MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Manuel e otros compañeiros/*as máis tocounos pasar cáseque un mes na femosa illa de Irlanda. A verdade, para min, foi unha estancia maravillosa. Non somento estudábamos na School of Languages, se non, tamén tivemos a oportunidade de coñeres sitios maravillosos ca Costa Oeste como os Cantiles de Moher. A beleza aquí non ten desperdicio. Estos lugares na vida real a na vida das películas forin protagonistas de primeira. Irlanda está carregada de beleza indudable, tanto a costa coma o campo ateigado dun verde fermoso, vacas, ovellas, cabalos. E o mar de Irlanda é coma a saída dende o fin do mundo

GRUPO DE PROFESORES XUNTOS NUN XARDÍN NO CENTRO DA VILA. AQUEL DÍA FOI MOI BONITO E SEMPRE ESTARÁ DENTRO DE MIN.

LEMBBRANZA PRIMEIRA Nunca mirei o sol, No verán. Somentes imaxes De tí, Meu amor. NOITE DA ESPERANZA Noite da esperanza Namentres que lúa brile E durmes a miña beiriña. Noite da esperanza Queimado o sol ficou, E somentes as estrelas fican, Estás a miña beiriña, E somentes apreto unha almofada sen peitos. Noite da esperanza Durmo entre os sonos da liberdade, E unha desesprada agonía ilimitada Habita no meu interior. Noite da esperanza Os eidos cheos de balumada E estáticos os corazóns E a imaxe túa Ateiga unha boca chea de bicos. Noite da esperanza, Os barcos e os bois Marcharon dos peiraos e dos alpendres. Noite da esperanza Xurdíu entre o amor que non esquezo, Antre unha loita Con unha almofata sen peitos. MIGUEL DUBOIS

A 18 de xuño de 1975. Soledad sonora, de mar y arena. Allá, sólo, en la orilla a 100 pasos de la muerte. Camino de largo trecho de playa. Siempre voy y siempre vuelvo. No miro atrás, aquellas huellas marcadas Por unos pies, que se acercaron al mar, Y el cuerpo agresivamente, arrancado, De la arena, con destino a la muerte. Sigo caminando, siempre voy y siempre vuelvo. Le pregunto a las olas, si vieron partir al dolor Responden airosas: el mar se encargó. Porque es el mar tan poderoso. Porque te cebaste en la agresividad, Y ahora me hieres de muerte. Pero, yo sigo caminando, Siempre voy y simpre vuelvo. Con el poderoso jamás podremos. No le podremos a este gigante oceánico, Iremos a por el gran Océano del dolor, Pero yo sigo caminando, lento Siempre voy y siempre vuelvo, Camino y camino, Y siempre las misma tremenda desesperación, Mientras voy marcando el sendero sobre la arena mojada, Pero nosotros seguimos camina...

Penso no que son, No que sinto E no que amo. Canto me custa rexeitar. Mágoa daquel que odia Somentes perde o tempo, Facendo da existecia Espacios inútiles. Vivo para vivir enteiro Na integridade do que eu son. Sendo o que eu son Sen o sentimento zafio E miserento que fire as almas dos homildes. Vida, suma, preciada vida, Amor íntegro dos amores Cor con ferida de morte. Vivo para respirar o ar ceibo e limpo. Vivo para vivir a vida enteira. A vida é un fermoso agasallo irrepetible, Que, intensamente, debemos disfrutar. Non vale a mentira que esgota, Non vale a traiduría que mata a conciencia limpa. Vale a valentía de seres ti, De ser tí o que tí eres, Non unha simple marioneta circense. Vive, deixa vivir Non afogues os suspiros de amor fondo. MIGUEL DUBOIS

Benqueridos compañeiros e compañeiras: supoño que na vida debemos de levar o acontecer cotiá do mellor xeito posible. Gustaríame compartir con todos vós, por escrito, as bonitas experiencias que poidemos pasar en NORWICH. Sei, perfectamente, que houbo xente que pasou momentos duros, ao mellor porque a máquina corpórea non estaba a punto, ou ao mellor, pensabas, sempre, no mesmo asunto, e non saías del. Boeno é coma estar no ponto de saída, querer avanzar e ser "incapaz". Todos sabemos o sin sabor destas situacións desagradables, pero, claro, as veces, arrincar custa e por a máquina en movemento aínda máis. Diría Alfonso Daniel Rodríguez Castalao, "Cousas da Vida". A vida si a vida: un do dereito e outo do revés. Boeno, sigamos: agora que son "bloggero" que non é o mesmo que "rockero" podo compartir con todos vós as miñas experiencias, as cousas máis pequerichiñas da miña vida que son as máis fermosas. A chegada, se vós lembrades a HEATHROW, foi, ...

A vida é una novela inacabada, De fermosos capítulos de longas hestorias parciáis Doces ou amargas, a según. Móvomo polo libro vital único e inacabado. Avanzo na perduro de números mas outos, Vou pasando as follas do libro da vida. Vou acadando as miñas devocións superemas, Os meus momentos de tristura E a inmensa ledicia que me produce Abrazalos momento ledos. Pasan capítulos enteiros das nosas vidas Tranquilamente sen darnos de canto, Reloxo do tempo dinámico, A faciana cambia A pel enrrúgase E quizaves un sabor amargo Enche os sentimentos vitáis. E o libro vital O única que me toca, A hestorio dun comenzo distante E o interrogante tremendo Ao falar da derrdeira viaxe. Miguel Dubois