MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

2011-04-22T18:01:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Un recorrido por la vida del escritor vallisoletano Miguel Delibes

UNHA LONGA VIAXE DE MIGUEL DELIBES

2010-03-21T17:24:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

IN MEMORIAM:

Miguel Delibes.

UNHA LONGA VIAXE

Pontevedra, 17/03/2010.

A vida fermosa, a vida dorida,

Que non perdoa a dor ferida sandante

Remata nun segundo de tempo tope e punto.

Os límites do sufriemento criminal e derradeiro

Do estado vital vivido, paz, guerra e amor

Transportámonos de contado

Ao eido da inexistencia, á a carencia vital,

Ao valeiro ao mundo sen mundo

A vida tan, sumamente, vivida,

Convídanos a un descanso fondo,

Quizáves eterno, chamado Lus da Esperanza.

Saltan as noticias importantes

E as absurdas banalidades

Que, degrazadamnete menos importan ou importan,

Sen saber que é o importante e o efímero

Polas radios transmiosoras,

Saen polas novas tecnoloxias dixitalizadas,

Por tódolos os medios da comunicación,

Medios perversos ou deliranres,

Nesa comunicación invasora,

Manipulada, mais neste caso

A nova no son dous polos opostos,

Polo Norte pòla testa valeira

Polo Sur polos pes espidos

A según do suxeito ideolóxico.

A noticia e fría e seca,

Coma o fío dun coitelo afíado

Coma se a neve branca,

Ficárame prendida

Na miña faciana conxelada.

A nova, é que Miguel Delibes,

Non resistíu o derradeiro combate.

Seu corpo cansouse de regular

As constantes vitais súas.

Que tan feliz fixéronno,

Antes de que morrera Ángeles Castro,

Mae de sete fillos e compañeira dil

Toda unha vida chea de enorme

Creazón literario e abundantes vivencias

Achegado a mae natureza sabía,

Que imos aniquilidando, día a día.

Non bastaron, Cinco horas con Mario,

Nen As ratas, e aquel principalmente,

A sombra do cipres é alongada,

A maravilla dos Santos Iñocentes,

O herexe, novela histórica,

Nos tempos da Inquisición española.

Seguía traballando naquel primeiro

Diario, para el , El Norte de Castilla.

Censurado polo Ministro de Información e Turismo,

Manuel Fraga Iribarne,

Abandoa a dirección do diario vallisoletano,

E á sombra de despachos e rotativas,

Na clandestinidade

Seguirá a laboura directiva

Longas tempadas en Molledo,

Cantabria, rexistro dos primeiros tempos,

Lectura a súa mae e irmá,

O sombra do ciprés é aongada,

A maravilla das dúas mulleres escoitaban,

Con atención suprema e emocianadas

A perfecta creazón do xove Miguel.

Biblioteca ampla na casa de Molledo,

Tempo para debatirse antre lectura e lectura.

De Sedano era Ángeles,

Súa muller querida e adorada.

Fillos tiveron dabondo,

Os premios e galardóns de Miguel,

Que non foron poucas.

Seu gosto polo vil deporte da caza,

Súa delicia na pesca troiteira fermosa,

O amor aos pobos rurais,

Súa fonda pena,

Pola desestructuración,

Das familias rurais.

A xente labrega,

Abandóa os pobos mortos ou semimortos,

As pedras xeádas,

As paredes valeiras,

As portas derrubadas

E achéganse as grandes urbes

De grandes fábricas coma a Renault,

Da cidade de Valladolide.

Pobos de Castela da cor do barro,

Feitos con paredes de adobe pardo

Solitarios pobos castelás,

Con pequenas fiestras semifechadas,

Cortinas baixas e luces decadentes

De plástico coorido eran as pequenas contras,

Lugares esquencidos e desabitados.

Seus estadías na Universidade de Mariland

Como Profesor Visitante na Área de Linguas Foráneas

Seu achegamento a Universidades alemanas

Chile destino, visión da América latina

Italia e os seus congresos na cidade de Alba,

Praga, chegada antes da invansión

Dos despiadados blindados

Sume moito o seu currículo amplo

E os Premios Gañados

A súa capacidade escritora,

Mais el non amosaba fachenda,

E non amaba as medallas que penduraba

Dun peito tapado de roupa negra de gala

Porque Miguel Delibes,

Era un home homilde,

Ocupaba o lugar que debía que ocupar,

Non estar por enriba de ninguén

Non facía seu o que non lle pertencía.

Ia contruíndo o seu maravilloso mundo literario,

Tan único como el mesmo, tan particular e peculiar

Tan preciso e exacto, tan cargado de humanidade

E ao vento ceibo, aquel que non volta

As ideas voantes, desprendidas e amantes

Que transmitía en diferentes idiomas.

Soubo ser o que quería ser,

Soubo entregarse a unha pluma de tinta,

Ou a un bolígrafo común

E a un papel branco e espido.

A escritura non paraba, e palabra a palabra

Oración a oración, capítulo a capítulo

E volume a volume,

Foi creando o Mundo Miguel Delibes.

Non foron somentes as magnificas novelas

Pasadas ao mundo cinematográfico,

Ao a maxia da expresión corporal

Dun actor teatral como Pepe Sacristán,

Ou Lola Herrera, ou Paco Rabal.

Querido Paco Rabal,

Foron os Tratados Cinexéticos,

Foron as súas guías turístiscas,

Seus tratatos de viaxes

Ao o cono sur Sudamericano,

O viaxe a París,

Ou aos Paises Escandinavos

Un mundo pleno de vitalidade,

A maxia do mundo que sabe vivir

Fondamente a vida en pleno movemeto.

Un día da túa fertil vida,

Dámaso Alonso condecorouche

Como menbro da Real Academia da Lingua Española,

Designándoche o sillón e.

Porque foste un home único, somentes

Fostes o que tiñas que ser: Miguel Delibes.

Miguel Dubois.

O MEU CUÑADO CHÁMASE XOSÉ CARLOS

2010-03-21T14:58:00.002+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ó de 19 de marzo de 2010.

A JOSÉ CARLOS SILVA, no seu sesenta cumpleanos.

Levamos, tanto, tempo,

Xunguidos e amarrados,

A plenitude de ser o que somos.

Dous homes sencillos, traballadores

Amantes da plenitude da liberdade enteira,

Xunguidos ao amor correspondente,

Arrincando, tí, José Carlos, medos reais

Nos teus combates coa mar brava,

Nos mundo do século pasado,

E comeszos do século vinta e un.

Ti tes alma libertaria,

Vives no mundo do amor aberto,

Home habitante do sosego,

Perdoa se che berrei, sen razón algunha.

Ti, Carlos Silva, abríchemo os ollos

No medio do combate vital,

Cónmigo mesmo.

Había que decidir e remetar

Có mal que me mataba,

Petei na túa porta aberta,

Ofrecécheme a túa tenra comprensión,

Dun bon home de corazón aberto.

Pechamos as portas das tabernas pequenas,

Acabamos cós mares enchidos

De cuncas de viño tinto.

Foi o momento de pensar

De atoparme có meu interior desordeado.

Tumultos de medo absurdo,

Mar de fondo, dabondo,

Chamaron ao seu eido tremendo e irresponsable,

Pero tí, Carlos Silva, estendéchema o a túa man pequena,

Un sorrio perfecto era a real visión

Da túa faciana bela,

Habitada dunha barba arramxada.

Crein que o amor era unha palabra bonita,

Que non exisitía no vocabulario,

Para min. Pensaba que o amor enteiro,

Era para min un mundo exclusivo,

Un deserto de aréa pura,

Unha luz apagada,

Unha verba morta sen senso

Como recuperar o amor perdido,

Afastatado de min,

Cando ti, Carlos Silva,

Estendícheme a man túa cálida.

Seguín os teus pasos decisivos,

E dinme de conta do meu gran engano,

Que era vivir o eu quería

E que non existía.

Era o falso sono

Que eu creei; aquelo

Que somentes tiña no meu interior difuso.

Perdido nos meus propios pensamentos,

Nos delirios absolutas creados,

Dinme de conta que tiña que cruzar

Aquel valado outo,

E deixar atrás os soños de papel,

As bambalinas absurdas,

A cuncas de viño tinto de Barrantes.

E introducirme na realidade do mundo real.

Feitos os esforzos pertinentes,

Sempre coa a túa axuda altruista,

E o teu corazón entregado,

Tirei cós absurdos valados,

Pasando ao eido do razonamento exrterno.

Quiteime dos meus falsos sonos egoístas.

Hoxe, Carlos, cumpliche os sesenta anos.

Deixamos polo camiño combates absurdos,

Pero de seguro abrimos campo a liberdade,

Fomos valendes, e ningúen dábanos medo.

Só o medo espido, daba medo.

E hoxe meu querido José Carlos Silva,

Dazanove de marzo de dous mil e dez,

Puxeche un seis a rente dun cero.

Cando os dous coñocémonos

Desdeos comenzos dos anos setenta.

Cóstame asimilir a rapidez do paso do tempo,

Tempo que vóas como unha anduriña ceibe,

Ceibes somos to tempo andando

Dis tempos de derrota tremenda,

Dos tempos de victoria absoluta,

E cando afúndonme no mundo da extensa memoria,

Non podo, nunca deixarche de terte fóra do camiño

E senlleiro, porque atópome ben

A beira linda da túa fermosa compaña.

Bonito resulta a nosa unión constante,

O noso afaecto compartido,

Ou a beleza real ou delirante,

A memoria é unha fonte exacta e continua,

Donde os nosos avatares,

Chegaron a un término decisivo e constante:

O campo do amor, ou decirche;

Hoxe eu por tí e mañá tí por man.

Non me asulages dunha soidade extraña,

Que bate con forzo o mundo do esquenzo.

Que o egoísmo absurdo,

Nonos separe do feito de vivir en paz.

Vivir para vivir, toco a vida coa punta dos meus dedos,

E a vida non é un delirio absurdo,

Mais ben unha fonte de ledicia intensa.

Despóis de sesenta anos de existencia plena,

Xunguímonos todos e todas

Na Vila de Moaña

Para celebrar este perfecto cumpleanos,

José Carlos Silva, por sempre.

Miguel Dubois.

TITO OTERO, DE AVENTURA EN AVENTURA

2010-03-21T14:55:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra ao 20 de de marzo de 2010.

VAIA CÓ MEU AGARIMO A TITO OTERO.

A FORZA DO AVENTUREIRO.

Carecer do medo paralizante, patente de puro corso

Desafiar as leises do que parece que é imposible.

Arriscar con toda a valentía propia,

Valentía constante que fortifica.

Ficaron nun extraño pasado insensato,

O comportamente dun medroso absurdo e irresoluto

Un querubín de azas partidas

Que non se arrisca a chegar,

Ao interior do seu propio ser,

Onde arde a constante fonte

Do instinto normal.

Impotente é de decirlle adeus,

A aquelo que lle asustaba

E agora gratifícalle,

Que maior presente que o espírito do sacrificio

A ansia de superanción de metas propostas.

Subir cumbres que parecían un soño incomprensible,

Que lías en Bueu aos teus quince anos.

Abriches as portas a aventura

Coñeceches a nosa bela Galicia,

Coñeceche o resto de España,

Pasache a Europa,

E saltache a calquiser extraña parte do Mundo

Desafiar a calor dos volcáns en erupción.

Vermella lava que non perdóa o sinal

Na pel branca dun aventureiro

Adiantarse por calquera selva do Mundo.

Ficar paralizado e non ter máis remedio

Que arrincar ao dificultade momentanea.

Sempre afán de superación,

Esforzo constante.

Valente home aventureiro

Son sempre metas cumplidas,

Son gratitude polo esforzo feito.

É como un mundo sen límites,

Nas que as fronteiras do medo

Quedaron pulverizadas.

Permítome felicitarche,

Si ti me deixas, Tito,

E agasallarche coa sencillez deste poema,

A ti dirixido, pola túa vida construída,

Polo mundo do esforzo.

Polos teus estudos no mundo fondo

Da Filosófia e das Letras,

Pola túa Tese Doutoural,

Do Piorno Galego.

Polos teus anos cumpridos,

Que agora sube a o número

De medio século de existencia vivida

Mais non abandoes , Querido Tito:

O teu camiño augura unha grande aventura perfecta

Que poder absoluto de friladad mental,

Que perpecto equilbrio no límite dunha situación

Que grandeza poder espallar en foros diferentes

A grandeza das aventuras, con atenta humildade

Que maior valor humano

Que ser humildemente humilde

Chegar ao fidel da balanza equilibrada,

Dominar os impulsos incontrolados,

Pola la lei da supervivencia.

Sobrevivir a picaduras mortales,

De insectos velenosos,

Superar a maldita Malaria en Mali,

Afastado dos tecnicismos occidentais,

E das leisies dos cartos rentables.

Ser axudados polos nativos

Para superar a pobra decisiva,

E pasar ao mundo no que o corpo humano

Convírtese nunha máquina perfecta,

Que cumple maravillosamante,

A súas funcións vitais correspondentes.

Non habera desexo que che houbera detido,

Culminaches as outuras,

Do Cordillera Andina,

Coñececha a Terra de Fogo,

Aquel marvilloso hemisferio Austral,

Pinguinos vestidos.

De elegantes fracks

Namentas as vosas máquinas fotográficas

Dixaban conxelada a imaxe nun segundo de disparo fixo

O Mato Brasileiro, as tribus esquencidas

Do mundo chamado civilizado

Ateigado de contradiccións perversas.

A vida no máis puro estado ancestral

O Mato Brasileiro, vexetaxión perpetua,

Verde fondo da esperanza perdida.

Ser atacado nun autobús sinistro

A golpe de arma mortífera.

Padecer o secuestro inesperado

No pais de Colombia

Na Amazonía perdida no fondo do verde intensa.

O barullo de fermosos animais,

O sibilino son dunha serpe camuflada,

O canto dun paxaro ceibo,

Totalmente ceibo,

E a vida, de momento, é activa

Móvil e propón o feito de avantar,

E de non dar coa vista para atrás.

Andaremos máis camiños e aventuras,

namentras non morra a ansia

E o desafío a construir unha vida plena,

Por iso, se mo permites,

Dígoche: Tito, avante, avante Tito,

O medo non exite e se existira

Sería un arma mortífera,

Que remataría con todas nosas ilusións.

Miguel Dubois

2010-03-16T21:36:00.003+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Un recorrido por la vida del escritor vallisoletano Miguel Delibes

O IDIOMA DO MEU POBO

2010-01-07T14:34:00.002+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 10 de xaneiro de 2010

A LINGUA DO MEU POBO.

Amanda lingua galega,

Lingua do Pobo galego

De ti non rexeito,

Fonte da boca aberta,

Da que saen verbas galegas,

Oriundas das Terras da fermosa Galicia.

Non rexeito da miña lingua querida.

Non rexeito do berce do meu falar.

Galicia fica senlleira, aíllada,

Sen a súa lingua falada e escrita.

Cantas horas de clase ensinadas,

Cantas autores estudados,

O Rexurdimento,

Rosalía, Curros e Pondal.

Porque non lembrarse de

Luis Pimentel, de Ramón Cabanillas,

Por que non lembrarnos de

Uxío Novoneyra, de Manuel María,

De Rafael Dieste, de Lorenzo Varela,

De Antón Avilés, de X. L.

Méndez Ferrín, de Carlos Casares,

De Bernardino Graña,

De Darío Xohán Cabana,

De Suso de Toro,

De Otero Pedrayo, de Anxel Fole,

De Neira Vilas, de Manoel Antonio,

De Castelao ,de María Mariño,

De Roberto Blanco Torres,

De Antón Tovar Bovillo,

De Manuel Lueiro Rey

De Luis Seoane,

De Rafael Dieste,

Todo un sin fin

De escritores galegos,

Froito do traballo amado e querido

En prol da nosa lingua linda,

E da nosa lieteratura grandemente

Fermosa e creadora,

Ancorada no mundo da fermosura,

Di quefacer literario galego

Froito da xenialidade,

Nunha lingua fermosa

Cantareira, linda e aberta.

Non nos negarán o dereito puro

De falar a nosa lingua viva.

A lingua que mirounos nacer

Nos nosos lares abeira da costa limpa,

Ou nas casas do interior,

Lugares productores de campos sementados

De esperanza e froito. Millo verde,

Que agarimávanos a faciana suorosa

Co vento norte do verán ateigado de lus clara

Galego para os galegos e galegas,

Non rexeitamos da orixe fermosa

Que fíxonos falar un galego perseguido

E agora rexeitado,

Pola falla de madurez total

De xente que desafía

O idioma que fala

Mais que non pensa

Na Galicia real, xusta a medida

Que debe ser, no seu ponto equilibrados

Creazón da disputa valeira,

División absuda, perda temporal,

Dun pobo debido a súa xente galega

Ou aqueles que de fóra veñen,

Serán ben recibidos,

Porque acollémolos con agarimo e mimo.

Valente lingua de mariñeiros fortes,

Que representa ao pobo galego navegante

Nos portos onde fan falar

O doce lingua da linda Galicia.

Lingua de troveiros namoradores

De mozas a beira da Praia de Cesantes.

Galicia emerxe na súa grande beleza

Coa forza da súa lus clara e penetrante,

Galicia fala galego, canta en galego,

Galicia fala en galego, galicia escrebe

Nunha maravillosa lingua, froito

Do esforza e o amor a esta terra linda,

Castigada,pola contra,

Polo exceso especulativo,

Da construcción absurda.

Verdes eran os verdes campos,

E emerxen na súa supercie,

Construccións absurdas,

Que destruiron a bela Galicia verde.

Quero si quero tanto a miña terra,

Que pregaría que o seu chan chá

Fora ben tratado con dozura aquelada.

A beleza que sempre foi bela,

Debería ser unha fase estática e permanente.

Por eso non podo rexeitar

A miña fala galaga,

Porque rexeitaría a fala natural

Do pobo galego ceibo.

Miguel Dubois.

VINTE DEZ

2010-01-02T23:08:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 1 de xaneiro de 2010.

VINTE DEZ

Onte dixémoslle adeus,

Por tódolos tempos

E de súpeto empredemos

Coma un cabalo que choutóu

O outo obstáculo para

Ir ao outo lando do tempo

O tempo máis outo en número

Formado por un vinte e un dez.

Bridamos por tódolos deuses

Brindamos por tódolos demos,

O tempo é unha máquina

perfecta,

E imparable. E xa estamos

Neste número da hestoria,

Que nos traerás: ledicia inmensa,

Alomenos ledicia, quizáves.

Que nos traerás: pranto amargo,

Cara suorasa, bágoas tristes,

Golpes inútiles?

Que nos traerás, digo eu:

Vinte dez, vinte bicos amorosos,

Des disgustos mortais?

Que me vas dar vinte dez,

Dúas veces dez máis unha vez

dez?

Dame o mundo no que habito,

Dame o alento respirable,

Dame o canto do paxaro ceibo.

Soltade aos paxaros das

gaiolas,

Que piden liberdade para o

ar limpo.

