DAQUELA
AMOR E DOZURA É VIVIR
29 de 145
Fgghhh
O Grove 11 de Outubro de 2016
ADICO, ESTE. POEMA. A RICARDO, MARIÑEIRO, DE RONS, O GROVE.
DAQUELA
A vida pasa
O tempo vivido
Xa nunca voltara
Nostalxia dun pasado
Tan querido que
Quixera que
Voltarase a repetir
Ou maldecía
Mil veces mil
Os seus espazos
De tempo rexeitado
Onde chamaba
A amargura
Das bagoas
Innecesarias
Ficando sen espazos
A virtude de amar
Faciase imposible
A leira ficaba
abandonada
Mestura se
A herbas malas
E as herbas
Productoras
Benefactoras
Unha mestura
Irremediable
Sen a forza
Dun sacho
Axudante
Collido polas
Duas mans
Os longos remos
Da dorna, durmen
Un soñó de
Dura madeira
cansada , cando
Vogar de mañanciña
A un serán durmido
De soños e choros
Nos tempos
Irremediables
Tempos de espera
E anguriadas
Horas, namentras
Os mariñeiros
Facianse invisibles
Dos serán a abertos
Ao día habitado
De luz plena, ou ceu
De grises nubes
Elas, as suas mulleres
Esperaban nos
Na Praia de Rons
Nerviosas
Pola incerta demora
E enton falaban
A distro e siniestro
Coas as caras
Asustadas. De socato
Mirabanse as brancas
Velas a beira
De Con Roibo.
Elas ledas puñianse
As suas xoves
Mulleres
Patelas preparadas
Para ir vender
Os fermosos peixes
A Praza do Corgo.
Miguel Dubois.
| |||||||||||
Comentarios