MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA. No fondo dos teus ollos fondos, Sospestía unha mirada acesa, Dun certo desprezo, A un ser semellente. Sentín pena fonda! Preguntéime logo, Porque así me mirabas, Pensei que odio non existía. Guindácheme palabras duras, Perdiche o senso humano, E me preguntei quen defenderá, As túas ideas extrañas. Porque te separache do verbo amar, Amar,día a día, afrontar a verdade, Non soporto a mentira sublime, Que contradicción perversa! Que traizoa a verdade querida. Amarga teño a boca, O pensamento libre A feito miserento e inexistente, Mais atacan polo baixo, Secan as fontes da auga clara Teñen a mirada seca, E os beizos tensos Coma fío de tanza tirante. E cando se quere construir, O verdade enteira, Un acto benefector, Voces vociferan tremendamenta. Como facer e construir, A verdade, necesario, Como facer do mundo cotiá, Un lagar non extraño e habitable. Se acaso deíxame ser un ser ceibo, Non afeito a...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 6 de maio de 2009. UN MUNDO TURBIO O silenzo constante, Domina a maneira absurda, De estar no mundo extraño, Estou sen estar, Por estar como un ser absoleto, Coma un paxaro prisioneiro, Que é dono da súa falla total De libertade desexada, Sentimento constante opresor, Que che oprime no peito dooroso, Unha gorxa seca, un sentimento amargo, Unhas palabras torpes e inauditas, Son o paxaro engaiolado, Que perdeu o desexo cantor. A ledicia roubada. Asumo a miña prisión incalificable, Desexo liberarme De todo aquilo que me oprima, Dor habida por inicios enórreos, En situación de perda Da personalidade propia, Froito manipulado, cobardemente, Polo mundo alléo, Víctima manipulada. Que constante pena, Cando no me interior torpe, A pena medra, sen xusticia. Teño unha pena negra No fondo escuro e negro. Do meu partido peito.. Roto está meu peito. Cal é o senso real e puro, Da verdade intrínseca? Onde morren os dereitos libres De cada un de nós como seres humanos?...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 2 de maio de 2009. ALMA ESPIDA. Cando falamos de "alma", da a impresión, que estamos a falar dun concepto, "puramento; relixioso, ou quizáves espiritual, que dito sexa, de paso, non todo fenómeno "espiriual" ten que ir da compaña do feito relixioso, ainda que haberá xente que diga que a miña "afirmación" carece de sentido. Tí podes ser espiritual, sen pertencer a un determinado credo relixioso. Non me estóu a menter nese desagradablemente, e costume mala, de etiquetar aos seres humanos. De mirar que é máis listo ou valente que.De mirar quen está condecaorado máis de supostas bondade, de conceptos "abstractos", non percibidos en outros dos seres humanos vivintes. Dame a impresión de que queremos ir acompañados de nomes fermosos ou adxetivos maravillosas, pero cando toca falar da parte non doada da vida, O sufrimento ou semellante, infirmidades, que existe, ahí cústonos moito escoller os adxetivos "malo...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de maio de 2009. PRIMEIRO DE MAIO I Maio lindo e fermoso, Chama a porta feble, Con forza suprema. Abriremos o maio amado, Pidindo xustiza e liberdade, Para os traballores do mundo enteiro. Xuntarémonos nas prazas antigas e novas, Antes de data e ateigalas enteiras. De mans ergueitas Co puño pechado, Como simbolismo da clase obreira. Xustiza, pediremos, Traballo queremos. E desexaremos liberdade plena. Condeamos aos desertores, Dos dereitos humáns, E, a tí, Presidente Obama, Parabéns polo pechamento, Da factoría do sufrimento En Cuba, de Guantánamo. Sexa benzoado a virtude do amor, Sexan condeados os ladróns, Vestidos elegantemente, Que ao o Estado Noso, Rouban con toda desvergoña. Xustiza non sexas unha palabra espida, Un deserto de xustiza. Xustiza que o habitante feble, Non se sinta avergoñado, Polo abuso dos que rouban Con luvas brancas e sedosas. Abramos as portas ao m...

AMOR E DOZURA É VIVIR   O FRÍO NA NOITE NEGRA   Rompe con ese xéo lento e frío, Brancura amarga e penetrante, Témpano xeado queimador da friaxe, Abrigo externo que me cobre a pel espida, Encende o lume da fogueira fermosa, Lapas de lus azul e amarela beilando ondulantes, Lapas longas coma linguas quentes e longas, Invítame a quentarme a súa  bendita beira. Sol nocturno rodeado de escuridade perversa Vete e bule e escapa do frío mortífero, Silenzo permanente e nouturno. Que sensación tremenda da perda da quentura, Ausenza da calor vital, Espanta as tebras do medo fondo, Fondo dos pozos negros, Apárta de min este frío tremendo, Corazón conxeado e insensible Déixame de esquencer para construir, Vales fermosos e verdes, Como existan na bela Irlanda querida Cunha paisaxe de extensos campos De herva verde, delicia da paisaxe. Eu, tamén, igoal que ti, Quixera querer tanto, e perfectamente Aparta de min esta friaxe intensa, Déixame quentarme a túa beiriña quente. Non me deixes ...

AMOR E DOZURA É VIVIR To Chus with my very opened and blue eyes sitting in a corner, looking at the black floor of a narrow street. 2004-07-16. I SUMMER I feel this intensive wild wind When I can see your free hair Streaming in the wind Like a blonde pony tail And your smiling eyes Are drawing On the clear surface Of this small pool. Today you seem different You are like the free bird Dancing in the broken air Of a bored afternoon Lost in the precise time Of a beauty summer Ouh my pretty summer! Ouch my delicious time! Where are you and Where are you from? I am the king of the good weather And I am from the bright sun. An illuminate country In which one the nights do not exit See always the intensive light The lake of light, which the sea is And think about the summer time The blue bird does not stop With its slowed and delicious song. II The darkness suddenly disappeared All the things I could see Seemed ali...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 22 de decembro de 2005. Benquerida María: a obligación e o gusto xúnguense nesta a miña sinxela laboura do traballo da palabra escrita, esta marabillosa acción, que para min significada desprenderse de min mesmo, e decir o que eu sinto neste longo respiro vital, as veces, limitado, ou sesgado polos acontecementos que nos desbordan e transfórmannos en seres, totalmente, limitados que de un xeito ou outro, dicen: estou eiquí e existo, dame un pouquiño da túa existencia que eu tamén quero sentir o vento que agarima a miña faciana en días nos que o vento forte, perde a súa mesura e a súa forza é coma un cabalo salvaxe, dos Montes de Oia, galloupando nas transparentes azas do vento. O mar gris, tremendamente, enfadado bate con toda a súa brutalidade espida contra as rochas gastadas ás os que o mar, coma froito de moitos séculos de traballo vai dando formas caprichosas, a rente dunta estrada con moitas curvas a beiras dos cantiles ónde a branca escuma son...