Dame o que mereco

E quítame o que non me

correspode,

Non vivo do conto inútil

Non vivo da miserento

esnovismo,

Vivo contigo, codo a codo,

Man con man,

E imos sulcando o camiño

aberto,

Vai anos dabondo,

Pole ben creído

Ou polo engano inxénuo,

Por unha palabra torpe,

Por un berro inútil.

Que é o que nos darás,

Vinte dez,

Que sorpresas inesperadas,

Estarán agardándonos?,

Se fóras máis boíño

Que o pasado ano,

Canto che vou a querer,

Vinte dez!

Dame o curso dos ríos limpos,

Dame as amizades novas,

De Sau Paulo, Brasil,

A xuventude querida,

O futuro preciso.

Dame a vida para vivila

Dame o barco lento,

Para navegar despazo,

Na miña vida serena.

Habito andando e movil

Camiños do campo galego

As raiolas soares,

As pingas frías

No inverno branco e nevado,

Danme máis folgos,

Para sentir a parte agradecida

Da miña vida.

Dame o qu mereco.

Non mereco o que non

Me pertenzo.

Miguel Dubois.

A REI MOTO REI POSTO

2009-12-31T21:44:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 31 de decembro de 2009

A REI MORTO, REI

POSTO

Tempo, tempiño, tempo,

Suma e segue,

Habita números outos

Habita po paso da historia pasada,

As lembranzas queridas,

Os prantos gratuitos,

As condeas absurdas,

As decisións incomprensibles.

O Mundo enteiro

Habita có paso do tempo,

A hestoria vivida

Abandonamos un ano pasado

E nunhas horas videiras,

Choutaremos, beberemos,

Bridanremos,

Darémonos bicos agarimosos,

Bicaremos con traizón calculada,

Amosanda a cara agachada

Do que desexamos ser,

Mais non somos.

A cidade estoupa en locería

Nouturna, ceo de cores diversas

Os sufridores seguén seu lento

Sufriminto crónico,

Externo ou interno.

O traficante brinda

Pola gloria do seu tráfico.

O enfermo sofre,

Os albergues son sufrimento

E acollen aos seres apenados

Homes cansados ou rexeitadas

Mulleres denigradas.

Deixámolo ano vello,

Un pouco máis bello no tempo

Da ledicia e o sufrimento.

Pero a vida segue, meus amigos,

Pero a vida segue, miñas amigas

Un abrirá con toda ledicia

Un viño espumoso,

Un cava catalán

Un champagne francés.

Ou unha botella de anís.

As sás de festas estarán ateigadas,

E todos xuntos, amigos ou nemigos

Van enchendo as copas fraternas

Ou a banalidade dun berro roto,

Dun queixume doroso.

E daremos paso ao pensamento

Interior aos feitos sucedidos

Neste ano que imos abandoar.

Pensaremos nos males feitos

E ocorridos, nas verbas traizoeiras

Nas promesas de amor roto,

Da fonda ledicia vivida,

Fondamente, habitada plena.

E pensaremos naqueles

Que utilizaron as malas artes

Da Ética Fundamental,

E diremos que a Lingoaxe

Dos Valores elementais,

Foron para este poeta galego,

O deserto máis absurdo,

Da palabara habitada

Da mentira continuada.

Pero deixaremos, nunhas horas

Próxima a hestoria deste ano

Que vai pasar para ao Mundo

Da lembranza próxima

Con doses de amor fonda,

Que nos enche coma seres

Enteiros da vida que habitamos.

Que maior entrega

Que o desinterés,

Dos intereses creados,

Para o Mundo especulitado.

Eu douche bicos quentes,

Se ti quixeras non me deas nada,

Mais, sempre, respétame,

Na miña dimensión humana.

Miguel Dubois.

2009-12-29T23:07:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 26 de novembro de 2009.

NAMORADO DO MUNDO

Tanto amar a vida,

A vida enteira,

Tanto querer sen querer,

Tando espidirme coma non.

Habito en min, afastado

Do mundo valeiro,

Achégome ao extremo longo

Do teu sorriso craro.

Cando habitamos os dous xuntos,

Pena fonda ou agarimo constante.

Non sou máis que o teu sorriso aberto,

Non son máis cá noite aberta,

E tí, no cumio da noite estrelada,

Non, non podo explicarche tanta beleza.

E ríome por rir, e choro por chorar,

Habito no meu ser

Mais non sei en que pensar,

Perdido nesos intres asulagados,

De lembranzas queridas,

Ou de tempos habitados

De soños constantes.

Eu vivir, vivo para tí,

Para te calmar a túa sede amorosa,

Para fundirme cós teus soños despertos.

Mais eu son eu, eu amarrado a tí,

Mesturo o humano e o divino

E a vida pásame rápido,

Coma un bico tenro téu,

Nos meus famentos beizos.

Escoita o vento dos verdes piñeiros,

Escoita a auga fría da choiva constante,

Meu amor, estamos no inverno carregado

De vento forte. Mira como caen as pingas

Da choiva fría sobre o cristal da fiestra.

Dame a túa noite enteira,

Eu a ti me achego,

Antre bicos e agarimosas caricias.

A noite está pecha, meu amor,

Meur amor constante,

O amor que sempre conmigo está,

E cando de tí afástome,

Estás no meu corazón interno.

A vida non é un soño perdido,

A vida, é o día a día,

A forza do constante traballo,

Mais voume perdendo

Antre o teu peito,

Namentras penso,

Bágoas na faciana

Que un mundo mellor virá.

Estou contigo aínda que

Contigo non estéa,

A vida segue a noite non rematou,

E chegará a crara alborada,

Eu a túa rente,

Ceibo da vida,

Namorado de ti.

Miguel.

OS SEN TEITO

2009-12-18T12:54:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Terras de Marín, ao 19 de decembro de 2009

Imos xa entrar no Nadal de descanso,
Para uns. Para outras un Nadal descomunal
De traballo de venta imprevisible,
Sociedade de consumo,
Alerta os puchos furados
Por mor da crise económica.
Locería dabonda por rúas cheas
De vidas humanos.
Uns van con rumbo fixo
E outroe perderon o rembo exacto
Do poder razoable.
Home tirado na beirarúa,
Leva a man extentida,
E a súa rente nun recipente ovalado
Depositas estás as emolas daqueles
Qu enun intre dado
Sentíronse con bondade.
Non teñen ren
Para parar a súa fame constante.
Son os homes e mulleres sen teito permanente,
Os amigoda friaxe,
Os que viven o sufrimento deles
Os re4xeitoados daa cidades

2009-12-17T10:45:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

TERRAS de MARÍN, ao 16 de novembro de 2009

De xeito inexacto, xurdiu o milagre inesperado:
A paz non é un feito ilusiro,
Algo que debía ser permanente,
Existe e palpable,
Queren a Paz nas portas da absurda guerra,
Arma ascesa que, constantemente, mata.
O destiño dun tiro pode ser o fin dunha vida humana.
O sorriso convírtese nun pranto espantoso,
Queixume previo a unha morte inútil

EXISTENCIA, VIDA E CAMIÑO

2009-12-15T15:55:00.001+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR Terras de Marín o 15 de decembro de 2009.

EXISTENCIA, VIDA E CAMIÑO

O mundo é un grande esperanza,
Habitado se soños partidos,
Habitado de sorrisos abertos,
Ao mundo que espera,
E que non desespera,
Sempre esperando.

O mundo é unha bola azul semiderrubada
De esperanzas azules perdias.
O Mundo é un barco a deriba,
O Mundo é un salvavidas de esperanza continua.

Mundos da esperanza,
Mundos desesperados doutros mundos partidos.

O berro desesperado derruba o silencio murcho
Da mañá fría. Espero e non desasosego,
A derradeira palabra espida.

As campás torpes da catedral pétrea,
Non deixan de repinicar.
As afiadas torres
Dirixen o seu camiño longo,
De cara a un ceo zul e branco.
A maña está fría e torpe
Namentras a branca neve
Non me deixa albiscar
O camino que aínda
Non andiven por hoxe.
A vida segue

ABERTO

2009-11-30T10:51:00.004+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Aberto, sempre a vida enteira,
Enteiro a ti entrégome,
No fondo da túa gorxa aberta.
Aberto de palabras abertos,
Vivo no espacio aberto.
Aberto a escoitarche,
Aberto a choiva plena e gratuita.
Aberto está o ceu azul.
Ábrete a liberdade plena,
Aberto vivo a xente diverso,
Abro palabras agarimosas,
Aberto estou para cantar a canción prohibida,
Aberto estou para equivocarme,
Aberto digo a frase indebida,
Abro un vocabulario constante
De amor en odio.
Abero sempre a palabra,
Aberto a vida enteira,
Alberto

Miguel Dubois

2009-11-28T22:21:00.003+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 28 de novembro de 2009.

NA Memoria, de:

Pedro Silva Fernández,

Surcador de cáseque tódolos Mares do Mundo,

Habitante de barcos perdidos,

Por mor do tempo pasado.

Pedro era Capitán da Mariña Mercante.

Todo llega,

Querióndolo o sin querer.

No hay llamada en la dura puerta,

No hay argumemento preciso,

Que lo defienda;

LLama a tu puerta de acero,

Entra penetra y te lleva.

Dá la impresión que todo

Se queda quieto

Los pájaros contentos dejan de Cantar.

El llanto se pone en movimiento

El dolor clava puñales tremedos

Y, tu Tío Pedro y tú Tío Jorge

Parece que inicias el viaje indefinido

Y misterioso al lugar de Ninguna Parte.

Al lugar en el que todo nos Encontraremos

Con el pasar del tiempo de tódolos Tiempos vividos.

Allí, en aquel momento,

Enfilaremos esa extraña ruta Indefinida y misteriosa, llamada Paraiso Eterno, dónde el tiempo es Una pura quimera y no esxiste, por Supuesto, existo la permanencia Constante, eterna e indefinida

Y se irá escribiendo la historia Imparable y los números del Calendario se harán más grandes, y Nosotros ya no tendremos cabida en Esos números tan altos.

Pedro, Tío Pedro, caracter quizás Fuerte y quizás no. Yo no lo puedo Decir, es verdad

Pedro y Chiru, María Mercedes y Pedro Jóven Hijo,

Joven por edad vivida,

Hijo de Pedro y Chiru

La Laje, La Vella Laje,

La vella finca del descanso

Y del ama de casa, el trabajo.

El perro caniche Silver,

Fino y nervioso , gris y pequeño.

El apartamento de Tino y Balby,

Lugar de reunón familiar.

Allá quedaban los gloriosos años del Castro, de otros tiempos pasados.

Pedro y Alfanso iniciaban

Campaña dialéctica,

Juegos de palabras de más palabras

Cigarrillos muchos, quizás Demasiados,

El vino preferido,

El Brandy perfecto,

Y un buen puro cubano.

En Balea nos reuniamos , sin duda

Balea y sus acontecimientos

Los exscesos de la bebida en Navidades quedan escritos en mi mente.

Llegaban Pedro y Chiru en su Reanaul 9, animosos y contentos

La tarde estaba hermosa en Balea.

Sentados en el bonito salón del Cuco, Iniciábamos una conversación sin Fin, con un arte especial para hilar las palabras que nunca olvidámos.

Y Tino cogía su guitarra española,

Y nos hacía soñar en alto.

A dúo los dos, Tino con Balby,

Cantanado bellamente,

Y volver volver,

Volver ,

A tus brazos, otra vez,

Yo no sé perder,

No sé perder.

De nuevo se apuraban copas

Y fumábamos los pitillos blancos

Y los puros largos.

Pedro iniciaba la palabra concreta,

Y me echaba una miraba tierna y Bondasosa.

Íbamos a la Joyería Silva,

Tiniño y Balninita,

Qué lugar más hermoso

Lugar de perfecto encuentro,

Pedro, Chiru, Carmucha, José, Fina,

Jesús, Elena, Nito, Mariquina, Jesús María.......................

Melchor, todo un serie de rostros Sonrrientes, reunidas en La Joyería Silva de La Plaza de Galicia,

En Vilagarcía de Arousa,

Llamda en su día:

La perla de Arosa.

Nuestros hijos iban creciendo,

Nos daban toda la fuerza necesaria

Mientras dos dependientes Formidable de La Joyería, y una eventual tercera dependienta nos Daban todo el amor necesario, todo el Cariño merecido. Siempre Sonrreíban, animosamente, mientras Tino le contaba a Mari Ángel el último chiste de la serie de Adheridos a la Risa.

En años anteriores,

Gran boda en el Monasterio de Armenteira. Pedro,padrino perfecto,

Elegante y serio.

Ceremonia religiosa,

Lugar hermoso,

Comedor perfecto

Y bebida deliciosa de vinos del Rhin

Y finos Borgoñas,

Con chapagnes de la Francia Exquisita,

Que te invitaban a perder

El sentido del perfecto equilibrio Mental.

María Mercedes estaba hermosa,

Y Alberto no ocultó

El sentido del saber estar,

El medir palabras exactas,

Sin lenguaje patemático preciso

Su tranquilidad, su serenidad.

También, Predrino, nos fuimos todos Juntos al casamiento de Beatriz y de Pedro Luís a Compostela.

La famila iba aumentando,

Desgraciadamente otros nos dejaron Demasiado pronto. No dijeron nada, no pidieron permiso se marcharon u Jamás volvieron.

La vida resulta más dura con Vuestras ausencias dololorasas,

Pero llegará el día, querido Pedro,

Que todos estaremos juntos, para siempre.

Miguel Dubois.

2009-11-28T22:18:00.000+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR Tío Jorge y Genito.

Na memoria do meu tío, JORGE DUBOIS BLOCK, que encontrou seu descanso permanente, o día 25 de novembro de 2009. A VIDA É UMA VIAJEM DE IDA E VOLTA. CANDO ALGUÉN VÁISE A DOR É INMENSA. CANDO UN MENINO ESTREA A ESCEA VITAL EXTERIOR É MOMENTO DE ALEGRÍA INTENSA.

M.D.

Ardán, Marín, 27 de noviembre de 2009.

QUERIDO TÍO JORGE

Difícil es representar
Un estado de armagura profunda,
Por perder a un ser querido.
¡Qué difícil me resulta describir,
La palabra, "pérdida", arrebato de la vida,
Paro, quietud , parálisis permanente,
Qué es lo tendrá sentido cuando ocurre,
La desgracia desgraciada,
La verdad dolorosa.
Arrebato, miedo e inseguridad,
Mientras las lágimas amargas,
Se caen a lo largo de las mejillas frías.
Llegó de repente, sin causa que, aparentemente,
Llegará, pero el cuerpo humano,
Dejó sentir su circulación sanguínea.
Se derrumbó la sonrisa que él tenía,
Su bondad viva, en aquel entonces,
Se abre paso en las caminos
De la memoria inagagotable.
Era EL, grande, abierto entero

A la vida total,
Al mundo cotidiano.
Os hablo de mi tío Jorge,
Que hablaba, afablemente,
Con una sonrisa agradable y sincera.
Su discreción era un hábito constante.
Daba mucho, quizás demasiado,
No le costaba trabajo,
Pensar en la palabra amor,
Entregaba su sentido ético.
Mí tío Jorge fue único,
En dar amor y encender
Las velas apagadas.
Para mayor claridad.
En la penumbra desolado.
Si Queridos Primos,
Se nos va quitando
Todo aquello que queremos
Y amamos, y los años suman
Grandes números incomprensibles,
Tan grandes que generan miedo e inseguridad,
Y nuestras vidas se derrumban
Cómo un designio mortal y lógico
Que tanto nos cuesta asimilarlo.
Por ello el amor que les profesamos,
En el momento justo.
De un día para otro,
Generan el mundo de la historia,
Del recuerdo mágico
Y del desconsuelo total.
Cuantos horas intensas
De felicidad constante,
Cuántas ciruelas verdes,
Caían de vuestro ciruelo cargado.

El limonero fecundo,

Necesitaba el agua justa.
Cuántas comidas fueron al aire libre,
En veranos maravillosos
Que el recuerdo quedaron
Gravados, cómo foto antigua pero presente.
En el garaje un moto Lube,
Desansaba, después de una larga jornada,

El garaje estaba húmedo

Y cierta escarcha cubría su suelo de cemento,
Jornada laboral en La Artística, cercana a los Astilleros Barreras.
Aquel seiscentes que bajamos de un camión
Thames, en Rons, con dos maderas paralelas
Colocadas en un plano inclinado.
Pepe Bó, dirigía la perfecta operación,
Mientras aquell Seat 600, verde claro descendía por los maderos,
Hasta llegar a la tierra de de la calle,
Cara al mar ventoso en el lugar grovense de Rons.
La curva de Fao fue una trampa casi mortal.
Las heridas el dolor.
Venían los dos heridos en el interior
De una ambulancia Wolswagem blanca
Con cuatro Cruces Rojas,
Camino de Vigo,

Con destino al Pirulí.

Se me hizo complejo todo.

Vi a través de la ventana de la planta once,

A través del cristal transparente

El vértigo me traicionó,

En la sala de espera

Rápidamente me di la vuelta
Nosotros os esperábamos
En la recta antes de Caminha,
Y os miré con mucho miedo
E imensamente triste
Cubiertos de yesos blancos,
Vendas cubridoras de heridas fuertes,

El dolor se miraba en vuestros rostros.

Tío Jorge gritaba de dolor

En aquella planta de traumatología
Vuestros brazos parecían aviones voladores.

Levantados y erguidos,

Con barras metélicas decansan los brazos
El susto del niño que yo era fue profundo.
Tía Lita se dio cuenta de mi temor infantil,
Y ella herida me daba ánimos,
Para apaciguar el temor presente.
Mis tíos no estaban cómo siempre.
Vestían una extraña vestimenta,
De heridas profundas,
Con múltiples politraumatismos,

Fruto del tremendo choque,

Una vez atravesado el metálico puente,

De la Localodad portuguesa de Fao,

Antes de llegar a la hermosa localidad

De Esposende de lugar hermoso

Confluencia de mar y rió,

Río Cávado,

Y hermosa playa expuesta,

Al abierto Atlántico.

Te gustaba tanto golpear con fuerza

La blanca pelota de tenis,

Que bien lo hacías.

Y yo lecía a mis amigos:

¡Aquel es mi tío!

Los trofeos se amontonaban

Muy cerca de tu despacho,

Casi encima de aquel teléfono negro

Y pesado que nos informaba,

De todo tipo de noticias.

Comíamos juntos todos,

Con la televisión encendida delante,

Tía Lita paciencte y bondadosa

Hacía las ricas comidas,

Cómo la tortilla de patata,

Perfecta tortila amarilla,

Tío Jorge se sentía muy feliz,

Y nos agradaba con su sonrrisa profunda.

Daba cariño con la mirada sonrriente,

Y de vez en cuando apagaba los silencios torpes:

¿Un poco más niños?

Dulce mirada habitada de serenidad.

La memoria me llama,

Me llaman las cenas de Navidad,

Me llamaba el combate dialéctico,

Entre Tío Paco y Tío Eugenio,

Y aquella frase del buen Tío Paco

Ponía furibundo al buen Tío Eugenio,

La France, La Grandeur de La France.

