AMOR E DOZURA É VIVIR
Entradas
FAO FERMOSO--A MIÑA PRIMA CARME
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 4 de agosto de 2009. O FAO FERMOSO A miña Prima Carme. Días de fermosura fonda tiven, Os días pasados no meu querido Portugal, Pais de nacemento de Heléné, miña Mai, O pracer do bon trato constante, Era un feito permanente. Puden observar a beleza natural, As prarias inmensas, longas superficies areosas, Na beira do Atléntico Norte Portugués. Era a praia de Apulia ateigada de beleza, As ondas máis ben pequenas, A aréa crara cáseque branquiña, Soportaba o peso dos corpos, Entrados en números altos, Do calenda...
FÃO--PORTUGAL
AMOR E DOZURA É VIVIR Fão, Portugal, ao 2 de agosto de 2009. Percepción real do Mundo Pasado, Habitantes reais e puros dos que foron e son. Volto ao Porugal querido. Que sono de ambición Inspirador dun pasado ateigado, De historia viva que vive agora no Mundo da Lembranza. Acende a lus pasado dun tempo vivo Que non xeme e vive como unha historial real e penetrante. Vivo querendo vivir o que son, A distanza percorrida até o de agora. Estou en Fão puro rodeado de pineiros de verde caruma, Brisa marina que se extende até Esposende na beira do mar. Falo dun campo sinxelo dun golf marítimo e fluvial Pano verde natural aceso, Descansan tamén,en uns pineiros ergueitos. Paos de golfista puro e brancas pelotas duras, E un burato como premio enteiro ao xogo realizado. Primos como cómplices e amigos. A Pôvóa do Varzim é un pobo grande Cargado de máxicas lembranzas, De neno pequeno e adolescente, Sulagado nun mundo confuso. Pôvóa de Varzím é unha fonte continuada De lembranzas habitadas de nosta...
CONDENADOS
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 30 de xulio de 2009. Avante imos sumando tempos habitados, De vivencias constantes, Do pracer sumo Do sufrimento non querido. Que duro é sufrir sen querelo, Que o medo conviva contigo, Ou que unha bomba mortífera Remate, absurdamente a vida xove. A brutalidade a sen razón tremenda, Fixo que no día de hoxe dous xoves Morreran froito dun bombazo mortal. Esa tremenda absurdade necesidade, De rematar coas vidas alleas, Converteuse na tristura tremenda, De eleminar brutalmente, De feito calado e sen previo aviso. Quen poidera entendar Un Mundo absurdo e sen senso. Os mesmos chorarán Aínda que diferentes suxeitos, As almas da xuventude arrebata.. A impotencia constante A desolación suprema e íntima, Os espías das almas rubadas, Todo acto feito con prem...
ACCIÓN
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de xulio de 2009 Deíxane vivir a vida na plenitude máxima. Habita có meu ser os intres ledos, Carentes de miserias máximas. Eres o mundo que ti quixeras ser, Ilumnina a alborado da día Cun sorriso ateigado de lus primeira. Non te rendas ante a miseria do comportamente humano. Emprega toda a túa destreza, Para achegarte o un mundo perpetuo De achegamente ao que ti eres. Non serás a baixeza supusta, Non serás o delirio inútil. Serás liberdade en movemento continúo, Serás a verba pura da delicia fonda. Non máis derrubes absurdos. Son habitante da verdade íntegra, No xogo a debilidade inxénua. Dime toda a verdade perfecta, Canta conmigo as cantidas da liberdade íntegra. Xuntos desfaremos os pactos falsos E as terías mentireiras. Son verdade lixeira E rápida coma o vento ceibo.
AMOR EN SAN XOÁN
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009 AMOR EN SAN XOÁN Como explicarche o senso interno, Dete amor enteiro que me ateiga, Xa non sinto un absurdo medo, Que quebrántame o paz interna, Acedo, sen piedade nen omisión, Ao fondo interno do teu lindo sorriso. Non penas, de favor, Sorrisos acesos dabondo quixer, Non quero ser paxaro ferido Dunha guerra inútil. Verte a ti, enteira como eres, Ver a fronte constande de ledicia, Que comimigo compartes, Significa para min, o feito de vivir contento. As veces, cando durmes, fondamente, Mírote atento e devagar, Escoito o teu respirar fondo, E non soño que estou de ti afastado. Amar canto ti me digas, Fuxir da dor dura e dos queixumes, E crear o noso mundo placenteiro. Amar, día a día, cun senso fondo Interior de resucitar o tempo perdido, Ou aquel soño incumplido. Síntome ledo coa mirada fixa Na beleza que non asfisia e enamora. A vida carece de sentido, Se non queres amar, de vagar, Como estí...