MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA E VIVIR Pontevedra, 11 de febreiro de 2009 A MANUEL LUEIRO REY, AMIGO. Xa pasou algún tempo, Dende aquel tempo habitado, Doutros espazos temporáis. Foron intres belos e deciliosos Cargados de sencilla emotividade decivisa. Ti eras para min un pai verdadeiro, Un amigo querido, un compañeiro estupendo Un poeta realista e, as veces, Un loitador supremo, Amante da verdade espida, Demandante da xustiza roubada. Demandabas a libertadade espida e completa, Polas esquinas do Vento Norte, Namentras Lordelo era un lugar fermoso. Amigo que non miraba O falso rango categórico social. Porque eras amigos dos poetas ceibos, Dos mariñeiros tan queridos, noso Casal querido, Mariñeiros constantes e poetas defesonres da verdade decisiva. Aberta ao Mundo da verdade completa, Que asulagaban o ar do Cine Marino grovense De enormes verdades que lles doían, dabondo, Aos que dominaba o mundo falsario. Persecucións tremendas, Pola loita dun espazo "máis" gañado A doce...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 15 de febreiro de 2009 Pídeme todo que eu che poida dar, Dareiche todo o que eu son. Frei días ledos para tí, De lus clara e resplandente, Fareina as noites longas, longas noites de amor perpetuo. Escribireiche os máis fermosos versos, Respirai amor continúo, Mais non podo comprender o mundo enteiro, Sen a túa presenza , sen túa carenza. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, al  14 e febrero de 2009.           http://mundodefisterra.blogspot.com   PENSAMIENTOS DE UN JUAGADOR, QUE LE PITARON UN  "FUERA de JUEGO"   En muchas ocasiones, lo que resulta SENCILLO o FÁCIL, termina complicándose en lo más absurdo de tódolos absurdos. El vivir en un país de los llamados, países ricos, todavía no nos llega para hacer de nuestra "día a día", una vida normal, siendo un ciudadano más respetado, con el único propósito  de ser un ser útil, socialmente. Los fines personales y sociales solamente consisten en convivir con los demás y estar a bien contigo mismo. Es necesario el encuentro personal con uno mismo, realizarse como ser individual y ser un ser social más no con fines egoístas, si no convertirse en un instrumento social, un artilugio más, de la mecánica social para la colaboración con el semejante y abrirse a una socoidad "libre, democrática", en la que cada uno ocupe ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de febreiro do 2009 XUICIO POÉTICO Deber é o nos deber avanzar có tempo No tempo perdido no rebusque continúo, Do que xa non existe porque é algo Que xa nun compre en min. A función vital pertinente. Habito,as veces, senlleiramente, Valentemente o valeiro desos minutos vividos, Mundos queiméricos e irreventes, No máis fondo do esquencico fondo Do que non quero ser, E sendo o ser que habito, constantemente, En min mesmo eu no senso de ser, O que eu son, sen tepuxos absurdos Sen mentiras deformadoras Que desvirtúan o senso vital existente. De que modo tremendo Constrúese a verdade cambiada, De que modo tremendo Non se denuncia o que che quitan, O dereito a ser un ser ceibo. Porque non merezo vivir Sen a liberdadade correspondente, Ao mundo real, É entón cando da cotidianade Nas nosas caras sorrintes e brillantes, Agáchase unha tremenda envexa e sutil E esprito perversivo, Que ateigan as linguas carre...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 8 de febreiro de 2009 CANCIÓN LEDA PARA ELIXIO. A LEDICIA DE VIVIR Ao meu querido amigo, Elixio González Pérez ; pola túa bondade, pola túa paciencia; por ser ti. Transmisión da tranquilidade e do sosego, Escoita, atentamente coa cara da bondade, Na súa faciana redonda e envolvente, Con lentes postas ou gafas perdidas. Na mesa do despacho da bóa compañeira. Perdido graciosamente ante a sorpresa E o sorriso doce coa testa dubitativa. As veces, achégome a tí, Porque me sinto seguro a túa rente, Elixio. Non quixera eu molestar, manipular, Facer dano, ou intrigar, perdelo Querido tempo amado. As veces perdo os límites da paciencia Furacán verbalístico directo e dirixido. Non soporto a linguaxe perversa, Das dúas caras unha sonrrinte e falsa, E en canto marchas a expresión da faciana Deixada, convírtese na faciana traidora. Fala de incongruenza, e de rumbo perverso. Eu, meu amigo, somentes teño unha únic...

AMOR E DOZURA É VIVIR       Pontevedra, ao 5 de febreiro de 2009        SER TÍ   Como seres humanos, loxicamente, somos seres ,totalmente, imperfectos. Supoño que namentras o espectáculo vital acontece, algunha veces pollénomos a pensar porque ocorren as cousas que non quixeramos que nos ocorreron. Porque nos pasan as cousas indesexadas? Será unha  loita de conflictos mal encauzados? Quen pode máis: o desborde das emocións? O mal uso da intelixencia? Que é ser  un ser intelixente? Onde están os límites nos que inavadimos a vida alléa? É a vinganza un comportamento lícito? Todo esto que estóu a escreber son as fronteiras do comportamento. Cal é a filosofía dos valores? É lícito  o descreto por pensar de xeito diferente? Existe a liberdade tal como debería ser? Supoño que, sempre, debemos admitir o que somos e en casos, admitindo o que non nos gusta de nós mesmos. Sempro colleremos no xog...

Pontevedra, ao 2 de febreiro de 2009 PRANTO AFRICANO África ,fermoso nome maltratado, Terra do desterro e do sufrimento constante, Pranto pola destra e sinistra, Tribus guerreiras armadas Con fusiles automáticos, Construídos polo chamado irmán blanco, Aventureiro de cartos rápidos Sabedor das economías insufladas. África amiga, raíña de todas las músicas Creadora das máis fermosas razas. A fame bate na madeira podre, Da porta da desfeita cabana, E dentro da desorde e o caos Zimbaue, Zimbabue, Zimbaué, Zimbaué Canana, Canana, Canané, Canané, Liberdade, Liberdade Liberdade, Sovrive malamente o mundo da pobreza. O Salvador branco acude, coma sempre, Aos campos dos refuxiados perseguidores Do sufrimento continuo. Estouridos de morte no medio do verde mato, Laios constantes e queixumes dabondo. Non hai orde nen mandato, O pobo vive dividido, Africa está doente, Quen vai a curala África viva Que está ,constantemente, morrendo Sida dabondo, morte consigue E fame constante. Zamballé, Zamballé,...