade forte

e matizaba as súas palabras

non n teñas ningún medo, discurso

a palabra nítida transparente,

transparente de corazón xusto

con consello axeitado ao mundo

existente, parte da vida enteira,

que se perde polo camiño da esistenxia.

Vida que se da e se quita , estancia temporal

polos camiño da vida, 

que de xeito, similar

para  todos e todas remata, 

polos Campos de Descanso

por todos os tempos futuros.

Nacemos chorando

E abandonamos a vida facendo

 chorar aos nosos

Seres queridos.

Mara, ere unha muller de palabras

verdadeiras e sans consellos, 

potentes palabras verdadiras,

Mara. Era eu un neno e ía a oficiña có 

Meu Pai, e presentoume a 

D. Serafín, eu era pequeno

Mais D. Seafín,

 pareceume moi grande

e moi grande. Home moi 

grande de verbas 

agarimosas, cheas de contido amable

E conquistador. Có paso do tempo quixen 

moito a D. Serafín Romero

 Pai de Mariló de Finsito.

 A miña faciana enchíase de ledixia

Cando miraba a D. Serafín. 

Pasoume, un caso, 

similar con D. Manuel de La

Higuera y Núñez de Cepeda, 

o Pai de Pablo de la Higuera, a quen

fiquei “adorando”, e non podo 

esquecer a aquel Pablo, maravilloso.

Caso similar era o  Sr. Boullosa,

 da mesma ofociña. Tiña un fillo amigo

Meu, Raulito que morreu,

no accidente de autobús en Santa Cristina

Da Polvorosa, unha tristeza.

Inmesa unha dor moi forte. Tiña, tamén

Un agarimo especial

por Mariló , irma de Finsito

”Serafín fillo”, Era visible

A amabilidade de Maruja, 

a Mae de Mariló e Finsito, 

que viviran naquela

casa máxica de cores vivos,

 fermosa e tan linda, cores ideadas

por Ernesto Goday, según teño entendido. 

Eran veraos de nunca acabar

de Sol intenso e fermosa mar, Tiña,

 daquela un potento sentido da vida

e vivia un Mundo Maravilloso infantil

 y comenzaba a ver a vida en realidad,

Meu Pai era o meu ellor amigo e compañeiro 

e iámos ao  Bar Pepín 

tomar un refresco Kas de laranxa. Pepin,

 amable como sempre, a muller

De Pepín, contábache contos máxicos,

E faciáhe bromas simpáticas bromitas 

 Por veces presentes

 os fillo de  de

Pepín, un deles  

 sin Gogue, todavía,

Fernando, recentemente. Alecido,

Era ter as fiestras abertas

as portas da vida xuvenil

aberta ao Mundo novo

que ía coñendo

caras novas e vellos descoñecidos

por veces pechábame nas miñas 

propias ideas e foron abríndome

portas abertas a vida dunha xuventude

que vivía, fondamente, e o tempo ía

pasando. Día a día e  as noites eran

De día. O tempo daquela, espremiámolo

coma unha laranxa interminable

as ondas do mar ian de abaixo enriba.

Un día de intenso verán coñecin a Mara,

Dime de conta, da súa intelixente maneira

de mirar o Mundo, seu sorriso potente

a súa fermosa xuventude, personalidade

fonda, a súa maneira de mirar a vida,

a súa forza e o súa coraxe a súa valentía

o noso espíritu incorformista. O meu amigo

Vitiño, sorrinte eledo,

 e cun gran espírito tranquilo

Alterado polo 

acontecento triste.

Chiquilin un sabio 

Moderado, que non se

daba a destacare e máis ben calado

pero Chiqui, deixábase querer

aprecieno moito.

Mara dos Mares,

 Mares de Marita

de tódolos Mares.Mares 

que viven,por enriba das

Ondas do movemento, 

soben e baixan

coman crestas brancas de escuma

Outa admiración

a quen eu adoraba

Polo seu sentido humilde.O vento do Norte

Ía zoando por Peralto, dos fíos finos

Penduraba a roupa que ao Sol secaba

Pataraxos e polvos que o vento do Norte

Ía secando, fios tensados coma baras rectilíneas

Conversas e consellos con 

Mara, descubriamos

os mundos casi perfectos

 nas que a verba inxustiza

Era unha tremenda

 barbaridade que apartaba

Da circulación a homes 

e mulleres. O noso

Espírito reinvindicativo. 

 Escoitamos  tantas veces

a Victor Jara, Violeta Parra, Quilapayun, 

Paco Ibáñez, JoséAntonio 

 Labordeta, Suso Vaamonde,

Fuxan os Ventos, Milladoiro,

Miro Casavella,

unha cantiga para se libre 

e non estar preso

aos costumes imposible 

a verdade falasa

Lluis LLach e Raimon. “Al Vent”

“Al Vent” as areas das praias mecas

As ondas pentiadas có vento ceibo

namentras. Quérome lembrar de Oti

A quen tanto qixemos e tanto botamos

De menos. Oti foi, tamén unha gran amiga.

Querer a Oti, non era moi difícil, Deixou

Pegada en mi, porque era Oti. Meu Susiño,

Amigo enteiro, de bó corazon de desintersado.

Miguel Dubois.

Poetryoftheworld.wordpres.com