Mi padre saltaba foribundo,

Y tío Jorje era el árbitro perfecto y adecuado.

Tío Paco, sentado en su sillón grande,

En la salita del chalet Miramar

Me decía: arrodíllate, hijo mío,

Yo besaba su dorado sello,

Yo lo hacia de rodillas,

Y él me decía: ¡Dios te haga un Santo!

Posteriorme un hermoso Opel Record Coupé,

Sería conducido por el querido Tío Paco

Que recuerdos magníficos,

En aquella maravillosa sala de estar.

Regalos, risas, discusiones y regalos.

El pasado vuelve de prisa

Mientras la abuela María Luisa

Descansaba en su sillón mullido.

No olovido aquel día tan triste,

Cuándo desde la ventana la terraza de la cocina,

García Barbón 123, Tercero Izquierda,

Observo un cortejo fúnebre bajando por la calle estrecha

Que iba desde el Chalet Miramar a la calle García Barbón.

El cortejo fúnebre cambió la dirección

Hacia García Barbón hasta el centro de ciudad.

Fijé la mirada en aquel coche triste,

El cortejo iba lento

Y Carmen y yo nos hundimos en la tristeza.

Le dije: Carmen; allí va mi abuela.

La Playa de Samil

Era lugar hermoso de baño con flotadores.

Colocábamos aquella sombrilla perfecta,

Era verano pleno y el gran sol

Derramaba perfectos rayos solares.

¡Que fría está, Jorgito!

Es la hostoria de un gran hombre,

Un pedazo se su magnínica historia.

¡Que bueno eres, querido Tío!

Miguel Dubois.

FUNCIÓN TEATRAL DA MÁSCARA PERMANENTE

2009-11-15T22:09:00.004+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

VIDA TEATRAL: FUNCIÓN COMPRETA.

Para MARÍA LAGARÓN, pola a arte escénica, e por ensinar ao que non sabe.

Ensíname a non mentir con sutil delicadeza,
Cóntame o mundo real, non embarulles a verdade pura,
Nos sexas o que minte, constantemente,
Para ser máis perverso; para firir a verdade.
Pareces un enxeneiro de mentiras prefabricades,
Pareces o filósofo dun contravalor,
Pareces un manipulador compreto,
Enches as túas boca tremenda,
De mentiras absurdas.
Din que predicas, pero, somentes, divides.

Pero, parece que o Norte perdeuséte,
No medio da néboa tupida e húmida,
Nun día de novembro repetido,
Polo interés persoal e a falla de soliedaridade.
Canto de miro subido a ese falso púlpito da palabra valeira
Paréceme que eres un actor perdido
No meio da representación vital.
O alleo vergonzoso, chámame.

Sempre quixeches representar obras teatrais perfectas,
Mais non tes madeira de actor valente,
Estás carente do sentido artístico.
Non te ensinaron a moverte no esceario da vida.
Túa representacióm vital non ten senso común.
Cambia a expresión da túa cara deceptionante,
Móvete con naturalidade na escéa

A vida enteira é un esceario vivo,
Vivo vivindo enteira a vida vivida
Na que imos matando o tempo delirante,
O que mata vivindo e quito o desasosego
Facendo de actores dirixidos,
Polo espectáculo vital crebante,
Coma a onda marítima que rebanta na beira do mar escumoso
A a vida representada, activo actor teatral,,
En diferentes actos diversos e polícromos
Cada acto un interrogante adsurdo,
Un momeno delicado, un verba carente de acerto
Un berro perdido no ar difuminado.
A verdade levouna o ar de novembro,
A rabia constante incontida
Cando xa os ventos medran coma furacáns traizoeiros

Representamos a función do mal interrogante,
Que deriva nunha perversión difuminada,
En absurdos queixumes que doen de cotío.

O esceario está vivo e dabondo queima amigo
E o actor activo representa
A vida rota, coma cachos escachados de vidro perverso
Nun panei doroso e inútil,
Que grande inutilidade é a mentira perversa!

No me rendo, nunca, despóis de ser un actor cotiá,
Que representa a ruptura da ialma enteira e ingrata.
Non me queixo por ser o actor de, sempre.
Non saio da,escéa cando nela me atopo.
Peixe mollado de auga bendita
O díálogo fluído e disonate,
Marcan os espazos de tempos vitáis.
A xente, nas súas cadeiras cansadas.
Míranos coma seres estranos,
Afeitos a vida teatral fonda.
Pero día a día, estóu no esceario da vida

Interpreo a verdade da palabra,
Que me conduce a miña liberdade persoal.

Miguel Dubois

TEMPESTADE DE OUTONO CHUVIOSO

2009-11-15T22:04:00.003+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 12 de novembro de 2009

Outono ventoso, dabondo cae
A chuvia a mares perdidos no medio

Do ar convulso.

Forte incontible, insolente,

Irreverente, insostible, forte

E intensa. As arbres fortes non

Esquecen

A furia dun vento furacanado,

Embrión violento e natural,

Sacudida do medo e o espanto.

Como se fóra un león ruxindo,

No medio da xungla acuífera

Froito da inmensa sede inaudita,

Furacán da forza intensa,

Soplo dun deus temible

E enfadado e portentoso

Os coches cubertos de forte violenta

Choiva gratuita

Atreavesan estradas rurales

Perdidas no cumio do afastamento

E as autoestradas son camiños

Anchos e sin fin,

Cara a Fisterra,

Cubertas da auga enteira,

Caída, sen piedade algunha,

Da bóveda celeste,

Cuberta de extensas nubes,

Zeppelins de algondóns brancos

Ateigados de enorme peso acuífero.

As follas castañas e amarelas,

Son arrincadas violentamente

Das polas das arbes feridas,

Namentras unha pequena folliña

Corida e fermosa

Vóa propulsada polo motor Natural

Da vida agasallada

Do vento tremendo alleo ao cotiá

Pequenos faróis acesos abanéanse,

Creando estrañas figuras móviles

Con momento rixido de vaivén

Ou a luz pasa a penumbra total.

Ascendo un misto,

E non teño un branca vela de ceira.

E de cando en vez un lóstrego

Azul e

Perdido no mundo do espacio aberto

Aluméa a noite inesquencible.

Santa Barbariña,

Benzóame deste medo aos tronos

Inesperados, traidores nocturnos,

Incorrectos que escachan armonía

Sostible e desexable

Da derradeira galerna perdida nos

Anos pasados da vida pretérita,

Que xa non voltará,

Cando a tí amarrábe para quererte

Un cachiño máis, con tronos ou sen

Tronos, de día ou na noite enteira.

Rompen amarras algunhas

Embracacións livianas

E algun mastro é derrubado,

Polo vento tremendo.

As ondas mareiras sobrepasan

Os limites normais; rompen normas

E leises naturais

Da tranquilidade mariña.

O respeto dos mariñeiros galegos

Funda confradías silenciosas

Que envian oracions piadosas

Aos ceos afastados.

O marmullo da palabra fala

De por si. Lémbraste

Daquela galerna tremenda

Con nome de muller e flor que

Arrasara toda a calma habida.

Arbres partidas, embarcacións

Afundidas e xamáis rescatadas.

Era a pantasma do medo en acción

Que calaba nas conciencias

Mariñeiras dun país fermoso,

Con vestimenta de pura natureza

Violenta, quebra da paz e do sosego

Os vidros transparentes e mollados

Das fiestras debuxan canales

Acuáticos

En fase descendente.

O bafo indebido e quente,

Empaña o vidro húmedo.

A xente rueira,

Busca un lugar chusco

No que poida ser o seu refuxio

Momentaneo. Deme unha esmoa

Señor, Señora.

Os barcos darribada rachan

Amarras perto dos pretros Peiraos.

A Ría é un lume aceso de vagas

Espumosas, bravas e encendidas

De continuo ir e vir,

Brúa o vento furibundo,

Sinto un desasosego constante,

Atópome inseguro, perverso e

Cobarde, coma cáseque sempre.

Quero arrincarme a

Miña vida incoherente

Frustación ao medo delirante.

O mar xeme, o vento chora,

A choiva empapa,

Pequenos cans ateigados de augas

Cruzan as estradas, sen rumbo,

Fuxindo do indefinido.

Os campos usan o pente natural

Do vento forte pentiando

A súa superficie.

Próas que cortan ondas escumosas

E delirantes,

Popas protexidas,

Pola propia embarcación

Ondas potentes e sinistras,

Baten a estribor e a babor,

Danme dun lado

E polo outro tamén, pola dúas

Meixelas comuns a unha faciana

Cansada e con cicatrices temporais.

Morte dnha onda furiosa,

O barco baila un estraño baile

De sube e baixa

E vai de banda a banda,

Como un home con viño excesivo.

Un forte golpe fai pechar

A porta da cociña que vai dar

A horta chea de legumes verdes.

A lus, de novo marcha,

Outra vez os lóstregos azuis

De tremendo estrondo,

Rompen a calma querida,

Sernedidade perdida e necesaria

Para o correcto vivir de tódola vida

Enteira,

Que non ven polo de agora.

Todo parecia unha pelexa

Parlamentario,

Duna banda a outro ían os insultos

Tremendos, mal exemplo televisado

Na casa representante dos Pobos de

España,

Espectáculo noxento, carente de

Lóxica algunha. perversión

Dialéctica

Para crebar a paz solicitada polo ben

Común, polo concepto,

De Sociedade Solidaria

Unha tolemia absurda de

Desavenencias,

A perda do equilibrio estatico,

O dinamismo dunha lingua

Maleducada,

A total pérdida ao respeto debido.

E o dinamismo era o sabor

Do mundo sen sentido.

Quebrar a paz querida,

Predesfacer o Estado Democratico,

Pero a galerna non perdóa,

Daña e non ten piedade

A hora de facer daño extra.

Todo parece un desequilbrio

Absurdo,

Mais a tronada habida non

Perdoará levemente,

Pasará os custos da súa estadía,

Normas sairán dela, que non

Deixarán

Ceibos os barcos amarrados,

Namentras o salario baixa,

Por mor do derrube do mundo

Normal.

A quietude é un soño perdido,

Un vehiculo despistado

Estrélase contra un muro de pedra

Dura e inesgotable

Namentras os politicos incorrectos

Amárranse a un poder que non lles

Corresponde. Entón a verdade

E un mentira constante,

E a verdade e un ente abstracto,

Casi que non existe.

Cando me convén digo si,

Cando non me conven digo non,

Mais, por desgraza, e para mal

Xenérico

Nunca digo a verdade que pesa,

A verdade real con letras ç

Maiuscúlas.

Entón xenérase a falsa filosofia,

Dos interese creados, da

Continuidade

Da farsa constante.

E o vento retoma a súa potente

Forza inaudita

Arrinca amarras, de novo,

E o ser humano mais feble,

E o que máis sofre.

A galerna derruba sen piedade,

A calma fai a vida mais doada.

Sobran os días de tronada absurda.

Reinvindico a poderes ser o que eu

Son, sin ser manimipulado pola

Absurda mezquizdante.

Asumo o que son,

Pero ti, tamén asume o que tes facer

Sen culpar ao mundo alleo que non

Te pertence por sorte.

Se, ti mesmo, e arrinca de ti esa

Tempestade interior que contigo

Remata.

Miguel Dubois.

UN MUNDO DE PEQUENAS LINGUAS

2009-11-09T10:46:00.001+01:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

UN MUNDO DE PEQUENAS LINGUAS Pontevedra, 4 de noviembre de 2009

Me subo entero al tiempo vivido.
Cuento años buenos y malos pasados.
Fui el llanto siniestro de un animal herido,
Fui da dulce alegría inesperada.

Lo fui todo, sin quererlo,
Y, lo fui nada, querióndolo.
Habito en las palabras tristes,
Y vivo en las palabras alegres.

Amo tanto la luz natural,
El viento fresco,
Y los pinos verdes móviles.
El fresco limpia mi cara cansada,
Mi vista entera ve,
Tu eterna figura inolvidable.

Me siento bien, porque creo amar,
Y condeno el odio pertinaz.
Amo tanto a los seres queridos,
El corazón entero y completo
Me llama al hecho factible de amar.

Amo la vida completa,
Amo tu cara bella,
Tu sonrisa tierna,
Tus manos hacedoras
De tantos cosas útiles e inútiles.

Que vou facer do vento
Que non cura,
Da bágoa feble que non dóe.

Habítame nos meus valeiros,
Éncheme da ledicia que, as veces,
Me abandóa, coma un paxaro morto.

I believe in freedom,
I can not understand
The loveless World.
Digg the hard ground
And bury the weapons
Of the unbeareable pain.

Y, la vida pasa, como,
Si nada pasara,
Pero nuestras historias enteras,
Quedan escritas en nuestro libro vital.

Esquence o inútil laio,
Aquécete no lume quente do fogar
Non xemas ne chores,
Polo froito ,
Da derradeira liorta.

Je cherche ton core ouvert,
Ta bouche ouverte,
Ton bessé sincere,
E ta façon d'etre don le Monde entier.
Donne moi a petit ouseau bleu,
E je te doneré la derniére paróle
Entiere écrite d'amour pure.
Jai me sans common un chanson le
Je me sans la maniére de étre ici,
Mon amour, s'il vous plaît,
Pense a le dernieres paróles
D'amour.
Jai terminé mon discours solitaire,
E an outre jour, je te fairé revés
Avec me mots d'amour.
Je chénte toujour,
Pour ne pas mourir jamáis.

Miguel Dubois.

2009-10-20T12:09:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Ardán, ó 20 de novembro de 2009.

Deixando o laio sostido e suspirando,
No cumio interno do desexo puro.
A verdade é un interrogante gratuito,
Que pecha as portas íntegras
Ao mundo xusto e real.
Non laio non queimo menutos de tempo perdido.

COMEZOS DO OUTONO

2009-09-18T11:20:00.005+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 18 de setembro de 2008.

Deixamos descansar íntegro ao perfecto astro Solar,
E chamamos a o mundo ateigado de pingas de auga continúa.
Cambio cíclico temporal, cambiar en resta anual á volta das follas mortas,
Ao comezo das arbres espidas a delicia contante dun paseo outonal,
Nun chan cuberta de follas castañas e amarelas,
Froito do desfolle asumido.
Benzoada sexa a auga que cubre a terra seca,
O brusco cambio da paisaxe me dí que habito no mundo vivo
Que latexa no ar limpo que despido a ledicia de vivir,
De sentir a xentileza de acariñar o costabe dunha arbre milenaria,

Maravilla natural do bosco fondo, perfecta cuberata arbórea,

Que dá paso a un camiño lento de luz pálida e mirada triste.

Beleza constante dos boscos galegos, fortes carballos vellos e belos.

Contigo percorro os camiños longos da vida, entrégome a liberdade persoal

Do que son, namentras adoro teus bicos lentos e pasionáis,

Afúndame neste termo absoluto de amor puro,

Viva a vida pura no intre da unión pura,

Namentra o outono puro e absouluto,

Forma parte da paisaxe aberta e frontal

Castaña e amarela, tempo que pasa "temporalmente"

Na horas vitais que caen no esqunzo temporal

VIGO, PASADO LATENTE

2009-08-21T20:27:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ó 6 de xulio de 2009

VIGO, PASADO LATENTE.

Perdín os derradeiros poemas escritos,

Polos ventos invisibles; voaban as palabras íntegras,

E os versos completos, sosegados e alterados.

Voaron pola forza dun vento desatento con desalatento

Que non dixo en que momento presentaríase,

Un vento forte sen previo aviso

Traizón divisoria da paz roubada.

A lembranza escrita percorre os espazos aéreos,

Do mundo pasado que eran hestoias enteiras,

Construídas con paciencia e agarimo.

Aquel tempo pasado habitado por todo o que foi,

Lembranza, pretérito e que se mira distante no tempo.

III

Nacín na Rúa García Barbón número

Do cento vinta e tres, terceiro esquerda,

Un vinta e dóus de xuño de tres anos

Pasados o de mil novecentos cincoenta.

Contárame a miña Querida Mai,

Que facía calor dabondo,

E con a axuda da Tía Branca,

Sain o mundo exterior,

Chorando como todos.

Era aquel Vigo máxico e distante,

O Garaxe Americano, pertiño da casa,

O Calexón do Areal, estreito e pobre.

Moi pertiño máis pola outra banda da rúa,

Mirábase a longa nave da Metalúrxica.

Os bombeiros daquela estaban pertiño

Da nosa casa; o barrio do Cavadelo,

E a súa escalinata subía poderosa

A panadería. Casas populares,

Eran tempos duros cada un arranxaba

A súa casa de xeito máis doado e barato.

A necesidade era poderosa e grande.

As traballoras das Conservas Portanet,

Acudían ao seus postos de traballo,

Dureza das traballodoras con sublime esforzo incluído.

Pertiño estaba Conservas Curbera,

Súas traballadoras pasaban a dureza da época miserenta,

Non moi lonxe as Conservas de Antonio Alonso,

Na achegada rúa de Serafín Avendaño.

Coller un taxi negro de raias finas e pequenas

Vermellas e brancas non era doado. Era, en exceso, caro.

Taxis tristes de color triste mouro.

Os tranvías brancos facíán un tremendo barullo,

Os freos eran secos e eficaces

E cando freaba o tranvía a rúa tremía,

A feito de terremoto expontaneo e pasaxeiro.

Eran aqueles tempos de ir mirar Ben - Hur ao Cine Teatro

Do García Barbón. Eu un meniño pequecho

Na compaña da miña adorada nai querida.

Miraba o filme e tiña medo de mirar

A aqueles enfermos leprosos.,

Que fortemente impresionabánte,

Ateigados de feridas e chagas

Mal filme para min.

Chegóu a noite medrosa,

Na que tiven que soñar coa película mirada,

E de sócato un berro de medo perverso,

Ateigou a miña boca enteira e moi aberta.

Eran tempos de ler as Fazañas Bélicas,

Con aqueles ianquis que todo gañaban.

O Capitán Trono con máxica espada,

Era como o Príncipe do Ben.

Tin - Tin comezaba a pasearse

Polas mans de nenos da terra nai,

E aquel cadeliño chanado Milou,

Branco e pequeniño e moi avispado

Era listo dabondo pequeno e xogantín.

Ero o tempo ler a Bandermerch

Corpos e Almas, a tristeza dun enfermo,

Nun sanatorio ateigado de amargura doente.

O tempo pasado fica no mundo pretérito,

Mais co paso do tempo morto,

Veñen, de novo, as lembranzas da maxia pasada.

O vida era a carencia da safisticación,

Ou a esencia da sastisfacción crebada e estourada.

A frustación constante feita relidade consatnte e demente,

E todo a vida e os instrumentos acadababan

Un sentido práctico total.

Agudizabamos o inxenio para facer e desfacer,

As cousas máis doadas,

Era como inventar o que non existía.

Usar a imaxinación fructúfera,

Mais, sempre, saliamos para avante,

Coma se fora a buque Santa María,

Dende a Estación Marítima.

Perto estaba o buque Cableiro,

Chamado Camberra,

De linda fermosura.

