MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de febreiro do 2009 XUICIO POÉTICO Deber é o nos deber avanzar có tempo No tempo perdido no rebusque continúo, Do que xa non existe porque é algo Que xa nun compre en min. A función vital pertinente. Habito,as veces, senlleiramente, Valentemente o valeiro desos minutos vividos, Mundos queiméricos e irreventes, No máis fondo do esquencico fondo Do que non quero ser, E sendo o ser que habito, constantemente, En min mesmo eu no senso de ser, O que eu son, sen tepuxos absurdos Sen mentiras deformadoras Que desvirtúan o senso vital existente. De que modo tremendo Constrúese a verdade cambiada, De que modo tremendo Non se denuncia o que che quitan, O dereito a ser un ser ceibo. Porque non merezo vivir Sen a liberdadade correspondente, Ao mundo real, É entón cando da cotidianade Nas nosas caras sorrintes e brillantes, Agáchase unha tremenda envexa e sutil E esprito perversivo, Que ateigan as linguas carre...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 8 de febreiro de 2009 CANCIÓN LEDA PARA ELIXIO. A LEDICIA DE VIVIR Ao meu querido amigo, Elixio González Pérez ; pola túa bondade, pola túa paciencia; por ser ti. Transmisión da tranquilidade e do sosego, Escoita, atentamente coa cara da bondade, Na súa faciana redonda e envolvente, Con lentes postas ou gafas perdidas. Na mesa do despacho da bóa compañeira. Perdido graciosamente ante a sorpresa E o sorriso doce coa testa dubitativa. As veces, achégome a tí, Porque me sinto seguro a túa rente, Elixio. Non quixera eu molestar, manipular, Facer dano, ou intrigar, perdelo Querido tempo amado. As veces perdo os límites da paciencia Furacán verbalístico directo e dirixido. Non soporto a linguaxe perversa, Das dúas caras unha sonrrinte e falsa, E en canto marchas a expresión da faciana Deixada, convírtese na faciana traidora. Fala de incongruenza, e de rumbo perverso. Eu, meu amigo, somentes teño unha únic...

AMOR E DOZURA É VIVIR       Pontevedra, ao 5 de febreiro de 2009        SER TÍ   Como seres humanos, loxicamente, somos seres ,totalmente, imperfectos. Supoño que namentras o espectáculo vital acontece, algunha veces pollénomos a pensar porque ocorren as cousas que non quixeramos que nos ocorreron. Porque nos pasan as cousas indesexadas? Será unha  loita de conflictos mal encauzados? Quen pode máis: o desborde das emocións? O mal uso da intelixencia? Que é ser  un ser intelixente? Onde están os límites nos que inavadimos a vida alléa? É a vinganza un comportamento lícito? Todo esto que estóu a escreber son as fronteiras do comportamento. Cal é a filosofía dos valores? É lícito  o descreto por pensar de xeito diferente? Existe a liberdade tal como debería ser? Supoño que, sempre, debemos admitir o que somos e en casos, admitindo o que non nos gusta de nós mesmos. Sempro colleremos no xog...

Pontevedra, ao 2 de febreiro de 2009 PRANTO AFRICANO África ,fermoso nome maltratado, Terra do desterro e do sufrimento constante, Pranto pola destra e sinistra, Tribus guerreiras armadas Con fusiles automáticos, Construídos polo chamado irmán blanco, Aventureiro de cartos rápidos Sabedor das economías insufladas. África amiga, raíña de todas las músicas Creadora das máis fermosas razas. A fame bate na madeira podre, Da porta da desfeita cabana, E dentro da desorde e o caos Zimbaue, Zimbabue, Zimbaué, Zimbaué Canana, Canana, Canané, Canané, Liberdade, Liberdade Liberdade, Sovrive malamente o mundo da pobreza. O Salvador branco acude, coma sempre, Aos campos dos refuxiados perseguidores Do sufrimento continuo. Estouridos de morte no medio do verde mato, Laios constantes e queixumes dabondo. Non hai orde nen mandato, O pobo vive dividido, Africa está doente, Quen vai a curala África viva Que está ,constantemente, morrendo Sida dabondo, morte consigue E fame constante. Zamballé, Zamballé,...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 31 xaneiro de 2009 PARA OS MEUS AMIGOS/AS, XUNGUIDOS POLA LINGUA DE      WILLIAM SHAKESPEARE. Ledo resulta, gozar da gratitude vosa, Ledo resulta atparnos  tranquilos, Falar do que nos ocorre agora, Do pasado saturado da lembranza E do non desexado. Que bonita é vivir en paz, Amarrado ao tempo Mais non estar invadido Pola presa que me consume. Como falar do sinxelo, Das cousas pequenas Da vida enteira, Unha comida amizable, Unha conversa agradable, Unha mirada cómplice Perdida e asumida ao recordo. De sácato, sen querelo, Veñe a miña testa Un flash traizoeiro e desexado  De Norwich querido cómplice, A cara de Sandye Ou a cara de Susy, Ou xuventude do bon Chris. Ergo  a mirada  e estóu Convosco nos amados Broads As cámaras dabondo disparan, Fotos para a lembranza perpetúa, Que bonito é sentirse ben, Respirar  un ar limpo e claro. Que bonito é estar convosvo Na cidade das termas das Burgas, Auga ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 25 de xaneiro de 2009. O QUE NON AMA TEN O CORAZÓN MORTO DE AMOR. M. D. Tremenda bomba de vento tremendo. Queimadura do silenzo perpetuo, Uralita grisáceo vóa pola forza extrema Do furacán temerario. De que trono tremendo, Sacude a temeridad dun potente son, A forza do vento arrinca As tensas amarras dos veleiros brancos Aguetianos aventuteiros Do mar bravo, Asulalagados De enteira liberdade Para a navegacón perfecta. Grandes ondas mariñas En movemneto de vae e veñen, Érguense coma brancos pantasmas De escuma brava branca. No cumio da onda da mesca cor limpa, Navega un cacho de barco afundido Pola forza do vento de xaneiro de 2009. Parés que o mar enteiro unha loita constante De perfectos movementos Que fan da superficie mareira Un campo dunha batalla encendida De escuma e auga rabiosa. O ceu cáseque e negro e grisáceo Trono da noite perdida. Asemella o inferno de Dante Allighieri Nos seus achegamentos a Toscana. O senso vital da potente Naturaza F...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de xaneiro de 2009 AMAR PARA AMARTE, MÁIS. Cae a noite enteira no escuro Fondo da túa boca aberta, namentras meus beizos puequenos, Rozan a delicia dos teus tenrros e soaves. CaE a noite de inverno decadente e inversa, No fondo do teu sorriso En forma antinómica, Antre a delicia suma E a potente e quebrante tristura, Tempo para sufrir calado Perda de tempo para a engadir A delicioso arte de amar. Porque tanto te querei, meu amor, Sepárame de todo para entregarme A ti enteiro, amor dos amores. Dame a ledicia para vivir en paz. Achégate aos meus brazos afeitos Para amarte máis e máis. Doume a ti todo e íntegro, Nesta desesperada noite amorosa, Gañada ao tempo perdido, Na que os ventos non existen, Quimeras perdidas, E só ten sentido a caricia quente, O bico perdido, Ou agarimar túas longas costas espidas Coma se se tratara dun novo deserto De amor continuado e constante Esgotado do adverso odio, Amarrarme a ...