MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín  ao 4 de novembro de 2008 Asumo o que son, Sendo o que sou, Sendo eu, O tempo habitado De longos días lediciosos, De longos días perdidos, Antre o tempo perdido Sen tempo, nulidade pura, Palabra abstracta, Interrogante ou palabra exacta, Matemática da palbra absursda, Cargada de intencións inútiles No medio da vida  vivida, Nos lugares diferentes Nos extremos das palabras malintencionadas. Asumo o verbo asumido, Sendo o que son: Grande ou pequeno. Perverso ou favorable. Son eu, somentes, eu, Este espazo  vital andante Ou descansando na fidelidade, Ao amor encantado Con embruxo decidido, Que se achega ao meu ser enteiro, Nas lúas perdidas dos veráns Atlánticos, Rias Baixas ou Rías Altas, Por testemuñas marítimas, Dos versos adicados, Aos capitáns das embarcacións, Que atravesan as Terras de Fisterra. Son eu, enteiro ou que eu son Cáseque nada sou sento O que eu son. ...

AMOR E DOZURA É VIVIR AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 2 de novembro de 2008. DE CERTO Ábrete amencer enteiro, Estourido de lus cotiá. Erguémonos torpes medio adormecidos, Temos por diante toda a xornada laboral, Ou ben para maldecer, Ou ben para decorar as palabras absurdas. Bendita sexa a verba bonita, Carente de beneficio e absurdo egoísmo. Érguete no mundo que é mundo enteiro e verdadeiro. Afronta con valentía a verdade, que, as veces, dóe. Afástate do mundo hipócrita, deconsiderado e cobarde. Xúnguete aos intres belos do día enteiro. Rexeita a falsedade total ou parcial. Xente de corazón vendido, Xente de baixos principos, Que mágoa atoparme no mundo contradictorio, Máis eu non son superior a ninguén, Son o que son, Son unha mestura de mal e ben, Son un ser humano corrente. Amo a vida enteira Con toda a miña forza posible. Non podo admitir Un mundo valeiro de principios elementáis. Como podes sosterte na falsedade, Como pode...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de decembro de 2008. Vaise todo E nada queda. Estoura o potente trono matutino Namentras lapas de lus fonda azule e espontenea, Cobre o ar de tronanda tremenda. O ar está quente, A hunidade é intensa E se perde polo ar perdido Na inmensidade da perfecta transparencia. Un tremendo lóstrego azulado Pérdese na dimensión  etérea. A Natureza fermosa axítase, Como un enfermo epiléptico. Ante un novo estrondo tremendo. Comenzan a caer as primeiras pingas de choiva perfecta, Saio o xardín  belo e me deixo mollar polas pindas grosas, Dunha tronada de verán perdido no tempo de tódolos tempos perdidos. Son eu, o mesmo, no medio deste fenómeno natural magnífico. A calor pesada vai cedendo E o cheiro a terra mollada, É un cheiro natural que carece de artificiliadade. É un día perdido no tempo perdido dun agosto quente, Escravo de tódolos veráns. Síntome un home feliz e molladao polas pingas prateadas ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de novembro de 2003 Vaise queimando o tempo constante, habitante temporal, Do mundo permanente no que habitamos de xeito temporal. Algún día extraño seremos invitados A voar ao mundo do misterio absoluto. Faremos do mundo vivido un sin mundo pasado, Din algúns, que entraremos no tempo que nunca rematará, Un auténtico misterio permanente, Un interrogante indefinido. Din un estado de felicidade perpetúa. Oxalá o misterio interrogante, Sexa unha verdade absoluta, Oxalá descansemos en magníficos sonos doces. Din os ententidos, que naquel Paradiso, O tempo é unha mentira constante. Din os que saben moito, Que o sufrimento será unha quimera absoluta. Haberá un día aínda descoñecido, No calendario temporal, Que descansaremos fora do espazo e o do tempo contante. Din sabios teológos que desansaremos O Mundo atemporal da paz constante. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, ao 28 de novembro de 2008. Acento distante, afastamento da palabra perdida, Pérdida do que nun día foches e que o tempo indolente, Enfriou nunha lousa fría distante e senlleira. Os días están fríos e a choiva molla a alma derrubada, Desonsolo da vida perdida no laio elemental. Desconsolo do tempo perdido Habitante do valeiro absoluto. Que distante ficache E que perto me atopo de tí, Cando eres o tempo morto que non existe. Xa non existes, pero cando che quero, meu amor, A pesares da distanza e o afastamento. Silenzo de lousa fría marmol perdido gris e absurdo. Tempo de silenzo. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, al 28 de noviembre de 2008. JAVIER: TE SIGO QUERIENDO. Que evidencia más grande resulta Están escribiendo versos agradecidos para ti. Que agradecimiento más grande el escuche, Que mis versos diversos son leídos Por ti, amigo, familiar, cómplice E médico curador de las enfermedades que duelen sin dolor físico. Que placentero me resulta dirigirte estos versos cariñosos A ti querido Javier. Tu no eres "alguien" temporal o pasajero Dentro de mi vida interna y externa. Tu eres el mismo Javier, de siempre, Que asume los retos vitales Con vital valentía. Tu sabes cómo duele el dolor, Tú sabes como duele la herida fresca. Sigue la vida mientras sigue, ¿Cambió "algo" en nuestras vidas sumidas A la contradicción o al descrédito? ¿Cual fue mi última palabra que sin querer Aumentó el dolor que ya dolía? Continúa el corazón interno amando, Profundamente, Y arremeto contra el odio perverso y adverso Y afirmo que el resentimiento es una en...

Ardán , Marín ao  27 de novembro de 2008.               FERMOSO CANTAR DE OUTONO  BELO O serán outonal está quedo, Namentras unha soave sensación de absurdo silencio insolente, Cobre a dimensión espacial do coarto no que agora estou. A maquinaria  dunha calefacción potente Dun fermoso colexio costeiro acomapñna Ao silenzo acompañado da  pequeno barullo Da máquina calefactora. O serán carregado de fermosa ledicia, E a luz intensa que  cobre a fermosura Dun día frío e fermoso. As arbres arrededor desta pequena oficiña Amosan unha fermosura extrema. Os pesados limóns amarelos, lindos e pendurados. Colgan das ponlas castañas Namentras algunhas follas amosan cores outonales Namentras outras manteñen unha extraordianria fermosura inusual. Verde están os campos verde de Ardán, asumindo beleza constante. As vides durmen un sono estrano de comenzos de inverno. Que bonito é vivir apreciando o senso fond...