Voltando para á casa miña,

No Clube Naútico puiden ver

Fondeado o buque Xiralda,

De Don Xoan de Borbón,

Có porto de orixe, Estoril.

Todo parecíame un desorde ordeado,

Namentas un seis centos vermello

Pasaba a toda mecha

Pola fronte do Clube Naútico.

O Faro de Vigo,

Daba noticias,

Ou anacos de noticias,

En forma de orde suprema.

As novas eran grises e sempre

Había momentos para laiarse fondamonte.

E os policías grises tiñan o seu cuartel

Pertiño da Igrexa de Santiago de Vigo.

Todo era gris seus uniformes, seus pensamentos,

Súas ordes e os seus vehículos de igoal feito.

Mulleres maiores saían da igrexa,

Algunhas delas gardaban riguroso loito

Namentras que unha parella de grises,

Facían garda de todo o parque móvil

V TEMPOS DE HOXE

A Don Francisco Ayala.

Decía Francisco Ayala,

Lonxevo de cento tres anos.

Nos tempos de agora,

Decía o Señor Ayala:

Que paciencia teñen vostedes

Ter que aguantar a este home vello,

Que traballo lle custa falar,

Que paciencia teñen vostedes,

De aturar a este home que cáseque

Non sabe nen andar.

Xa non fago o esforzo de pensar,

Xa é demasiado dificil.

Dito por é o día e de agosto

Do astronómico e outísimo

Ano de dous mil nove.

A vida era como un compoñente xordo,

Que rara vez mirábase alterado.

Os coche elegantes por algo decer

Era escuros e non existían as cores ledas.

A muller sometíase ao que o seu home gañador

Do salario pequecho, decía.

O machismo era un feito evidente,

E o femenismo estaba prohibido.

Todo suxeito ao recatado

A palabras valeiras que nadan decían,

Namentras nós ibamos medrando

Dentro da disciplina rexia

Mandaba sen ser escándalo público,

Cando somentes eramos nenos e nenas

Que queriamos berrar liberdade,

Mais a liberdade estaba presa nas celas,

Indiferente e sen presa cóas cadeas postas.

De cando en vez viña a Vigo,

Un primo estranxeiro que mirabao con admiración

Estrañábase el do noso feito de vivir,

De non falar dunha política libre,

E ler un diarios grises e negros.

Quixeras rir e rias de xeito absurdo,

Por vivir nun pais senlleiro,

Alonxado de ideas avanzados,

Ancorado en ideas dirixistas,

Por mentes dictadoras.

Todo era como un electroencefalograma plano.

Era como vivir pechado, preso da prohibición.

Coma un pano estirado na boca pechada

Non había máis autoridade que o mandato puro.

O meu pensamento era un cumio triste.

Na vida cotiá había que vivir

O mandato político e relixioso

Que facían do noso país,

Un lugar triste e inxusto.

Relixión e política única

Resolvían todos oa males habidos

Nesta terra abandoada de Europa.

Namentras outras camaradas

Reuniánse na máis pura clandestinidade posible.

Na Rúa Reconquista número 1, entrechán

Loitaba a Editorial Galaxia,

Contra vento e maré en prol da lingua galega,

E seus fantásticos escritores,

Creadores da máxica literatura galega.

No Instituto Santa Irene, As Travesas,

Noso querido X. L. Méndez Ferrín,

Agarimaba nosos ouvidos adolescentes,

Ficando aquelas clases no máis deliciosa lembranza.

Iamos construíndo as nosas vidas, aínda curtas.

Naquelas benqueridas Travesas estaba

O de aquela chamado Instituto Femenino.

No eran tempos coeducativos,

E xuntos e xuntas mirabámonos todos e todos,

No recreo e aproveitabamos para xogar

Un bocadiño ás manciñas ou un bico dado

En sumo complicidade pública.

Un sorriso lento e un pechar de ollos delicado.

Conchita, miña benquerida amiga,

Ánxeles e Cristina, todos tomando

Un cafe desafeinado con espuma

Na cafetería da Granxa, nas mesmas Travesas.

Pertiño na Rúa Gonzalez Sierra vivía,

Mercedes a noiva e despóis muller,

Do meu irmán. Tempos de Merce e Gonzalo,

Meu querido irmanciño, vividor de lúas brancas

Cantas veces o tres xuntos saiamos daquela,

Cando as cassettes saían ao mercado,

E eu convosco ia as fermosos lugares

Que me levadabes, ou a ese magnífico Canido,

A beira do mar antre un sol de verán carregado de lus,

Ou nun inverno grisáceo a beiriña da Illa de Toralla,

Cando non había nen ponte nen torre.

Dabádemes o agarimo que eu necesita,

A calor que me faltara.

De cando en vez salía a mirar se sorte.

Eu tivera no mundo do amor, nos seus comezos.

Habitábame unha certa tristura concreta,

Pero atopei os teus beizos a bicar, sen presa

Fun descubrindo os segredos máis íntimos de ti,

E dinme de conta que o Mundo era distinto,

Coa túa estadía a miña beira fría.

Iamos os dous aos Cinemas de pantalla grande,

Ao Rosalía de Castro,

Ao Tamberlick,

Ao Odeón

E en contadas ocasíóns ao cine Fraga,

Ou ao Cine Vigo.

As sás estában ateigadas de público,

Antre as novidades de Hollywood,

O cinema italiano, francés

Ou filmes de Ingmar Bergman,

Poño por caso Persóa.

Subimos a pandilla todos e todas xuntos e xentas,

Ao Monde da Madroa,

E mirar a belleza da cidade diante a beleza,

Dunha maneira xuvenil e desenfadado,

Cun gozo e ledicia intensa,

Disfrutando da Natureza fermosa.

Soubemos apreciar a belleza da Ría de Vigo,

As Illas Cíes xurdían dereitas no fondo do solpor

E as parroquiás dispersas por Cabral

Ou Valadares,

E Puxeiros, xa Mós, ou o Meixueiro.

Un vento lene movía lentamente,

As follas coridas das arbres,

Namentras apreciabamos a beleza móvil

E a quietude do intre máxico.

O xúbilo do monte xa baixado

E saiamos pertiño das Escolas de San Ignacio,

Lugar de ensino para fillos dos traballadores,

Non moi lonxe do Barrio da s Frores,

Non moi lonxe daquela fábrica extraña

Do osíxeno, perto to Clube de Campo,

Lugar non permitido a todos,

Certa etiqueta de socio particular,

Debería cobrir ao socio sinalado

E pertiño onde vivían meus tíos queridos

E os meu queridiños primos.

Na baixada o gozo era seguido dunha risa tonta,

Dun comportamento de xuventude en ledicia suposta.

Ao chegar á casa, se cadrara, preguntaríanos

As pertinentes preguntas consabidas.

A céa exacta e o televisión española,

Coa actuación do actor José Bódalo.

O coarto de estar estaba en silenzo,

Namentras o actor representaba o mellor que podía.

O luns calquera dun neno vigués calquera

E xa todo en orde para ir ao colexio,

Libros dabondo, libretas cheas de letras e números,

Un Catecismo, literatura, gramática..

Día a día dabamos a lección ao pe da letra,

E cáseque faciamos carreiras para mirar

Cal de nós era o mellor puntuado.

Non había tempo que perder.

E o tempo ía pasado, as veces, lento

Mais cada día era diferente,

E coa sabedoría ao cen por cen posta

Houbo tantos días grises

Que o ceo era gris

O buscabas con forza inmensa

A luminosidade que non existía,

A desconfianza percibida,

Ou a solidariedade achegada,

Por mor de non ficar en pura soidade.

Certo sector da cidade de Vigo,

Estaba en carencia absoluta,

Naquelos anos do esquenzo.

Campamentos de xitanos,

Cáseque na fronte da fábrica de Curbera,

Vivían penosamente

Perto da Igrexa do Sagardo Corazón,

Hoxe derrubada. Barrios de mariñeiros necesitados,

Vivindo en condicións de suma necesidade.

O Vigo necesitado, o Vigo mariñeiro e obreiro,

Os obreiros de Cabral, abafaban

Nos quentes fornos acesos das fábricas de porcelana fina,

O fumareda constante e o traballo duro

Carente de seguridade, a exoplotación máxima,

Carencia dun salario digno para a subsistencia cotía.

As mulleres traballadoras da conserva de peixe,

Enchían miserentamente as latas prateadas

Asteleiros construíndo un futuro dubidoso,

De barcos sen futuro e condeados

A un fondeo irremediable

Os mariñeiros de baixura e da altura,

O Berbés ateigado de peixe fresco,

O subasta a outa voz e estricta

Ou aquel que viña nos buques conxeladores,

Pesqueiros da altura, frigórificos

Que atravesaan os mares afastados,

Os caladeoiros de Namibia,

Os barcos na distanza das Illas Comores

Arrumados no esquenzo nun peirao pantasma.

Pertiño da Casa Mar, industría do frío e peixe.

As Cordelerías Mar, sempre, fabricando redes

Ou aparellos similares ou cordas fortes.

A fortaleza extremosa de fortes galegos mariñeiros,

Expertos na pesca do arrastre,

O berro incerto ou decisivo,

A ganacia perfecta ou a perda total

O mundo dos Efectos Naváis.

Todo ficaba non moi lonxe da Casa do Mar de hoxe.

Balaídos, Zóa Franca: Citroen en constante movemento

Días de forte folga nos asteleiros,

Namentras as forzas policiáis,

Abusaban de mameira contundente.

Non podías pregar un credo diferente,

Tiñamos que ratificar o poder dictatorial.

España emigrante de cara as terras de Baviera,

Poño por caso. Unha locomotora con luces

Trouxérame dende Windishesenbageng,

A miña querida Carme, deixando,

Cáseque toda a súa forza laboral,

Naquel país de Centro Europa,

Vivindo a súa estadía alemana en barracóns

Para emigrantes, perfectos traballadores

Do traballo industrial en cadea,

O berro do encargado,

Do xefe de producción,

Os aforros medraban nas Caixas de Aforros

Aquela Galicia emigrante dos anos sesenta,

A necesidade obrigrada o ter que levar

Algo á boca seca e deixar sentir a fame imposta.

Longas viaxes por tren de terceira clase,

Non exentos de dureza

Rumbo a Centro Europa,

Con esperanza dabondo,

Preguntas que non tiñan resposta concreta,

Laios e choros, estancia longas,

Xiros postais con destino a Terra Querida,

Promesas escachadas o un laio mortal.

Mariñeiros galegos recorrendo o Mundo Enteiro,

En algún petroleiro ou barco de carga.

Amsterdam, Rotterdam, Lisbóa,

Barcelona, Leixoes..Sidney.

Vigo como calquera cidade galega,

Estaba pechado ao desenrolo intelectual libre.

A vida cotiá era como un dictado lido,

En tono autoriatrio. Nun sótano ledo

Da Rúa García Barbón, tiñamos

As festas entre amigos e amigas,

Con cancións de Credence Clearwater Revival,

Iron Butterfly, Jimmy Hendrix, Janes Joplin.

Un bico era silencio e respeto sumo,

Namentras a man escapáse por antre

As roupas das mozas cun senso placenteiro,

E como un aplauso ao medo incorrecto.

Eran tempos de risa aberta,

De xuventude plena

De percorrer a Plaza de Compostela,

Cantando un cantar ledo e desenfadado.

Habitamos aquel tempo que nos correpodeu,

Vivimos unha dictatura tremenda,

E a apertura ao Mundo Ceibo,

E cantamos liberdade enteira,

Por todas la rúas viguesas,

No Mundo Gris,

No Mundo Mouro,

Os censores de profesión maldita,

Adicábase a quitar o que era normal,

Os libros ficaban cortados ou mal entendidos,

E os filmes non se proxectaban

Na súa plena lonxitude plena.

A vida era un filme cortado,

Proiectado ao que chamaban a moral pública,

O consentimento debido era un mandato constante.

Non podías seres, seres ben sabidos,

Socialista ou Comunista.

Aquel Vigo depurado non podía gozar

Da libertade plena, asignada a cada vigués,

Secuestrado polas súas ideas.

O movemento clerical estaba plenamente

Xunguido coa tremenda Dictadura.

Na Rúa do Príncipe, existía,

Unha cadéa perversa,

A pesares de seres no centro do vila.

Vigo pechou as portas a liberdade humana,

Xa sei que non somentes Vigo,

Mais falo da cidade do meu nacimento,

En tempos de triste carencia,

No que o aceite era adulterado,

E a xente morría como consecuencia,

Dun envelenenamento mortal,

O casos de alcoholes adulterados,

Era un fenómeno perverso.

Non importaban as consecuencias

Da salubridade consecuente.

En que Norte extraño podíase atopar,

O senso xusto e equitativo.

Preguntas fondas que non tiñan respostas,

O tempo da dictatura facíase longo,

A perversidade absoluta,

Todo parecía un sono increíble.

O despropósito continuo,

As ordes e bandos absurdos,

As verbas estériles desconectadas

Ao resto dunha Europa que quería xunguirse.

O racismo continuo, o mono partido,

A perda de tempo continúo,

A tortura tremenda por pedir íntegra liberdade.

O sufrimento dos presos políticos

O desconcertante dun sociedade incomprendida.

Camiñana polas rúas de Vigo,

Coas mans frías e a frente sudoroso.

Tocaban as campanas da Colexiata,

O eco retumbaba polas paredes exteriores

Nas casas achegadas á Basílica,

A pedra estaba fría,

E sobre os vidros apagados

Das fiestras grandes, caían bagóas de íntegra tristura.

As portas grandes e verdes pechadas,

O pensamento preso, absurdamente.

Todo era pedra fría e gris,

Un monumento á dureza e a rixidez constante.

VII

A US Navy, chegara a Vigo,

A aquel Vigo aberto

Ao Ocáeno Atlántico,

Ao traveso da súa Ría.

Enormes buques de guerra,

Botaron amarras e áncoras xigantes,

Ao borde dos peiraos macizos e pétreos.

As barras e estrelas boavan dabondo ao vento da Ría de Vigo.

Mariñeiros americanos ateigaron as rúas vigueses,

E a policía militar americana

Tivo que por en circulación os seus Jeeps militares

Polas rúas da cidade invadida.

Mariñeiros que tocaban terra galega,

Beberon en todo a abundancia posible,

E visitaron os cabarets correspontes.

Montóuse unha liorta grande

E o máis estricto orde militar ianqui

Ímpúxose estrictamente en movemente.

Todo voltou a rutina, de sempre, constante.

As verdes follas do laranxeiros,

Durmían un sono constante,

Es as grandes laranxas esféricas

Facían as arbres das rúas máis fermosos.

As farolas grosas e da cor prateda,

Cun globo querendo facer de caperucho chama,

Durmían un soño vertical diurno.

Na beirarúa da Metalúrxica,

Atraveso dun cristal esmeril.

Podía mirar lóstregos azuis,

De unha soldadora posta ao duro traballo,

Saltaban, tamén chispas brilantes,

Fogonazos de lus vivinte.

Eran os obreiros da Metalúrxica

Con mono azul e letras bermellas.

Non moi lonxe estaba A Barxa,

A cervexa A Estrela Branca,

Outra factoría situada,

Non moi lonxe do Centro da vila.

Os días eran monótonos

E parecía que o tempo estaba quieto.

A radio sempre utilizaba discursos semellantes,

Namentras as nais amadas

Escoitaban as novelas tremendas.

A lus estaba queda, a atmósfera era estrana,

E viviamos anos propia miseria intelectual,

De pensamento bloqueado.

A cidade tiña coma unha muralla invisible,

Que non deixaba penetrar as ideas,

O sentir da liberdade roubada.

Os sentimentos de rabia e impotencia,

Eran parámetros normais da cotidianidade.

Ben dixo o gran Celso Emilio Ferreiro,

Todo foi un grande Noite de Pedra,

Despóis Suso Vaamonde subíase as queridos escearios

Para cantar as verdades craras,

Coa súa voz tan grave, forte e potente.

Eu cando te escoitaba cantar, Suso,

Chegábame a min un grande respecto

Polo que representabas e transmitías.

Todos tivemos un cachiño de complicidade,

Para contribuir ao Mundo Ceibo.

, Marisa, Xan Carlos, Alberto,

E máis eu, dirixidos por Manolo Camba,

Montaramos unha obra de Jorge Díaz,

Co Grupo de Teatro Independente,

Máscara 17.

Entre tódolos Grupos de Teatro Independente,

Trouxemos a El Joglars,

No pavillón polideportivo de As Travesas,

No que un día actuaron,

Mikhis Theodorakis, Melyna Mercury,

Joan Baez, Georges Moustaky.

Era o intre de Teatro Tábano,

O anfiteatro de Castrelos ateigado,

Deesanso este pasado que bate con forza

No mundo da memoria latente.

Quizáves volte outro día calquera.

Quen sabe!

Miguel Dubois.

NOITE ESCURA

2009-08-21T20:21:00.002+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 18 de agosto de 2009

NOITE ESCURA

A noite enteira me entrego, íntegro nela,

Acariño os minutos silenciosos,

O tempo pasa tan rápido, tan sensato,

E tanto tempo de contrabando,

Repartido inxustamente ao tempo natural vivido.

Afirmo enteiro toda a noite íntegra,

Decoro as horas enteiras con escritos fermosos

De Capitáns soñadores que deixaron as súas almas enteiras,

Nos portos da noite perdida, de soñar soños inútiles,

Da viaxes perdidos ao Mundo Enteiro da Nada,

Da noita agachada que esperaba detrás

Do derradeiro curruncho da Rúa da Illa da Noite Enteira.

As veces, vivo enteira a noite vestida de mouro

E sinto me me afasto do Mundo Real, ao que me debo,

Integramente. Máis a vida parcialemente,

Afaise nunha noite incompresible,

Na que os pantasmas mouras,

Son os habitantes do Mal,

Do Mal doente, da palabra insesata,

Da musculación inútil, do esforzo torpe e dominante,

Do quebramento do sentido da honestidade humana.

A noite negra parece non querer rematar

Cando eu quixera mirala rematada,

Coma, no seu tempo fóra un fenómeno extravagante.

Coma se a mentira absurda e destructora

Convertida na verdade invertida na verba falsa,

No desprezo a honestidade.

O concepto ético,

E un balón de futbol ao que se danlle patadas imprecisas.

Construir a verdade inexistente e facer da verdade

Un criterio falso e torpe. A dialéctica normal e corrente,

Queda invetidaza polo desprezo a verdade pura.

E a base dun acoso premditado, sen causa aparente,

Viase deformanrdo o Mundo Verdadeiro,

Ateigado de valores humanos

Ateigado de dereitos humanos,

Non exento, compremsiblemente

Das obligacións humanas,

Cocepto altruísta,

Non exento de darse aos demáis.

Se fóran a súa verdade o sufrimente calado

E silencioso que chora por dentro na alma fría.

Falar, de xeito inútil, para aparentar, sin ser

O que somos, o que debemos ser, sempre,

Pola nosa obrigo fortalecida

Por dar a man aos seres silenciosos

Que choran nas noites frías,

Que sufren pero que non fan

Que os demáis non se alteren,

Porque algo na súa hestoria vital.

