MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie  A BELEZA DE XULIA               Pontevedra, ao 25 de decembro     A BELEZA DE XULIA       Non dubdido de nada,    Non dubido da fame contanste  Non dubido da sede permanente.  Mais habito no silenzo continúo de tódolos silenzos,  Polo día enteiro teña unha boca aberta de silenzo aberto.  Pola noito durmo silenzosamente na continuidade muda.  Abro as portas ao son quente,  Ao queixume solitario dun pino verde e famento de vento.  Son o silenzo permanete a verdade infalable,  O verso inútil ou canzón morta.  A guitarra xeme laios pertinentes  Puntéos exactos,  Namentras a cantadora viva de voz  Ateiga a sá ateigada  De canzóns desgarradas  Que aumentan  o podería dunha voz enteira.  Guitarra de tódolas das  cordas da vida,  Acompañas a voz da muller amada  Que acende o canto perfecto  Do amor perdido  E gañado en posteriores batallas amorosas.  Xulia está ergueita sen voz e con vento aberto,  Na punta dun peirao pétreo  ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 23 de decembro de 2008. O tempo de tódolos tempos, O tempo da ledicia constante, O tempo que me achega ao Nadal, Meniño Deus, Mañán virás ao Mundo, Como o fas en cada ano Do teu almanaque longo. Meniño Xesus, Estará quizáves a noite fría mañá, Que a túa nai querida, Che dea a calor perfecta, Mañá virás ao Mundo Meniño Deus. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR BEATRIZ FELIZ NADAL e moi feliz 2009 Benquerida Beatriz: como pasa o tempo, como se pasa a vida enteira, como medraron os nenos, namentras outros meniños e meniñas, como os vosos voltan, de novo e de xeito individual e único o seu propio crecimento. Que parella más fermosa tendes! Crecen moi rápido, ben o sabes. Disfrutade deles, dalles todo o cariño e amor do mundo, porque non hai verba máis fermosa que "amor." Que faríamos neste mundo sen amor? Pasamos unha tarde, sumamente lediciosa na casa de Tino e de Balby. Eran intres perfectos cubertos dunha certa maxia atemporal. Xuntábanse xeracións diferentes pero todas elas xunguidas polos lazos afectivos e comprendidas dende altas edades até as edades máis deliciosas. Vivimos para vivir, vivimos para cumplir cós nosos traballos , cós nosos momentos de lecer e nos facemos un pouquiño máis grandes, coas deliciosas cousas pequenas, aquelas pequenas cousas que nos cobren de...

AMOR E DOZURA É VIVIR ONDE ESTÁ O MEU VERDADEIRO NOME?‏ Ardán, Marín, ao 19 de decembro de 2008. Doume de conta, coma pasa a vida, Coma imos queimando os espazos valeiros, E coma imos enchendo a vida enteira da ledicia perdida. Dubido, por desgraza, dabondo, queimo a sin razón, E non vou pola vida real dando inúiles paus duros De cego converso. Non vexo porque non quero Mirar a verdade, que me pecha os ollos esperanzadores, Dun espazo lumínico perdido no cumio do meio día. E todo avanza, sen tregua, E todo retrocede no pensamente vital humano. O rico enriquece legalmente, Namentras o pobre paria Síntese máis miserento e inútil. Obedece as ordes pertinentes, Baixa a testa triste, E Non chega a cobrar un salario mínimo. O desiquilibrio social E un constante social. Wall Street enche as súas arcas perfectas, Namentras os chamados amos dos cartos, Homes de nobleza indudable, degradada, Pasan a forma a nómina da delincuencia monetaria. E non podes protestar e non podemos queixanos. U-lo Nor...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín ao 9 de decembro de 2008 A LINGUAXE MUDA Eu non son o teu silenzo continuo, fala somentes Pola la emision perdida de túas palabras Sabedores do amor constante, Que vai dando bicos abertos, Ao valeiro do espazo. Non me fales có teu inútil silenzo constante De desafío e ferida perdida no medio tremendo, Das palabras perdidas. Cando calas sei que algo me queres decir, Ou unha palabra fermosa Ou unha frase perfecta, Ouh un amor constante, Perdido antre o silenzo perdido. Fálame. Dime cousas reais, A vida mesma, exemplo poño ou, Ou cóntame fantásticos hestorias De chiculate sabroso, Ou fadas fermosas Que se introducen no mási máxico dos mundos. Remata có teu silencio perpétuo Faime mirar a linguaxe espida Dos teus lindos beizos. Dime o que nunca quixeche Decirme, sen rodeos Porque unha vez que a verdade está espida, A vida cotiá é máis fermosa Miguel Dubois

Pontevedra, ao 15 de decembro de 2008. CANTIGA DE BERCE PARA EDUARDO. Quefelicidade completa e sublime, É o sair ao Mundo externo, Enchido de lus fonda e esperada. Carregado de toda a súa poderosa forza. De pulmón infantil de ar cheo, Escoito a ledicia do seu choro De meniño recén nacido. Abre todo o seu espazo, Nun lugar no mundo habitado. Veño, pequerrechiño e fermoso e lindo A vivir toda a miña vida convosco, Recén coñecida familia esperada. Son o comezo o principio Uns números pequenos e baixos No mundo temporal mesurable. Son pequerecho mais sorprendente, tamén. Vou deixando cós ollos abertos, Aos que para min miran, Coa faciana sorpresiva E nos beizos un sorriso delicado e doze. Comezo dunha vida fermoso, Longo espazo, aínda non vivido, Querido futuro da esperanza continúa, Son coma unha lus máxica Que aluméa os espazos valeiros. Encho a vida có neu pequeno corpo, Son un gran e fermoso pequerricho. Son desfacedor de tódolas las tristuras inútiles. Son unha fonte esperanzadora e l...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín, ao 16 de decembro de 2008 FILOSOFÍA DO ABSURDO. O sinistro do ocaso anunciado, A vida sen vida, A morte pola morte, O decir disparo e mato por matar, Ou para construir un mundo crudel Ou fabricar un absurdo tremendo. O contruir fábricas da door continuo e gratuito. A obriga a decir e que queres gardar, Polo ben dos teus seres amados. E logo, sen nengún tipo de permiso legal, Pasas a ser interrogado descriminadamente. O torturador tortura sen cesar e a eito, A destro e sinistro, E todo resulta ser unha violenza absurda Traducida a violación constantes Dos dereitos humans. Canto mundo absurdo permanece Cuberto de mentira fraudulenta. E os outeiros éncheses de santos alleos A santidad e amor desinteresado. Mentiras de tódolas mentiras habidas. Absurdo mundo sotilmente construído, Na manía constante de mentir constantemente, Pobos castigados pola opresión constante, Namentras a follas verdes das palmeiras do oasis, Morren de sede absurda allea ao que q...