Entradas

POR TÍ

Por tí a ruptura total do silenzo nouturno, Por tí o medo inaudito, Por tí, o laio constante do sufrir tremendo, Por tí, as noites de medo absurdo, Por tí, os vidros dos vasos escachados, Por tí, a verdade pura e constante, Por tí, condeno o esprito velenoso, Por tí venteo, para que os piñeiros movan, Ao vento forte a verde caruma, Que os verdea. Por tí, o silenzo nocturno, Por tí, as oracións piadosas, Por tí ,as palabras miserentas, Por tí, os galos simpáticos, Por tí, as galiñas chocas, Por tí as bágoas me esbaran, constantemente, Pola fronte das miñas rosadas meixalas, Por tí, a vida enteira, Por tí, todo os nomes habidos, Por ti, tódolos días vividos, E a noite está doce, quizáves, Estéa agachada no medio das luces soaves, Namentras eu perdo a miña cabeza enteira, Antre poemas malditos, De mulleres tolas E homes deformes. Os bicos están tortos, O sol non alumea, E de noite é de día, Por ti, o pr...

O CURRAL ALPORIZADO

Canta canta galo Ki Ri Ko, Canta con toda a túa foooooorzaaaaaa, Ki- Ki- Ki- Ri -Ki -Ki, Galo dono enteiro do galiñeiro sumiso, Cantade todas xuntiñas, Galiñas, galiñas chocas, cantade, Cantade forte Ka-Ka- Ka- Ka- Ka- Cantade todas xuntas, Afiáde con todos vosas forzas Os vosos longos e Afiados peteiros, Galiña tristes e Desesperadas Hai vai don Galo Ki-Ri-Kó Facervos rir e abandonar Todos os vosos pesares, Galiñas enteiras e dereitas Posuidoras de toda a Verdade suprema Abandonaron ao seu pesar Unha mañá de comezos De setembro, Pola graza dun fermoso Galo de Primeira, Don Galo de Primeiro Exemplo dá dabondo, E o galiñairo enteiro Depura a todo aquel Que de acordo non está, Galo Fermoso de longo Peteiro, Galiñas homildes E desexosas de Acontecementos curiosos, Todos querendo, claro Está, o ben da comunidade De tan sotiles aves de Curral fermosas. Din que han de premiar A don Galiño Pelexón E tódolas simpáticas Galiñas Rin todas xuntas A saúde de Don Ki-Ri- Koooo Miguel Dubois

TAREFA INACABADA, OU TEORÍA DA DÚBIDA.

Nono sei, certamente, quizáves, De algún xeito arbitrario, Quizáves, pode ser, non sei. Teño que pensalo, mira........ Din, ao mellor, Máis o que é branco non é máis que branco. As luces acesas na noite para dar un face luz, están, Aos teus ollos claros, coma a auga crara do mar lento, Podo mirar, sen dúda longo tempo habitante de si mesmo, Eu esperando a ser o que ti me pidas, Eu en pé no medio da marabunta Marmurio de xente alporizada, Queixume dun can doente, Laio do preso político, Da dor quebradiza, E os nenos felices Xogando as canicas de cores No xardín da fermosura Do ensono constante Onde a dor ten a coor cáseque Poidera ser unha inxustiza tremenda, Nenos que asulagades meu ser enteiro Da máis fermosa felicidade, Canto de menos os boto, meus queridos meniños Mais o tempo non perdóa, E a agulla do orloxo non da descansando. Tempo que non é pedra, Pedra sobre pedra, Verdín húmedo, Valado de pedras...

POEMAS DA LEMBRANZA. AQUÍ ESTOY

Este poema pertence a antiga revista, NINGURES, NIN REN, NINGUÉN ano de 1974, dos alumnos de FILOLOXIA INGLESA, do Colexio Universitario de Vigo. Foron tempos moi difíciles, tempos da dictadura. ¡CUIDADO! ¿No sabíais que, Hay tremndas olas dictadoras Que barren a cada grano de arena y, que todos los granos de arena formamos la playa? Miguel Aquí estoy: desnudo. Carcomido Con varios puñales clavados lentamente. Si, estoy, ¡Que pasa! Sólo eso: tirando guijarros al mar solitario No hay compañía a mi alrededor Y vivo entre los hombres enmascarados Y tan reprimidos Y perfectamente lavados cerebralmente A mi alrededor, todo ésto: ¡Carnaval! Cada cual se disfraza como puede Y como mejor le dejan. Aquí estoy: "enamorado" Con los brazos más abiertos que nunca. Con los besos que ella me dá Y con su cuerpo de amapola mustia y descorazonadora. Aquí estoy; "escribiendo" Y es un poema más. No creais que paro poemas. Las p...

POEMAS DEL SIGLO XX, AÑO DE 1974..POEMAS DEL AYER Y DE HOY..SITUACIONES CRÍTICAS DE LA VIDA

SITUACIONES CRÍTICAS DE LA VIDA Poesía del siglo XX. AÑO DE 1974. Me levantá lleno derabia. Mi caballo me había tirado. Mi corazón fue de arrebato A luchar con el aire contaminado. Rabioso fue mi sentir Al todo aquello oir. Era cuestión de pùdrir Y dejar de sentir. Con mi corazón en lanza, Fui a luchar con sedientos cuerpos. Aquellos fantasnas tremendos hombre, Y no hubo batalla, Y todo se cubrió de falsos abrazos. Carteles enormes, Colgaban del cielo Pintados con sangre Y decían: mentira y más engaño. Eran batallones mentirosos Que "abrazaron" a mi corazón en lanza. Cien años pasaron Y eran pocos adelantos mentirosos. Y me lo dijo una estrella Que navegaba por un olvidado manantial. No brilla el Mundo Y de hienas se apodera. No quise crear a la estrella: No mentía Y sólo era que temía. El mensaje fue dividido Para el olvidado Mundo Y era el Tercer Mundo. Mi espíritu Ese mar confuso con ramas estranguladoras. Mi pensamiento, Así de obscuras Ya sin bravuras Y se acabaron las t...

POESÍA DEL AÑO 1974

Me fuí al recogido puerto De aquel peñasco. Hacía frío Y el frío sudor mi frente acariciaba. Me olvidé del mundo por cuatro horas, El alba comezanba Desesperada A acariciar la tierra fría. Nueva fecha Y distinto día Ya surgía En la brecha. Pajarillos con músicas amarillas Cantaban al mundo en astillas. Un manantial de agua fresca Besaba esa roca ya gastada. Mi sed Y mi manantial, Mi manantial Y mi sed. Ellos se juntaron, acariciando labios Y la frescura retumbaba en mi boca. Erguime Sediento de andanzas Por verdes prados. Fuí el Caballero Don Quijote, Sobre un caballo de piedra. Mi lanza era corazón saliente. De trote en trote En la hierba caí, Desventurado Pues mi caballo me había tirado.. Mi espíritu Ese mar confuso con ramas estranguladas. Mi pensamiento Así de oscuras, Ya sin bravuras Y se acabaron las torturas. Me voy a un monte: El monte ...

MIS AMIGOS DÍA 28 DE DICIEMBRE DE 1974

28/12/ 1974 Fíjate en el año: contexto socio-político diferente al actual. MIS AMIGOS. Mi primer amigo fue un marinero. Mi segundo amigo fue un campesino. Mi tercer amigo fue un obrero. Mi cuarto amigo fue un ovejero. Pero un día me encontré a un "Gran Amigo": ¡Yo! y explotaba al marinero, al campesino, al obreo y al ovejero. Me olvidé de todos ellos. Mi gran amigo era "el dinero" Miguel Dubois.