Batéulles con moita forza doorosa,

Pero non había unha man amiga,

Que lle dera folgos para quitar o sufrimento xélido.

Porque somos, totalmente, imperfectos,

Pero non negamos o que somos,

Non temos vergoña absurda do que de nós diran,

Aceptamos as críticas febles ou fortes,

Para mellorar no noso Mundo Interno.

Non facemos da vida enteira,

Un perfecto sufrimento,

E cando estamos no medio dun túnel escuro,

Buscamos un ponto branca de lus,

Coma lugar de referencia,

Para comezar a liberación

Do Mundo Negro,

Da liberación persoal

Do sufrimento opresor, que non perdóa.

Necesito moito Amor para mirar a liberación.

O que non ama é o que non se ama si mesmo.

Miguel Dubois.

IRELAND

2009-08-21T20:14:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

IRELAND.

Pontevedra, a 019 de agosto de 2009

The sound of a simple solitary word,

The name of the World Peace,

A little smell about happiness,

The sense of the signicant of different words,

Some languages of some World Countries.

The result is always the same,

To be happy with yourself,

Because you have found the sense of all existence,

In this way you are happy with the other fellows,

You can shares you personal feelings,

You should respect the other thoughts,

Beause we are sharing the social life

For the good things and the suffeing

Of the hard sadness broken heart.

Sometimes I prefer to cry because

I this way I have forgotten the pain

Of my closed heart.

I prefer your smiling face,

I prefer your opened mouth,

But I never could undestand,

The false words, the usseless works.

I like the sound of the leaves of the trees,

I prefer the great solar light,

I feel the cold rain in winter,

I am very happy because I love

All the Great Sense of the Nature.

On the other hand,

I love the Irish Literature,

Why not Oscar Wilde,

Poem at the Reading Gaol,

Why not Patrick Kavavagh.

I have the sensation

I am in Dublin

When I was reading Dubliners.

Ouh, Mr, Joyce you were really a genius,

The hard times of that Ireland,

The Ille of the necesities,

The power of the Catholic Religion,

On the other hand the different kind of thinking about

Another Nobel Prize,William Butller Yeats,

A closed Lady's Gregory Augusta friend of him,

The West Coast, of course,

The Galelic Language, why not,

The times of summers at Aran Islands,

A Natural Paradise of the West Ireland.

The film Aran Man od Michael O'Flaherty

Ouh Mr, Joyce sometimes happinnes was with you

And with the artist Sarah Bernacle,

Ant the travels of Sarah from Dublin to Galway,

To visit her familly.

My memories about The Emerald Ille.

Are inforguetable,

The green fields,

I was loking acrooss the glasses of the Irish Train

The wonderful big trees,

The white or black sheeps,

The happy horses jumping over the white fense,

The big cows, the modern farms

A perfect Country

A pleasent people.

Ireland: you are marvellous.

Miguel Dubois.

2009-08-18T22:03:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

FAO FERMOSO--A MIÑA PRIMA CARME

2009-08-16T00:02:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 4 de agosto de 2009.

FAO FERMOSO

A miña Prima Carme.

Días de fermosura fonda tiven,

Os días pasados no meu querido Portugal,

Pais de nacemento de Heléné, miña Mai,

O pracer do bon trato constante,

Era un feito permanente.

Puden observar a beleza natural,

As prarias inmensas, longas superficies areosas,

Na beira do Atléntico Norte Portugués.

Era a praia de Apulia ateigada de beleza,

As ondas máis ben pequenas,

A aréa crara cáseque branquiña,

Soportaba o peso dos corpos,

Entrados en números altos,

Do calendario da vida.

Os meniños e meniñas

Xogaban cunha pelota vermella,

Ou constrúían o Castelo dun Rei retirado,

Non fondo do tempo constante,

Aló dónde o tempo era unha palabra inexistente.

As bicicletas prateadas de grosas rodas.

E os dóus avanzamos na superficie

Do espazo de Fao, lugar de veraneo e descanso.

Un anaco de felicidade ben merecida.

O Zi, agarimosamente, saúdaba aos seus coñecidos.

Chegamos a quel Ofir que eu tanto me lembrara

Escoitar de cando neno. Ofir podía ser lugar,

Para ter unha festa para despedir o ano.

Esposende belo; construcións normáis

Equilibrio arquitéctonico,

Fermosa vista, lomo de area,

Divisor de río e mar

Unha igrexa de pequenas fiestras vermellas,

No fondo da vista exquisita.

O mar bravo, forte e potente,

A branca área, de novo, pero diferente,

Canas de pescar acompañaban,

O supostos pescadores de peixes prateados.

Fao, casco urbán, fermosura,

Igrexas lindas e antigas

Froito do traballo brasileiro.

As persóas marcharon,

Mais ficou as súas lembranzas externas,

O culto ao Poder Superior.

Deixaron a arquitectura da lembranza,

Pintada en branca pintura.

O edificio da Sociedade Faozense,

Marcaba numéricamente mil e noventos.

Xa vai tanto tempo daquela data

As rúas estreitas, a mistura equilibrada,

Da beleza clásica e a construción moderna,

Fao do equilibrio urbanístico,

Do habitáculo razonable e concreto.

Río beleza fonda, limpeza pura,

Agua da beleza, tristura do afogado,

Laio desesperdo. O laio cesóu.

Barquiñas ben amarradas esperan a ser usadas,

Cando o tempo natural, diga,

Que teñen que ir pescar o froito marítimo ou fluvial

A Pousada da Xuventude,

Futuro dun pobo portugués,

Que prepárase en Fao,

Pra un mellor futuro.

Campo de golf bonito e fermoso,

Toda a herva está chea de verde puro,

Un verde atraínte e formoso

Coma uvas verdes no próximo setembro.

E fomos cós paus de golfistas,

Fixémolo como nós sabiamos.

Quitamos a fotografías perfectas,

Que farán daquel día tranquilo e fermoso.

Un momento inesquencible,

Para a nosa lembranza visual desexada.

O Zi, falaba e saúdaba cortesmente,

Novavente e atentamente,

Como un bom promotor de tan bonito paraxe.

Fixemos unha longa viaxe no cochiño pequeno,

De baterías eléctricas

Carme e máis éste que escrebe,

Tomamos un café tranquilo,

En pequena conversa de feito agradable.

Grazas Isabel pola túa bondade,

Por dicirme que me dabas de comer,

Por mor do trememento da miña man torpe.

E aínda, por enrriba, non te truxen

Un presente desta terra galega.

Pídoche as disculpas necesarias

Pero non debedes esquencer,

Que todos e todas estades,

No me corazón aceso,

En vida pura,

En sentimenos abertos a todos vós.

A vida non ten senso se o senso de amar.

Miguel Dubois

2009-08-13T12:20:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

FÃO--PORTUGAL

2009-08-02T16:36:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Fão, Portugal, ao 2 de agosto de 2009.

Percepción real do Mundo Pasado,
Habitantes reais e puros dos que foron e son.
Volto ao Porugal querido. Que sono de ambición
Inspirador dun pasado ateigado,
De historia viva que vive agora no Mundo da Lembranza.
Acende a lus pasado dun tempo vivo
Que non xeme e vive como unha historial real e penetrante.
Vivo querendo vivir o que son,
A distanza percorrida até o de agora.
Estou en Fão puro rodeado de pineiros de verde caruma,
Brisa marina que se extende até Esposende na beira do mar.
Falo dun campo sinxelo dun golf marítimo e fluvial
Pano verde natural aceso,
Descansan tamén,en uns pineiros ergueitos.
Paos de golfista puro e brancas pelotas duras,
E un burato como premio enteiro ao xogo realizado.
Primos como cómplices e amigos.
A Pôvóa do Varzim é un pobo grande
Cargado de máxicas lembranzas,
De neno pequeno e adolescente,
Sulagado nun mundo confuso.
Pôvóa de Varzím é unha fonte continuada
De lembranzas habitadas de nostalxias.
Nadales enteiros o vento forte de decembro
É unha testemuna enteira,
Daquelos nostálxicos Nadales máxicos.
Estou en Fão, Portugal, ben coidado
E non son un estranxeira na Terra da Lusitania.

Miguel Dubois

CONDENADOS

2009-07-31T00:26:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 30 de xulio de 2009.

Avante imos sumando tempos habitados,
De vivencias constantes,
Do pracer sumo
Do sufrimento non querido.
Que duro é sufrir sen querelo,
Que o medo conviva contigo,
Ou que unha bomba mortífera
Remate, absurdamente a vida xove.
A brutalidade a sen razón tremenda,
Fixo que no día de hoxe dous xoves
Morreran froito dun bombazo mortal.
Esa tremenda absurdade necesidade,
De rematar coas vidas alleas,
Converteuse na tristura tremenda,
De eleminar brutalmente,
De feito calado e sen previo aviso.
Quen poidera entendar
Un Mundo absurdo e sen senso.
Os mesmos chorarán
Aínda que diferentes suxeitos,
As almas da xuventude arrebata..
A impotencia constante
A desolación suprema e íntima,
Os espías das almas rubadas,
Todo acto feito con premeditación tremenda.
Como viviremos as nosas vidas,
De xeito quedo e sinxelo?
O tempo cae irrespetuosamente,
Diante dos corpos mortos.
Xa lles quiteron o tempo vital,
Tolemia brutal.
Dame a vida enteira
E quítame todas as políticas existentes.
Dame un pulo para facer o día a día.
Que política queredes se rematades
Coas vidas alléas?
Deixade todo ese outeiro da violenza,
Queimade todos os vosos explosivos
Mais non roubade o senso vital,
O amor que quenta e o bico agarimoso.

Miguel Dubois.

ACCIÓN

2009-07-29T00:07:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 28 de xulio de 2009

Deíxane vivir a vida na plenitude máxima.
Habita có meu ser os intres ledos,
Carentes de miserias máximas.
Eres o mundo que ti quixeras ser,
Ilumnina a alborado da día
Cun sorriso ateigado de lus primeira.
Non te rendas ante a miseria do comportamente humano.
Emprega toda a túa destreza,
Para achegarte o un mundo perpetuo
De achegamente ao que ti eres.
Non serás a baixeza supusta,
Non serás o delirio inútil.
Serás liberdade en movemento continúo,
Serás a verba pura da delicia fonda.
Non máis derrubes absurdos.
Son habitante da verdade íntegra,
No xogo a debilidade inxénua.
Dime toda a verdade perfecta,
Canta conmigo as cantidas da liberdade íntegra.
Xuntos desfaremos os pactos falsos
E as terías mentireiras.
Son verdade lixeira
E rápida coma o vento ceibo.

AMOR EN SAN XOÁN

2009-06-21T21:22:00.018+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009

AMOR EN SAN XOÁN

Como explicarche o senso interno,
Dete amor enteiro que me ateiga,
Xa non sinto un absurdo medo,
Que quebrántame o paz interna,
Acedo, sen piedade nen omisión,
Ao fondo interno do teu lindo sorriso.
Non penas, de favor,
Sorrisos acesos dabondo quixer,
Non quero ser paxaro ferido
Dunha guerra inútil.
Verte a ti, enteira como eres,
Ver a fronte constande de ledicia,
Que comimigo compartes,
Significa para min, o feito de vivir contento.
As veces, cando durmes, fondamente,
Mírote atento e devagar,
Escoito o teu respirar fondo,
E non soño que estou de ti afastado.
Amar canto ti me digas,
Fuxir da dor dura e dos queixumes,
E crear o noso mundo placenteiro.
Amar, día a día, cun senso fondo
Interior de resucitar o tempo perdido,
Ou aquel soño incumplido.
Síntome ledo coa mirada fixa
Na beleza que non asfisia e enamora.
A vida carece de sentido,
Se non queres amar, de vagar,
Como estímulo vital a beleza interior.
Non ten senso a linguaxe inadecuada,
Hai palabras acabadas,
Que algúen, inútilmente,
Fai uso delas.
Ama a beleza enteira,
Ama ao ser amado,
Ama a vida enteira,
Ama os intres delicados,
As postas dun sol vermello e forte,
A Natureza está viva,
E cando a lúa saia,e as estrelillas cintileantes,
Sexan as súas compañeiras nouturnas
Observa a beleza do mar prateado
Que reflexa
A fermosa lúa de verán.
Ama, sempre, para seres amado,
Todo será máis doado,
Espantamos os sinistros verbais
E os queixumes lentos,
Das árbores escuras.
Dame máis vida,
Dame o xeito de vivir con xeito,
Dame senso a miña existencia.
En cada lugar senlleiro,
Hai un gran espazo para amar.
Queimamos a paixón correspondente,
Damos senso ao vivir enteiro,
E non perdemos o tempo para deixarnos de amar.
O amor ten unha dimensión fonda,
Que me fae achegarme aos demáis,
No que o sacrificio é recompensado
Co verbo amar.
Todo ten o correcto senso,
Senso para o amor,
Para esquencer calquera tipo
De doenza social como o odio o xenreira.
Vivo na paz miña interior,
Por eso son home feliz,
Que afronta o perigo
Coa valentía correspondente.
Que ben me sinto a túa beiriña
Trasparente o meu espírtu,
Porque nada teño que agacharte.
Son a fogueira acesa
Bela e fermosa con lapas azúis e amarelas,
Meu amor son a fogueira viva,
Son o lume en movemento,
A noite está fermosa
E a túa rente todo afáiseme máis cálido.
A ti achégome docemente,
Que bonita é estar a túa rentiña.
Mira a lúa chea nesta Noite Fermosa.
A paisaxe pinta diversas cacharelas,
A xente canta e bebe viño,
San Xoan a Noite noitiña,
A Noite de San Xoan,
Comeza o verán querido,
Deséxovos a todos e todas vós,
Moita felicidade intensa,
Que déan sentido o verbo amar,
Por sempre.

Miguel Dubois.

VICENTE FERRER

2009-06-21T17:58:00.010+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Fão- Portugal, ao 2 de agosto de 2009

Querido home honesto,

Benquerido Vicente Ferrer:

Entregache a túa vida fermosa e enteira

Aos seres máis necesitadas,

Deste inxusto Planeta Insolidario.

Abriches as portas da esperanza ao que sofre

E permanece inorante ao Mundo Equilibrado.

Diches de tí o teu corazón aberto,

A túa vida plena.

Deche de comer ao famento constante,

Até que deixou de ser famento.

Abriches os eidos da esperanza,

Corazón aberto ao Mundo Enteiro,

Por eso déboche amar, sempre,

Benquerido Vicente Ferrer.

Miguel Dubois

XA TEMOS DABONDO

2009-06-20T11:27:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

XA TEMOS DABONDO

Non valeu para nada a técnica repugnante,

Do xa coñecido asasinato brutal e espantoso

De mañá ía de cara ao centro

De traballo cotiá, coma un cidadán máis ,

O pan noso de cada día.

De cando en cando,

Rematan co dereito a vivir, o máis fermoso,

De feito digno e democráta,

Coma o acto cobarde,

Non eles non están a vista.

Agachánse e acenden

O tremendo artefacto

Mortal.

Importánlle matar?

Decen querer o seu pais,

Máis ese é o pretexto

Do horrendo crime,

Cunha bomba cáseque

Debaixo do conductor.

Xa pasaron aqueles

Tempos Afastados daquela,

Daquel Movemento

De Liberación Nacional

Da Euskadi.

O pobo vasco rexeita

O terror das bombas

E armas tremendas.

O pobo vasco quer

Vivir en Paz,

Na Paz da que deben

Ser merecedores.

Tristemente matan

Por algo que non resulta posible, e nós

Xa estamos cansos do

Imposible.

Armonía

Necesitamos

E respeto mútuo.

O odio crecente ou decrecente é un

Fenómeno demasiado

Perigoso que remata

No furibundo asanitato inútil,

Por enrriba de calquera

Ideoloxía está o

Respecto a calquera ser

Humano, o máis

Maravilloso do Mundo

É vida en movemento.

As bandeiras son nada

Máis que símbolos, que

Nos días de vento,

Asemellan fermosas.

O ser humano necesita,

Sempre, amar, e xamáis

Odio perverso e fatal

Qeremos que se nos

Intrege a todos,

No núcleo social.

A linguaxe das perversas armas,

Nunha sociedade Democrática,

Carece de calquera senso lóxico.

A democracia plural é

Para cada cidadán,

Un dereito fundamental

Único e indivisible

Máis non podemos engadir aos que asasinan

Sen o máis mínimo pudor

Ou vergoña.

Eduardo Puello ía

A súa laboura,

Pero non importóuvos

Nada de nada.

Tiñades que asasinalo.

Nada os importou

Francisca a súa desconsolada Dona

E a súa dor tremenda,

As tremendas bágoas,

E un atroz sufrimento

De perder ao seu Compañeiro

Cedo de mañá,

Nun dazanove de Xuño de dous mil nove,

A ferida, e a dor dos seus fillos.

Non ía convosco

Pregunto: que sentides no voso cor?

A forza de odio desconsiderado,

E rigor da traición

E o asasinato aos vascos,

Sen nengún tipo de Sentido humano

E Solidario, somentes,

Podédemes decir que vós Que queredes ao voso País?

Vós caedes, demasiado baixo.

Na escada do comportamento humano.

Vós non liberades nada,

Vós asanidades sen aviso.

Vós non sodes, para nada,

Creedese ser os donos do voso Pobo e vós asaninades

Aos vosos semellantes.

Que sentides cando disparades, ou cando

Activades os artefactos Mortífeos?

Placer, ou odio?

Miguel Dubois

2009-06-18T23:29:00.002+02:00

AMOR E DOZURA E VIVIR
Pontevedra, ó 7 xuno 2009.

O MUNDO DO REVÉS

Permítime escoitar

quedamente,

A auga crara,

trasparente,

E limpa dos regatos

continúas

Fontes sonoras de placer.

Palpo nas miñas torpes

mans,

Unha efervescente fonte

De enerxía continua.

Afástome do mundo

insensible

E doto meu ser,

Dunha fonte inagotable,

De esperanza

permanente.

Son eu, o que eu son,

Sen lerías constantes

Nen falsos devaneos.

Aparto silenzos absurdos

Que debería falar

dabondo.

Pido habitar co cumio da

paz

Onde non existen,

As guerras que nunca

Deberon existir.

Tremenda torpeza humá,

Queixume forte

Do ferido corpo,

Último laio mortal,

Na fronte da mortal

Bomba cargada

De morte continua.

Habito en min,

Para quererche forte

E inmenso, para amarnos,

Na imensidade dun eido

Verde cargado de amor

Maduro, cargado de

tenrrura, habitada

De silenzos continuos

Por mor de acariñar

A túa longas túas costas,

Deserto da pel espida,

Acariño lento e soave,

E ti sentes lenemente,

O meu deber de

acariñarte.

Penso que estamos eiquí,

Froito do esforzo tido,

A vida xoga connosco,

De cando en vez,

Afástanos da lingoaxe

Inorrecta e indebida,

Os valores afanse

Contravalores absurdos,

Creando conductas

insensibles,

Ás que nos lles dóe

O sufrimento alléo.

Están cheos de ambición,

Non lles impota,

Usar a mentira constante

No nome de Deus,

Ou no nome do semellante

Achegado ou afastado.

Máis medra e medran,

No cumio inxusto

Do mundo da sen razón,

En nome da total

corrupción.

Non importa, parés,

Que asasinen

As mulleres de Ciudad

Juarez. O ciclo continuo

Segue e parés

Que un presidende

Da América do Sul,

Quere rematar

Có verde pulmón da

Terra,.

Seguen vendendo

As armas mortíferas,

Para que en África,

Se maten por mor

Do odio irracinal.

Perversión

Da arma mortífera,

Venden armas mortales

Para que vós enchades

De irracionalide

As desastrosos linguaxes

Das armas acesas.

Arrinca de ti todo aquelo

Que non construa,

Arrinca de ti

O medo irracinal,

Arrinca de tí

O feito da traizón,

Coma o feito trizoeiro.

Vitaliza a fonte de amar,

E non te derrubes

Ante o mundo falso.

Sé o espazo ocupado,

Habítate íntegro,

Vive para vivir,

Para sentir

O sentimento equivocado,

De non rexitar ao

próximo,

Que deberías de querer.

Abrangue e non rexeites.

O que se rexeita,

Non se quere asemesmo.

Miguel Dubois
Letter Style by SonyaNancy

2007

-CRISE-

2009-06-18T23:28:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR
De: Miguel Dubois Thenaisie

Fecha: 16/06/2009 2:08:53

Para: sbcastro@edu.xunta.es

Asunto: Reenviar: CRISE

Pontevedra, ao 16 de xuño de 2009

CRISE

O temmo medra e non para de facelo.
Constue horas perdidas,
Momentos de delicia intensa,
E anos pasados mecánicamente,
A feito de reloxo imparable,
E, as veces, voto a vista ao mundo pasado
E digo: de que xeito desfixeron o muro de Berlín.
Facendo unda cidade sen muros separadores de ideolóxías
diferentes.
E, as veces, miro con que forza morreron
Os Paisés da Órbita Soviética.
E pouco tempo aquela Europa distante,
Decidiu integrarse no mundo consumista occidental.
O mundo era unha absurda división,
Que non deixaba vivir a libertade merecente
Ao o home ou muller privado de libertade.
Todo un aparato policial político,
Quebraba o senso ceibo dun home engailado.
Mais parece que foi non hai moito.
Supoño que de algo valería chamar ao Mundo Ceibo,
Pero aquel mundo occidental
Sería ceibo dabondo?
Non estaría suxento a lei do mercado inxusto,
No que o pobre sempre era un pobre máis,
Namentras os facedores de cartos doados,
Crearon os imperios de paradisos ficales.
Chegamos a onde, digo eu,
Chegamos a crise convulsiva de cartos dabondo.
As arcas minoritarias enchían dabondo
Os cartos da susodita desaparecíón monetaria.
Mais no fondo todo significa unha fonda confusión,
Unha mentira constante e un desamor continuo e perverso.
E no nome dun pobo que se insulta por mor
Dos interesas partidistas.
Sexa todo polo egoísmo personal, Mágoa!
Pola coitelada traidora cravada no meio das costas espidas.
E o absuro mundo especulativo medra,
E o que é a íntegra verdade convírtese
Nuha mentira de segunda, contundente e fructífuro.
Mundo de o marketing perfecto de enganos dabondo.
E van facendo de nós uns seres dominados
Polo feito de consumir por consumir,
Por mor dunha política publicitaria indebida.
Nós, coma cadeliños perversos
Obedecemos á orde constante e demoledara
De marcas perfectas que os medios
Abren camiño de forma certeira e precisa.
E o Norte afíxose Sul,
O Leste o Oeste,
E a palabra un sí ou non,
Máis de certo hipócrita e ventaxista.
O Mundo quer ser Mundo mais non pode
Porque o egoísmo constante
A falla de soliedaridade,
A constante prepotencia,
Son os nosos donos particulares,
Que tando decimos amar,
Para enganarnos e decirnos
Que o vestimenta elegante é bóa e cara,
Máis o corazón aprodece,
Polo descenso tremendo do senso humano primario

Miguel Dubois

INTEGRACIÓN E DESINTEGRACIÓN

2009-06-02T00:33:00.002+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

INTEGRACIÓN E DESINTEGRACIÓN.

A simple vista, "desintegración" sóa moi mal, cáseque coma a desintegración do atómo de hidróxeno, ou bomba "atómica" fenómeno devastador, destructor que hoxe en día andan en probar na Corea do Norte. Países como India e Pakistán, teñen a estes artefactos atómicos como elementos de ameaza ao resto da humanidade. O que destrúe e ameaza ao outro ou outros carece dos más mínimos conceptos da Integración, tendo un odio fondo a súa ememigo, e entón desintegra vilmente, destrúe pero , ao memsmo tempo, esquenceu o feito integrador e os malos sentimentos apodéranse do que gañou a "guerra" por mor de que o odio apoderousa da súa maneira de pensar. O que nun intre foi o seu amigo agora, é o nemigo, incurrido nunha total inversión de valores. Os elemetos da guerra cómo feito destructor, non ten disculpa no ser humano, convertíndose algúns seres humanos en elementos torturadores, que queran degradar "enormente" ao ser humano. Cando os sentimentos de odio e vinganza, son os donos da nosa maneira de ver o mundo no mundo, convírtenos en seres despreciable e sádicos.

As nosas sociedades occidentais, están mutando en forma competitiva, no que os cartos créese que é o elemento fundamental, da nosa vida, e aínda, por enrriba, esquecémonos de quen somos, perdemos, a nosa propia identidade e aplicamos roles que non son da nosa competencia. Todo o escrito nas anteiores liñas lévanos a facer o papel de que non estamos na vida, facemos o papel de...pero, quizáves, nalgúns casos non admitimos o que somos, e nos refuxiamos en falsas conductas anticreatrivas, e devastaros usando a palabra como arma da palabra irreal, a palabra que quere ser mais non é máis cunha palabra disfrazada, ateigada de moitos complexos, por falla de inmadurez da persóa, teña a idade que teña. Cando ese home actue ou esa muller inmadura adulta, non acepte o que é, é decer a falla de madurez en aspectos do súa conducta, sempre, será ese home ou meller "inestable", "inseguro".

Cando il ou ela se integre a se mesmo, cando recoñeza esa parte que lle dóe , máis non recollece, liberarase da carga emotiva, que non é máis que un elemento perturbador da súa personalidade. Sabemos, de sobra, que non e bom agachar pantasmas no noso interior. Debemos evadir os fantasmas internos, desafogar e comunicar a un amigo ou especialista o que nos ocorre.

O mundo aparente e un decorado exterior do que quixeramos ser mais non chegamos a ser. Aquel que vive por enrriba das posibilidades estase facendo dano a sí e aos demáis.

Toda conducta "prepotente" é a carencia de sentimentos de amor, somentes o fin é "avasallar", dominar de xeito falso, chamar a atención, volver a ser ese actor, que fai unha función teatral desagradable, nada máis có fin de degradar, de facer dese mal estilo de vida, unha falsa vinganza, unha despersonalización total. Provocar é facer dano, mal querer, é unha feito desintegrador; se integramos queremos e nunca expulsamos, por iso é tan importante incluir, querer, agarimar e dar amor.

Hai procesos mentaiss que están agachados no no noso subconsciente, e que creáronse na prenatalidade ou postnatalidade, e, que, se súpeto, emerxen e saen ao extereior como feito desintegrador. O desintegrar danos a oportunidade, para aprender, para saber como eu, de novo, me podo integrar. Dependerá de min o esforzo persoal para integrarme.Que ocorreu? Despóis facer un análisis de por que estos fenómenos "duros" fanme compaña e logo, chegar a min.

Quixera dar as grazas a Carmen Novoa, grande coñecedora da Psicoloxía Profunda, da que aprendín todo o que escribín e a seu fillo Cesáreo Hernández. Nunca é tarde para aprendre, se queres aprender. As portas do coñecemento non están pechadas, somentos peta , abren en adinte.

Miguel Dubois

DAÑE VIDA Á LEMBRANZA

2009-05-30T14:37:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

DAÑE VIDA Á LEMBRANZA.

O tempo longo ou curto acumula

Máis tempo. Unha longa vida feliz,

A triste testemuña do sofrimento

Aberto que dabondo sanda vermello.

Abreuse o tempo, dilatóuse

Fíxose unha cantidade definida,

Polo criterio persoal vivido.

Coma chegar ao fondo da

Lembranza, habitante do pasado,

Aquel tempo que eu quixen,

Que non rematara,

Un tempo para constuir,

Espazos temporales diversos,

E crear o arbol ateigado de froitos

Vitales e contundentes.

Unha serán soledado perdido

No mundo da memoria

Onde todo fica a pesares

De que parecía algo rematado.

Emerxe potente e poderosa,

Un mundo da lembranza,

Cando os dous bícávanos,

Con toda a fora e dulzura

Dunha idade máxica pasada,

Pero, que aínda vive,

Burbullas das lembrazas,

Campos de verde millo,

E o verán que deixei de

Ser inocente e acudía ao

Perigro da inconherencia puberal.

A tolemia temporal

O despertar sexual,

O desexo constante,

Tocarche dabondo

E bicarche fondo

Atá a cabeza perder,

E o vento sen enterarnos,

Penteaban as follas verdes

milleiros, verde penteado do campo.

E as espigas envainadas

Ata que chegara a hora

Da recolleita de tan fermoso millo

Amarelo e dourado, longo e

perfecto duro e dourado

E sentir polas nosas mans o agarimo

Daqueles graos perfectos.

E o son de como caían

Nun tecido torpe e duro.

Coma a vida avanza,

Uns vannos deixando fonda tristura,

Amaragura fonda e firinte

Pola súa ausencia e presencia,

E nos afundiamnos na súa memoria

Grata e placenteira

Pensa no que pasaches,

Pensa no disfrute querido.

Pensa onde fican os límites

Que son pertinentes,

Que desa liña non se pasa,

Alí afíxose o teu límite.

Maís aló do valado din

Que existe unha fronteira

Descoñecida.

Que ninguén coñece.

Se, sempre, valente máis

No invadas o terreo alleo e

Descoñecido.

Habíta, fondamente,

Sosego quero para quererme,

E canto máis me habito,

Máis che quero,

Gardándo as nosas idenditades

Propias e no me posúas

Coma a gaveta dunha mesilla,

Que descansa a beira

Dunha cama ateigada

De lembranzas inesquencibles.

Miguel Dubois

SÉ TÚ

2009-05-24T10:56:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, 24 de mayo de 2009

SÉ TÚ.

Tengo que decirte unas cosas decisivas,
Sugerirme cientos principios,
Olvidarme del sufrimiento propio
Producto del maltrato ajeno.
La herida abierta me duele tanto,
Me duele el dolor de tanto doler.
No pronuncio palabra alguna
Gimo en la distancia perdida,
Busco los verbos más arbitrarios,
Lloro cuando toca,
Cojo el blanco pañuelo
Y me hundo en el fondo abierto.
Que mayor herida abierta,
Que el fruto de la mentira predilecta.
Que disparo mortífero antes de tiempo,
Me duele el amor tanto,
Tanto me duele entero el amor.
No quisiera ser víctima débil,
La verdad brilla en medio de la noche,
Farol nocturno, enséñame el camino recto.
¡Que importa que sufra!
¡Que importa que de pena auténtica se muera!
Dicen, las malas lenguas absurdas,
Que se hizo de una banda malhechora,
Con cierto aire satánico, un tanto atrevido,
Dicen las absurdas manchadas lenguas.
Pero acepta el castigo impuesto,
Quizás se lamente, pero no miente.
Dicen que le dá por leer a Charles Baudelaire,
Y dicen, también, que, también, que lee a Marcel Proust,
Y que es un amante de los cuentos
De Edgar Allan Poe.
Dicen que dicen, pero dicen que nada,
Es cierto de lo que dicen.
No llaman a las cosas por su nombre,
Se quejan por lo de aquí,
Se quejan de lo de más allá,
Dicen que quejarse es mal vicio,
Vivió ignorante de querer saber,
Y carecer del mínimo conocimiento.
Inventar mundos inexistentes,
Soltar al aire contaminación,
Esos globos mentirosos que enseguida explotan.
Quéjate, si acaso del miedo mortífero,
De la angustia constante,
Del ser humano asesinado a traición.
Quéjate de la violación de los derechos humanos.
Quéjate cuando te hagan daño y te hiera fuertemente,
En lo más adentro de tu corazón interno.
Reivindica la justicia robada.
Reclama la libertad que te pertenece,
Exije tus derechos elementales,
Cumple con tu obligación cotidiana,
Pero nunca traiciones al que tengas al lado.
Encuentráte a ti mismo,
Consecuentemente, reálizate,
Colabora con toda la colectividad,
Sin excluir a un sólo ser humano.
Reconoce tu culpa correspontiente,
Y no inventes lo inexistente.
El lenguaje cambia, demasiado,
Loque era mentira fue verdad,
Y lo justo fue una tremenda equivocación.
¡Qué extraño mundo convulso!

Miguel Dubois.

REFLEXIÓN NOUTURNA CON TEMPORAL

2009-05-24T10:45:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR
                                                            POEMA enviado a ALBERTO AVENDAÑO,
                                                           COMPAÑEIRO E AMIGO MEU DE ANDANZAS
                                                           POÉTICAS E TEATRAIS.
                                                          HOXE, ALBERTO, VIVE EN WASHINGTON,
                                                          ONDE DIRIXE "EL TIEMPO LATINO", QUE VEN A
                                                         SER O WASHINGTON POST EN LINGUA CASTELÁ


Pontevedra, ao 5 de marzo de 2009.

REFLEXIÓN NOUTURNA CON TEMPORAL

Noite peche e moura,
Corgo negro aSulagado no escuro,
Noite do furacán ventoso,
O lobo ouvéa, constantemente,
Namentras penso na miña total impotencia
Ante a fortaleza da Nai Natureza,
Surtidora de ventos fortes,
Aire en movemento tremendo e desmesurado,
Tronadas tremendas,
Noite de intre luminosos,
Sustos contidos,
Lóstregos azúis.
Nai Natureza que o froito e alimento,
Dasnos ainda que o noso trato a Ti
É unha incorrección constante e perversa.
Planeta Azúi e fermoso,
Perdános a nosa constante iñoranza
No fondo da verdade secustrada.
Unha agreasión de cara ao Mundo Futuro.
A noite moura faime pensar,
Na tristura fonda que me habita,
Ante o mundo falso,
Que pretende habitar un deserto constante,
De amor continúo,
Corazóns secos e valeiros das fontes amorosos.
Do amor que habita, por sorte no meu interior íntimo,
Segredo gardadi de inocenza pura,
Que pretendo compartir cós meus seres semellentes,
Falando un idioma comprensible,
Facendo das linguas físicas desertos para insulto.
Porque non agarimar a palabra,
Porque non transmitir un anaquiño de paz, alomenos,
Porque non facer e construir un sociedade solidaria,
Porque, cando podemos, facer uso da risa verdadeira,
Da que se sinte que te aleda a túa vida,
Coma expresión facial aberta ao mundo da ledicia.
Modera a túa linguaxe pervesa,
Aquela que dóe e fae dano,
Dañe a man ou un bico ao irmán querido,
Ao condeado iñocente,
Condea a inxustiza,
Sentimento humán perverso,
Que espera o castigo correspontente, inxustamente,
Perdóa ao teu nemigo,
E en ton enérxico dille:
Basta xá! e mira pra avante,
Que a vida segue e o tempo non para,
Uns deixan seu vieiro vital,
Longa viaxe,
Para descanasar por tódolos tempos,
Despóis da seu longo combate coa vida.
Outros pola contra,
Miran a lús exterior,
Despóis de longo descanso.
A vida segue; ama construíndo
O amor cotiá.
Rexeita o inútil mundo do odio,
Unha consatante perda de tempo
Que dana o íntimo corazón,
E que fae que o ser humano
Perda o seu elemento máis importante,
A Serenidade Completa,
E con todas as novas forzas
Chegaremos ao límite temporal.

Miguel Dubois

INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA

2009-05-08T22:19:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

INVERSIÓN DA VERDADE: MENTIRA.

No fondo dos teus ollos fondos,
Sospestía unha mirada acesa,
Dun certo desprezo,
A un ser semellente.
Sentín pena fonda!
Preguntéime logo,
Porque así me mirabas,
Pensei que odio non existía.
Guindácheme palabras duras,
Perdiche o senso humano,
E me preguntei quen defenderá,
As túas ideas extrañas.
Porque te separache do verbo amar,
Amar,día a día, afrontar a verdade,
Non soporto a mentira sublime,
Que contradicción perversa!
Que traizoa a verdade querida.
Amarga teño a boca,
O pensamento libre
A feito miserento e inexistente,
Mais atacan polo baixo,
Secan as fontes da auga clara
Teñen a mirada seca,
E os beizos tensos
Coma fío de tanza tirante.
E cando se quere construir,
O verdade enteira,
Un acto benefector,
Voces vociferan tremendamenta.
Como facer e construir,
A verdade, necesario,
Como facer do mundo cotiá,
Un lagar non extraño e habitable.
Se acaso deíxame ser un ser ceibo,
Non afeito a estructuras matemáticas,
A ciencia de facer o ilóxico lóxico.
Como cubrir as palabras perversas,
Como xerar o feito de construir,
Traballando libre, correcto
E conciso. Non me fales,
Dos contos inexistentes,
E non me digas as habituales mentiras.
Dame anacos de verdade,
Contrúe, a conciencia o mundo verdadeiro.
Non valen invencións inútiles,
Fora de lugar, amárrate ao hoxe,
Non fiques ancorado nun inexistante pasado.
Xa pasóu, amigo, xa pasou,
Ergue a túa pesada áncora,
Vente ao tempo de agora,
Alimenta o teu corazón sabio,
Sabedoría recibida do mundo alleo.
Habita en tí, non sexas,
O que non eres.
Habitáte na máis pura dimensión humana.
Abre o teu corazón ao mundo exterior,
Recoñece os erros, a miudo,
E acertos, de cotío.

Miguel Dubois

UN MUNDO TURBIO

2009-05-07T15:20:00.002+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, 6 de maio de 2009.

UN MUNDO TURBIO

O silenzo constante,

Domina a maneira absurda,

De estar no mundo extraño,

Estou sen estar,

Por estar como un ser absoleto,

Coma un paxaro prisioneiro,

Que é dono da súa falla total

De libertade desexada,

Sentimento constante opresor,

Que che oprime no peito dooroso,

Unha gorxa seca, un sentimento amargo,

Unhas palabras torpes e inauditas,

Son o paxaro engaiolado,

Que perdeu o desexo cantor.

A ledicia roubada.

Asumo a miña prisión incalificable,

Desexo liberarme

De todo aquilo que me oprima,

Dor habida por inicios enórreos,

En situación de perda

Da personalidade propia,

Froito manipulado, cobardemente,

Polo mundo alléo,

Víctima manipulada.

Que constante pena,

Cando no me interior torpe,

A pena medra, sen xusticia.

Teño unha pena negra

No fondo escuro e negro.

Do meu partido peito..

Roto está meu peito.

Cal é o senso real e puro,

Da verdade intrínseca?

Onde morren os dereitos libres

De cada un de nós como seres humanos?

Que é o dereito persoal?

Cal é o dereito colectivo?

Con que criterios absurdos,

Barénmase os principios solidarios?

Cando faremos do verbo amar,

Unha constante vital,

Intríseca per sé a cada un de nós?

Cando confesarás ese secreto trémulo

Que che atormenta,

Que desfae o teu interior deformado,

E que ao mundo alléo castigas

Con suma perversidade,

Carente do máis pura lóxica,

Se é que o mundo lóxigo,

Pasa a ser o pasado filosófico..?

Eo tempo vainos pasando,

Ante crises económicas,

Substracións indebidas,

Corrupción política,

Demagoxia increíble,

E o virus da gripe a.

Os xoves africanos arriscan

A vida adolescente,

En fráxiles embarcacións,

Fletadas por extrañas mafias do Magreb.

Governos do rico continente negro,

Estas liderados por seres corruptos,

As diferentes etnias dun mesmo país,

Enfréntase armados por mor

Do odio mortal e a división continúa.

Mais, as veces, pregúntaste,

Porque teñen que suceder

Os acontecementos máis perversos,

Desta humanidade globalizado,

Que nun día gana millóns de dólares,

E noutro día non se sabe canto

Cartos perde, alomenos, aparentemente.

As industrias diversas pechan,

Ou ti soñas e que xan non hai moitos

Soños factible, que che poidan

Motivar, como home amante

Da xustiza roubada e da perda

Da paz estourada.

Que non recure ao feito aparente,

Para dicir que é algo,

E somente é unha apariencia,

Que ten valeiro o interior,

Aquel corazón que debería ser

Unha fonte continúa,

De sentimentos solidarios?

Que absurda contradicción.

Que cando un cidadan deste mundo,

Declara a paz roubada,

Hai outro ser distinto,

Que quere facer a guerra horrososa,

Aquela que non perdoa as vidas presentes

Para facer todo un mundo triste,

De morte inútil

Namentras o cabalo da Morte,

Galloupa velozmente.

Que grande pena, apéname.

Miguel Dubois

ARTIGO..ALMA ESPIDA

2009-05-02T21:28:00.003+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ó 2 de maio de 2009.

ALMA ESPIDA.

Cando falamos de "alma", da a impresión, que estamos a falar dun concepto, "puramento; relixioso, ou quizáves espiritual, que dito sexa, de paso, non todo fenómeno "espiriual" ten que ir da compaña do feito relixioso, ainda que haberá xente que diga que a miña "afirmación" carece de sentido. Tí podes ser espiritual, sen pertencer a un determinado credo relixioso. Non me estóu a menter nese desagradablemente, e costume mala, de etiquetar aos seres humanos. De mirar que é máis listo ou valente que.De mirar quen está condecaorado máis de supostas bondade, de conceptos "abstractos", non percibidos en outros dos seres humanos vivintes.
Dame a impresión de que queremos ir acompañados de nomes fermosos ou adxetivos maravillosas, pero cando toca falar da parte non doada da vida, O sufrimento ou semellante, infirmidades, que existe, ahí cústonos moito escoller os adxetivos "malos" que nos pertencen. Somos todos nós, por acaso, criaturas maravillosas e benéficas que, somentes gústanos facer o "ben". Non collece a nosa personalidade "interna" e "íntima", OS chamados "mundos erróneos" ou a Filosofía do Mal. Somos Santos Santuróns, que, somentes, sabemos facer "cousas Bóa"? Onde está as fronteiras da convivenza "solidadaria" do bom vivir? Porque existen como "fenómeno extravagante" ou "inxusto" a mundo da vinganza, do odio ou da xenreira? A falla de comportamente democrático e social, que rompen a armonía esta liderada por persoas, que realmente, iñoran , quenes son en realidade. Porque? Porque non queren investigar O seu foro interno, e como no chegan ao seu pleo coñecemento, porque rexeitan a súa plena identidade, manteñen conflictos constantes cós demáis, e sempre, creénse posuidores da máxima verdade, chegando "patoloxicamente" á descalificacíón perversa, perversa, porque canto máis sexa descalificativo empregado, parece ser que o suxeito en custión síntese máis realizado. Examinado O escrito direi que a persóa, que, supostamente, enriquécese por medio do mundo "maléfico, é un sádico , dado que provoca o rexeito do outro, o que , as veces, prodúcelle un "placer Grande". Coñecín unha persóa, que tiña a táctica que sempre trataba, publicamente, claro, de porme de mal humor. Chegados a este intre, esta persóa cando miraba que eu "bufaba", diante de todo O público asistente, ríase do que escribe.
A perda armonía e a iniciación dun conflicto e das consecuencias que elo poidera ocasionar, é abir O vieiro ta "trifulca" e desenrolar un certas conductas cheas de perversidade. Sóe, nestes casos, facer uso, DA descalificación continuos, e utilizar O que supostamente, que estivera mal visto, pola comunidade,OS supostos defectos da persóa atacada.
Existe, tamén, a formación dun grupo de ataque, que inventa e desiventa, e desvirtúa O mundo real, entrando na máis pura demagoxia no que cási todo "vale" e a mentira é utilizada de xeito frecuente, convertindo todo O medio exterior ao Grupo de presión, coma instrumento a usar por un "clan pechado". Os intereses fundamentais laborais quedan desorientados, e os seres febles, ou, os máis febles, son OS pagadores dos feitos "reais" non desexados. A verdade é metamorfoseada kafkaniamente, e impera a filosofía do egoísmo, que abondará no crecimento de "supostos" beneficios para un clan dominador.
Se analizades O que escribo, TODO É UN GRAN DISPARATE. Porque os "intereses" persoáis de determinados individuos, quedan desfeitos e estos individuos, teñen que abandoar, o seu propio mundo laboral?
Os centros de traballo "deberían " ser Centos, plenamente, democráticos e non creadores de trifulcas. A trifulca ten toda una xénese, dende o principio atá ó seu fin. O caso é sementar a trifulca e ao longo do tento o desenrolo desta conducta meniféstase en fases máis febles ou fases de puro "cabreo" no que unha das partes afectadas, remata sendo un artefacto explosixo, falando en metáfora. Este individuo chega a este estado "explosivo", porque dase de conta que se segue a traballar nas bases máis falsas e carentes da mínima iniciativa.
Chamo ALMA ESPIDA, ao artigo, porque cada un de nós debería mirar ó seu mundo interior, de forma crítica, aceptando todo aquilo que é aceptable, pero rexeitando, todo aquilo que é refutable tanto como para o mundo alléo coma nós mesmos. Todo ser humano pode equivocarse, pero todos debemos recoñocer a natureza "exacta" do noso erro. É doado botar a culpa ao que temos na fronte, pero se así non fora, é xusto facelo? De aquí nace mundo DA manipulación, baseado en conductas que son reaies mais que non son certas. Da manipulación nace a deformación do mundo real. Unha cousa é como é o mundo, nun mintre determinado, pero outra moi distinta é coma ten que ser, verdadeiramente, sen manipulación e absurdos tapuxos.
Todo isto é aplicable ao munda da Economía, pero tamén, á Socioloxía.
A Socioloxía débese basear en conductas solidarias e mirar pola sociedade en xeral, e non condear, e facer de falso xuiz, a ninguén.
Toda conducta con afán protagonista, egoísta ou conductas non desexables, carecen de elementos verdadeiros ou fiables. A conducta que quere facer dano ao mundo alléo, ten un desequilibrio social, que está agachado na propia personalidade da persoa.
Facer unha socoidade xusta, equitativa e demócratica é uns dos grandes retos que temos hoxe en día. O desenrolo da personalidade do individuo e o desenrolo das capacidades individuais de cada un dos membros da socoedade futura, facendo de todo este futuro, cidadáns responsables cun grande concepto da soliedaridade e respecto aos dereitos individuais da persóa e da sociedade. En ningún momento, pódese permitir, que este desenrolo do indivuo e da sociedade sexa freado ou equivocado. É necesaria a revitalizacíón de todos os valores humanos, dós seus dereitos e dos seus deberes.

Miguel Dubois.

PRIMEIRO DE MAIO

2009-04-30T01:20:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 29 de maio de 2009.

PRIMEIRO DE MAIO

I

Maio lindo e fermoso,

Chama a porta feble,

Con forza suprema.
Abriremos o maio amado,

Pidindo xustiza e liberdade,

Para os traballores do mundo enteiro.

Xuntarémonos nas prazas antigas e novas,

Antes de data e ateigalas enteiras.

De mans ergueitas

Co puño pechado,

Como simbolismo da clase obreira.

Xustiza, pediremos,

Traballo queremos.

E desexaremos liberdade plena.

Condeamos aos desertores,

Dos dereitos humáns,

E, a tí, Presidente Obama,

Parabéns polo pechamento,

Da factoría do sufrimento

En Cuba, de Guantánamo.

Sexa benzoado a virtude do amor,

Sexan condeados os ladróns,

Vestidos elegantemente,

Que ao o Estado Noso,

Rouban con toda desvergoña.

Xustiza non sexas unha palabra espida,

Un deserto de xustiza.

Xustiza que o habitante feble,

Non se sinta avergoñado,
Polo abuso dos que rouban

Con luvas brancas e sedosas.
Abramos as portas ao mundo ceibo,
Pechemos a boca absurda
Dun mintireiro constante,
Que quixera pasar por habitante indubidable
Da causa perfecta,

Con efecto as resultas

De poderío económico, inmerecido,

Consecuente para el

E inxusto para os que habitan
A Vila de Xustiza Pura.
Namentras escribo,
Estos versos perdidos,

No Universo da Palabra.

II

Pódovos afirmar,

Que o gran Mario Benedetti,

Quérenos deixar.

Un soñador uruguaio,

Poeta de profesión constante,

Exilado en España,

Por mor dos excesos uruguaios

Daqueles tempos miserentos.

Home sinxelo e tranquilo,

Con miraba doce,
Transmisor de Paz constante

E aberto ao mundo de poetas extraordianrios,

E cantantes creadores

Da máis pura beleza habita.

Música de Joan Manuel Serrat,

Con poemas de Mario Benedetti,

O Sur, tamén, existe,

Todo un luxo de poesía pura,

Musicado por un gran creador.

Juan Marse, tímido,

Gañou o Premio Cervantes,

O Paraninfo da Universidade,

De Alcalá de Henares,

Era un lugar solemne,

No que no lle foi dado

A Juan Marsé,

Porén foi resistidor

Do protocolo de alto rango.

Que maior culto

Para un escritor que o saboreo

Da liberdade plena,

E sentirse libre,

Como ar invisible,

Que zóa nunha tarde de invernía.

Entramos en maio xa,

Antre dores pasados,

Pesadelos absurdos,

E laios queixumosos,

Que de nada sirviron,

Para saber o que é

O puro concepto da verdade.

E vanse constríndo historias pervesas,

Que queren vender por certas,

Pero a verdade é única,

Nun senso fundamental

E a verade é, tamén, polivalente,

Existen tantas verdades como creenzas,

Peo o sentido existencial da verdade

Única e non polivamente,

E a que debe habitar,

No noso mundo persoal,

Para deste xeito habitar,

O Mundo Armónico,

Que debería de existir.

Non é o mundo habitable,

Un constante cúmulo de

Inútiles falsedades.

Construímos a noso mundo enteiro,

Con noso esforzo persoal,

Transmutado á colectiviadade social

Da práctica do esorzo.

Por eso o día un de maio,

Lairémonos os sucesos tristes,

Pasados es San Francisco,

Pero reinvidincaremos,

Xustamente o noso dereito puro,

Ao traballo inprescincible,

Aos dereitos personais e sociais

Roubados por mor da codicia,

E o dereito a vivir librenmente,

Sempre e encada intre,

Das nosas vidas vividas.

Miguel Dubois.

O FRÍO DA NOITE NEGRA

2009-04-25T13:26:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

O FRÍO NA NOITE NEGRA

Rompe con ese xéo lento e frío,

Brancura amarga e penetrante,

Témpano xeado queimador da friaxe,

Abrigo externo que me cobre a pel espida,

Encende o lume da fogueira fermosa,

Lapas de lus azul e amarela beilando ondulantes,

Lapas longas coma linguas quentes e longas,

Invítame a quentarme a súa bendita beira.

Sol nocturno rodeado de escuridade perversa

Vete e bule e escapa do frío mortífero,

Silenzo permanente e nouturno.

Que sensación tremenda da perda da quentura,

Ausenza da calor vital,

Espanta as tebras do medo fondo,

Fondo dos pozos negros,

Apárta de min este frío tremendo,

Corazón conxeado e insensible

Déixame de esquencer para construir,

Vales fermosos e verdes,

Como existan na bela Irlanda querida

Cunha paisaxe de extensos campos

De herva verde, delicia da paisaxe.

Eu, tamén, igoal que ti,

Quixera querer tanto, e perfectamente

Aparta de min esta friaxe intensa,

Déixame quentarme a túa beiriña quente.

Non me deixes abandonado.

Coma unha pedra dura e senlleira,

Suxeito a cultivar un corazón xeado,

Invítame a participar da túa calor constante,

Eu, por ter, teño unha mirada fría e perdida,

Espida e constante pero moi fría

As mans xeadas coma se non tiveran vida,

Dame a túa man quentiña e liviana.

Invítame a participar da túa calor constante,

Arrinca de min este Imperio Xeado,

De door constante e medo confuso,

Dame a ledicia roubada,

Por aqueles individuos,

De corazón frío.

Mágoa! Malditos sexan os bandidos voraces,

Aqueles que derruban a verdade concisa,

Coa palabra inconcisa e tremenda.

Teñen frío corazón,

E longa lingua iñorante

Coma a neve nos brancos cumios outos,

Sentimentos fríos coma un inverno puro,

Levan frío no corazón cobarde,

Teñen o medo de sí, perversos,

Constrúen as verdades inexistentes,

Firen a sensibilade allea,

E fican ledos os perversos iñorantes.

Mágoa! Maltita sexa a mentira maldita,

Malpocado cidadán mentireiro

E torticeiro, é coma unha inversión absurda,

De valores verdadeiros.

Que frío teño, muller linda,

De lindos cabelos longos

Porque non me das un cachiño pequeno,

Da túa calor forte,

Insufla o meu amor doído,

Arrinca de min toda esta pesadumbre inmerecidade

Deixame a tí amarrarme enteiro,

Coma un naúfrago mariñeiro que quixera

Amarrarse a un salvavidas redondo e de cortiza

A tristura constante é a miña dona enteira.

Como invadir teu corpo enteiro,

Como xunguirme a ledicia pura,

Como esquencer a door dooroso,

Que fae queimar de door o curso das miñas véas,

Ríos longos dadores de vida pura.

Como evitar o laio duro,

A constante lavazada tremenda

Que reventa ao silenzo particular,

Do ar ateigado de medo perverso.

Como esquencer a tristura queixumosa,

Como non me invitas a falar,

Do mundo ledo, da vida enteira,

Aínda que se por for fora,

Un sorriso falso e atrevido,

Alomenos sorriso ledo.

Quixera que me invitaras,

Claro está, se tu quixeras,

O ser imitador dos teus perfectos sorrisos.

Quixera, que me axudaras,

A esquencer as noites negras,

A ensinarme por onde é

O camiño da bella lus,

Quixera esquecer, por sempre,

O mundo escuro,

A pantasta nouturna que manca, dabondo,

Ou as casas derrubadas.

Porque lugar se colle o camiño,

Por onde se ergue a lus do día,

Bágoas e bágoas caen no corazón triste,

O vento forte brúa,

O choiva fría bate fortemente,

Detrás do vidro da fiestra.

O furacán chama á defensa,

De tan brutal combate nautural.

Alomenos din:

Despóis da tempestade ruín,

Chega a amada calma.

Miguel Dubois

TO CHUS WITH MY VERY OPENED BLUE EYES SITTING IN A CORNER, LOKING AT THE BLACK FLOOR OF A NARROW STREET

2009-04-24T16:57:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

To Chus with my very opened and blue eyes sitting in a corner, looking at the black floor of a narrow street.

2004-07-16.

I SUMMER

I feel this intensive wild wind

When I can see your free hair

Streaming in the wind

Like a blonde pony tail

And your smiling eyes

Are drawing

On the clear surface

Of this small pool.

Today you seem different

You are like the free bird

Dancing in the broken air

Of a bored afternoon

Lost in the precise time

Of a beauty summer

Ouh my pretty summer!

Ouch my delicious time!

Where are you and

Where are you from?

I am the king of the good weather

And I am from the bright sun.

An illuminate country

In which one the nights do not exit

See always the intensive light

The lake of light, which the sea is

And think about the summer time

The blue bird does not stop

With its slowed and delicious song.

II

The darkness suddenly disappeared

All the things I could see

Seemed alive

Because the brilliant light

Overwhelmed the sweet atmosphere.

III

And for all the words had been written

I like summertime.

Miguel Dubois.

PRÓLOGO PARA MARÍA

2009-04-24T11:01:00.000+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Pontevedra, ao 22 de decembro de 2005.

Benquerida María: a obligación e o gusto xúnguense nesta a miña sinxela laboura do traballo da palabra escrita, esta marabillosa acción, que para min significada desprenderse de min mesmo, e decir o que eu sinto neste longo respiro vital, as veces, limitado, ou sesgado polos acontecementos que nos desbordan e transfórmannos en seres, totalmente, limitados que de un xeito ou outro, dicen: estou eiquí e existo, dame un pouquiño da túa existencia que eu tamén quero sentir o vento que agarima a miña faciana en días nos que o vento forte, perde a súa mesura e a súa forza é coma un cabalo salvaxe, dos Montes de Oia, galloupando nas transparentes azas do vento. O mar gris, tremendamente, enfadado bate con toda a súa brutalidade espida contra as rochas gastadas ás os que o mar, coma froito de moitos séculos de traballo vai dando formas caprichosas, a rente dunta estrada con moitas curvas a beiras dos cantiles ónde a branca escuma son bágoas deslizantes nas fadulas das rochas ónde a door do tempo transforma, lentamente, a fisonomía do pensamento humán. Ti es ben coñecedora das paisaxes ás que me refiro. Pon os teus ollos fixos e cravados nas Illas Montañosas que perto, non tan lonxe, miras; parecen poderosas paredes que navegan pero da terra rocosa, terra de cantiles, escuma dabondo, ondas delirantes de formas caprichosas e alí Baiona, Baredo, con todo o poder da Natureza, amósase implacale, fermosa, adiántase ao mar, lugar dun poderoso castelo, femosura dunha paisaxe que se perde polo camiño do vento e que se gaña a luz implacable dun día feliz. As Illas Estelas, rodeadas de branca escuma, pequenas, cunha certa ledicia de pequenas Illas esquecidas nun anaco de mar. Monte Ferro, poderoso, antergo, todo un luxo de luminosidade fonda e asumida no valor da paisaxe que emerxe con toda a súa forza na retina dos nosos ollos atónitos ante tanta beleza remusida nunca área restriñida a beleza continuada.

Podo escribirche, dabondo, se eu quixer, da fermusura da longa Praia América que fica en min coma unha lembranza permanente, froito de amores pasados, Chus, os meus primeiros amores, os amores máis misterios, nos que deciamos, daquela, adeus ao mundo da infacia para entrar no eido do misterio do corpo femenino, e para elas adentrarse no mundo masculino, quizáves un interrogante placenteiro que ían as dúas, cada unha no seu intre desfollando coma unha linda margarida, deitada no verde absoluto de Monte Lourido. As novedades que iamos descubrindo dos nosos corpos e o torpe temblor da miña man de adolescente, cando quería acariñar as mans de Chus ou súas meixelas entre bermello e brancas. Totalmente estábame prohibido darlle un bico de amor. Eu non coñecín os bicos dela, non sabía o seu sabor máis de seguro serían doces coma a mel que as avellas deixan nas súas celas. Ana e máis eu, coma xa che dicen algunha vez, facíamos longos paseios amorosos até Baiona, cando eu tiña 17 anos, máis ou menos no ano de 1970. Eran momentos complicados da miña existencia na que, as veces, asumíame nuha fonda melancolía, mais sempre tiven o seu apoio constante e a seu cariño fondo cun senso du amor constante. Xa vai moito tenmpo daqueles tempos doces e amargos, mais en ningún momento, aqueles intres de ledicia e tristura esquécense coma se un paxaro de paso voara nos límites dun serán bermello, intensamente, bermello, no punto máis occidental da fermosa Baiona, ónde o sol inmenso apagará a súa lus natural, e as luces cintileantes da villa turista e mariñeira, serán fachos de luz eléctrica no decurso dunha noite de verán fermoso; a temperatura está tépeda, nen frío nen calor, e as imensas azas de amar queríanse convertir en brazos longos, en máns constantes de acariñantes constantes da espida espalda do ser amado. Tabernas ateigadas de xente, vasos do viño de O Rosal, listos para apagar a sede e encender unha ledicia falsa, transformadora nunha euforia esaxerada. A noite segue un ritmo incontralado até caerme cunha fonda pena que fire o meu corazón medroso.

Comezo da mañá nun día de xulio calquera. Resaca fonda e un gran grolo de auga xeada atarvesa a miña gorxa picante, froito dos excesos. Saída de mañá polas rúas, namentras Gonzalo Torrente Ballester, Carlos Casares e outros notables escritores abondan nas súas tertulias da sediciosa Baiona. Vai xa algún tempo de todo aquilo, mais a vida debe seguir seu curso. As nosas vidas son coma longos ríos afastados do mar de Baiona, que imos levando as nosas augas polo cauce do noso vital cauce. As augas tranquilas, as augas femosas, as augas tremorosos morrerán nos esteiros hermosos, alá na distancia, ónde os ríos morren e a mar inmensa e fabulaso nace.

Con todo meu cariño:

Miguel

CARUMA VERDE

2009-04-21T22:40:00.001+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR
Caruma verde
Verde caruma
Canción viva
Que latexa
Enrriba
E en baixo
Coma a longa pola
Dun alto piñeiro preñado
De carumas verdes
Afiadas
Que se deixan
Abanear
O ritmo deste vento nortiño
Nortiño meu
Meu vento amado
Caruma verde
Cabelo de arbore peitiado
Que engaiolas
As Guitarras fermosas
As Frautas doces
Os Bongós africanos
Os Extranos teclados
As Gaitas galegas
E os acordeóns arxentinos
E voces fermosas
Que asemellan
Cantos de anxos extensos
Que nas polas vivas
Dun senlleiro piñeiro
De verde caruma
Cántalle
A lúa branca
Dun verán quedo.
Nos somos a caruma espida,verde
A que loce coa forza da seiba
Nas polas verdes dos piñeiro.

Miguel Dubois

GRAN FEDERICO GARCÍA LORCA

2009-04-21T22:39:00.002+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

Gran Federico García Lorca,

Sonrisa encantada
Verdad distinta y segura
Cantor de las lunas amarillas
Y de los brillantes cuchillos
De brillante plata
Eterno Federico García Lorca
De Fuente Vaqueros a Granada
Hay un camino de penas ocultas
Que gimen en el alma luminosa,
Mientras el Romancero Gitano
Se lamenta por los gemidos encendidos
De dolor y pena.
Se pararon los relojes llorones
A cualquier hora
Pero nunca a las cinco en punto de la tarde
Mientras el miedo
Se convirtió en pánico

Miguel Dubois.

RONS CON RONS MUCHO MÁS QUE RONS

2009-04-21T22:33:00.002+02:00

AMOR E DOZURA É VIVIR

La playa del ayer ya pasado. Me sumerjo en la memoria y emerge el recuerdo.

El trabajo de muchos vuelos. Julio, aparentemente, invisible, detrás de la vela,
La extensa autopista aérea. Regateando, a todo trapo con viento del Norte fuerte.
El profesor El duro trabajo manual en una extraña máquina substituta del trabajo
Gritando, Humano. Demasiadas máquinas y poca mano de obra.
Sorprendido,
Enfadado.

A todos vosotros, Familia Pousa Blasco, por el amor que os tengo.

INTRODUCCIÓN

I
Me adentro en la memoria
Que de vez en cuando
Me visita.
Me sumerjo en el recuerdo
Me siento feliz
Y vuelvo a vivir
El momento pasado
Que ya no volverá,
Pero creerme: no lo puedo olvidar.

Figuras, paisajes, situaciones,
Mandatos, gritos y sonrisas
Vuelven a mi mente madura.
Pero creerme: ¡Cuánto me acuerdo!

¡Que bonito ser niño inocente
Entre niños concretos
En un mundo de mayores incomprensibles!
¡Qué extrañas personas mayores!
¡Qué tamaño enorme tenían aquellos adultos!
¡Qué bonito ser un niño entre muchos niños!

Veía para vuestra casa con pena:
Aún no llegaron.
¿Vendrán este año?

Rons permanecía en una tranquilidad incesante
Y yo me sentía muy feliz
Observando la belleza paisajística
Mientras el cariñoso viento del Norte
Acariciaba mi infantil cara.
Blancas gaviotas
Planeaban tranquilamente
Sobre el mar grisáceo
Con pequeños rizos plateados.

2

Fíjate como se va empapando
La casi dorada arena
Como el agua marina
Se va introduciendo
Sobre la superficie plana.
Fíjate en la ola espumosa
Que muere en la desesperada orilla.

El cielo, el cielo muy azul y algo blanco
Alguna nube despistada
Forma una extraña forma
Como si se tratara de un animal monstruoso
O un pez que vuela en la intensidad azul.

Las casas cansadas
Descansan sobre sus fuertes cimientos.

Me invade una intensa sensación feliz
Porque siento el espacio exterior
Siento los fuertes latidos de mi corazón
Entonces siento intensamente
La dimensión de vivir
Con una amplia sonrisa
Entre mis labios
Los mismos labios rojizos
Con los que beso a mi ser más querido.

La función vital es extensa
El paisaje hermoso
Y mi palabra
Un ruego quejumbroso
De amor intenso.

¡Oh amada infancia!
Refugio del tiempo pasado,
Playa viva
Mar despierto
Cielo abierto
Muelle dormido
Barco en movimiento casi constante
Ola extensa.
Infancia: solo una, personal,
Compartida y nada más.

Voy pasando las páginas
De la memoria
Y me encuentro en una calle
En la que el negro asfalto,
No existe,
Calle terrosa
Remolino ventoso
Periódico y hojas verdes y secas voladizas
Formando una espiral
Que en el aire se deshace.

Clavo la mirada infantil
Sobre la hermosa Ría de Arousa;
Al fondo de la intensa distancia
Y con cierta niebla borrosa
Observo la cumbre del Monte de A Curota.

Los blancos faros
Hacen de extraños y solitarios
Árboles marinos,
Mientras manchas negras cuadradas
Descansan sobre la obscura
Superficie de la dichosa Ría.

¡Qué hermoso el islote, Insuíña de Micaela!
¡Qué me decís del gran Con Roibo!
¡Qué me decís del Campo de Don Paco!

Y la memoria trabaja intensamente,
Emerge el querido paisaje,
Y escucho vuestras palabras amigas
En las noches estelares
De aquellos veranos inolvidables.

Viaje a un tiempo inexistente,
Pero que bonito es recordarlo,
Por eso estos versos de homenaje
A la querida memoria,
A la memoria inolvidable.

3

Emerge la memoria olvidada
En un rincón absurdo de la mente cansada.

Me acuerdo y ya no me acuerdo
Pero ya nunca podré olvidarlo.

Fue allá, a lo lejos, por el año de mil novecientos
Y ya no quiero acordarme.
Fue todo y todo intensamente bonito,
O dulce como un caramelo rojo de fresa
En la infantil boca
Tierno, dulce.
La luz del alba templada
Cubiertas de viejas dornas marineras
Negras y verdes.
Verdes como la mar verde.
Negras como la muerte negra.

Alba encendida de niñez perdida,
Olvidada y emergente
Como el humo intenso
De la hoguera nocturna
En alguna escondida habitación
De la memoria guardada
En un cajón de la mesita de noche
En la habitación del recuerdo
Segundo piso, puerta cinco.

Ya no me acuerdo pero nunca ya más lo olvido.

Adolescencia, brusco cambio corporal
Búsqueda de aquel placer intenso,
Por el cuerpo desconocido.
¿Qué ocultos misterios escondes
Detrás de tu transparente ropa?

Bonita playa, sosiego, conversación.
¿Será así?
¿Estás seguro?
La inseguridad puberal
Pulula en el ambiente
Como de un absurdo miedo se tratara,
Hacía el del misterio aun más misterioso.

La casa. La gran casa. Bella
Vestida de una piedra picada
A golpe de duro cincel
Mano, martillo, golpe, cincel.

La escalera larga
Se convertía en un improvisado
Patio de butacas escalonadas
Girando nuestras cabezas a la izquierda
Mientras nuestros ojos multicolores
Bailaban en imágenes de blanco y negro.

Mi buen padre grande,
Tan grande como un gran adulto
Te llamaba,
A su enorme sillón
De cómodos posabrazos
E intenso color entre vino tinto y rojo
Y tu como pequeña infantil criatura
Te sentabas en ese fantástico
En ese humano espacio de largas piernas.

Jardín hermoso,
Flores intensamente luminosas
Jugando a convertirse
En los colores del arco iris,
Árboles verdes
Como las verdes manzanas
Todo muy verde muy verde
Pero yo a igual que Federico, también,
La quería verde.

Juegos infantiles
Romanos contra cristianos
Cristianos contra romanos,
Indios y vaqueros,
Nadie quería ser indio maldito
Y perseguido Gran Jefe Cochís,
Todos vaqueros perfectos
Y mejor ser un sheriff
Con insignia brillante y plateada
Que indio condenado.

Pasaba el tiempo
Y parecía que el tiempo no pasaba
Y ya queríamos tener veintiún años.
¡Que pequeño me sentía!
Yo quería ser ya mayor
Pero no muy mayor.
Sintiendo gran respeto
A los no, todavía,
Ancianos abuelos.

Y vuelta con la extraña
Adolescencia: tremendo.
Inquietud sexual
Búsqueda del sexo opuesto
¡Qué respeto!
¡Que misterioso!
¿Cómo serán las mujeres desnudas?

Vista a la bella y negra melena de Cecilia.
¡Qué hermosa! Sí era de Cabra
andaluza de profesión
y Cordobesa de provincia
amante de las canciones del Dúo Dinámico.
Vuestras primas y Lisi;
Lisi de hermosa melena rubia,
Condenada posteriormente
A la comuna orensana.

No me olvido de mucho
Yo ante tanta chica hermosa
Me convertía un absurdo niño tontito
Pero os quería y os quiero mucho.

Aventuras marinas,
Velocidades vertiginosas
En aguas tranquilas.

Pescaderos de pequeños peces intrascendentes
En lugares habitados antiguamente por extraños seres
Quedando sus huellas bien marcadas
En el campo de Don Paco, querida Adriana.

Y te cuento y te puedo contar
Aquel pasado mágico
De noches de baile en una terraza
De un Gran Hotel.
¡Qué lujo!
Pero a mi me imponía el baile mucho.
La Nena y la buena Gloria
Bailaban con el buen Antonio.

Me voy más atrás en la memoria.

La oscura avioneta surcaba los cielos azules
De la hermosa Ría de Arousa
Todas las cabezas de Rons y cercanías
Observaban al cielo veraniego
Con extrañeza y curiosidad.
¡É D. Antonio!¡ Antonio, Antonio!
¡Válgame Dios y el Cielo, Toñete!
Pero ¿Cómo se te ocurre volar tan bajo?
Es que ésto no puede ser.
Dos cabezas sudorosas en la cabina transparente: Antonio y Arturo.
¡Esto no puede ser, Toñete.!
Barrio expectante, extraño aparato volador
Mosquito metálico
De alas largas
Y ruidoso motor potente
Con hélice vertiginosa
Surcando el cielo azul de Rons infantil
Adiós D. Antonio, Adiós Antonio,
Adiós Papaíto. ¡Toñete ésto no puede ser!
Adiós tío Arturo, adiós buen Arturo

Poco a poco se ordenaban las emociones precipitadas
Volviendo a dar los corazones bondadosos
Sus latidos habituales
Y la calma acostumbraba se dormía en Rons.
Carcajadas de niños juguetones
El sonido profundo e intenso
Del viento del Norte
Que no cesa
Que acariciaba las verdes hojas del maíz
El sonido de sus hojas
Y el viento veraniego acariciando
Nuestras caras morenas
Manchadas de salobre salitre.
Condimento imprescindible del agua marina

Fue tan bonito ser un niño mágico,
Adolescente asustadizo
Inquieto con infantil mente
Y joven alocado con ciertas pérdidas de rumbo vital
En un lugar hermoso dónde el Sol
Se acostaba por la provincia de A Coruña.

Miguel Dubois.
Correo electrónico:
migueldth2222@hotmail.com

Estos versos intentan ser, un pequeño gesto
De amor a vosotros.
Me resulta, casi imposible, dejar de pensar en vosotros.

Pontevedra, a 25/08/04.

Querido Fofi: quizás te parezca todo muy bonito, muy “guay”, pero a decir verdad no existe nada de eso. La belleza, sí no se comparte cae por su propio peso y nosotros ya pasamos de los “guays”.
Fue, para mí, una alegría este reencuentro, este volver a vernos, aunque no haya sido durante mucho tiempo, pero para mí fue “hermoso”. Lógicamente estamos mayores, pero creo que en el fondo de nosotros mismos seguimos siendo los mismos. Cambiamos en apariencia pero no en lo esencial.
Encontré a tu madre bastante bien. Ella es como si fuera una madre para mi. Aunque no esté, frecuentemente con ella. Es muy buena. Quitita no se dejó ver mucho y lo comprendo perfectamente al ser madre de sus dos hijos, pero la vi bien.
A Nana la vi como siempre y con ese buen sentido del humor y esa risa perfecta que inunda el ambiente. A Julio lo vi bien, también, pero como hacía muchos años que no os veía, lógicamente, se nota el paso del tiempo en todos nuestros rostros y en muchos de nuestros pelos. A ti Fofi, creo que hace más de 25 años que no te veía y sigues conservando tu buen sentido del humor, que a mi me hace reir mucho. Lo paso muy bien con todos vosotros.
Si quieres, o si ellos/as lo ven conveniente o no nos podemos intercambiar correos electrónicos; no me refiero como a los del chiste de ayer, si no más bien como método para comunicarnos, pero claro está, eso será a gusto de cada cual.
Fofi,te dejo y no te olvides de seguir siendo muy feliz.

Un fuerte abrazo:

Miguel.

VIVIR CON XEITO

2009-04-19T22:13:00.002+02:00

Pontevedra, ao 18 de abril de 2009.

VIVIR CON XEITO.

Palabra expresada firmemente,

Sen dúbida posible,

Non queremos tempos dubitativos,

Que deixan de ser,

Espazos dispersos de luz sublime,

Non dubidadamos nas verdadesas puras.

Renunciamos a dir ao mellor, quizáves ou pero.

Construimos o noso discurso enérxico, constante,

Coa afirmación da verdade máxima.

Queremos que nos deixen de lerias e monsergas.

Reivindicamos as bóas palabras,

Ateigadas de contido constante.

Non facemos do discurso da palabra certa,

Un absurda contido de ar contaminado.

Reivindicamos os nosos dereitos "trabucados"

Coma froito amargo da insolenza e a falsedade.

Os nosos deberes mistúranse con os sen sabores

Continuos froito da emerxente e atrevido,

Don Non Saber, que coma unha constante

Ao paralelo iñorante. Un atrevemento constante,

Un delirio absurdo. Estoura o equilibrio emocional,

Por mor da rabia incontida,

Da palabra disfrazada, dun Antroido absurdo,

De bonecos monicreques de estampa humana.

Irreverente úsase o insulto a mafia da constante

mintira.

A verdade desvirtuada é un consello normalizado,

Porque as verdades íntegras,

Ágáchanse na gaveta pechada,

Da mesilla do coarto retirado,

De barullos e quimbanbas.

Como facer de xuiz do que non sei,

Como, por se acaso, condear, miserentemente,

Ao feble quente de amor constante.

As preguntas voan polo ar ceibo,

Os feitos espantosos,

Son a máis pura decadencia e perda,

Da integradade de un ser humano,

Que condéase asemesmo,

Polo atroz delito cometido.

Ulos feitos que quenten o noso corazón interior,

Ulo derradeiro acto de amor puro,

De entrega constante a prol

Do remate do sufrimento insentato.

Cando será ese día que esquenceremos,

Os verbos tremendos das nosas accións cotiás.

Como decirche que sen amor non vivo,

Non hai paz posible.

O amor constante é a ferramenta sociai

Di benvivir, de esquecer o tremendo verbo "odiar",

Tremenda palabra do noso léxico perverso.

Que máis que a ti achegarme,

Darche un bico tenro!

Ou agarimosamente darnos as mans de amar.

Porque non esquecer o mundo violento,

Calquera tipo ou clase de violenza?

Porque, cada día, non poderemos agrandar,

O verbo amar constante,

O esforzo da perda egoísta,

O decir hoxe por tí,

E ti agarimosamentente,

Disme con ternura cándida,

Mañá por ti amor?

E antre os verbos do ben,

E os odiados verbos malévolos,

Imos construíndo a nosa vida enteira,

Para ben benéfico,

Ou para mal perverso.

Entrégovos estos verbos benéficos,

Querendo tramsmitir o meu pensar interno,

E fagamos do noso, día a día,

Un mundo coherente,

Unha verdade íntegra.

O que medra con a mentira absurda,

Fica por derrubar todo

O que na súa vida ,falsamente, edificou,

Porque a cimentación da súa realidade vital,

Era de moi pouca base,

E carente de solidez consistente.

Miguel Dubois.